Gözlerimi her kapatmak istediğim anda, o sinir bozan sesi tekrar ve tekrar duymaya başlıyordum.

Parmağıma mandal gibi geçirdikleri cihaz, kalp atışlarımı ölçüyordu ve sınırı 50 olarak ayarlamıştı hemşire. Ben uykuya daldığım saniyelerde ise nabzım 44 oluyordu.

Her uyuduğumda ölüme bir adım daha yaklaşıyordum.

Sınırın altına düşünce alarm sesi hemşireye de gidiyor ve makinenin her ötüşünde odama girip bana bir şeyler yemeyi öneriyordu. Elbette yemiyordum. Ayrıca yanımda bir refakatçi olması gerektiğini de söylüyordu ama elbette dinlemiyordum.

Annemi göndermiştim. Onun yüzünü görmek istemediğimi yüzüne direkt söylemiştim. Ağladı karşımda, çok ağladı. Pişmanlık aktı gözlerinden ama içim sızlamadı. Biraz sızlasın istedim, bir an, gerçekten bir an, onun için üzülmek istedim. Annemi sevmiyordum ama. Onu hiç sevemiyordum. Kalbimde ona ayrılmış yerde bir boşluk vardı ama annem oraya artık giremezdi çünkü kendi isteği ile çıkmıştı.

Ben ona elimi uzatmıştım, "Anne," demiştim, "Ellerimi tut, beni bu dertten kurtar," demek istercesine. "Anne," demiştim ağlarken, "Canım yanıyorken bir de sen yakma sevgisizliğinle," demek istercesine. "Anne," demiştim, "Senden başka beni koşulsuz sevebilecek biri yok. Lütfen sen sev beni," demek istercesine.

O ise beni hiç sevmedi. Kalbimi kuruttu. Beni duygusuz birine çevirdi ve her şey bittikten sonra bana "Annem," demesi, içimdeki o boşluğu doldurmuyordu.

Benim annem var ama benim bir annem yok.

Babamın nerede olduğunu bile bilmiyorum. Onu aradığımda hiçbir zaman ulaşamazdım zaten. Nerede, ne yapar, eve ekmek parasını nasıl getirir, hiçbir zaman bilemedim ama içten içe eve giren o paranın hep kirli olduğunu sezdim.

Aç bırakmadı babam beni. Eline para geçtiğinde ilk bana verdi, hiç sakınmadı ama o parayı nasıl kazandığını hiç bilemedim. Babam geldi bazen odama, sarıldı bana, nasıl olduğumu sordu ama sonra gitti. Ben babamı hiç tanıyamadım aslında. O beni hiç kızı olarak görmedi aslında.

Benim babam var ama benim bir babam yok.

Kendimi üzmek istemiyorum bazen. "Bak bir ailen var, bazılarının annesi babası bile yok," diyerek kendimi teselli etmek istedim ama varlığı, yokluğundan daha çok can yakan insanlardı benim ailem. Varlıkları beni yaramı sarmadı, bilhassa yarayı açan onlardı.

Bu yüzden, onları hiç affetmeyeceğim. Bunları onların yüzüne hiç söyleyemeyeceğim belki ama onları hiç affetmeyeceğim.

Beni bu sevgisiz dünyaya getirdikleri için onları hiç affetmeyeceğim.

Gözyaşlarımın yanaklarımdan süzüldüğünü hissettim. Kendimi düşünürken hep ağlamaya başlardım zaten. Ne kadar bitik bir halde olduğumu kavrar ve bazen dayanamaz, hüngür hüngür ağlardım.

"Bitikten daha betersin Elfida Sayar." diye mırıldandım. Uyku haramdı nasıl olsa bu gece. Hastaneye neden yattığımı bile kavrayamazken, sessizliğim hüküm sürdüğü bu buzdan duvarların içinde ruhumun buz kestiğini hissettim. "Senin için umut yok." Elimin tersiyle gözyaşlarımı sildim ve odamın penceresinden gökyüzüne baktım. "Hiçbir zaman olmadı."

Geceyi bana sevdiren Özgür'dü. Şimdi geceleri aklımda dolanan tek isim, yine Özgür'dü.

Telefonuma bildirim geldi ve halsizlikten nasibini alan kolumu zorlukla kaldırıp telefonu elime aldım. Elbette Özgür'dendi. Aklıma ne zaman düşse, yamacımda nefesini hep hissederdim zaten.

ozgursoykan: Gece lamban açık,

ozgursoykan: Uyuyamamışsın belli.

ozgursoykan: İzin ver, yanına geleyim Elfida.

ozgursoykan: Mesajlarıma bir cevap ver.

ozgursoykan: Ölüyorum, sensiz ölüyorum.

ozgursoykan: Seninleyken olan bu sensizlikle zehirleniyorum.

Gelme artık Özgür.

Gittiysen, bir daha dönmemeyi göze almışsındır.

Gelemezsin Özgür.

Bana geceyi sevdiren adam,

Gecemi paylaşamazsın.

ozgursoykan: Ölmemi istiyorsan,

ozgursoykan: Kendimi bir uçurumdan yuvarlarım hiç düşünmeden.

ozgursoykan: Ama beni yaşarken öldürme, Elfida.

ozgursoykan: Gözlerimin önündeyken gönlünden uzak tutma beni.

Değişmişsin Özgür.

Eğer, bana beresini veren adam olsaydın,

Gelmek için benden izin istemezdin.

Sanki rolleri değişmiş gibiyiz.

Bu sefer yaşarken ölen sen gibisin.

Ve seni bir ölüden farksıza çeviren şeyi öğrenmeden seni affetmeyeceğim.

Bir şey yazmadı. Sözlerim ağrına gitti sanırım ama umursamadım. Yüklerinin ağırlığından çöken biri varsa o da bendim. Nabzı kırklarda gezen, yaşıtlarının aksine bir hastane odasına tıkılmış ve yemek görünce eli ayağı titreyen bendim.

Herkes hayatını yaşıyordu, ben de onların ardında kalanları.

Odanın sessizliği kalbime bir bıçak saplamış gibi hissettim. Ben sessizliği sevmezdim çünkü düşüncelerim çok konuşurdu böyle anlarda. Müzik gerekti bana. Düşünceleri susturacak, gözlerimin önündeki siluetleri silecek birkaç nota gerekti bana.

Spotify'dan her zamanki listemi açıp bir şarkıya tıkladım. Sesi sonuna kadar açtım ve bacaklarımı karnıma doğru çekip başımı diz kapaklarıma koydum. Zaten kemikten ibaret olduğum için bu hareketi kolaylıkla yapmıştım. Ciğerime batan göğüs kafesim dışında bir zorluk çekmiyordum.

Yine de hâlâ vermem gereken kilolar vardı.

Yine de kendimi sevebilmem için biraz daha zayıflamalıydım.

Koridordan gelen birkaç ayak sesi duymuştum ama müzik sesi o sesleri bastırmıştı. Fakat odamın kapısı bir anda, tam da Özgür'ün açabileceği şekilde açılınca başımı diz kapaklarımdan kaldırıp kapıya çevirdim.

Elbette karşımdaydı. Siyah beresini kafasına takmıştı. Siyah kazağı, siyah pantolonu, siyah botları ve siyah deri ceketiyle karşımdaydı. Saçları, beresinden firar etmişti ve dalga dalga alnına dökülmüştü.

Bana bakıp gülümsedi.

Sanki hiç gitmemiş gibi. Sanki ellerimi hiç bırakmamış gibi.

"Aptalın tekiyim, evet." dedi ve bana doğru bir adım attı. Tam bu sırada nöbetteki hemşire odaya daldı ve Özgür'e doğru koştu ama Özgür elini kaldırarak durmasını sağladı. "Eğer beni onun izni olmadan çıkartırsanız herkesi sabahın dördünce uyandırabilecek kadar yüksek seste şarkı söylerim. Hem de Emre Aydın'dan, Bu Yağmurlar şarkısını." dedi.

Ufacık tebessüm ettim. Hemşire kaşlarını çattı. Büyük ihtimalle bu deli çocuğun amacını merak ediyordu.

"Hastalara yazık olur çünkü sesim hiç güzel değildir." dedi.

Onun duymayacağı bir şekilde, "Yalancı," diye fısıldadım.

Hemşire hareket etmedi ve, "Eğer bir hastam senin yüzünden uyanırsa bütün nöbetimi benimle tutarsın." diye uyarıp odadan çıktı. Özgür'ün gitmesine izin vermemesinin sebebi bir nevi bana bir refakatçi gerektiğini bilmesiydi belki de.

Özgür bana döndü. "Nerede kalmıştık?" diye sordu ve sonra gözlerini tekrar gözlerime dikti. "Aptalın önde gideniyim," dedi. Bana doğru bir adım atınca kalbim duracak sandım. "Sözümü tutamadım, ellerini bıraktım. Seni bu bok çukurunda yapayalnız bıraktım ve bunu değiştiremem." Başını usulca iki yana salladı. Yatağın ucuna geldi. "Geçmiş geçmişte kaldı artık ve önünde bir gelecek varken seni de o geçmişte bırakamam." Elini bana uzattı. Tutmadım. Başını hafifçe sağa eğdi ve kaşlarını da hafifçe kaldırdı. Lütfen, der gibi. "Ama seni seviyorum," dedi.

Uzattığı elini tuttum. Beni yataktan kaldırdı. Karşısında durdum öylece.

"Elfida, seni çok seviyorum. Benden ölesiye nefret ediyor olsan bile seni ölesiye seviyorum. Gözlerimi kapattığımda da, gözlerimi açtığımda da seviyorum. Üşüyünce de, ısınınca da seviyorum. Şarkı söylerken de, şarkı dinlerken de seviyorum seni. Sağım solum sen olmuşsun ve şunu unutma, kırlangıçların kanadında adını taşıyan kadın, seni hayata döndürmeden bu adamın ölmeye hiç niyeti yok."

Konuşmadım, konuşmamı ister gibi de bir hali yoktu. Gözlerim ona çok şey anlatıyordu belki de.

O, Özgür'dü. Yapıyordu bir şekilde yapacağını. Her zaman yapıyordu.

"Bir şeyler söylemek istersen şimdi tam sırası," diye mırıldanınca dudaklarım hafiften kıpırdadı ama gülmedim. "Tamam, peki," diyip başını tatlı tatlı salladı. Ufak bir tebessüm etti. Sonra boştaki elini cebine attı.

Cebinden siyah bir bere çıkarttı.

"Ben senin yokluğunda buz kestim," dedi. Ses tonu ciddileşmişti. "Belki," dedi ve bereyi usulca başıma geçirdi. Dudaklarım titredi, gözlerimi kapattım. "Bensizlik üşütmüştür seni."

Gözlerimden birkaç damla yaş düştü. Ben onsuzluktan ölmüştüm, üşümek de neydi? O tabutun içinde bir ceset kadar buz kesmiştim ben.

Alnını alnıma yaslayınca berelerimiz birbirine değdi. Ellerini yanaklarıma koyup akan gözyaşlarımı sildi. Gözlerini kapattı, gözlerimi kapattım. "Ben ölmedim Elfida. Bak karşındayım, belki uçurumun kenarından döndüm ama hisset. Hisset çünkü tam karşındayım. Hiç gitmeyeceğim demeyeceğim. Gitmem ama götürürler belki."

Cümleleri kafamı karıştırıyordu ama onu tekrar hissetmek çok güzeldi.

"Bir söz vermedim ben. Bir yemin ettim. Seni yaşatacağım dedim. Ömrünün her gününü seveceksin, nefes alacaksın sen diye yemin ettim ben. Sözlerden dönülür ama yeminler insanı ölüme götürür, Elfida."

"Seni hiç affetmeyeceğim." diye fısıldadım.

"Beni hiç affetme." diye yanıt verdi hemen.

"Aptalsın," dedim.

"Yalnızca sana," dedi.

"Özgür," diye fısıldayınca derin bir nefes çekti ciğerlerine.

"Elfida," dedi iç çeker gibi.

"Öldürdüğüm her kırlangıcı anmak için gülmek istiyorum." dedim. Sesim titredi. "Bunu yapabilir miyim?" diye sordum. Gözyaşlarım akınca parmaklarıyla hemen sildi. "Ben tekrar gülebilir miyim?"

"Gülmek en çok sana yakışırken bir de tereddüt mü ediyorsun?" diye sordu ve başını biraz yana kaydırıp dudaklarımın kenarından, tıpkı o günkü gibi öptü. "Gülersin, Elfida. Herkesten, her şeyden daha güzel gülersin. Sen istesen öyle güzel gülersin ki Elfida, kırlangıçların kırık kanatlarına cennetini serersin."

Dayanamadım ve kollarımı onun beline sımsıkı sarıp başımı göğsüne gömdüm. Onu belki hiç affetmeyecektim ama gecemi onunla paylaşmaya izin verdim.

Kollarını öyle özlemle sardı ki bana, zaten zayıf olan bedenim, kollarının arasında daha bir küçüldü sanki.

İçine işlememi ister gibi, teninde tenimin izi kalsın ister gibi sarıldı.

"Yalnızca ölenler cenneti görür derler. Ya onlar benden daha yalancı ya da sen, varlığınla bahşettiğin cennetinle ölümün en güzel halisin, Elfida."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🪶

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları