Pek fazla hayalim yok benim. Hayal kurup sonra da onların gerçekleşmeyeceğinden korktuğum için hayal kurmaktan çok kaçındım. Neden bu kararı aldığımı da şimdi, odamda sessizce otururken daha iyi anlıyorum.

Oda sessiz, oda ıssız, odam Özgür'süz.

Artık kurduğum birçok hayalin başrolünde o var. Özgür'süz ne bir adım atıyorum ne de birkaç saniyeliğine göğe bakıyorum hayallerimde. Sağımı da solumu da o kapladı. Onun sesini duyuyorum yalnızca. Şehir kısmış sesini, yalnızca Özgür'ün notaları geziniyor sokaklarda.

Fakat şimdi, bu odada yalnız başıma ıslak gözlerimle karşımdaki duvara bakarken kurduğum her hayal kalbimi yakıyor. Yanıyor kalbim, hissediyorum. Bir şeyler koptu o hastaneden çıktığımda, bir parçam kaldı o hastane odasında. Özgür kaldı arkamda, şimdi onu düşünmek ona özlemimi artırıyor.

Geleceğini söyledi, geleceğini biliyorum. O yüzden bekliyorum. Biliyorum, ansızın çıkıp gelecek, kimseyi umursamayacak. Yalnızca beni görecek gözleri, yalnızca onu görecek gözlerim.

Bekliyorum. Bir şarkı açtım, taktım kulaklığımı. Odanın sessizliği canımı daha fazla yakmasın diye son ses dinliyorum şarkıyı. Notalar kulaklarıma ulaştıkça hüznüm daha çok artıyor ve beklemek daha can yakıcı.

Bu odayı istemiyorum, bu duvara yaslanmayı, bu pencereden İstanbul'u izlemek istemiyorum. Ben Özgür ile bu şehre karışmak istiyorum. Çok bir şey değil, ben sadece onu istiyorum.

Ben müziğe odaklanmışken penceremden sızan ay ışığına bir gölge düşünce hemen kalktım odanın köşesinden. Pencerenin önüne geçtim ve karşımda Özgür'ü görünce gözlerimdeki ıslaklık daha da arttı.

Annemler uyuyordu, o da bu sessizlikten fırsat bilip balkon demirlerine tutunarak odama çıkmıştı ve penceremdeydi. Gözleri benim üzerimdeyken öne atıldım ve pencereyi açıp onun içeri girmesini bekledim. O her zamanki gibi siyah kot pantolonu ve siyah kazağıylaydı. Üzerinde deri ceketi vardı ve dışarıda yağmur çiselediği için ceketinin üzerinde birkaç yağmur damlası vardı. Ben ise pijamalarımlaydım ve kısa saçlarımı gelişigüzel toplamıştım. Nasıl göründüğüm umurumda değildi zaten.

Odaya girer girmez kollarına atıldım hemen. Bana sıkıca sarıldı, ona sıkıca sarıldım. Gözlerimden yaşlar akarken o saçlarımı defalarca öptü. Saçlarımı kokladı. Saçlarımı okşadı. Kolları arasında küçücük kaldım, çok mutlu oldum.

"Kollarıma nasıl yakışıyorsun böyle?" diye fısıldadı. Sessizce akan gözyaşlarım hızlandı. "Söylesene Elfida, nasıl bu kadar güzel tamamlıyorsun beni?"

Konuşmak istedim ama yapamadım. Dudaklarımı aralayamadım, yalnızca ona sarılmak istedim.

"Bak bana," diyip kollarını çözdü biraz. Onu bırakamadım. "Gözlerinde soluklanayım, bana bak Elfida." Kollarımdan tutup beni kendinden uzaklaştırdı ve elleriyle yanaklarımı avuçları arasına aldı. "Ama sen böyle ağlarsan nefeslerim kesilir," diyince daha çok ağlamaya başladım.

Onu benden nasıl alırlardı? Babamın bana yaptığı bu kötülüğü hiç affedemiyorum.

"Sesine nasıl hasretim, biliyor musun?" dedi. Konuşamadım, niye konuşamadım bilmiyorum. "Yaraladılar mı seni? Dudaklarındaki bu kilit neden?" Sesindeki endişe arttı. Babamın attığı tokat gözlerimin önüne gelince daha fazla ağlamaya başladım.

Omuzlarım sarsılıyordu. Çok yaralıydım, çok kırgındım. Ağlasam da geçmiyordu. Ağlamasam da içimde birikiyordu. Ne yapacağımı şaşırmıştım ben.

"Gel şöyle," diyip beni yatağıma yönlendirdi. Bir yandan da etrafa bakıyordu ve komodinin üzerindeki buz kabını görünce kaşları çatıldı. Şirin ablanın babam bana tokat attıktan sonra getirdiği buz kabıydı o. Yanağım kızarmıştı ve içi rahat etmemişti. Bir kase çorba getirdiğinde tepsinin köşesinde de o buz kabı vardı.

Bir tokattan ölmezdim. Bu yüzden yanağıma buz falan tutmadım. Kulaklarım bile kızarmıştı o tokat yüzünden ama hiçbir şey yapmadım. Acısı dinene kadar hiçbir şey yapmadım.

"Ne yaptılar sana?" diye sordu. Gözlerim yanağındaki kızarıklığa gitti. Babam bugün bize hem fiziksel hem de ruhsal yaralar açmıştı. Elimi kaldırıp yanağındaki ize dokununca irkildi. "Sana da mı vurdu?" Dudakları düz bir çizgi gibiydi. Öfkelenince dişlerini sıkan biriymiş, elimin altında dişlerini sıktığını hissettim.

Ellerini kaldırıp yüzümü inceledi. Parmak uçları tenimi okşadıkça daha çok ağlayasım geldi. Herhangi bir yara izim yoktu, o yüzden herhangi bir şey bulamayınca öfkesi daha da arttı. "Sen sustukça ömrümden ömür gidiyor, Elfida." Saçlarımı geriye doğru çekip yanağıma bir öpücük kondurdu. "İstersen onlara lâl olsun dilin ama beni sesinden mahrum etme."

"İyiyim," diye fısıldadım. "Canımı bir sensizlik yakıyor."

Rahatlamadı. "Buradayım ben," diye fısıldayıp beni göğsüne çekti. Sırtını yatağımın başlığına yasladı ve beni kucağına çekti. Araladığı bacakları arasına girip bacaklarımı karnıma doğru çektim ve göğsüne yerleştim.

"İyi ki buradasın," diye fısıldadım. Sesim titredi.

Ceketinin cebinden bir şeyler çıkardığını hissettim. Odasındaki kırlangıç biblosu olduğunu görünce ağlamam biraz dindi. Parmakları arasında tuttuğu kırlangıcı bana doğru uzatınca onu parmaklarım arasına aldım ve boştaki elimle komodinin çekmecesini açıp bendeki kırlangıç biblosunu çıkardım. İki kırlangıcı göğsüme bastırdım ve başımı Özgür'ün göğsüne iyice yasladım.

"Biz ayrı kalmayacağız, kırlangıçlar da kalmasın istedim." dedi. Ne güzel düşünmüşsün dedim içimden.

Ben konuşmadım, Özgür bir süre saçlarımı okşayıp sakinleşmemi, kendime gelmemi bekledi. Kalp atışlarını dinledim, nefes alışverişlerine odaklandım ve kırlangıçları avuçlarımın içinde hissedince kendimi daha kolay toparladım. Onunla olan vaktimi ağlayarak geçirmek istemediğimi fark ettim.

Başımı göğsünden kaldırdığımda kısılı olan gözleri yüzümü taradı ve sol eliyle saçlarımı geriye doğru attı.

"Ben, her şey artık daha güzel olacak sanmıştım," diye fısıldadım. Doğruldu. Yüzünü yüzüme yaklaştırdı.

"Her şey artık daha güzel olacak zaten," dedi kararlı bir tonda. "Onların benim varlığımı bilmesi ve reddetmesi bize yara olmaz, Elfida."

"Seninle görüştürmeyecekler beni." Sesim yine titredi.

"Güçleri yetmez," dedi.

"Hiç görmüyorlar seni nasıl sevdiğimi."

"Yürekleri yetmez," dedi.

"Bunun cezasını biz çekmeyelim. Onların yürekleri yoksa bizim yüreklerimizi sökmesinler."

"Onlar yürek nedir bilmez," dedi. "Onların göğüs kafeslerini zehirli sarmaşıklar sarmış. Kendi yürekleri bile o sarmaşıklardan kurtulamıyorken bizim yüreklerimize ulaşamazlar."

Elimi kalbime koydum. "Saatlerdir ağrıyordu," diyip kalbimi gösterdim. "Sen gelince dizginleşti."

Gülümsedi. Elini kalbine koydu. "Saatlerdi ağlıyordu," diyip kalbini gösterdi. "Sana gelince dizginleşti."

Gülümsedim, kırgın, tam bir Elfida gibi. Bir anda ayaklandı Özgür. Ellerimi de tuttu, beni de ayağa kaldırdı.

"Ne yapıyorsun?" diye sordum.

Sol elini beline koyup sağ elini bana uzattı ve bedenini biraz eğdi. "Seni dansa kaldırıyorum," diyince daha çok güldüm.

"Müzik açamayız, duyarlar," dedim ama onunla dans etmek de istiyordum.

Gözleri etrafta dolandı. Odanın köşesindeki telefonumu ve ona bağlı kulaklığımı görünce gözleri ışıldadı. Ellerimi bırakıp telefonumu eline aldı ve beyaz kulaklığımı da beraberinde getirdi. Ekran kilidini açmam için telefonun ekranını bana tuttu, şifremi girdim. Spotify'a girdi ve halka açık olmayan playlistlerimde gezindi.

İkimizden de ses çıkmadı, onun bir şarkı seçmesi için bekledim. En sonunda bir şarkıya tıkladı ve kulaklığın birini benim kulağıma, diğerini kendi kulağına taktı. Telefonu ön cebine koydu. Elini bana tekrar uzattı, tekrar tuttum. Bir eli elimi; diğer eli belimi kavradı ve beni kendine çekti.

Boyu benden uzundu, başımı kaldırıp ona baktım. Odam karanlıktı ama onun gözlerini görebiliyordum.

Yüzün gökyüzünde, bakamıyorum.

Havada nefesin var, boğuluyorum.
Ben sana bağlarımı çözemiyorum.
Başka bi'dünya yok, gidemiyorum.

Yerimizde hafif hafif salınmaya başladık. Gülümsedi, gülümseyebildiğim kadar gülümsedim. Kokusu ciğerlerime doldukça nefes alabildiğimi hissettim. Yanağını yanağıma yaslayıp beni kendisine çekince yeni çıkmış sakalları tenimi gıdıkladı. Ne güzel bir his, diye geçirdim içimden.

Varlığın hapsediyor beni sana,

Olduğun yere,
Ben sende kaybolmuşum hissindeyim.
Yüzdüğümüz deniz ne güzeldi bir zamanlar,
Gel gör ki şimdi yoruyor dalgalar.
Gidemiyorum, kalamıyorum,
Baş edemiyorum,
Teslim olamıyorum.

Bu zamanın bir adı olmalı. Bu adamın kollarında geçirdiğim zamanların bir adı olmalı. Bir tanım gerekli bu adam için. Bu gözlerinin, bu teninin bir tanımı olmalı. Kalbimdeki hissin kesin bir cevabı olmalı. Bu adam bende neye sebep oluyorsa bir anlamı olmalı beni bin parçaya ayırmadan önce.

İsterse bir şiirin dizesine sığdırsın kendisini, isterse bir şarkının notasına. Ama nereye sığarsa sığsın gönlüme yerleşsin. Yuvası neresi olursa olsun toprağı benim yüreğimde olsun. İster geceyi sevsin ister güneşe dönsün yüzünü ama dört mevsimini de benim yüreğimde yaşasın.

Bu adam ne olursa olsun benim yüreğimde var olsun.

"Ah, şu zamanı durdurabilsem," diye mırıldanınca kapalı olan gözlerim biraz aralandı. Yanağımı yanağına daha çok yasladım. "Ah hiç büyümesek de kalabilsek şöyle," Belimdeki eli tenimde gezindi. "Ezberlesem seni, sinsen içime," Boynundaki ellerimi hareketlendirip saçlarına dokundum. Parmaklarım karıncalandı. "Silinse onların izleri, geceyi bir biz yaşasak."

"Keşke," diye fısıldadım. "Keşke tüm varlığım senden ibaret olsa."

"Keşke ömrümün her saniyesinde, şu yorgun kalbimin her atışında, ciğerlerime sızan her nefeste, gözlerimin gördüğü her yerde sen olsan. Öyle bir karışsan ki bana, unutsam kendimi. Bir sen olsan Elfida, ruhuma bir senin gölgen düşse, kalır mıydı hiç derdim?"

Yüzünü görebilmek için ondan ayrılıp gözlerinin içine baktım.

"Ben bu kimlikten kurtulmak isterken nasıl bu kadar güzel sevebilirsin bu solgun ruhu?"

Gülümsedi. "Elfida, Elfida, Elfida," diye fısıldadı.

Adım ondan başka kimsede bu kadar güzel var olmadı.

"Adın bile şifayken bana,"

Dudakları dudaklarıma yaklaşınca nefeslerimiz hızlandı.

"Varlığın, o solgun ruhun, hayattır bu yalancı adama."

Cümlesinin noktası dudaklarım oldu.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🍂

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları