Mutlu biri olabilirdim. Önüme bir fırsat konmuştu. Ne yaşarsam yaşayım gülmeyi başarabilirdim ama bana sunulan fırsatı teptim hiç düşünmeden. Mutluluğun bana göre olmadığını anladım çünkü mutluluk sonsuz olmamıştı hiçbir zaman. Mutluluğun bir bedeli vardı ve ben birkaç dakikalık aldatıcı duygular yüzünden ömür boyu bir bedel ödemeyi reddetmiştim.

Hüzün ise hiçbir şart koşmadan yerleşmişti bana. Bana zarar vermiyordu artık çünkü mutsuz olmaya alıştığımda mutlu insanlar gibi rahatladığımı da hissetmiştim. Benim mutluluğum, mutsuzluğum olmuştu artık ve sürekli gülmek yerine dudaklarımın hiç hareket etmemesini tercih ederdim.

Kendi hayatımı planlarken hayatıma Özgür'ün gireceğini ise asla tahmin etmemiştim. O geliyor ve dudaklarıma tebessüm kondurmayı başarıyordu. Onu düşünmek bile dudaklarımın kıvrılmasına sebep oluyordu ve bu cidden saçmaydı. Ben insanlardan nefret ederdim ve bana yaptıklarını düşündükçe yüzüm gülmez; aksine, buruşurdu.

Ama o aptal çocuk, ne yapıyor ediyor ve beni güldürmeyi başarıyordu. İçim kıpır kıpır oluyordu istemsizce ve alışık değildim. İşin kötü tarafı, alışmak istiyordum.

"Ne diye suyunu da yemiyorsun sen bu yemeğin?" Annemin kaşlarını çatarak söylediği cümleyi duyunca başımı hızla tabaktan kaldırıp anneme baktım. Yakalanmıştım.

"Yağ sevmiyorum. Biraz yağlı yapmışsın." dedim ve gözlerimi tekrar tabağıma indirdim.

"Ekmek de yemiyorsun. Karnın nasıl doyuyor iki kaşık yemekle?" diye sordu babam. Masanın başında kurulmuştu ve onun da kaşları çatıktı.

"Bana siz yemek hazırlayana kadar abur cubur dolabını silip süpürüyorum." dedim.

"Sokaktan geçen çocuklara verdiğini itiraf etme sakın."

Evet, tabiki de o abur cuburları yemiyordum ama yediğimi göstermem lazımdı. Bu yüzden caddede oynayan çocuklara sürekli çikolata ve cips verirdim. Onlar ile aramda minik bir sırdı bu.

"Sağlıklı beslenmezsen hızlı kilo alırsın. Bedeninin yapısını bozarsın. Onları yeme, mis gibi yemek yaptım. Onları ye!" dedi annem aksi bir tonda. Ayda yılda bir yaptığı yemekleri savunması da komikti. Eve gelmeyen canım ailem, bir akşam gelesileri tutmuştu ve bana kızarak bu yemeği de zehir ediyorlardı.

"Bir ay sonraki yemeğinde yaparım bunu." diye mırıldandım ve suyumu içip masadan kalktım. Artık ailemin yüzünü görmek istemeyecek düzeye gelmiştim. Kendilerini bu kadar benden soğutmaları gerekmiyordu. Düzgünce sorsalar, belki açardım içimi. Zihnimdeki seslerden bahsederdim...

"Asla yapmazdın. Asla yapamazsın."

Odama çıkıp kendimi direkt spora verdim. Defalarca mekik çektim, bin kere ip atladım, bir dakika boyunca plank yaptım ve ter içinde kalıp güçsüzlükle yere düştüm. Bacaklarım resmen titriyordu ve görüşüm bulanıklaşmıştı. Etraf sürekli dönüyordu ama nefeslerimi düzenli alıp vererek toparlanmamı sağladım. Yerde yatıyorken karşımdaki aynada belimin inceliğine baktım.

İnce değildi. Kalın bir belim vardı ve incelmiyordu. Yediğim yemekler direkt göbeğime gidiyordu sanki. Bir parça ekmek yesem hemen yağ olarak bana dönüyordu sanki.

"Dinlen. Sonra yine spor yaparız."

"Su iç. Bol su iç."

Titreyen elime aldırmadan masamda duran suyu doğrulduktan sonra içtim. Telefonumu ve kulaklığımı alıp balkonuma çıktım. Tek bir sandalyem vardı ve odam İstanbul Boğazı'nı görüyordu. Bu yüzden bunaldığımda balkonda oturmak iyi geliyordu.

Sandalyemdeki battaniyeyi alıp kendime sardım. Kulaklığımı taktım ve müzik dinlemeye başladım.

Özgür bugün okula gelmemişti ve sanki üç senedir onunla aynı sınıfta okuyormuşum gibi onun eksikliğini hissetmiştim. Aslında okula ilk kez bir heyecanla gitmiştim çünkü Özgür'ün beni öptüğü geceden sonra onu görebilmek isterdim. Bana nasıl davranacak, eskisi gibi mi olacak yoksa hiçbir şey yokmuş gibi mi davranacak, bilmek isterdim.

Gelmeyince her şey yarım kaldı.

Bu yüzden üzerimde daha çok hüzün vardı bu gece. Dün gece gülüşlerime şahit olan yıldızlar, bu gece de suskunluğuma tanık oluyorlardı.

Çalan şarkıyı mırıldanmaya başladım ve başımı arkamdaki duvara yaslayıp manzarayı izlemeye başladım. Kısa saçlarım boynumu gıdıkladı ama uzanıp da almadım oradan.

Müzik dinleyerek yarım saat geçirmiştim ki telefonuma bir bildirim geldi ve heyecanla ekranı açıp bildirime baktım. Özgür'dendi.

ozgursoykan: Adımı bir kez senden duydum ya,

ozgursoykan: Şimdi bana seslenenler nasıl boş geliyor, bir bilsen.

Gülümsedim.

Abartma o kadar.

Aynı harfleri kullanıyoruz sonuçta.

Benim bir farkım yok onlardan.

ozgursoykan: Senin bir farkın var.

ozgursoykan: İnsanlar konuşur ve hemen unuturum dediklerini.

ozgursoykan: Ama senin adımı söylediğin o anı aklımdan çıkarıp atamıyorum.

ozgursoykan: Ve unutmak istemiyorum.

ozgursoykan: Sen hep konuş, sen hep gül istiyorum.

Özgür, biliyor musun?

Kalbimi çok kıracakmışsın gibi hissediyorum.

Bu sözlerini beni kırdığın o gün hatırlayacağım.

Ve bir kez daha kırılacağım.

O yüzden en iyisi sus.

Susmak, ikimiz için de en iyisi.

ozgursoykan: Bu kadar çok kırılmışken hâlâ kırılmaktan mı korkuyorsun?

Bir kırıklığı daha kaldırmaz kalbim.

Uçurumun kenarındayım ben.

Beni oradan iktirmek artık çok kolay.

Çünkü kırıldıkça koptum dünyadan.

Ve ölmek istemiyorum.

Her ne olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım...

Ölmek istemiyorum.

ozgursoykan: Sus, Elfida.

ozgursoykan: Ölüm, dudaklarına yakışmıyor.

ozgursoykan: Yalnızca tebessümlerini sığdır dudaklarına.

Susalım, Özgür.

Konuştukça ölümü düşlüyorum çünkü.

Görüldü attı ve ben de çıktım sohbetten. Tebessüm etmemi istemek, ne kolaydı! Arkadaşlarım, ailem, sevdiğim herkes bende bir kusur bulup hiç çekinmeden yüzüme vurdukça; bana sevgilerini değil yalnızca istek ve sitemlerini dile getirdikçe gülmeyi unutmuştum ben ve artık öyle kolay gülemezdim.

Elbette ölümü anardım. Üzerime bu kadar çok gelinirse ben de tabutuma uzanmanın hayallerini elbette kurardım. Lakin ölmek istemiyordum işte. O tabuta kendi isteğim ile uzanmıyordum. İktiriyordu beni sevdiklerim. Onlar bana bağırdıkça sendeliyordum ve dengemi kaybediyor, kendimi tabutun içinde buluyordum.

Ve kimse elini uzatmıyordu.

Sosyal medyada biraz takılmaya ve kafa dağıtmaya karar vermiştim ama hikayelerde göz gezdirdiğimde bizim ekibin tekrardan toplandığını gördüm. Beni çağırmamışlardı ve eksikliğimi hissediyor gibi durmuyorlardı.

Hayat'ın hikayesinde toplu bir fotoğraf atmışlardı ve fotoğrafta Özgür de vardı.

Beni iki gün önce aşağılayan Serhat'ın omzuna kolunu atmıştı ve gülümseyerek poz vermişti.

Özgür Soykan, yapmıştı bunu. Hani birkaç dakika önce ölümü dudaklarıma yakıştırmayan çocuk yapmıştı.

Neydi peki amacı? Kimin tarafındaydı? Bu fotoğrafı gördüğümde kırılacağımı ve beni çok üzeceğini biliyordu. Gözyaşlarıma bizzat şahit olan kendisiydi. Nasıl bir kalbi vardı da bu insanın yanında böylesine mutlu durabiliyordu şimdi?

Gözlerimden bir damla yaş aktı ve kalbimin sıkıştığını hissettim. Bir hıçkırık kaçtı dudaklarımın arasından. Kalbimin kırıklığı, fiziki bir acı gibi çöreklendi kalbime. Ağrıdı, çok ağrıdı. Kalbim çok ağrıdı.

Yıprana yıprana kayboluyordum. Güvendiklerime sırtımı yasladıkça yere düşmekten yorulmuştum artık. Yalancı sözlerden, tutulmayacak sözler verilmesinden ve en önemlisi de iki yüzlülükten bıkmıştım.

Başımı dizlerime yasladım ve sessiz hıçkırıklar eşliğinde ağlamaya başladım.

Ve onun zehrinin bulaştığı dudaklarımdan ilk kez ölümü diledim.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları