Bir gerçek çarptı yüzüme. Bir yalan rüyadan uyanmışım gibi hissettim. Sanki birkaç günüm bir yanılsamaydı ve biri parmak şıklattı, benim gözlerim açıldı. Yüzüme tokat gibi çarptı o iki kelime.

"Anoreksiya Nervoza." demişler bu sonu görünmeyen işkenceye.

Bu bir hastalıktı. Seni ölüme götürecek kadar zayıflatan psikolojik bir rahatsızlıktı.

Daha fazlasını öğrenmek istiyordum ama yapamamıştım. O hastalığın bende de olduğu gerçeğiyle yüzleşmeye, yalnız başıma yüzleşmeye, hiç hazır değildim.

Bekledim. Dört gün boyunca da, tam olarak yirmi sekiz gündür yaptığım gibi Özgür'ün aniden çıkagelmesini bekledim. O gelince beraber araştıralım istedim. Çünkü ben yoruldum. Onun göğsünde dinlenirken o benim için bir şeyler yapsın istedim.

Ben tekrar değer gördüğümü görmek istedim ama ne kadar anlamsız biri olduğumu bu dört gün içerisinde anladım.

O yüzden okuldan çıkar çıkmaz eve geldim ve odamın köşesine çöküp oturdum yine. Ya şimdi ya hiç. Ya şimdi gerçeklerle yüzleşeceğim ya da yalanlara sığına sığına o tabuta gireceğim.

Elime telefonumu aldım ve arama butonuna, "Anoreksiya Nervoza" yazdım.

Bir sürü şey çıktı ve benim de bir sürü vaktim vardı. Hiçbir şey hissetmeden o yazılanları okumaya başladım. Ne bir heyecan ne de bir korku vardı içimi titreten.

Bu hastalar, mükemmeliyetçi olurlarmış. Utangaç, depresif, boyun eğen, obsesif kompülsif kişilik bozukluğuna sahip gençlerde hastalık daha sık görülmüş. Biyolojik, çevresel ve psikolojik sebepleri varmış. Sıklıkla ergenlikte görülen bir psikolojik rahatsızlıkmış.

Gençler, zayıf bir bedene sahip olmak isterlermiş ve bunu bir takıntı haline getirirmiş. Durmadan, duramadan, ciddi oranda zayıflayana kadar da tanısı konulamıyormuş. Hastalar, zayıf olduklarını kabul etmedikleri için de tedavi sürecinin başlaması zormuş. Ayrıca başkaları ile yemek yemekten kaçındıkları için de tanı koyma süresi uzayabiliyormuş.

İçe kapanmalar, düşük özgüven, depresyon, soğuğa karşı hassasiyet, nabız düşüklüğü gibi birçok belirti yazıyordu. Ayrıca yiyeceklere olan ilginin artması, bol su tüketimi, bol spor yapılması, tartı korkusu, adet düzensizliği, baş dönmesi, insomnia, kuru cilt, kişinin öğün atlaması ve yediği öğünleri çok küçük parçalar halinde yavaş yavaş yemesi gibi birçok belirti yazıyordu.

Ellerimi titreten, hırıltılı bir nefes aldıran şey ise bu belirtilerin hepsinin bende olmasıydı.

Ben, ben hastaydım. Öyle diyor. Ben zayıflamak uğruna akıl sağlığımı kaybetme düzeyine gelmiştim. Ben takıntılı bir manyak olmuştum. Zayıflamak bir hedeften çıkmış ve bir takıntı haline gelmiş. Hiçbir zaman istediğim zayıflığa ulaşamamamın sebebi buymuş.

Benim bir hastalığım varmış ve bunun adı, Anoreksiya Nervoza'ymış.

Peki, ben şimdi ne yapacağım?

🤍

Adımlarım her zamankinin aksine yavaştı bu sabah. Merdivenler bana zulüm gibi geliyordu fakat asansör kullanamazdım. Çıkmam gerekti. Sabah sporumu yapmam gerekti fakat bugün, bugün biraz daha yorgunum her zamankinden.

Gözlerim kararıyor, kulaklarım çınlıyor. Ellerim, bedenim buz gibi. Donuyorum soğuktan ama havalardan diyerek avutuyorum kendimi. Yüzüm çok hafif geliyor bana. Başımı taşımak bir kolay geliyor artık.

Ben, ben biraz zorlanıyorum şimdi.

Merdivenleri çıkamıyorum. Titriyor bacaklarım. Kontrol edemiyorum her sabah olduğu gibi. Nefeslerim tıkanıyor ve nabzım yavaşlıyor iyice. Öğrencilerin sesi doluyor kulaklarıma ama başımı ağrıtıyorlar. Çınlıyor kulaklarım. Çok çınlıyor. Yerimde duruyorum oysaki ama dönüyor dünya etrafımda.

İngilizce hocam bana doğru geliyor ve ben duruyorum öylece. Bir adım daha atarsam yere yığılacağımı biliyorum. Hocam bir şeyler söylüyor, sanırım bana sesleniyor ama görüşüm bulanıklaştı.

Okul koridorları da çok soğuk bu sabah. Ölümün soğukluğu sarmış etrafımı, buz kesiyorum. Havası azalmış bu koridorun. Ciğerlerime çekecek nefesi bulamıyorum. Işıkları açmamış bugün hizmetli abi. Net göremiyorum, ışıklarım sönmüş gibi.

"Elfida?" dediğini duydum hocamın.

"İyiyim hocam," demek istedim fakat ayaklarımdaki bütün dermanı kaybettim bir anda. Yığıldım yere. Konuşmak istedim. Dudaklarımı oynatmak için çabaladım ama birkaç anlamsız mırıltı çıktı dudaklarımdan.

Çınladı kulaklarım, söndü ışığım ve tükendi gücüm.

🤍

Bileklerime dökülen ve burnuma koklatılan kolonyanın ağır kokusu sayesinde gözlerimi araladım. Hiçbir şey hatırlamadığım ilk saniyelerde annemin bana bakan gözleri ile karşılaştım. Beynim allak bullak oldu. Kirpiklerimi kırpıştırarak etrafıma bakmak istedim ama öyle halsizdim ki başımı çevirince bile dünya dönüyordu etrafımda.

Annemin endişeli bakışlarını gördüm. Peki o annem miydi sahiden? Hayır, olamazdı. Annem benim için endişelenmezdi.

"Elfida, duyuyor musun beni?" diye sordu.

Konuşamadım nedense. Hiç içimden gelmedi. Başımı da sallamadım.

"Annem, seni hastaneye götürelim mi? İster misin?" diye sordu annem.

Konuşamadım nedense. Hiç içimden gelmedi.

"Tansiyonun düşmüş. Bayılmışsın. Beni aradılar hemen. Evden çıktım geldim. Biraz solgunsun bugün. En iyisi hastaneye gitmek. Ne var ne yoksa öğrenmek. Son bir aydır bir uzaktın zaten. Belki, belki ciddi bir şeydir." dedi annem. Son cümlelerini kurarken arkasındaki rehber hocama bakmıştı. O da başıyla onaylamıştı annemi.

"Ben bir ay önce konuşmuştum onunla. İyiyim ben demişti. İyi sandım onu. Her zamanki hali dedim. Anlayamadım, Füsun Hanım." dedi rehber hocam, anneme.

"Önemli bir şeyi yoktur hocam. Yoktur tabii. İyi benim kızım. Ama biz yine de doktora gidelim." Oturduğu yerden kalktı ve beni yavaşça ayağa kaldırdı. Ayağa kalkınca başıma inanılmaz bir ağrı saplandı ve acıyla inledim. Hiç, hiç gücüm yoktu.

"Anne." diye sızlandım. Sesim acı doluydu. İçler acısı bir haldeydim ve kendimden iğreniyordum.

"Buradayım annem." dedi. Sesinde, sesinde bir endişe vardı ve bu beni çok mutlu ediyordu. "Bana tutun. Arabaya kadar dayan, olur mu?" diye sordu.

"Eve gitmek istiyorum." diye fısıldadım. "Beni hastaneye götürme." dedim.

Ya hastalığım açığa çıkarsa? Ya bana tekrar yemek yedirirlerse ve ben tekrar şişman olursam? Ya Hayat beni beğenmezse? Ya Özgür gelince beni sevmeye devam etmezse?

Olmaz. Olmaz işte. Gidemem ben hastaneye. Ben iyiyim ve toparlanırım elbet. Aylardır yemek yemiyorum ben. Şimdi yemediğim için bayılmam çok saçma. Hayır işte, hayır. Gidemem hastaneye. Her şey tekrar başa saramaz.

"İtiraz kabul etmiyorum, Elfida." Annemin sesi tok ve netti. Endişeliydi ve biliyordum ki o aklına koyduğu bir şeyi mutlaka yapardı. Füsun Sayar'dı o. Herkesin imrenerek baktığı, zayıf fiziğini çok beğendiği, saygı duyduğu biriydi. Annem güzeldi ve benim neler çektiğimi hiç anlayamazdı.

"Bırak beni." dedim. Sesimde bir nefret vardı. Güzel olan herkese karşı duyulan bir nefretti bu. Allah'ın beni böyle kusurlu yaratıp onlara güzel bir vücut, güzel bir yüz verdiği için bir isyandı bu. Onlar gibi olmadığım için kendime duyduğum bir nefretti bu.

"Hayır dedim Elfida!" diye bağırdı. "Bugün o hastaneye gidilecek ve ne olduğunu göreceğim!" Sesi titredi. "Sana ne olduğunu bugün öğreneceğim!"

Sızlandım. Hiç gitmek istemiyordum ama rehberlik hocam bir koluma, annem diğer koluma girdi ve ben annemin göğsüne başımı yaslayarak zorlukla yürümeye başladım. Annem belimi sıkıca tuttu, yürümeme yardım etti.

Arabaya beni bindirir bindirmez soluğu hastanede aldık. Bana olanları, bu hastalığı reddetmek istiyordum ama konuşacak, karşı koyacak gücüm yoktu.

Sanırım benden buraya kadardı.

Annem koşturarak içeri girdi ve birkaç adam ve bir sedye ile çıkageldi. Ben okul eteğimin pilesi ile oynarken onlar kapımı açtılar. Beni sedyeye yatırdılar. Hiçbir şey diyemedim. Ben iyiyim yalanını şu andan itibaren söyleyemez hâle geldim.

Kırmızı perdelerin olduğu bir odaya alındım ve hastane kokusu midemi bulandırdı. Kusmak istedim ama midem boştu. Öğürmekten öteye gidemezdim.

Bana çevrilen gözleri fark ettim. Sanki başka bir nesneymişim, sanki insan değilmişim gibi bakıyorlardı gözlerime.

Sarı saçlı bir kadın doktor belirdi başımda. Yanında bir hemşire ve hemşirenin hemen arkasında da annem vardı.

Ağlıyor muydu o?

Doktor, "Beni duyuyor musun güzel kız?" dedi. Cevap vermedim. Gözlerimi kaçırdım. Doktor, karnımı açmak için formamın ucunu çekiştirdi ama korkuyla elini tuttum bir anda. Hemşire, zaten zorlukla tuttuğum ellerimi tuttu ve doktorun ellerini serbest bıraktı. Doktor, kazağımı kaldırıp karnımı açınca annemden bir korku nidası koptu.

Zayıfladığım için içine çekilmiş karnımı ilk kez görmüştü. Zayıfladığım için bariz bir şekilde belli olan leğen kemiklerimi ilk kez görmüştü.

Doktorun gözlerinin içine baktım ama o bana bakmadan işini yapmaya devam etti. Kaburgalarımın bitiminden başlayarak tuhaf yumruk hareketleri yaptı. Sonra karnımı kapattı ve artık hiç kası kalmayan bacaklarıma baktı. Oysa vermem gereken birkaç kilo daha vardı. Şimdi bakmamalıydı.

Sonra kazağımın yakasını genişletti ve kalp ritmimi dinlemeye başladı steteskopuyla. Yarım dakika sonra gözlerimin içine baktı. "Nabız 50." dedi.

Mavi gözlerinde bir duygu görmek istedim. Bir acıma, bir korku ya da bir endişe ama hiçbir şey yoktu. Hiçbir yargı yoktu ama o an gözleriyle benim bir ayımı bana anlattı. O an, bana bakarak Anoreksiya olduğumu anladığını bana gösterdi.

"Yatış işlemleri hemen başlasın. Çocuk Endokrinoloji servisine yatıralım. Tek kişilik odaya koyalım ve dosyasına yazacağım serumlar hemen takılsın. EKG istiyorum. Yarım saate bir tansiyon ve kan değerleri ölçülecek."

Hemşire başını sallayarak onayladı ve sedye hareket etmeye başladı. Beni, beni hastaneye yatırıyorlardı sanırım. Oluyordu bir şeyler ama ben anlayamıyordum. Her şey şu an bana göre çok hızlı işliyordu.

Annemin topuklusunun sesi hastane koridorlarına çarparken gözümü alan ışık nedeniyle gözlerimi kapattım ve biraz, sadece biraz dinlenmek istedim. Sedye sola döndü ve dikkatli bir şekilde beni taşımaya devam ettiler.

Tekrar sola döneceğimiz sırada koridorun sağ tarafındaki aradan ana koridora çıkan siyah deri ceketli biri çarptı gözüme. Dağınık dalgalı saçları, siyah botları ve siyah kot pantolonuyla bana Özgür'ü anımsatan biriydi.

Kırpıştırdım gözlerimi. O olmadığına emin olmak için ve kendime bir kalp kırıklığını da armağan etmek için daha net görmeye odakladım kendimi.

Ama zamansız gidişlerin ansızın geri dönüşleri olurdu.

Onunla göz göze geldim. Sola dönüp gitmeden üç saniye önce Özgür ile göz göze geldim ve yirmi dokuz gün sonra onun zehirli dudakları arasından tek bir kelime sıyrıldı.

"Elfida."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🐞

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları