Uykuyu çok seven bir çocuktum ben. İlk ve ortaokulda günde sekiz saat uyur, sabah mızmızlanmadan kalkar ve kahvaltımı kendim yapıp koşa koşa okuluma giderdim. Çalışkan bir öğrenciydim. Zekiydim de ama en çok da çalışkandım.

Hayalleri vardı o sekiz yaşındaki Elfda'nın. Görecek güzel günler vardı ki öylesine parıl parıl gülümserdi. Lakin biraz asabi bir çocuktum. Annem ve babam benimle çok ilgilenmeyince yapyalnız büyüdüm ve insanlarla iletişim kurmakta çok zorlandım. Hırslıydım, çok hırslıydım. Deneme sınavlarında birinci olmayı çok isterdim çünkü hırslıydım.

Bu hırs, beni arkadaşlarımdan uzaklaştırdı. Bazen onlara bağırdım. Pek güzel bir kız çocuğu da değildim o zamanlar. Kaşlarım kalındı ve okuldaki popüler çocuklar benimle dalga geçerlerdi. Bu nedenle daha çok yalnız kaldım ama bir o kadar da asabileştim.

Ama derslerimde hep çok başarılı oldum.

Sevilmedim ben. Hem hırsım yüzünden hem de öfkem yüzünden. Aklıma ilk geleni söyleyip beni yargılayan insanları kendi yargılarıyla yüzleştirdiğim için beni kimse sevmedi. İnsanların işi düştüğünde yanıma uğradıkları biri oldum ve bunu hiçbir zaman sorun edemedim. Buna iznim yoktu.

Zayıflayınca, insanların biraz olsun dikkatini çekince kendi hayatımı sonunda yaşayabilirim sandım. Beni severler sandım, bana saygı duyarlar sandım ama insanlar bana korkarak, çekinerek baktılar. Nerede yanlış yaptım?

Yoksa ben başlı başına bir yanlış mıyım?

"Elfida, damar yolu açmamız gerekiyor." Sırtımı döndüğüm hemşire, durgun bir tonda söylemişti ama ben bir tepki vermedim. Özgür gideli on beş dakika olmuş olsa bile döktüğü gözyaşları hâlâ gözümün önündeydi.

"Üç saniye içinde bana dönmezsen seni bu tarafa zorla döndürmek zorunda kalacağım." dedi. Dönmedim. Döndürmedi.

Çünkü odaya başka birinin girdiğini o da fark etti.

"Elfida." dedi Özgür. On beş dakika öncesine göre ses tonu daha sakindi. Odama tekrar nasıl gelebildiğini anlayamadım ama umursamayacak kadar enerjim yoktu.

Ona sırtım dönük kalmak istedim ama ben şu zamana kadar kimseyi arkamda bırakamamıştım. Özgür'ü de hiç bırakmazdım.

Yavaşça oda tarafına doğru döndüm ve yatağın üzerinde doğruldum. Hareketlerim yavaştı ve hemşire de beni beklemeye razıydı. Yüzüme düşen perçemlerimi elimle geriye doğru ittim ve bileğimi kadına doğru uzattım.

Özgür'e bakmadım.

Bu onun canını çok yaktı.

Hemşire, damar aramaya çalıştı ama zayıflayınca damarlarım da çok incelmişti. Bu nedenle daha dikkatli aramaya başladı.

Özgür yavaş yavaş bana doğru adımlamaya başlayınca burnumun direği sızladı. Çok kırgındım, çok.

Yatağın duvar tarafına sessizce oturdu ve hemşirenin işini yapmasını izlemeye başladı. Gözleri üzerimdeydi. Hiçbir ifade barındırmayan yüzümdeydi ve ne gözlerimde ne de yüzümde yaşama hevesine karşı bir iz bulamamış olması onu sarsmıştı.

Nefes alıp vermesinden bile bir anlam çıkarabilecek kadar işime işlemişti Özgür.

"Bir haber vermeyi çok gördün." dedim ona bakmadan. Dudaklarım zar zor aralanıyordu. "Gidiyorum diyemedin, öyle habersiz gittin ki ardımda bıraktığım her kapıyı gözlememe sebep oldun. Her ayak sesini sen sandım. Başında bere gördüğüm her insana iki kez baktım ama bilirsin, insanlarla göz teması kuramam."

Yatağın üzerinde duran elime yaklaştı. Tutmadı. Parmak uçlarını parmak uçlarıma değdirdi sadece.

"Beni öyle güzel mahvettin ki Özgür." Sesim titremişti.

Kadın hâlâ damar yolu arıyordu ve pes etmişti artık. Bulamıyordu ama o damar yolunu açması da gerekiyordu. Bu nedenle iğnenin ucunu gelişigüzel tenime batırdı.

Özgür'ün parmak uçlarına daha çok dokundum çünkü canım bir anda yanmıştı. Özgür de bunu hissedince yatakta biraz daha ilerledi ve bana yaklaştı. Mesafeyi korumaya da dikkat ediyordu.

Hemşire, "Olmadı." diyerek iğneyi çıkarınca canım bir daha yandı.

Hemşire, "Bir de şurayı deneyelim." diyip iğnenin ucunu tekrar tenime bastırınca canım yine yandı.

"En çok ağrıma giden şey ne biliyor musun?" diye devam ettim. Özgür'ün parmak uçları, parmak uçlarımı okşadı ama konuşmadı. "Seni, şimdi, şu an affedebilecek kadar safım hâlâ."

O benim gözlerime bakıyordu ama ben hemşirenin damar yolu açmaya çalıştığı koluma odaklıydım. Tenime dördüncü kez batırdı iğneyi ama damarı yine bulamamıştı. Ardından uzandı ve sol elimi tuttu. Elimin üzerindeki damarlardan deneyecekti şansını.

"Ben buyum işte. Herkes kırar döker, sonra bir özür diler, ben de affederim. Ben bu kadarım." diye devam ettim.

"Seni bırakıp giden benim. Bir ceza çekilecekse ben çekmeye razıyım." dedi Özgür. Özlediğim ses tonunu duyunca kalbim tekrar sıkıştı. "Eğer sana iyi hissettirecekse beni hiç affetmemene razıyım." Ciddiydi.

Kadın ikinci kez elimin üzerindeki damarlarımı denedi ama olmuyordu. Hiçbir şey yolunda gitmiyordu ve hem bedenimin hem de ruhumun canı yanıyordu.

"Olmuyor işte," diye mırıldandım. Bu sefer hemşireyle konuşuyordum. "Takmayın serum, istemiyorum." dedim.

"Olmaz." dedi kadın. Daha da hırslanarak bir diğer damarı denedi. Onun için mesleki bir başarıydım, insan değildim ve canımı yaktığının farkında bile değildi. "Şurayı da deneyelim, olacak bu sefer."

Denedi ama olmadı. Canım daha çok yanmaya başladı ve gözlerim de kararıyordu hafiften. Hemşire farkında değildi.

"Niye gittin?" diye sordum Özgür'e. Ses tonum daha acı doluydu.

"Başka şansım yoktu." dedi.

"Aklına hiç düştüm mü?" diye sordum. Hemşire, elimin üzerindeki sekizinci denemesini yapıyordu ve kıpkırmızı olmuştu tenim.

"İşim gücüm sendin." dedi.

"Aklına nasıl düştüm? Kırgın Elfida mıydım yoksa herkese gülümseyen Elfida mı?"

"Bütün kırıklarını sardığımda bile sen benim Kırgın Elfida'm olmaya devam edeceksin."

"Yalancı." dedim.

"Yalancıyım." dedi. "Ama içinde adının geçtiği hiçbir cümlede yalan söylemedim."

Kadın dokuzuncu kez denediği damarımda sonunda kan bulunca sevinçle bağırdı. Kısık sesliydi fakat ikimizi de şaşırtmıştı.

Fakat damarımı bulmuş olsa bile kan gelmiyordu. Kanım yoktu ve kanı akıtabilmek için iğneyi damarımın içinde oynatınca acıyla inledim.

"Canını yakıyorsunuz!" diye bağırdı Özgür. Yataktan doğruldu ve hemşire ile bir saniyeliğine göz göze geldi.

"Bu kanı almak zorundayım. Tahlilleri yapılması gerekiyor." dedi ve işine geri döndü. Kanım bana bile yetmiyorken tahliller için nasıl yetecekti, hiç bilmiyordum.

Kanım ufak ufak damarlarımdan akıp giderken iyice halsizleştim. "Lütfen durun." diye fısıldadım ama hemşire beni dinlemedi.

"Dayan, bitiyor." dedi ama ben dayanamazdım ki.

"Sonra yapın." dedi Özgür. Sesi telaşlıydı. "Şimdi değil, ben bir şeyler yedireyim ona. Kendine gelsin biraz. Sonra gelin yapın." Yatağa tekrar oturdu ve boştaki elimi bu sefer tuttu. Güç vermek istercesine tuttu.

"Hayır," dedi hemşire. "Şimdi almam lazım. Doktor Hanım bekliyor."

Dudaklarım titredi. Saçlarımla yüzümü kapattım ama gözlerim iyice karardı. Kalbim sıkıştı ve kulaklarım tıkandı. Damarlarımdaki kanı aldıkça karanlık daha çok arttı ve bir süre sonra dayanamadım.

Özgür'ün adımı söylemesini duyarken, avuçlarını yanaklarımda hissederken ses gittikçe uzaklaştı ve sanırım, sanırım hayatımda ilk kez bayıldım.

🤍

Gözlerimi açtığımda odanın içi kapkaranlıktı. Bir an uyanıp uyanamadığımı fark edemedim ama bilincimin açık olduğunu hissediyordum.

Bayılmıştım. Hatırlıyordum. O an çok karmakarışıktı ve bayıldıktan sonra neler olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Zihnimin içi bomboş gibiydi sanki.

Yattığım yerden doğrulmak istedim ama kolumdaki serumu fark ettim. Kalkamadım. Gözlerimi kırpıştırdım. Odanın sessizliğini dinledim bir süre. Hiçbir faydası olmadı.

Odadaki karanlığı komodinin üzerinde duran telefonum aydınlatınca gözlerimi biraz daha kısarak uzandım ve serum takılı olmayan elimle telefona uzandım.

Bildirimi görünce bir anda gözlerim doldu. Kesik kesik birkaç nefes aldım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Çünkü yirmi dokuz gece sonra Özgür'den bir mesaj gelmişti.

ozgursoykan: Hemşire yanında kalmama izin vermedi.

ozgursoykan: Sen izin verene kadar yanında kalamazmışım.

ozgursoykan: Ama hastane kapısının hemen önündeyim.

ozgursoykan: Aklım da kalbim de seninle, Elfida.

Bu mesajlardan bir saat sonra, yani yaklaşık iki dakika önce tekrar mesaj atmıştı.

ozgursoykan: Beni affetme, Elfida.

ozgursoykan: Ama beni kalbinden de çıkarıp atma.

ozgursoykan: Eğer sen gitmemi istersen gitmem gerekir.

ozgursoykan: Ama gidemem.

ozgursoykan: Senin olmadığın hiçbir çatının altı yuvam değil artık.

ozgursoykan: Sen belki bensiz bir şekilde nefes alırsın ama,

ozgursoykan: Sen varsan ben Özgür'üm.

ozgursoykan: Sen yoksan ben bir cesetten daha ölüyüm.

ozgursoykan: Bırak yaşamayı,

ozgursoykan: Özgür'ün Elfida'sız bir cümlesi bile olamaz artık.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🫀

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları