Güneş kavuruyor tenimi. Ne bir rüzgâr esiyor ne bir yağmur damlası düşüyor bu yalnız şehrin topraklarına. Bahar gelmiş sokaklarına. Lakin hiçbir kuş göçmüyor artık bu şehre çünkü biliyorlar artık. Bu şehrin çatısının olmadığını, bu şehrin artık kimsenin yarasını sarmayacağını biliyorlar.

Kendi gözyaşlarında zehirlenmemek için bu şehrin kapısına uğramıyor kırlangıçlar.

Yağmur yağsın istedim. Toprak kuru kalmasın istedim. O, susuz kalmasın istedim ama bunu bile çok gördü hayat benden. Özgür'ümün toprağını kupkuru bırakmak için bahar getirdiler bu sokaklara. Kızdım içimden, engel olamadım kendime.

Elbisemin eteklerinden sımsıkı tuttum. "Ayakta kal," diyorlardı. "Sen güçlü görün ki çocuklar da yıkılmasın." Ama çok zordu bu. Ayakta kalmak, hele de bugün ayakta kalmak çok zordu. Yüreğimi parçalayan bir gerçek başımı ağrıtacak kadar zihnimde dönüp dururken ayaklarımda bir güç bulamıyordum.

Aysun Anne siyah bir şal bağladı başıma. Tokalarım gizlendiği için şalı bağlamak istemedim ama üstelemedim de. Kurallara uydum. Nasıl olsa Özgür saçlarıma toka taktığımı biliyordu. Belki şimdi saçlarıma dokunuyordur. Belki şimdi bana sımsıkı sarılıyordur. Belki omzumda ağlıyordur, belki de gözyaşlarımı siliyordur.

Ölüleri hissedebilir miyiz? Biri lütfen hissedebildiğimizi söylesin.

"Hayır aptal. Onu yaşarken hissedemedin ya, ölüsünü de uzak tutuyorlar senden."

Birkaç damla gözyaşı aktı. İçimdeki sesi boğazlamak istedim ama yalnızca ağlayabildim.

"Elfida, su getirdim sana." Konuşan Hayat'tı. Sesi kısıktı ve dokunuşları da narindi. Elimin üzerine elini koydu ve avcumu açıp şişeyi elime bıraktı. "İç hadi biraz," diye mırıldandı ve yüzüme düşen saçlarımı şalın içine sıkıştırdı.

Gözlerine baktığımda gördüğüm tek şey şefkatti. Bu canımı yaktı. Bana önceden yalnızca Özgür böyle bakardı.

Su şişesini Hayat'ın eline geri verdim. Konuşmadım, başımı öne eğdim. Oturduğum plastik sandalyeye biraz daha gömülmek, mümkünse toprağın içine girmek istiyordum çünkü birkaç saat sonra benim nefesimi, benim suyumu o toprağa emanet edeceklerdi.

Gözyaşlarım hızlandı. Hayat hemen yanıma oturup omzuma kolunu sardı ve başımı omzuna çekti. Daha çok ağlayasım geldi. Benim sığındığım tek omuz Özgür'ün omzu olmalıydı ama artık Özgür hariç herkesin omzuna konuyordu başım.

"Kendini yeni yeni toparladın zaten," dedi saçlarımı okşarken. Daha çok ağladım. Özgür, okşasın saçlarımı. Kimse onun gibi okşayamaz saçlarımı. "Ağlayarak harap ettin kendini."

Güneş de yanımdaki sandalyeye oturup ellerimden tuttu. Gözyaşlarını gizlemiyordu ama o Özgür için değil, Özgür gidince onunla beraber giden Elfida için ağlıyordu. Geride kalan çöp bedene ağlıyordu.

Kulaklarıma dualar ilişiyordu.

"Allah rahmet eylesin,"

"Allah mekanını cennet eylesin,"

"Gönlü gibi geniş bir yuvası olsun cennette," diyordu bir teyze. Kim bilir ne iyilik yapmıştı Özgür de bu teyzenin gönlünü kazanmıştı? Özgür'ün evinde, Aysun Anne'nin evinde toplanan bunca insana ne iyilikler yapmıştı Özgür? Ben gibi kaç kalbi iyileştirdi, kim bilir ama gücü bir kendine yetemedi.

"Sen onun hasta olduğunu anladın mı Hayat?" diye sordum. Sesim çıkmamıştı bile ama Hayat duydu beni.

"Hayır," dedi hemen. "Özgür, ne kadar istediyse o kadar gösterdi kendini bize."

"Bana tamamen çıplaktı o." dedim. Gözyaşlarım hızlandı. "Ama ben göremedim onu."

"Hayır hayır hayır..." diye fısıldadı ve saçlarımı okşadı. "O en çok senin bilmeni istemedi. Sen onu çıplak sandın ama o gerçeklerini ruhunda saklıyormuş." Daha çok ağlamaya başladım.

Daha fazla konuşacak gücü kendimde bulamadım. Bir haber getirdi çocuklar. Gözyaşlarını silmekten helak olmuştu hepsi. Küçük kız çocukları ağaçların etrafında toplanmış, "Özgür abim!" diye bağırarak ağlıyorlardı. Ben hiçbirinin yüzüne bile bakamıyordum ama hepsi benim dizlerimde uykuya dalmıştı dün gece. Hepsi bana sığınmıştı, Özgür'e sığınır gibi.

Annemin üzerime bir ceket attığını fark ettim ve saçlarımı okşayıp üzerinden öptüğünü hissettim. "Vakit geliyor," diye fısıldadı. "Baban cenaze arabasıyla geliyormuş." Ses tonu temkinliydi.

Özgür ne yaptıysa, bana zorbalık eden, beni görmezden gelen herkes etrafımda dört dönüyor, benim iyiliğim için elinden geleni yapıyordu. En başta da Hayat ve Serhat. Hiç ummayacağım, hiç istemediğim insanlar.

Serhat ve arkadaşları yavaş adımlarla yanımıza geldiklerinde, "Arabayı hazırladım," dedi bana. "Ne zaman istersen geçeriz."

Mezarlığa geçeriz demiyordu kimse. Özgür'ü toprağa vereceğiz demiyordu kimse. Gerçeklerden kaçırıyorlardı beni ama onu beyaz kefeniyle toprağa bıraktıklarını gördüğümde nasıl durduracaklardı içimdeki bu yıkımı?

"Bir şeye ihtiyacın var mı?" diye sordu diz çökerek. Boylarımız eşitlenmişti. Başımı yavaşça salladım sadece. "Ben, biz buralardayız. Bir şey istediğinde söylemekten çekinme." diyip günler önce alay ettiği bacaklarıma elini koydu ve destek verir gibi sıktı.

Gülmek istedim. Kocaman bir kahkaha atmak istedim.

Baksana Özgür. Gitsen bile hâlâ yaralarımı sarmaya devam ediyorsun.

Seni yalancı adam... İçimdeki her yaraya uzanmayı bir sen başarıyorsun.

"Ama sen onun yaralarına bir çarşaf örttün. Tıpkı onun cansız bedenine örttükleri çarşaf gibi."

Boğulacak gibi hissedip aniden kalktım sandalyeden. Ani hareketim beni sendeletti ama Serhat hemen kollarımdan tuttu. "Yavaş," diye fısıldadı. Benim canımı yakan şey ise sesinde şefkat olmasıydı. Biliyordum, benim onu affetmemi istiyordu çünkü herkes gerçek hayatın farkına varmıştı.

Gerçek hayatta ölüm vardı. Ölüm cümlelerimize karışınca bana okulda yaptığı zorbalıkların hiçbir önemi kalmıyordu. Ölülerin bedenleri incelenmezdi. Ölülerin yalnızca güzel davranışları, ahlakı ve yaptıkları konuşulurdu.

Serhat da ölürse onun arkasından günahlarını konuşmamı istemediği için böyle davranıyordu. Affettirmek istiyordu kendini çünkü o da Özgür gibi uğurlanmak istiyordu. Herkes onu güzel ansın, bu dünyaya iyiliğinin izleri kalsın istiyordu.

Anlıyordum onu. Yine ben herkesi anlıyordum.

"Sen onun hasta olduğunu anladın mı?" diye sordum gözlerinin içine bakarak. Benim dolu dolu olmuş gözlerime acıyla baktı.

"Ben gibi bir ucube Özgür'ün yalnızca dış görünüşüyle ilgilenirdi." dedi. Gözleri doldu Serhat'ın. "Hiç anlamadım." dedi ciddiyetle.

"Ben anlamalıydım." diye fısıldadım. Kollarımı tutan ellerinden kurtuldum ve yavaş adımlarla ilerlemeye başladım. Hepsi arkamdan, biraz mesafe bırakarak yürümeye başladı. Gözlerim karardı ama ayakta durmayı başardım.

Yürüdüm, şehrin topraklarına bastım. Sokak lambalarının altından geçtim, başımı göğe çevirip göremediğim aya baktım. Göz göze gelmek istedim onunla. Beni duyuyorsa, beni görüyorsa ellerimden tutsun istedim.

Kalbimdeki acının ne kadar baskın olduğunu biliyordu. O beni anlıyordu. Bir yolunu bulup bana gelmesini istedim.

Duyduğum tek şey, şehrin gürültüsü oldu. Gördüğüm tek şey, bulutsuz gökyüzü oldu.

Ve günler sonra bir kez daha kendimi yapayalnız hissettim.

🤍

Hayat ve Güneş kollarımdan tutmak istediler ama reddettim. Öne çıktım, bu anı hiç unutmamak için en öndeki seyirci olmak istedim. Yanıma bir adam geldi ve bana elindeki küreği uzattı. Korkuyla iki adım geriledim. Özgür'ün mezarını kazacağımı düşünüyorlarsa ve hiçbir şey yokmuş gibi bunu benden istiyorlarsa akıllarını kaçırmış olmamalılardı.

"Yapma kızım," dedim adam. Sen kimsin diye sormak istedim. Özgür hangi yarana uzandı diye sormak istedim. "Bu senin ona karşı son görevin."

Delirtmek istiyorlardı beni. Acıdan kıvranayım istiyorlardı.

Başımı hızla iki yana sallayıp kollarımı bedenime daha çok sardım. Ne olursa olsun onun mezarını ben kazmayacaktım.

"Onu göremediğin her gün, o mezarı sen kazdın. Her gün, bir önceki günden daha çok kazdın."

"Şşş," dedi Hayat ve bana sarıldı. "Tamam, sen kazmayacaksın, sakin ol." diye sakinleştirmeye çalıştılar beni.

Gözlerimi tabuta diktim. Tabutun yanına gitmeme izin vermiyorlardı çünkü onu toprağa koymalarına engel olacağımı biliyorlardı. Ama ona delice sarılmak istediğimi, ona çok ihtiyacımın olduğunu görmüyorlardı.

Özgür, gelip neler hissettiğimi onlara anlatmalısın çünkü beni bir sen anlar, beni bir cümlede en güzel sen kullanırsın.

Oysa şimdi sayfalarca roman yazsam kimse anlayamazdı beni. Özgür için tek bir cümlem yeterliyken hem de.

İşte bu yüzden bugün küsüyorum bu hayata. İşte bu yüzden beni yapayalnız bırakan bu hayata isyan ediyorum bugün.

Mezarını kazdılar. Başımdaki şal boğazımı iyice sıktı. Babam bile kazdı mezarını. En başından beridir cenaze işleriyle yakından ilgilendi zaten. Meğerse ne çok sevmiş Özgür'ü. Şimdi birkaç damla gözyaşı döktüğünde daha iyi anladım bunu.

Ne çok kalbe dokundun Özgür. Ben neden dokunamadım senin kalbine?

İmam dualar ediyordu, birkaç ağlama sesi kulaklarıma doluyordu ama en baskın ses ise kürekten gelen toprak sesiydi.

Tabutun üzerini açtıklarında bütün vücudum titredi. Beni kimlerin tuttuğunu anlayamadım bile ve bacaklarımdaki bütün güç giderken sesli bir şekilde ağlamaya başladım. Özgür siyah giyinmeyi severdi. Beyaz ona hiç yakışmamıştı.

"Yapmayın!" diye bağırdım boğazlarım acıyana kadar. "Yalvarırım yapmayın!"

"Almayın onu! Koymayın oraya!"

"Bırakın gideyim!"

"Bırakın son kez sarılayım ona!"

"Özgür!" diye bağırdım. "Yalvarırım gitme Özgür!"

Ağlama sesleri yükseldi ama kimse beni bastıramadı.

"Allah'ım n'olur onu bana geri ver! Toprak sarmasın onu Allah'ım n'olur!"

"İsyan etme, genç kız." dedi bir teyze yanıma gelerek. "Derdi veren Allah dermanı da verir. Yeter ki isyan etme."

Dinlemedim bile onu. Kimse Özgürsüzlüğün tanımını kendi kanıyla yazmamıştı sonuçta. Akan kan benim kanımdı, o kefene konmuş adam benim canımdı. Kimse o mezara canlı canlı girmiyordu ve bu yüzden kimse benim şu an çektiğim acıyı anlayamazdı.

"Anne bir şeyler yap!" diye bağırdım ve ellerinden tuttum. Ağlıyordu. "Anne sen bulursun bir yolunu. Anne lütfen. Yemin ediyorum seni affederim. Özgür'ü ayağa kaldırırsan seni affederim."

Annem hıçkırarak ağlamaya başladı. Serhat'a döndüm. Ona baktığımı görünce bana doğru hemen adımladı ve karşıma geldi.

"Bana vurduğunu, bana ettiğin alayların hepsini unuturum. Onu bana geri getirirsen en çok seni affederim." dedim. Yüzünü acıyla buruşturdu. Elleri yumruk olmuştu.

Kimse onları affetmemi istemedi. Özgür'ün bedenini havaya kaldırıp özenle toprağa yerleştirdiklerinde nefesim aniden kesildi. Öyle çok ağladım ki bitmek tükenmek bilmeyen gözyaşlarım bile ağladıkları için ağlamaya başladı.

"Dayanamıyorum!" diye bağırdım. "Allah'ım dayanamıyorum!" Özgür'e gitmek istedikçe kollarımdan daha sıkı tuttular. Hepsine bağırmak istedim ama kendimde değildim. Yalnızca Özgür'ü istiyordum.

"Çok zor!" diye bağırdım. Bağırmak istememiştim ama içimde tutamadığım bir acı vardı işte. "Allah'ım buna dayanmak çok zor!"

"Elfida, güçlü ol kızım." diyen annem yanaklarımı tuttu sıkıca. "Kendini koyverme kızım."

"Anne bana onu getir! Anne senden tek bir şey istiyorum bana Özgür'ü getir!"

"Kızım yapma." Gözyaşlarını silmiyordu bile. "Yapamam kızım. Getiremem onu."

"Neden?" diye bağırdım. "Neden aldınız onu benden!" Bedenimi öne doğru eğip hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. "Biz çok güzeldik." Toprağı yumrukladım. "Neden uzak düştük? Neden!"

Özgür'ün üzerine tahtalar koydular.

Ve sonra toprak attılar.

Sevdiğim adamın, bu hayatı dolu dolu yaşayan, on sekiz senesine onlarca insanı sığdıran adamın üzerine toprak attılar.

Beni dünyanın en güzel kızı gibi hissettiren adamın üzerine toprak attılar.

Beni iyileştiren adamın üzerine toprak attılar.

Dudaklarından şiirler dökülen adamın üzerine toprak attılar.

Öyle bir ağladım ki, feryadımı duyan gök, bir anda gürledi ve bir yağmur başladı. Herkes sırılsıklam oldu.

Sen yağmuru seversin, sevgili. Ben seni en çok bu yağmurlarda sevdim. Ben seni en çok bu yağmurlarda kaybettim.

Özgür'ün üzerini kapattılar. O ana kadar, o mezar taşını görene kadar Özgür'ün öldüğüne inanmayan yanımı dinledim hep. Ama o yazıyı görünce, ıslak toprağın kokusu ciğerlerime dolduğunda her şey bir bir oturdu yerine.

O an büyüdüm ben.

O an acılarım büyüttü beni.

O an Özgür oldum.

O an özgür oldum.

"Özgür öldü." dedim etrafımdakilere. Hayat'ın gözlerinin içine baktım. "Benim sevgilim öldü."

Ağlayışlar ben konuştukça daha da arttı. Aysun Anne'nin benden uzakta, çocuklarla ilgilendiğini gördüm. Sözlerim onun dirayetini de kırmıştı iyice ama o ayakta kalmak zorundaydı.

Dakikalar sonra herkes mezarlığı terk etti. Yalnızca bizimkiler ve Aysun Anne kalana kadar ben gözyaşı döktüm. Kimse hiçbir şey demedi. Bir ben konuştum, bir ben anlattım. Hepsi beni dinledi. Hepsi gözlerimin içine baktı.

Hepsi beni anladı.

Senin sayende, sevgili. Ben seni göremediğim zamanlarda sen, insanlar beni görsün diye uğraştın.

Mezarın yanına çöktüğümde mezar taşına titreyen ellerimle dokundum. Mezar taşında tek bir şey yazıyordu.

"O, Özgür'dü."

Yazan sadece buydu. Günler öncesinde mezar taşımda yazmasını istediğim kelime yazıyordu. "O, Elfida'ydı." yazılsın istemiştim. Beni yalnızca adımla bilsinler, insanlarda bıraktığım izler onlara özel olsun istedim. Kimse doğum tarihimi, ölüm tarihimi bilmesin istedim çünkü herkes için bir günde ölmediğimi biliyordum. Ben, onlar beni görmezden geldikleri, beni anlamadıkları gün ölmüştüm. Bu yüzden birçok ölüm tarihim vardı. Bu yüzden net bir ölüm tarihi biçmesinler istedim bana.

O ise kimse için ölmediği için bir ölüm tarihi yazmıyordu. Özgür iyi bir adamdı, Özgür güzel bir adamdı. O herkesin kalbinde yer edindi ve oradan hiç gitmeyecek.

Özgür gitti ama Özgür hiç ölmeyecek.

Hepimiz mezarın etrafına oturduk ve elimizdeki çiçekleri Özgür'ün mezarına özenle dikmeye başladık. Herkes renk renk çiçekler almıştı ama benim çiçeğim onlardan farklıydı. Ben Özgür'ü kaybettiğim kaldırım taşındaki beyaz manolyaları dikiyordum.

Sonra geri çekildiler. Nihayet beni onunla yalnız bıraktılar.

"Bak," dedim üzerimi göstererek. "Sözümde durdum. Cenazende dünyanın en güzel kızı oldum."

Toprağını titreyen ellerimle okşadım.

"Hiçbir zaman gerçek gelmeyecek," diye fısıldadım. "Gittiğini hiçbir zaman kabul etmeyeceğim. Şimdi bile kalbimde öyle baskınsın ki, bu toprağın altında olduğunu asla kabul etmiyor yüreğim."

Mezar taşını okşadım. Başım, ağlamaktan çatlayacaktı.

"Sensiz 29 geceye dayandım. Şimdi de dayanırım. Ama 29 gece sonra gelmen lazım, anlıyor musun? Fazlası değil, bir gün gecikirsen yanına gömersin beni. Yirmi dokuz gece Özgür. Sensizliğe sabrım 29 gece."

Sesim titredi.

Bedenim titredi.

"Ama gelmeyeceksin değil mi?" Ağlamam hızlandı, yağmur hızlandı. "Çünkü gelirdin. Hiç düşünmeden gelirdin şimdiye kadar. Bensizliğe sabrın bir gece bile değil senin."

Başımı inkâr edercesine iki yana salladım ve toprağını avuçladım.

"Kendimi sevmem lazım. Bunun bir yolunu bulmam lazım. Senin bedenine sarılmadan günü bitirmeye alışmam lazım. Aysun Anne'ye destek olmam lazım. Sen ne yaptıysan, benim devamını getirmem lazım. Bu şehri terk etmek istiyorum ama bana emanet ettin. Gitmeyeyim, seni bırakmayayım diye bu şehri sevdirdin bana. Seni yalancı, seni sinsi adam. Her şeyi en başından planladın ama bir açık bile vermedin."

Toprağını okşadım.

"Zihnimde seslerin dönüp duruyor. Konuşuyorsun, değil mi? Beni hiç yalnız bırakmayacaksın sen. Ben yaşayana kadar yaşayacaksın benimle. İyileştirmeye devam edeceksin beni. Bir bedene ihtiyacın olmadığını göstereceksin bana."

Gülümsedim. Günler sonra.

"Bıraktığın yerde kalmayacağım. Yaşayacağım. Yaptıkların boşa gitmeyecek. Yemekten kesilmeyeceğim. İnsanların gölgelerine sığınmayacağım. Sen gibi olacağım ama en çok da kendim olacağım. Söz veriyorum, Özgür. Sakın gözün arkada kalmasın."

Mezardaki çiçekleri okşadım.

"Beni anlıyorlar, biliyor musun? Beni dinliyorlar. Affetmemi istiyorlar, etrafımda dört dönüyorlar. Hepsi senin sayende. Beni yalnız başıma gördün o durakta. Beni yalnız başıma ağlarken gördün ama şimdi yalnız kalmama hiç izin vermeyeceksin. Burada olmasan bile... Söylesene Özgür, nasıl başardın bunların hepsini?"

Başımı göğe kaldırdım. Her neredeyse onunla göz göze gelmek istedim.

"Bana bir daha mesaj atmayacak olmanı sindirmem uzun bir zaman alacak. Belki de hiç sindirmem. Elfida'yı bilirsin, dengesizdir. Duygusaldır. Çabuk yaralanır, çabuk kırılır."

Mezar taşına eğildim ve öptüm. Dudaklarımı çekmeden fısıldadım.

"Sana kızgın değilim. Gitmek istemediğini biliyorum. Beni sevdiğini, sevilmemi istediğini biliyorum. Ne istediysen başardın, güzel adam. Ne hayalin varsa gerçek oldu. Bu yüzden sen de bana söz vereceksin ve rahat uyuyacaksın. Ben gelene kadar, ben yanındaymışım gibi uyuyacaksın."

Gözlerimi sımsıkı yumdum çünkü yaşlar canımı acıtıyordu.

"Sahiden bir masalmışsın." diye fısıldadım. Mezar taşında yazan "O Özgür'dü." yazısını okşadım. "Bir varmışsın, bir yokmuşsun."

Ayağa kalktım.

Yetişmem gereken bir yer vardı.

Çıplak bacaklarım hep çamur olmuştu ama umurumda değildi. Ne kadar çamura bulanırsam bulanayım elbisem dünyanın en güzel elbisesiydi. Saçlarımdaki tokalarla dünyanın en güzel saçları bana aitti. Bugün dünyanın en güzel kızı bendim.

Ben ayağa kalkınca hepsinin gözleri bana döndü ama ben ceketimin cebinde sakladığım bereyi çıkarıp başıma geçirdim. Tokalarımı gizledim ama Özgür orada olduğunu biliyordu. Onlara bakmadan mezarlıktan çıktım.

Yürüdüm, yürüdüm. Sokaklar bütün kapılarını bana açtılar. Özgür'ün emanetiydim ben. Bu şehir beni artık çok seviyordu. Her bir kaldırım taşı beni gözlüyordu artık. Her bir sokak lambası ben altında durduğumda parlıyordu. Yıldızlar utanıyordu bu ışığı görünce.

Yürüdüm, yürüdüm. Özgür ile geçirdiğim her bir günü aklıma getirdim. Her bir anı tekrar ve tekrar yaşadım. Adımlarım beni tek bir yere götürdü.

Özgür'ü ilk gördüğüm durağa kadar yürüdüm. Yağmurun sesi notalarım oldu, kulaklığa ihtiyacım olmadı.

Özgür'ün beni ilk gördüğü durağa geldim. O günü tekrar yaşamak istedim ama bu sefer ben Özgür'düm ve karşı durağımda bir Elfida yoktu.

Hikâye böyle başlamıştı ama öylesine bitmiş gibi hissettirdi.

Yağmur yağıyordu ve durak kalabalıktı. Beni çamurlar içinde görünce insanlar bana acıdı sanırım ve bana yer verdiler. Bir teyzenin yanına oturdum. Beni süzen gözlerini bir süre bedenimde dolandırmasına izin verdim.

Bakın, inanın artık hiç umurumda değil. Sizin üzerimdeki çamuru gördüğünüzü anladım ben artık. İçimdeki yangını görseniz bana bu şekilde bakmazdınız.

"Özgür Soykan'ı tanır mıydınız teyzeciğim?" diye sordum bana bakan teyzeye dönerek. Şaşırdı ama hemen toparladı kendini. Şefkatle gülümsedi. Elindeki çantayı sıkıca tuttu. Çalacağımı mı düşündü acaba?

"Hayır, evlat," dedi.

"Sizin adınıza üzüldüm hanımefendi. Hayatınızda çok şey kaçırmışsınız." dedim. Oturduğum yerden kalktım. Gelen otobüse bindim. İlk gün, Özgür'ün arkadaşlarıyla bindiği otobüste oturduğu yere doğru ilerledim ve oraya oturdum. Karşıdaki durağa gelen otobüse baktım. Kimse gözlerini bu otobüse dikmemişti.

Oysa baksalar hayatlarında ne çok şey değişecekti.

Başlarını kaldırsalar, şu yağmura baksalar, toprağın kokusunu ciğerlerine çekseler, susmak yerine konuşsalar, ellerini ceplerine sokmak yerine yardım eli uzatsalar hayatta ne çok şey değişecekti.

Otobüs hareket etti.

Yeni bir hikâye başlarken ben geçmiş cümlelerin noktasında kaldım.

Her hikâye mutlu sonla bitmez sonuçta. Hayat bu, ne bir masaldır ne de bir roman. Ne bir dram filmidir ne de bir bilim kurgu kitabı. Zorluklarla mücadele ettiğim hayatım bir anda kolaylaşmaz ya da ölenler mezarlarından çıkıp ellerimizi tutmaz.

Ölüm bir gerçek. Ölüm hem hak edenlerin hem de hak etmeyenlerin bir sonu. Herkesin cümlesi bir gün ölüm ile sonlanacak. Keşke gitmeseydi dedikçe daha çok kızacağız bu hayata. Özel günlerde yanımızda olmayınca yüreğimiz sızlayacak ve isyan edeceğiz. Ama inkâr edemeyeceğiz.

Hem bizim hikayemiz bitmedi. Özgür, kalbimde yaşadığı sürece bir sonumuz olmayacak ve bu kırgın kalp yorgun düşüp uyuyana kadar Özgür yüreğimin en güzel yerinde yaşayacak.

Hayır, Özgür Soykan ölmedi. Özgür Soykan, kemiklerim sayılırken herkesin acıyarak baktığı kemiklerimde kurduğu cennetinde yaşamaya devam ediyor.

SON 🕊️

"SON" kelimesini bir başka kitabım için aylar sonra tekrar yazdım. Bir başka hikayenin de sonuna gelmişiz. Aylar süren, aylardır zihnimin en güzel köşesinde hüküm süren karakterlerimden ayrılma vaktimiz gelmiş.

Bana bu son için kızgın mısınız, bilmiyorum. Açıkçası size anlatmam gerekenler bitmedi. Finalden sonra sizin için üç bölüm daha yayınlayacağım ve beni de, karakterleri de o bölümlerde anlayacaksınız.

Bir Özgür'ün, Bir Elfida'nın biri de benim ağzımdan olmak üzere üç bölüm daha gelecek ve sonra hikayemiz tam anlamıyla sonlanacak. Sizinle o zaman vedalaşacağım.

Şimdi sizden tek bir ricam var.

Kemiklerinde Cennet'in size neler kattığını anlatır mısınız?

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları