Bazen durduk yere nefesim kesilir. Öylece otururken bir şeyler düşünmeye başladığımda aklıma hep kötü anılarım gelir ve kalbim sıkışır sıklıkla. Çok düşünceli olduğumu söyler etrafımdakiler. Gözlerim sürekli bir yere odaklı kalırmış ve ortamlardan çok çabuk koparmışım bu yüzden.

Farkında olmadan dişlerimi sıkmaya başlamıştım. Bir şeyler düşünürken kendimde olmuyordum ve dişlerimi sıktığımı fark etmiyordum. Fakat sonra gerçek dünyaya dönüyor ve dişlerim sızlayınca da dişlerimi sıktığımı anlıyordum. Bunu bu aralar çok sık yaptığım için hem çenem ağrıyor hem de dişlerim da çok sızlıyordu.

Bunun bir çözümü olduğunu düşünmüyorum. Aklımdaki bu düşünceler, ansızın beliriveren ve sıklıkla bana ne yapacağımı söyleyen bu ses gitmediği sürece geçeceğini sanmıyorum. Biliyorum, bu ses hiçbir zaman gitmeyecek. Biliyorum, ömrümün sonuna kadar dişlerimi sıkmaya devam edeceğim. Biliyorum, hayatımda sürekli bir aksilikler çıkacak. Biliyorum, önüme hep engeller konulacak ve mücadele et, bu engellerden kurtul diyecekler.

Fazla düşünme, biraz konuşkan ol, insanlara karşı saygılı ol, onları sevmesen bile iki çift kelime konuş, sınavlara girerken stres olma, sorumluluklarından kaçma, arkadaşlarınla gez ama eve geleceğin vakitleri de bil. Etrafımdaki herkes, bu tarz şeyler söylüyor bana. Bunlar yaşamak için gerekli olan şeylermiş ama ben bunların hepsini bir anda yapmaya başlayınca hayattan soğumaya da başlamıştım.

Bir şeyler ağır geliyordu bana. On yedi yaşındayım, derdim yok sanıyor herkes ama on yedi yaşımda çok yorgun hissediyorum kendimi. İnsanlar yoruyor, düşünceler yoruyor, bir şeylerle illaki mücadele edecek olmam yoruyor ve başaracağımın da bir garantisi olmuyor hiçbir zaman. Bu sefer de "Her zaman başarmak zorunda değilsin. Hatalar yaparak öğreneceksin." diyorlar. Her şeye herkesin bir cevabı var. Kimse hiçbir şeyi düzgün yapmadığı için milyonlarca engel çıkmış, milyonlarca düşünce oluşmuş.

Peki istiyor muyum? Yaşamak istiyor muyum? Mücadele etmek istiyor muyum? İstiyorsam da edebilecek miyim?

Hayır. Mücadele etmek istemiyorum. Sürekli önüme engeller çıksın istemiyorum. Sürekli bir şeyleri başarmam gerekiyormuş gibi hissetmek istemiyorum ama zihnimdeki ses beni buna zorluyor. Beni mükemmel yapmak istiyor ama mükemmel değilim. Zayıflarsam mükemmel olmayacağım. Ders de çalışmalıyım, saatlerce ders çalışmalıyım. Boş durduğum ilk anda zihnimin duvarlarını yumruklayıp "Çabuk ders çalış! Saatlerce ders çalış! Nefes almadan, ara vermeden ders çalış!" diye bağırdığını hissediyorum.

Hırslı ve takıntılı birine dönüştüm ama bu ben değilim. Zihnimdeki sesin beni çevirmek istediği kadına dönüşmek istemiyorum ama karşı koyamıyorum. Yapamıyorum. Susmuyor, susmuyor. Hiçbir zaman susmuyor. Delirmiş gibi hissediyorum. Çok yorgunum. İstediğim, yalnızca biraz sessizlik ama susmuyor, susmuyor, susmuyor.

Üzerimdeki kazağı çıkarıp attım çünkü nefes alamıyordum. Yatağımın kenarına sırtımı yaslamış ve diz çökmüşken nefessiz kaldığımı hissettiğim için ayağa kalktım. Balkon kapısına doğru ilerledim ve titreyen ellerimle kapıyı açtım.

"Suyunu iç."

"Biraz daha mekik çek!"

"Sakız çiğne, otururken de kalori yakarsın!"

"Tartıya çıkma sakın. Hâlâ tam olarak zayıf değilsin."

"Zıpla. Boş durma. Kalori yakmamız gerek."

"Hayat, çok güzel. Özgür ile konuşmaya başlarlarsa seni unuturlar."

Saçlarımı öfkeyle çekiştirdim. Gözlerimden istemsizce yaşlar akmaya başlarken nefes alabilmek için dışarıya attım kendimi. Göğsüm hızla inip kalkıyor ama zihnimdeki o ses susmak nedir bilmiyordu.

"Yarın hiçbir şey yemeyelim."

"Detoks için bir şeyler yapalım."

"Kaç saat ders çalıştık bugün?"

"Çok yalnızsın."

"Sus!" Bağırdım. Evde kimsenin olmadığını bildiğim için kimseyi odama toplamazdım sonuçta. Bir kez daha bağırdım. "Sus! Yalvarırım sus!"

"Basen eritici egzersizler araştıralım."

"Su iç Elfida!"

Kafayı yemek üzereydim! Balkondan odama geçtim ve yatağın üzerindeki telefonu alıp son seste bir müzik açtım. Göğsüm hızla inip kalkarken titreyen ellerime hakim olamıyordum. Kendimi çok boğulmuş, kapana sıkışmış gibi hissediyordum ve koca odada nefes alamıyordum.

Müzik işe yaramamıştı. Susmuyordu Allah'ın cezası ses. Beni benimle bırakmıyordu çünkü artık kendisini benim yerime koyabilecek kadar yetkisi olduğunu düşünüyordu üzerimde.

Saçlarımı öfkeyle çekiştirdim ve odanın sağ köşesine geçip bacaklarımı kendime çektim. Müzik işe yaramıyordu. Yapamıyordum. Kurtulamıyordum. Susmuyordu.

Telefonun kilidini açtım ve mesajlara girdim. Özgür ile konuşmak iyi gelir miydi? Aklıma başka hiçbir şey gelmiyordu. Özgür bana iyi gelen tek şeydi. Bu gece de gelir miydi?

Titreyen ellerime aldırmadan rehbere girdim ve onun adını buldum. Sınıf grubuna dahil olduğu için numarasını oradan almıştım. Numarası olsa bile Instagram'dan konuşmaya devam ediyorduk ama bu sefer mesaj atmayacaktım. Bir sese ihtiyacım vardı. Onun sesini duymaya ihtiyacım vardı.

Aradım. Sonuçlarını düşünmeden yaptığım bir hareketti ama umrunda değildi. Telefon, ikinci çalışta açtı ve Özgür, "Elfida?" dedi. Sesinde biraz endişe, biraz da şaşkınlık vardı. Aramamı beklemiyordu.

"Selam." diye fısıldadım.

"İyi misin?" diye sordu. Bu sefer endişe daha baskındı.

"Ben..." diye mırıldandım. Sesim boğuk çıkıyordu çünkü hâlâ sessizce ağlamaya devam ediyordum. Yine de belli etmiyordum çünkü onun sesini duyunca gülümsemeye başlamıştım. "Ben biraz konuşmak istedim."

"Konuşalım, Elfida." dedi. Bir kapı kapandı ve rüzgâr sesleri duydum. "Benim de aklımda sen vardın. Sana mesaj atacaktım." diye ekleyince daha çok gülümsedim.

"Buna sevindim." diye mırıldandım. "Çünkü benim de aklımda sen vardın."

"Elfida," dedi. Ses durgunlaşmıştı. "Sesin telefondan çok güzel geliyor."

Gözlerimi sımsıkı yumup gözyaşlarımı engellemek istedim. Hem iyi hem de kötü şeyler için aynı anda ağlayabilecek potansiyelim vardı. Zihnimdeki ses yüzünden ağlarken şimdi de Özgür'ün güzel sözleri beni ağlatıyordu.

"Görüntülü konuşalım mı?" diye sordu. "Belli ki iyi değilsin. Belli ki yalnızsın. E ben de yalnızım ve aramızda birkaç kilometrelik mesafe olsa da yanı başında olabilirim. Ama istersen gelirim. İyi hissedeceksen, şimdi çıkıp geleyim yanına." Sesinde çok tatlı bir heyecan vardı ve bu beni gülümsetmişti.

Burnumu çektim ve hafif bir kıkırtı kaçtı dudaklarımın arasından. "Hayır hayır." diye mırıldandım. "Görüntülü konuşsak yeter. Konuşalım, Özgür." dedim ve telefonu kapattık. Masanın üzerindeki bilgisayarımı aldım ve az önce yere attığım kazağımı üzerime geçirdim. Bilgisayar açılana kadar banyoya gidip yüzümü yıkadım. Şişmiş gözlerle karşısına çıkacaktım ama yüzümü yıkamak iyi gelmişti.

Yatağa geldim ve bilgisayarımı kucağıma alıp ekranı ayarladım. Sonra da Özgür'ün aramasını kabul ettim. Bilgisayar ekranımda belirdi. Üzerinde mavi bir sweat vardı. Saçları dağınıktı. Altında sanırım eşofman vardı ama net göremiyordum. Dönen bir sandalyenin üzerinde oturuyordu ve arkasına yaslanmıştı. Bilgisayarı çalışma masasının üzerinde olmalıydı.

Odasındaydım. Odamdaydı.

Görebildiğim tek şey, arkasında kalan tek kişilik yataktı. Odasının duvarları koyu maviydi. Gecenin laciverti derdim ben bu renge.

Beni görünce gülümsedi. Durgun ama efsunlu bir ses tonuyla "Selam." dedi.

"Selam." dedim ve ufak da olsa gülümsedim.

"Senin ruhunu yansıtmayan bir duvar rengi." dedi ve daha çok gülümsedi. Odamın duvarları beyazdı.

"Ben seçmedim."

"Bunu anlamak zor değildi. Ben Elfida olsaydım," Gözlerini tavana dikip bir süre düşündü. "Duvarlarımı griye boyardım."

"Yanıldın," dedim. "Ben Elfida olsam, duvarlarımı gece lacivertine boyardım." dedim. Yüzündeki gülümsemesi genişledi.

"Bak," Masasının arkasına uzandı ve bir bibloyu eline aldı. Bir kırlangıçtı. "O gün kırlangıçlara seni anlattıktan sonra bizim mahallenin antikacısında gördüm bunu. Çok beğenince de aldım." Tekrar uzandı ve bir tane daha kırlangıç biblosu belirdi. "O an aklıma geldin. Senin için de aldım. Yarın vermeyi düşünüyordum."

"Çok güzeller." diye mırıldandım. Çok güzellerdi gerçekten. Gövdesi beyaz, kanatları siyah olan iki kırlangıç vardı ellerinde ve çok, çok beğenmiştim.

"Bence de çok güzeller." dedi ve bibloları dikkatlice masaya bıraktı.

Özgür, dirseğini sandalyesinin koluna yasladı ve yumruk yaptığı elini yanağına koyup başını eğdi. Yüzü durgunlaştı ve bir süre beni izledi. Yüzünde ufak bir tebessüm vardı. İkimiz de sustuk ve bir süre sessizce birbirimizi izledik.

Bu, sahici bir sessizlikti. Artık zihnimdeki o ses konuşmuyordu. Onun, Özgür'e saygısı vardı.

"Sana Aysun Anne'nin bize anlattığı bir masalı anlatmamı ister misin?" diye sordu. Sesi de durgundu ama bu hoş bir durgunluktu.

"İsterim." dedim ve omuzlarımı biraz kendime çektim. Kendimi yedi yaşındaymış gibi hissetmiştim o an.

"Sen yat, ben anlatayım." diyince başımı salladım ve bilgisayarı komodinimin üzerine koyup yatağa girdim. Yorganı omzuma kadar çektim, kazağımın kollarını yukarı çekip parmaklarımla ucunu yakaladım ve ekrana baktım. Özgür beni sessizce izliyordu ama onun sessizliği bile bana çok şey anlatıyordu.

"Bir varmış, bir yokmuş, bu bir masalmış ama bu masalın bir adı yokmuş." Konuşmasını ve devam etmesini bekledim ama yapmadı.

"Anlatsana." dedim ve gülümsemesi genişledi.

"Masal bu kadar." dedi. Kaşlarımı çattım. "Aysun Anne, herkesin bildiği masalların özel olmadığını söylerdi bize. Ayrıca masalların gerçekle bir alakası olmadığını ve insanı büyünce hayal kırıklığına uğratmaktan öteye götürmediğini söylerdi." Aysun Anne'yi çok merak etmeye başlamıştım ve onu gerçekten tanımak istiyordum.

"Bu yüzden, ondan bir masal dinlemek istediğimizi söylediğimizde 'Her hayat bir masaldır ve her masalın bir adı vardır.' derdi. Sonra kalkar, bizi kucağına oturtur ve 'Herkes kendi masalını kendi yazar ve kendi masalının adını kendi koyar.' diye eklerdi. Bizi yataklarımıza yatırır, gözlerimizi kapatmamızı ve ileride olmak istediğimiz kişinin hayalini kurmamızı isterdi. Biz de bunu yapardık ama ben masalımın adını senelerdir hiç bulamamıştım." dedi. Gözleri kısıldı ve gözlerime daha derinden bakmaya başladı. "Bu gece, masalımın adını buldum." diyince kaşlarımı hafifçe çatarak baktım ona.

"Masalımın adını Elfida koyacağım çünkü gözlerimi kapattığımda artık aklıma yalnızca sen geliyorsun."

"Özgür..." diye fısıldadım ve başımı biraz eğip yüzümü yorgana gizledim. Beni bambaşka hissettiren bu adam, bu gece de yapmıştı yapacağını. Adımı, kendi masalının adı yapmıştı.

"Bir şey söylemeni istemiyorum." dedi. "Gözlerini kapat ve kendi masalını kendin yaz."

Gözlerimi kapattım ve bir süre sessizce bekledik. Onun beni izlediğini biliyordum ama ben de o anda kendi masalımı yazıyordum. Uzun bir süre konuşmadık ama kapatmadık da sohbeti. Benim uykum geldi ama uyumadan önce, "Bir varmış, bir yokmuş. Bu bir masalmış ve bu masalın bir adı yokmuş." diye mırıldandım.

"Bir varmış, bir yokmuş. Bu bir masalmış ve bu masalın adı Elfida'ymış." dedi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🎶

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları