On yedi yaşındayım. Hayatımın ellerini şimdiki yaşlarımda tutamazsam hayatım boyunca o ipi yakalamak için koşturacağım ama bunu bile bile bir kez koşmak istemedim. Hayatıma öyle değer vermez hale geldim ki kendimden nefret etmeye başladım. Ama bir gün geldi, koşmak istedim. Bir an, gerçekten bir an, hayatım için çabalamak istedim. Onun sayesinde hayattan ufacık da olsa keyif almaya başladım. Günlerdir bir kez bile kıvrılmamış dudaklarıma, onun sayesinde onlarca tebessüm sığdırdım. Kırgın bakan gözlerime onun sayesinde parıltılar eklendi.

Bir şeylerin iyi gittiğini sandım. Anlatabiliyor muyum?

Seneler sonra ilk kez yaşadığımı hissettim. Anlayabiliyor musun?

Oysa hem çok hazırdım hem de bir o kadar hazırlıksızdım onu hayatıma almaya. Oysa bir cümle daha etse sorgusuz sualsiz kabul edecektim onu. Biliyorum, bir kez daha görsem, bir kez daha konuşsak onun beni gerçekten sevebileceğine inanacaktım. İnanmaya inanmaya inanacaktım ona.

Peki elde ne kaldı?

Elinde telefonla bir hafta boyunca Özgür'den mesaj bekleyen Elfida kaldı geriye.

Özgür artık yok. Bir haftadır yok. Ne birbirimizi ilk gördüğümüz durakta ne arkamdaki sırada ne de sahilde oturduğumuz o bankta... Özgür hiçbir yerde yok. Özgür yaşıyor mu, bilmiyorum. Özgür nerede, bilmiyorum.

Özgür neden gitti? Bilmiyorum.

Bana en çok koyan da hiç haber vermeden gitmesi. Bir hafta önce elimizdeki kahvelerle o banka oturduktan sonra ve beni sevdiğini söylediği o andan beridir onu göremiyorum. Ne aramalarıma cevap verdi ne de mesajlarıma. Hiç yapmayacağım şeyler yaptım bu haftada. Onu defalarca aradım. Birine defalarca mesajlar attım ama hiçbir geri dönüş alamadım. Seneler sonra ilk kez birini çok merak ettim ben. Kafayı yiyecek kadar merak ettim. Odamı yakıp yıkacak kadar merak edip onun için endişelendim.

Kaybettiğimi hissedince canım çok yandı. Her geçen gün umudumu kaybetmemek için savaşırken kaybetme hissi sıktı boğazımı. Nefessiz kalıyorum yedi gecedir.

Ansızın geliyor bu acımasız his. Nefessiz bırakıyor beni. Gözlerimi karartıyor ve yığılıverecekmişim gibi hissettiriyor. Kulaklarım çınlıyor. Gözlerimin önüne Özgür'ün siluetini dikiyor ve canımı cayır cayır yakıyor. Bir de ağlatmıyor o silueti. İnatmış gibi gülümsetiyor ve ben o gülümsemeyi hissedemediğim için bin parçaya bölünüyorum.

Canım çok yanıyor. Hissedebiliyor musun?

Yemin ederim, canım çok yanıyor. İnanıyor musun?

Sanırım... Sanırım Özgür gerçekten gitti. Bir veda bile etmeden, bir hoşça kal bile demeden, gideceğini bir an bile olsun belli etmeden gitti.

Seni seviyorum diye direten adam bir anda çıkıp gider mi peki? Doğru gelmiyor bana. Bir anda gitmesini mantıklı bir kalıba sokamıyorum. Sevenler gidemezler derler ya hani. O zaman Özgür beni sahiden de sevmiyor muydu?

O durağa her sabah neredeyse koşa koşa gidiyorum. Bu sefer göreceğim onu diyerek karşımdaki durağa bakıyorum ama onu göremiyorum. Her sınıfa girdiğimde arkamda olacağını düşünüyorum ve hevesle bakıyorum onun sırasına ama onu göremiyorum. Beremi takıyorum sokakta yürürken. Hani olur da beni takip ediyorsa berenin bana ne kadar yakıştığını söylemek için geliverir yanıma diye düşünüyorum ama onu göremiyorum.

Özgür, gitti.

🤍

Yirmi sekiz...Yirmi dokuz... Otuz...

Elli... Elli bir... Elli iki...

Doksan sekiz... Doksan dokuz... Yüz...

Nefes nefese yığıldım yumuşak halıya. Kalbim kaburgalarımı delip geçecek gibi hızlı atıyor. Nefes aldıkça kemiklerim batıyor tenime. Karnım yanıyor. Mekik çekmek, bir anda yüz mekik çekmek, bünyemi alt üst ediyor ama bu iyi bir şey.

Zayıflıyorum. Çok zayıflıyorum. Hiç durmadan zayıflıyorum.

Atıştırmıyorum artık. Yemiyorum. Hiç yemiyorum.

Bugün hiçbir şey yemeden geçirdiğim üçüncü gün.

"Kendi rekorumuzu kıracağız. Yarın da, yarından sonraki gün de yemeyeceğiz."

"Sonra beş gün olan rekorumuzu yedi gün olması için zorlayacağız."

"Durmayacağız. Yemek yemeden günler geçireceğiz ve zayıflayacağız."

"Durmayacağım." diye mırıldandım ve yatağın üzerinde duran ipi elime aldım. Titreyen bacaklarıma aldırmadan ayağa kalktım.

Odamdaydım bu akşam da. Annemler evde yoktu ve geç geleceklerdi. Yemek yediğimi sanıyorlardı ama kendi yemeğimi sokaktaki kedilere verdim. Bilmiyorlar. Ne kilo verdiğimin farkındalar ne de yemek yemediğimin.

Elimdeki ipi sıkıca tuttum.

"Beş yüz kere atla."

Saymaya başladım. Beş yüz olunca duracaktım.

Beş yüz kere ip atladım ama durmadım.

"Beş yüz kere ip atlayan, yedi yüz kere de atlar."

Tekrar saymaya başladım. Yedi yüz olunca duracaktım.

Yedi yüz kere ip atladım ama durmadım.

"Yedi yüz kere ip atlayan, bin kere de atlar."

Saymaya başladım. Bin olunca duracaktım.

Bin kere ip atladım ve bacaklarımdaki bütün güç gidince yere yığıldım.

Kolum, bedenim ve yer arasında kısılı kaldı ve ezildi. Nefes nefese yere uzandım ve kolumu ovcalamaya başladım. Boynumdan akıp giden terler beni gülümsetiyordu.

Zayıflamak için boş durmuyordum. Emek harcayanlar hak ettiklerini alırlardı. Ben de zayıflamak istiyorsam çok spor yapmalı, yemek yemeyi bırakmalı ve bol bol su içmeliydim.

Son iki haftam tam olarak böyle geçiyordu. Yemiyorum. İki haftadır yalnızca bir parça ekmek yedim. Çikolatayı en son ne zaman yedim hatırlamıyorum ama dört yüz kalori olan bisküvilerden uzak durduğum gibi, yüz yetmiş altı kalori olan ve en sevdiğim çikolatayı da yemeyi bıraktım.

Çayımı şekersiz içiyorum ama çay içmeyi artırdım. Hem şekersiz çay kalorisiz hem de çay tok tutuyor.

Kahvaltıda ağzıma attığım bir tane zeytin ile üç gün geçirdim ve o zeytini yakabilmek için bin kere ip atladım.

Sakız çiğnemek, açlık hissini bastırdığı için marketten bir sakız aldım ama o sakızın şekerli olduğunu fark edince elim ayağım boşaldı. Meğerse şekerli bir sakızmış ve o sakızın kalorisini yakabilmek için üç gün yüzer kere mekik çektim.

Artık hayatımı kontrollü yaşıyorum. Çok ders çalışmaya başladım. Okuldan gelir gelmez ders çalışmaya başlıyorum ve kitaplarımı kitaplıktan tek tek alıp masaya taşıyorum. Böylece yürümüş oluyorum ve kalori yakıyorum.

Hep hareket etmem lazım benim. Sandalyede otururken bile bacak egzersizleri yapıyorum. Kimseye fark ettirmeden oturduğum yerden bile kalori yakmaya çalışıyorum böylece.

Asansör kullanmıyorum artık. Bütün merdivenleri yürüyerek çıkıyorum. Bazen bir bahane uydurup kantine iniyorum ama hiçbir şey almadan geri yukarı çıkıyorum. Sırf merdivenlerden inip çıkmanın çok kalori yaktığını bildiğim için.

Kafamın içinde dönen hesaplar var. Sürekli kalori hesabı yapıyorum. Markette gördüğüm bir yiyeceğin kalorisini tahmin ediyorum ve genelde de doğru biliyorum.

Yiyeceklere olan ilgim arttı ama onları yemiyorum. Instagram'dan birçok yemek sayfasını takip ediyorum. Yaptıkları yemekleri izliyorum ama hiç yemek yemiyorum. O yemeklerin yapılışını izlemek, o dolu dolu tencerelerin içerisindeki yemeklere bakmak beni mutlu ediyor. Ama o yemekleri yemiyorum.

Konuşmuyorum artık kimseyle. O... O gidince sosyal hayatımı tamamen bitirdim. Okulda kimseyle konuşmuyorum. Güneş ile oturmaya devam ediyorum ama Hayat ile artık çok az konuşuyoruz. Konuştuğumuzda da beni yargılayacak elbet bir şey buluyor zaten. O bende kusur buldukça ben daha çok spor yapıyorum. Ben onda gördüğüm her kusursuz detay yüzünden çok daha fazla su içiyorum.

İnanıyorum. Yakınca zayıf bir kız olacağım. Herkes bakacak bana. "Bak nasıl zayıfladı? Artık daha güzel, değil mi?" diyecekler ve ben güleceğim. Sanırım güleceğim. Özgür yoksa da güleceğim ben. Ona ihtiyacım yok benim. Özgür'den önce de yaşıyordum, ondan sonra da yaşarım.

O, hayatım falan değil benim. O sırdaşım falan değil benim. O güldürmüyor beni yalnızca. O okşamıyor saçımı yalnızca.

Gözlerimden akan yaşları sildim. Kendimi yatağa attım ve yorganı kafama kadar çektim.

Kulaklıkla müzik dinlemiyorum artık. Olur da Özgür yine bir hoparlör ile kapımda belirirse onu duyamamaktan korktuğum için artık kulaklık kullanmıyorum. Sokakta yürürken şehrin o iğrenç gürültüsüne katlanıyorum çünkü Özgür arkamdan benim adımı söyler de ben duyamam diye çok korkuyorum.

Yalana alıştım. Özgür gittiği için mutlu falan değilim. İki haftadır hayatımın en acımasız yalnızlığını tadıyorum. Canım çok yanıyor. Canım canımdan gidiyor o bana gelmedikçe. Bir mesaj gözlüyorum ondan ama bir haber bile alamadım gidişinden beri.

Öldü mü kaldı mı, bilmiyorum. Sınıftaki kimse bilmiyor ve aklımı kaybedeceğim artık.

Özgür yok ve ben ölüyorum.

Bile bile ölüme gidiyorum ve günden güne ölümün tatlı hissine kapılıyorum.

"Özgür geldiğinde onun karşısına zayıf halinle çıkacaksın."

"Zayıf halini çok beğenecek, Elfida."

Hıçkırıklarım gözyaşlarıma karışmaya başladı ve yine on üç gündür olduğu gibi durdurmadım hiçbir gözyaşımı.

O gittiğinden beridir, havalar bir güzelleşti sanki. Bir yel esmiyor ve Özgür bana savrulmuyor artık.

O gittiğinden beridir, gözyaşlarıma sığdırdığım her yemini, gözlerimden akıp gitti.

O gittiğinden beridir, olmayan varlığının şerefine bir gülüş sunmadım bu şehrin sokaklarına.

O gittiğinden beridir, şahit olamadığı her gülüşe onun adını koyamıyorum çünkü ben artık hiç gülmüyorum.

O gittiğinden beridir, kanatlarında adımı taşıyan birçok kırlangıç öldürdüm.

O gittiğinden beridir, birçok kırlangıcı zehirledim gözyaşlarımla.

Peki... Peki o bir veda bile etmeden gitti mi sahiden?

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🖤

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları