Kitap Yazmaya Başlamadan Önce

İstanbul'un işlek caddelerinin birinde küçük, şirin bir kahve dükkanı işleten Mayıs, kendi ekonomik özgürlüğünü kazanmak için mücadele ederken dükkanına kahve almak için gelen Şafak Milas ile yolları hiç beklemediği bir anda tekrar kesişir. 

İstanbul'da geride bıraktığı hayatın izlerini silmek için mücadele eden Mayıs, geçmişinde yakasına yapışmış her insana hak ettiğini yaşatmak için bir yemin etmişken Şafak Milas'ın kırık şemsiyesinin altına sığındı; tüm varlığını afetlerden koruyan o şemsiyeyi, yuvasının çatısı bildi. 

Kimisinin şemsiyesi oldu kimsesizin çatısı.

☂

"Bu ikimizin savaşı, dördümüzün zaferi olacak." dedi. 

Gülümsedi, gülmemi bekler gibi baktı gözlerime. Güldüm. 

"Bu ikimizin savaşı, dördümüzün zaferi olacak." dedim.

Onun Çatısının Altında

Çocuk yaşta birbirlerini tanıyan, tüm hayatları boyunca birbirlerinden asla kopamayan ama kavuşmaları da bir o kadar imkansız olan Burçak ve Baran'ın hikayesi. 

Baran, soğuktan donmak üzereyken Burçak'ın babası, Oğuz bulmuştu onu. Beş yaşındaydı. Oğuz, onu evine almış, beslemiş, okutmuş ve büyütmüştü. Kendi oğlu ve kızından ayırmamıştı Baran'ı. Fakat hesaba katamadığı bir gerçek vardı. 

Baran ve Burçak asla birer dost olamamıştı. 
Onların kaderinde, imkansız aşkın şarabından içmek vardı. 

🌊

Burçak'ın babasına bir vefa borcu olan Baran, Burçak ile asla beraber olamayacağına dair kendince yeminler ederken, Burçak da onun bu inadını kırabilmek için bir savaş verir. Bu savaş, senelerce devam eder ve bir kazananı olmaz. 

Peki, her şeyi geride bırakıp giden adam,  seneler sonra geri dönerse en fazla ne yaşanabilir? 

İmkansıza imkan kılan bir aşk hikayesi. 
Dalgalarla savrulan, yolun sonunda el ele kayalıklara vuran eksik kalplerin mücadelesi.
Burçak ve Baran'ın hikayesi.

Onun Dalgalarının Kıyısında

İnsanlar konuştukça ben sustum. 

Ben sustukça konuşmaya zorladılar. 

Yargılar dinmeyince kendi mahkememi kurdum ve en ağır cezayı kendime verdim. 

Bu kadını yarattım ve kemiklerim sayılırken her bir kemiğime imzasını atan adam, kemiklerimde kendi cennetini yarattı.

Ve ölürken yaşamayı öğrendim. 

***

ozgursoykan: Etrafa çok kırgın bakıyorsun.
ozgursoykan: Kaşların çatılı hep ve insanlardan haz etmiyorsun.
ozgursoykan: İnsanlar, sendeki bu nefreti hak etmeyecek kadar değersizler, Elfida.

İnsanlar, nefreti sever.
Benden uzak durmaları için onlara istediklerini veriyorum.
Ve evet, bu şehre kırgınım.
Bu yüzden onun sokaklarına gülümseyerek bakamam.

🤍

Elfida Sayar ve Özgür Soykan'ın hikayesi.

Kemiklerinde Cennet

🥂 Wattys2022 kazananı 🥂

∆∆∆

🔻Yetişkin İçerik!

🔻Kitabımın ismi Zero değildir. Zer0 -Zerzero- olarak yazılıyor ve "Zerziro" olarak okunuyor. 

∆∆∆

Sıfırdan başlamak için kurduğu bir şehri vardı. İlmek ilmek işlediği, her siyahı beyaza çevirmek için günlerini harcadığı bir şehirdi, Yergahva. Fakat denklemi bozan, bilinmezi yanlışa; yanlışı doğruya; doğruyu şüpheye çeviren bir virüs kaplamıştı merkezini. 

Ve bu virüsü yok edecek tek bir kişi vardı. Bileklerini görünmez bir zincirle, dudaklarını kalın bir şalla bağlayabildiği tek bir kişi vardı elinde. 

ZER0 olmak, ZERO ve ZER'in gizemini çözmek, onun göreviydi. 

Yanıp kül olmak, küllerini gökyüzüne savurmak, onun kaderiydi. 

Yapmak zorundaydı. Kendisi için değil, kardeşi için mecburdu. 

Kader ağlarını sinsice, ardında bir iz, peşinde bir gölge bırakmadan ilmek ilmek örüyordu. Hayat akıyor, zaman geçiyor, elde kalanlar bir hiçe, hayal edilenler ise her şeye dönüşüyordu. 

Bir ile kurulan hayaller, sıfır ile yıkılıyor; insanoğlu ise bu iki ayrım arasındaki ince köprüde, arafın kolları arasında daha çok çıkmaza sürükleniyordu. 

Ve geriye sadece "Yaşayıp göreceğiz." demek kalıyordu. 

Her zamanki gibi. 

∆∆∆

Sıfır ve Bir arasındaki ince çizginin hikayesi.

Zer0

KARA KİRAZ SERİSİNİN BİRİNCİ KİTABIDIR. 

∆∆∆

+18 Şiddet, işkence içeren sahneler vardır! 

∆∆∆

Dila Milat! 

Beş senedir babasının sonunu getirecek kasayı sakladığı için  esir tutulduğu hücreden öleceğini düşündüğü gün mucizevi bir şekilde kaçar. Vücudu yara bere içinde iken evinden arkasına bile bakmadan kaçmıştır. 

Beş sene önce babası tarafından öldürülen sevgilisi Murat sayesinde ayakta kalan Dila, hayatın nasıl ilerlediğini, en basit eşyaları bile esir tutulduğu süre boyunca unutmuş bir kadın. Nereye gittiğini bilemeden yeni bir hayata doğru adımlarken kader ördüğü ağlarını genç kadına gösterir.

Karşısına eşsiz bir aile ve Miraç Karadağ çıkar. 

Babasını yok etmek için girdiği hayat mücadelesinde yanında bu insanlar olacağından habersiz bir hikaye başlar.

Kara Kiraz

KARA KİRAZ SERİSİNİN İKİNCİ KİTABIDIR.

∆∆∆

~

Kadın bir okyanustu. Adam ise ona  muhtaç kuru bir toprak. 

Toprak okyanusuna küstü. Okyanus, güneşin kendisini ısıtmasını ve yavaş yavaş yok etmesini istedi. Okyanus öldü, onu öldürdüler. Toprak intihar etti, en büyük ihanetini okyanusuna yaptı. 

Dila Karadağ! 

Yok sayılan, acıların cehenneminde ruhunun külleri bile bırakılmayan yaralı kadın... Yaşadıkları onu öldürmek istedi. Kaderi, iri parmaklarını kadının boynuna sardı ama o dayandı. Dila, yeniden ayağa kalktı. Dila, yine savaşacaktı.

 Onu dipsiz kuyudan çıkartan kişi ise bambaşka biriydi. 

Yepyeni bir intikam planının temellerini atan Dila, bu sefer intikam yolunda tek başına olacağının yeminini etmişti. Bu yol aydınlık değildi, Dila'ya ışık tutan yoktu. Bu yolu korkusuzca yürüyebilecek tek insan ise Dila'dan başkası değildi. 

Herkes yara bere içinde hayatta kalmaya çalışırken kader yine uğursuz ağlarını Dila ve Miraç'a mı saracaktı yoksa birbirinden uzaktayken kalpleri üşüyen bu ikiliye ördüğü ağlarla bir yorgan mı olacaktı?

Kaderin bu seferki hamlesi neydi?


From Dear Magnolia

Kitaplarım

Son Eklenen Bölümler

Onun Dalgalarının Kıyısında: 25 : Unutmak mı Demiştin, Delisin

Onun Dalgalarının Kıyısında: 24 : Bana Aşk Olsun, Ruhumla Sevemezsem Seni

Onun Dalgalarının Kıyısında: 23 : Hatıralar Gökyüzü Gibi, Gitmiyor Üzerimizden

Blog Yazılarım

Kitap Yazmaya Başlamadan Önce

YORUMLAR

Yorum Yap

Son Yorumlar

Hakkımda