Ona çok hazırlıksız yakalanmıştım. Onu görmeyi, onu hele de şimdi görmeyi hiç beklemiyordum ve ne yapacağımı bilemedim. Kalbimin orta yerinde bir yangın başlarken, gözlerimde ölümün sisleri dolanırken ona bakıp ne diyeceğimi bilemedim.

Çünkü bende sözler tükenmişti. Çünkü ben tükenmiştim.

"Elfida!" diye bağırdığını duyduğumuzda annem arkasını dönüp bağıran kişiye baktı. Sedye hareket etmeye devam ediyordu ve kalmak istesem bile kalamazdım artık.

"Lütfen hızlı olun." diye fısıldadım yanımdaki kişiye. "Lütfen götürün buradan." Gözyaşlarım şakaklarıma doğru süzülmeye başladığında sedye daha hızlı hareket etmeye başladı. Kalbim sıkıştığı için canım çok yandı ve birkaç hıçkırıkla gösterdim kalp ağrımı.

Özgür'ün botlarının sesi bütün koridorlarda yankılanıyordu ve bizi yakalayacağına emindim. Sadece elimden geldiğince kaçmak istiyordum ondan. Fakat olmadı. Sedyeye yetişti ve bir anda karşımda durdu. Sedye durdu, o durdu, zaman durdu.

Yirmi dokuz gün boyunca bu anı birçok şekilde hayal ettim. Onu bir sokak arasından çıkarken görmeyi, durakta tam karşımda bana bir selam göndererek gülümsemesini, kapımda bir hoparlör ile belirmesini hayal ettim ama böylesine aciz bir halde karşıma çıkacağını aklımın ucundan bile geçirmedim.

Bu yüzden ellerim titriyor. Bu yüzden gözlerim yaşlı, soluklarım sesli. Korkuyorum hallice. Çekiniyorum gözlerinden ama en çok da öfkeliyim. Titreyen ellerimi bıraktığı için, beni bir uçurumda olduğumu bile bile terk ettiği için ona çok öfkeliyim.

"Elfida." diye fısıldadı. Sanki adımı aklına kazımaktı amacı. Ses tonunu daha önce hiç bu kadar acı dolu duymamıştım ve utanmıştım. Benim vermem gereken birkaç kilo daha vardı, beni şimdi görmesi hiç iyi değildi.

Sedyede oturur pozisyona geldim ve "Yalancı." diye fısıldadım. Bana doğru bir adım attı.

"Hayır." diye fısıldadı. "Hayır, savaşmadım deme bana." diye devam etti.

"Zayıflamak için çok savaştık Özgür."

"Ve sen yokken bu çok kolay oldu."

"Hiç karşı koymadım Özgür." dedim. Gerçekten de hiç karşı koymadım bu zihnimdeki sese. Beni benden eden bu sese bir gün bile itiraz etmedim. Hep itaat ettim. Üç litre su iç dedi, içtim. Hiç yemek yeme dedi, hiç yemek yemedim. Yüzlerce kez ip atla dedi, yüzlerce kez ip atladım.

Ben hiç savaşmadım.

"Böyle olmamalıydı." dedi ve gözlerinden iki damla gözyaşı düştü. Canımı çok yaktı o iki damla. "Allah kahretsin, böyle olmamalıydı." Bana doğru bir adım attı ama sedyede huzursuzca kıpırdandım.

"Yeter artık. Odaya çıkalım." diyerek araya girdi annem. Sedye hareket etti ve Özgür de bizimle gelmeye başladı ama gelmesini hiç istemiyordum. Kimse gelmemeliydi ve ben burada olmamalıydım.

Beni sedyeyle daha hızlı taşıdıkları için Özgür arkada kaldı ve bana doğru koşmak istese bile annem onun önüne geçerek izin vermedi.

"Elfida!" diye bağırdı Özgür. Kavrayamadığım birçok kelime çıktı dudakları arasından ama halsizliğim yine baş gösterdi.

Odaya getirildiğim anda odanın kapısı sertçe açıldı ve Özgür koşturarak odaya daldı. Annem de onun arkasından hızla girmişti ve Özgür'ün kolundan tutmuştu. Özgür çırpındıkça yatakta daha çok kıvrıldım ve gözlerimi kapattım.

Canım çok yanıyordu zaten. Özgür böyle yaptıkça da canımdan can gidiyordu.

"Beni dinlemen lazım Elfida. Bizim konuşmamız lazım. Benim senin yanında olmam lazım." Özgür yüksek sesle bunları dile getirince gözlerimi çevirip ona baktım.

Sahiden mi? Sahiden bu kadar basit mi her şey? Yirmi dokuz gün çektiğim bu yalnızlığı bu cümleler mi mantıklı kılacaktı?

"Sen beni yüz üstü bıraktın." diye fısıldadım ve oturduğum yerde daha çok kıvrıldım. Kollarımı bacaklarıma sardım ve ağlamaktan kızarmış gözlerimi onun gözlerine diktim. Sağlık görevlileri Özgür'ün kolundan tutup onu çıkarmak için çabalarken o kolunu her defasında bir şekilde kurtarmayı başarıyordu. "Sen beni gitmeyeceğine inandırdın ve ilk sen gittin." dedim.

Yüzünü acıyla buruşturdu ve gözlerinden iki damla gözyaşı daha düştü. Sağlık görevlilerini sertçe iktirip öne doğru adım attı ve yatağımın ucuna geldi. "Gitmem lazımdı. Geri gelebilmem için gitmem lazımdı. Bir şeylerin olabilmesi için gitmem lazımdı. Anlaman lazım Elfida. Bana güvenmen lazım."

Yüz ifadesinde acının en derin hali vardı. Yüz ifadesinde pişmanlık vardı. Yüz ifadesinde vicdan azabı vardı.

"Beni yapayalnız bıraktın." diye mırıldandım. Benim de yüzüm acıyla buruşmuştu. "Beni güzel günler göreceğime inandırdın ama yokluğunla beni karanlıkta bıraktın."

"Sözümü tutamadım." dedi ve gözyaşlarını elinin tersiyle sildi. Ben gibi yıkılmış görünüyordu ve şu anki halimden daha çok canımı yakıyordu bu. "Yapamadım. Elimde olsa, kendimi kapına zincirlerdim Elfida. İnanman lazım bana. Sana gelmediğimi değil, sana gelemediğimi anlaman lazım."

"Bir kere gittin Özgür." diye fısıldadım ve gözyaşlarım hızlandı. "Şimdi geri dönmüş olman, gitmiş olduğun gerçeğini değiştirmiyor!" Ses tonum yükseldi. "Defol!" diye bağırdım. "Herkes defolsun!"

Sedyeden kalktım. Anlık bir baş dönmesi yaşadım ve yerimde sendeledim. Birkaç adım geriye doğru adımladım, beni kimsenin tutmasına izin vermedim.

"Sakin ol annem!" diye araya girdi annem.

"Sen de defol!" diye bağırdım. Gözlerim karardı ama belli etmedim. "Bu kelimenin dudaklarına ne kadar yabancı olduğunun farkında değil misin? Onu da geçtim, ben senin ne zaman kızın oldum da şimdi bana 'annem' diyebiliyorsun? Sen annelikten ne anlarsın be!" Titreyen ellerimle okul süveterimin uçlarını sımsıkı tuttum. "Sizin yüzünüzden ölmekten beter oldum ben! Şimdi karşımda hiçbir şey olmamış gibi duramazsınız! Kendinizi affettirmeye çalışamazsınız! Çekin o kırgın bakışlarınızı üzerimden!"

Hıçkırıklarım hızlandı, gözyaşlarım hızlandı.

Ben, ben şimdi ölmüş gibi hissediyorum. Kalbim ağrıyor, soluklarımı kesiyor hıçkırıklarım. Bedenimi taşıyamıyorum ve bu aciz halim canımı çok yakıyor.

"Görmek istemiyorum sizi. Nefret ediyorum sizden! Ölene kadar nefret edeceğim sizden! Siz beni kandırdınız. Sen, Özgür Soykan, bana umut verdin. Sen, bana sevgiyi öğrettin ve öğretir öğretmez de defolup gittin! Bu nasıl sevgi o zaman! Buna kim sevgi demiş!" Dizlerimin üzerine çöktüm. Hemşireler hemen yanıma gelip kollarımdan tuttular ama onları iktirdim. Onlar daha sıkı tuttu kollarımdan.

"Defolun diyorum! Bari bu sözümü duyun da beni benimle bırakın! Ölmek istiyorum! Böyle yaşamak istemiyorum! Sadece geberip gitmek istiyorum!" Avazım çıktığı kadar bağırdım. "Duyuyor musunuz? Sadece geberip gitmek istiyorum!"

Güvenlikten iki adam hızla odaya daldılar ve Özgür'ün kollarından tuttular.

Özgür çırpındı, bana gelebilmek için çırpındı. Ben çırpındım, ölebilmek için çırpındım.

"Sakin olmazsan sakinleştirici yapmak zorunda kalacağım." diye uyardı gözlerini bana dikmiş hemşire.

"Sen de anlamıyorsun!" diye bağırdım. "Şu öfkem içime sığsa bu halde mi olurdum ben! Beni bir sakinleştiriciyle mi korkutuyorsunuz şimdi! Beni hayata döndürmek için mi giydin bu kıyafetleri? Söylesene, değer mi!" Aciz bedenime nazaran sesim oldukça gürdü. "Bak şu halime! O çırpınan çocuğun, karşımda duran annemin, en yakın arkadaşlarımın bana yaptıklarına bak! Değer mi? Beni yaşatmaya değer mi?"

"Gözlerinin içine baktığımda bir yaşanmışlık görüyorum, evet ama aynı zamanda bu kahve gözlerinde bir gelecek de var güzel kız." diye yanıtladı hemşire beni.

Bu sözler canımı çok yaktı. Geleceğim de böyle mi olacaktı? Bu ses hiçbir zaman susmayacak mıydı? Özgür hep gidecek miydi? Annem beni hiç sevmemeye devam mı edecekti?

Ben bu şehrin sokaklarına kırgın bakan Elfida olmaya devam mı edecektim?

İstemiyorum. Geleceği istemiyorum. Şimdide yok olmak istiyorum.

Güvenlikçilerden kurtulmaya çalışan Özgür'e çevirdim gözlerimi. Onun gözleri de benim üzerimdeydi. Güvenlikçiler yaka paça onu çıkartırken gözlerimin içine eski zamanlardaki gibi kararlı ve cesurca baktı.

"Dilim söylese gözlerim açığa çıkarır yalanımı. Bunu en iyi sen bilirsin."

Kapıya yaklaşmaya başladılar.

"Bizim için yaptım Elfida. Yemin ediyorum, yanında olabilmek için gittim. Ellerini tutabilmek için ellerini bıraktım. Sesini duyabilmek için sustum. Seni hak ettiğin gibi sevebilmek için seni yüz üstü bıraktım!"

Özgür'ü odadan çıkardılar.

"Gözyaşlarınla zehirlenmeyen son kırlangıcı, gökyüzüne beraber özgür bırakabilelim diye kanatlarını kırdım!"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın.

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları