Fiziksel temastan çekinen bir kız oldum şu ana kadar. Eğer bir erkek, bir kız gelir de yüzümü incelerse, bende bir kusur bulursa o gecemin uykusuz geçeceğine ve o kusuru düzeltene kadar rahat nefes almayacağıma inandım şu yaşıma kadar. O kadar çok kusur buldular ki bende, bana yaklaşan her insanın böyle düşüneceğine inandım.

Eğer senelerdir inandığım şey doğruysa bu bakışlar da neyin nesiydi böyle? Özgür'ün gözlerindeki hayran dolu bakışların sebebi ben miydim? Aynaya bakarken çekindiğim yüzüme nasıl ışıl ışıl bakabilirdi ki?

"Bana neden böyle bakıyorsun?" diye fısıldadım. Hâlâ ayakta, nefeslerimiz nefeslerimize karışacak şekilde yakındık. Onu öpmeye cesaret edememiştim ama sabrımızın ince sınırlarında geziniyorduk ikimiz de. Tehlikeli bir ruh temasıydı bizimkisi ve o tehlike şu an çok cezbedici geliyordu.

"Her bir zerreni önce zihnime, ordan kalbime, en son da ruhuma kazıyabilmek için bakıyorum." diye fısıldadı. Oysa sesi nasıl da gürdü? "Hele de şu kırgın bakışlı gözlerini..." Mümkünmüş gibi daha çok yaklaştı bana. Nefesleri tenimi karıncalandırdı. "Zihnimin en ücra köşelerine kazıyorum. Kimse görmesin, kimse değiştirmek istemesin diye yalnızca bana aitleştiriyorum."

"Kırgın bakışlarımı sarmak istemiyor muydun?" diye sordum. Ben konuşunca dudaklarım dudaklarına daha çok yaklaştı. Sesli bir nefes çekti ciğerlerine.

"Yaralar iz bırakır Elfida. Sardığım bakışlarında kırgınlıklarının izleri hep olacak. Ve ben sana baktıkça seni daha çok seveceğim."

"Ah Özgür Soykan," diye fısıldadım ve başımı iki yana salladım. "Keşke herkes kusurlarıma senin baktığın gözle baksaydı." Sesim titredi.

"Bakamaz kimse sana ben gibi." Sesi keskindi. "O yüzden Özgür Soykan'ım ya ben. Eğer herkes gibi olsaydım ne arardı nefeslerim nefeslerinde?"

Başımı iki yana salladım. Bu adam, bu adam beni sözleriyle sarhoş ediyordu.

"Ayrıca," diye fısıldadı. Elini kaldırdı, başparmağı dudaklarımın üzerinde durunca nefesim tutuldu. Kıymetli bir hazineymişim gibi dolandı parmak ucu. Kalbim kaburgalarımı yırtıp geçecek sandım. "Adım dudaklarına öyle yakışıyor ki Elfida," Nefes aldı. "Senin Özgür'ünden başka kim olurdu bu yalancı adam?"

"Özgür," diye fısıldadım. Dudaklarım kıpırdadıkça parmak ucuna çarptı.

Özgür sesli bir nefes aldı ve dudaklarımdaki elini çekip çeneme koydu. Çenemi hafifçe kaldırdıktan sonra hiç düşünmeden zehir kokan dudaklarını dudaklarıma mühürledi. Nefesim kesildi, başım döndü. Kalbim kulaklarımda atmaya başladı. Onun dudaklarını dudaklarımda hissettikçe başım döndü.

Dakikalardır yapmak istediğim şeyi o yaptı ve ayaklarımın yerden kesildiğini hissettim. Sanki yalnızca ikimize ait olan bir cennete ayak bastık. Yargıların, insanların olmadığı ve yalnızca onun kokusunun, onun teninin, onun gözlerinin olduğu bir yere konmuş gibi hissettim.

Dudakları, tereddütle dudaklarımda durdu. Benden karşılık alamazsa dudaklarını dudaklarımdan ayıracağını sezdim. Korktum, içim ürperdi ve dudakları öylece dururken bu sefer ben öptüm onu.

İkimiz de aynı anda sesli bir nefes çektik tenlerimizden. Kolunu belime sımsıkı sarıp cılız bedenimi kendine çekti. Ben de kolumu boynuna sıkıca sardım. Bana öyle sıkı sarıldı ki ayaklarım yerden kesildi. Sanki dudakları bana birer kanat armağan etmişti. Kendimi bir kırlangıç gibi hissettim.

Kendimi birçok şey gibi hissettim ama en çok da Elfida gibiydim. Olmak istediğim kadın, bedenimin içinde taşımak istediğim ruhtum.

Benliğimin tüm zerrelerini onun dudaklarında bulmuştum.

İkimiz de nefessiz kalınca dudaklarını dudaklarımdan ayırdı ve tenimden bir nefes alıp, "Elfida, Elfida, Elfida..." diye fısıldadı. Konuştukça dudakları dudaklarıma çarptı. "Alacağım son nefes, kokun; dilimin döndüğü son kelime, adın; baktığım son gözler, gözlerin olsun." Dudaklarıma bir öpücük bıraktı. "Nasıl yapabilirsin?" diye fısıldayıp başını iki yana salladı. "Ruhuma sızıp nasıl sarhoş edebilirsin beni?"

"Aynı soruları sana sormalıyım Özgür Soykan." dedim. "Ne tür bir zehirsin bilmiyorum ama ruhuma iyi gelen tek panzehirsin."

Kollarını belime sımsıkı sarınca başım göğsüne yaslandı. Gözlerimi sımsıkı yumup kollarımı beline sardım. Ölmek istediğim ama bir yandan da yaşamak istediğim tek yer burasıydı işte. Hızla atan kalbini dinledim. Benim de ondan bir farkım yoktu ama Özgür, onun kalp atışlarını dinlediğimi fark edince bana daha sıkı sarıldı.

"Yalnızca senin sesini duyabilmek için şehri susturmak istiyorum, Özgür." dedim.

"Bu şehrin her bir duvarında izim var, Elfida." dedi ve saçlarımdan öptü. "Olur da bu şehir susarsa önce benim sesim kesilir." Belimdeki elini hafifletti ve gözlerini gözlerime sabitledi. "Ne olursa olsun bu şehri sev çünkü bilirim, bu şehir senin sevgin için her bir sokağını ateşe vermeye hazır."

"Nasıl mümkün olabilir?" dedim. "Bu şehir benim acılarımın cehennemi. Annem beni sever ama bu şehir beni sevmez, Özgür."

"Yanılıyorsun, Elfida." Gülümsedi. "Benimle tanışmadan önce bu şehir senin kalbini çok kırmış ama ben senin geçtiğin her bir sokaktan seni düşünerek geçtim. Bu şehre seni anlattım ve seni en az ben kadar çok sevdi."

Gülümsedim. "Ya," dedim kederli bir tonda. "Yarayı şifaya anca sen çevirebilirdin zaten." dedim.

Dudaklarını dudaklarıma tekrar yaklaştırdığında ikimiz de aynı anda, "Çünkü yaralarımızdan buluruz şifamızı," dedik ve dudakları dudaklarıma mühürlendi.

🤍

Hastanedeki yedinci günüme uyandım. Özgür yanımdaki koltukta uyuyordu ve elleri ellerimin altındaydı. Düzenli nefes alışverişini duyuyor, sakince inip kalkan göğsünü görebiliyordum.

Gülümseyerek gözlerimi araladım ve bir süre onu öylece izledim. Dağılmış saçlarına, hafifçe çıkan sakallarına, kırışmış kazağına baktım ve o an, bu adamı deli gibi sevdiğimi kendime itiraf ettim.

Belki dudaklarımdan bu sözcükler dökülmemişti ama ilk kez böylesine net bir şekilde kalbimin Özgür için attığını hissetmiştim. Sanki bana yeni bir hayat hediye edilmişti. Sanki her şey boştu ve asıl hayatım şimdi başlıyordu.

Ben sesli bir nefes çektiğimde Özgür gözlerini yavaşça araladı ve gözleri direkt gözlerimi buldu. Benim uyandığımı görünce hemen doğruldu ve dudaklarını alnıma bastırıp, "Günaydın, Elfida." dedi uykulu bir tonda.

"Günaydın." diye fısıldadım. Bir şeyler söyleyecekken odanın kapısı açıldı ve vizite gelen doktor, odada belirdi. Yanında öğrencileri de vardı.

Bize bakıp gülümsedi ve yatağımın ucundaki dosyayı alıp sürekli ölçülen tansiyon ve kan şekeri değerlerime baktı.

"Dün ne yedin Elfida?" diye sordu. Özgür bana baktı ama ben gözlerimi ona çevirmedim.

"Hiçbir şey," dedim doktora. Hiçbir şey yememiştim çünkü.

"Dün tartılmıştın. 38,5 kilosun." dedi. Sesi çok ruhsuzdu.

"Biliyorum." dedim. Özgür keşke bunları duymasaydı.

Odaya bir anda bir adam girdi ve elinde bir koli vardı. Koliyi sakince yere bıraktı ve duvar kenarındaki masanın üzerine kaldırdı. İçini açtığında doktorun bahsettiği mamaların geldiğini anladım.

"Özgür," dedi doktor. Özgür, doktorun gözlerinin içine baktı. "Elfida günde üç kez mamalardan içmeli. Böyle devam ederse, kilo vermesi durmazsa burundan beslemeye başlayacağız." dedi. Yerin dibine girmek istedim.

Daha dün bu adam beni öpmüş, bana hayatın yeni bir kapısını aralamıştı. Bu doktor ne kadar acımasızdı böyle? Bana niye hiç acımıyordu?

"Burundan mı?" diye sordu Özgür. Gözleri beni buldu ama ona bakmadım. Bakamazdım. Nasıl bakardım?

"Evet, maalesef." dedi doktor. "Elfida tedaviyi reddediyor. Biz serum takviyesiyle vücudunun dengesini bir şekilde sağlıyoruz ama vücut enerjiye ihtiyaç duyuyor. Besine ihtiyaç duyuyor ve Elfida bunu reddediyor."

"Reddetmiyorum," dedim içimden. "Kabul ettiremiyorum," dedim ama faydasızdı işte. Beni kimse anlayamazdı. Özgür bile neden yemek yemediğimi anlayamazdı.

Doktor dosyamı inceledikten sonra odadan çıktı. Özgür'ün yüzüne bakamadım, yerin dibindeymişim gibi hissettim.

Özgür ise çok sakindi. Doktor çıkınca ayağa kalktı. Sabah altıda görevli kadının getirdiği kahvaltı tabağının yanına gitti. Ayaklı masayı hareket ettirdi ve yatağıma getirdi. Yatağa oturup elimi tuttu.

"Mamalarla beslenmek zorunda olmadığını biliyorsun," dedi. Gözlerim doldu. Ben bebek değildim, bana bebek muamelesi yapıp yemek yemeği yeniden öğretmeye çalışmaları gururumu kırıyordu. Özgür de bunu hissediyordu, biliyordum.

Tekerlekli masayı aramıza yerleştirdi. Burnuma peynirin ve reçelin kokusu geldi. Sakin kalmaya çalıştım. Kokusunu bile alsam kalori alacakmışım gibi hissediyordum. Bu çok adaletsizceydi.

"Bu tabağı da komple bitirmek zorunda değilsin." dedi. Benim nefeslerimin hızlandığının farkındaydı. O yüzden sakince konuşuyordu. "Küçük küçük, hatta istersen çok küçük bir parça peynirle başlayabiliriz. Ya da ufak bir ekmek parçası, belki reçel, gönlün ne isterse." Paketlenmiş çatal ve bıçağı paketinden çıkarırken de çok sakindi ve gözlerime bakınca gülümsedi.

"Canın ne isterse ondan çok ufak bir parça alabilirsin. Her şey ufacık bir adımla başlamaz mı zaten?" dedi. Gülümsedi. Ellerimin titrediğini fark ettirmemeye çalıştım. Çatal ve bıçağı bana doğru çevirip masada yakınıma koydu.

"Biliyorum Elfida." dedi, gözleri kısıldı. "Yaşamak istediğini billiyorum. Yaşatmak istediğimi biliyorsun."

"Küçük bir parça," dedim.

"Yaşamak için," dedi.

"Birbirimizde yaşamak için," dedim ve çatalı elime aldım. Özgür gülümsedi.

"Yeme! Günlerdir yemiyorsun, şimdi de yeme! O ufak bir parça peynir falan değil! Kilo almak mı istiyorsun? Bırak çatalı, bırakabilirsin o çatalı!"

Zihnimdeki ses bağıra çağıra konuşurken kendimle verebileceğim en çetin savaşı verdim. Çatalı bırakmak için zihnimi ele geçiren ve ruhumu kemiren sese karşı koydum.

Ufak bir parça peynir aldım ve yaşamak için ilk adımımı attım.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları