"Elfida."

Yanağımın üzerinde sıcak bir elin gezindiğini hissettim. Beni uykuya daha çok çeken ses tonunu duydum ama yine de uyandım. Cılız bir gece lambası hastane odasını aydınlatırken onun solgun gözleriyle kesişti gözlerim.

Gözlerinde endişe vardı.

"Nabzın," diye fısıldadı ve yutkundu. "Çok düştü yine." Dudakları çok kısa bir an titredi. "Uyuma," Parmak uçları kirpiklerimde gezindi. "Uyuma ve bir şeyler ye."

Yutkunamadım.

Bugün hastanedeki ikinci gecemdi. İşaret parmağıma takılı olan ve nabzımı sürekli ölçen, ellinin altına düşünce de rahatsız edici bir ses çıkaran cihaz yine ötmüştü. Uyandığım için şu an nabzım altmışlarda olabilirdi ama sanırım birkaç saniye önce nabzım yine kırklara inmişti.

Ve ben ölüme bir adım daha yaklaşırken Özgür bana baka baka ölüme gittiğime şahit olmuştu.

"Sıkıldım bundan," diye fısıldadım. Başımı yastığa biraz daha gömdüm. "Ne ölmesini biliyorum ne de yaşamasını." dedim ve sırtımı Özgür'e döndüm. Zaten uyuyamıyordum. Bu cihaz, azıcık dalsam hemen uyandırıyordu ve bıkmıştım artık.

"Bana sırtını dönme." dedi. Sesi toktu. O da bir gündür başımda bekliyordu. Refakatçi istemiyorum dedikçe elimi daha çok bırakmıyordu. İyileşip hastaneden çıkmadan onun da çıkmaya hiç niyeti yoktu.

"Hiçbir şey yemeyeceğim." dedim. Üzerimdeki ince pikeyi daha çok örttüm üstüme.

Özgür derin bir iç çekti. "Neden?" diye sordu. Diyecek bir şey bulamadım. "Hayat yüzünden mi? Annen yüzünden mi? Yoksa ben miyim sebebi?"

Sözleri çok sivriydi. Benim ise ondan daha keskin bir cevabım yoktu. Bu nedenle sustum.

"Eski Elfida'yı özledim." diye fısıldadı. "Kırgın bakan Elfida'yı. Ayakta durmaya çalışan, düşünce geri kalkmasını bilen Elfida'yı."

"O Elfida'yı yanında götürdün sen." dedim. "Geri döndüğünde onun ellerinden tutmuyordun."

"Onu içinde öldüren sensin." dedi. Sözleri öyle sivriydi ki cümlesi biter bitmez kalbimde ince bir sızı beliriyordu. "Kimsede suç bulma Elfida." dedi. Öfkeliydi. "Kendini içinde öldüren sensin. Ellerime bir tabut bırakan sensin."

"Geceleri gelen bu cesaretine hayranım, biliyor musun?" dedim ve yatakta doğruldum. Ona döndüm ve kaşlarını çatarak bakan Özgür'ün koyu gözlerine baktım. "Kolay gözüküyor oradan her şey, değil mi? Sanki bile isteye yemek yemiyormuşum gibi geliyor, değil mi? Sanki ölüme gitmeye çok meraklıymışım, yalnız kalmaktan çok keyif alan biriymişim gibi, değil mi?"

"Bundan bahsetmiyorum." dedi. Yatağa oturdu. İri parmaklarıyla cılız parmaklarımı kavradı ve dudaklarına götürüp avuç içlerimden öptü. "Yaşamayı bu kadar çok isterken, yaşamak için hiçbir şey yapmamana kızıyorum."

Gözleri parlıyordu. Sanırım gözleri dolmuştu.

"Geceyi seviyorum, evet." dedi ve gülümsedi. "Ama gündüz de Özgür değil miyim?" Parmaklarımı okşamaya başladı. "Geceye aşığım diye gündüze küskün müyüm? Aksine, gündüzleri köşeme çekilmiyorum. Güneşe meydan okuyorum. Beni ışığıyla gölgede bırakacak olan güneşe meydan okuyorum. Durmuyorum. Susmuyorum. İçimde biriktirmiyorum. Yaşıyorum. Nefret ettiğim gündüzün her bir saatini yaşıyorum."

"Seni hem anlayabilirken hem de nasıl anlayamıyorum böyle?" diye fısıldadım.

"Beni en güzel sen anlıyorsun, Elfida. Sadece öyle yorgunsun ki kaçmak her zaman ilk tercihin oluyor."

"Güçsüzüm işte." diye mırıldandım. Sesim titremişti. "Bu hastalıkla savaşmak istemiyorum ama kalbimde," Ellerimi tutan ellerini kalbime götürdüm. Avuç içlerini kalbime bastırdı. "Kalbimde, ufacık bir yer var. Sesi fısıldar gibi çıkıyor ama nasıl baskın, bir bilsen. 'Yaşa' diyor bana. 'Her şeye, herkese inat yaşa.' diyor." Ben konuşurken yüzünde ufak bir gülümseme belirdi. "Ama beni en çok ölüme götüren yer de, tam burası. Geceleri durmak üzere olduğu için beni uykumdan uyandıran yer, tam burası."

"Gece bana yol gösterecek sanırken beni en zifiri karanlığında bırakan yine yalnızca gecedir." Omuz silkti. "Bu iş böyledir, Elfida. Herkes yalancıdır. Her şey bir aldanıştır."

"On yedi yaşımda bu kadar gerçeği bilmeme hiç gerek yoktu." dedim. Kırgın kırgın gülümsedi. Sanki gülüşü konuştu benimle. Bir şifa gibi, bir nasihat gibi, bir umut gibi gülümsedi.

"Hiç gerek yoktu." diye tekrar etti beni. "Ama elde olan bu işte. Seni Elfida yapan, bana da geceyi sevdiren şey bu. Biz yaralarımızdan şifa buluruz. Aklına düştüğüm her an, bunu hatırla, olur mu?"

🤍

ozgursoykan: Günaydın, Elfida.

ozgursoykan: Aysun Anne yanına çağırdı.

ozgursoykan: Birkaç saatliğine ona uğrayacağım.

Gözlerimi açtığımda ve Özgür'ü yanımda görmeyince yaptığım ilk şey, dehşete kapılmak; ikinci şey ise akıllıca davranıp telefonuma bakmaktı. Özgür'ün yine gittiğini sanmıştım ilk başta ama Özgürsüz olmanın acısı böyle bir şey değildi.

Özgür bu sefer gitse sızımdan hissederdim.

Bu nedenle ilk yaptığım şey telefona bakmak oldu. Aysun Anne'yi çok merak ediyordum ve beni götürmediği için ona kızmıştım da. Yani şu koşullarda beni hastaneden kaçıramayacağı da aklıma gelince sessizce Özgür'e hak verdim ve yatağımda doğruldum.

Bugün hastanedeki üçüncü günümdü. Gece Özgür'le konuştuktan sonra uyumuştum ve sanırım günlerdir en huzurlu uykumdu da. Cihaz ötmemişti, annemin ve babamın kavga seslerinden uyanmamıştım. Sakin bir gündü. Aykırı bir gündü.

Dağınık ve toplu olan saçlarıma yüzümü buruşturarak dokundum. Başımı ağrıtmıştı saçlarımı toplamak. Bu nedenle saçlarımı çözdüm. Tokayı elime alır almaz saçlarımı tokada bıraktığımı gördüm. Dağınık kısa saçlarımı parmaklarımla tarayınca tokadaki saçlarımdan daha çok saç, ellerime geldi. Bir kez daha parmaklarımla taradım saçlarımı. Yine döküldü saçlarım.

Pikeyi yatağın ucuna kadar iktirdim ve avuçlarımdaki saçları önüme bıraktım. Saçlarımı defalarca taradım. Saçlarım hiç durmadan dökülmeye devam etti. Öyle kolay kopmuştu ki saç tellerim, kendimi kanser hastası gibi hissettim. Kollarımı bacaklarıma sardım ve gözlerimi dökülen saçlarıma diktim. Yerimde hafif hafif sallanarak saçlarıma dakikalarca baktım. Ağlamadım. Kızdım sadece. Saç tellerimin bile beni bıraktığı gerçeğini özümsemeye çalışırken çok ağlayasım geldi ama hiç ağlamadım.

Telefonum çaldı. Özgür arıyor sanıp hızla elime aldığım telefonda Hayat'ın adını görünce yüzüm düştü hemen. Aramayı reddettim. Fakat kendimi onun profiline bakmaktan alıkoyamadım. Onun uzun, dolgun saçlarına baktım. Fotoğraflardaki parıl parıl saçlarına dakikalarca baktım. Güzel fiziğini hiç saklamadığı fotoğraflara uzun uzun baktım. Arkadaşlarıyla attığı fotoğraflara baktım.

Beni bu duruma düşüren Hayat, bundan haberi bile olmayan Hayat, hayallerimdeki hayatı yaşıyordu ve ben onun çok yakınında, onun hayatını izlerken yavaşça ölüme gidiyordum. Durumun izahı sadece buydu.

Hayat'ın fotoğrafını büyültüp onu incelediğim sırada Özgür'den bir mesaj geldi.

ozgursoykan: Çok az kaldı işim.

ozgursoykan: Ama ben seni şimdiden saç tellerine kadar özledim.

Gözyaşlarımı durduramadım. Gözlerim yataktaki saçlarıma gitti ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Özgür.

Mesajımı anında gördü ve mesajı beğendi.

Gelirken bana ucunda prenses olan saç tokalarından alır mısın?

Elimin tersiyle gözümdeki yaşları sildim.

ozgursoykan: Eğer saçlarını benim örmeme izin verirsen,

ozgursoykan: Alırım, Elfida.

Bu sırada odaya hemşire girmişti. Tekerlekli bir ecza dolabı da taşıyordu yanında ve küçük bir çanağın içinde makası görmüştüm. Ayağa kalktım. Tek bir an bile düşünmedim ve çanaktaki makası elime aldım.

Hemşire kendimi öldüreceğimi sandı.

Omuz hizamda olan saçlarımı öfkeyle tuttum ve hiç düşünmeden zaten bana ait olmayan saçlarımı kısacık kestim.

Evet, bu bir nevi intihardı.

"İzin ver," dedim hemşireye. Elimden makası almaya çalışıyordu hâlâ. "Yalnızca yükümü alacağım." dedim ve saçımın diğer tarafını da kestim. "Merak etme," dedim hemşireye. Gülümsedim. "Onlar gidince daha güzel olacağım. Bir prenses gibi olacağım." diye mırıldandım. "Hayat kadar güzel bir kız olacağım."

Sonuçta Özgür böyle söylememiş miydi? Yaralarımızdan bulmaz mıydık şifamızı? Saçlarım bir yaraydı ve şifası da buydu. Onlardan vazgeçmek, onları kabul etmekti. Onları kesmek, kendi intiharımı durdurmaktı.

Saçlarımı kulak hizamda kestim ama onları yere atmadım. Avcumda sımsıkı bastırırken yatağıma geri gittim ve pikeyi üzerime çektim. Kırgın tutamları göğsüme bastırarak gözlerimi sımsıkı yumdum.

🤍

Özgür, bir saat sonra odaya geri gelmişti. Gözlerim hâlâ kapalıydı ve saçlarımı da göğsüme sımsıkı bastırmıştım. Onun ayak seslerini duyunca başımı yastıkta ona doğru çevirdim.

Yüzünde her zamanki gülümsemesi vardı. Bir elinde Aysun Anne'nin yapmış olduğunu düşündüğüm bir kap yemek vardı. Diğer elinde ise ondan istediğim prensesli tokaları tutuyordu. Ben yataktan doğrulunca önce saçlarımı gördü; ardından avucumun içindeki saçlarımı. Sonra gülüşü yavaş yavaş soldu ama bu sefer ben gülümsedim.

"Özgür," dedim. Kırgın saçlarımdaki kırgın bakışlarına gözlerimi çevirdim. "Saçlarımı örüp ucuna da o tokaları takar mısın?"

"Saçlarımı örüp ucuna da o tokaları takar mısın?"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🖤

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları