Neden buradayım bilmiyorum. Oldukça yabancıyım buraya. Ne konuşmam gerektiğini bilmiyorum ama buradayım. Bazen gözler beni buluyor, bakışlar garipsiyor. Kaşları havalanıyor ve iğneleyici bir bakış seziyorum onlarda. Oysa onlar benim arkadaşım. Oysa onlar benim arkadaşımsa benim burada olmam lazım ama ait olduğum yerde hissetmiyorum kendimi.

Bir kafede arkadaşlarımla oturuyorum ama depoya kapatılmış ve ağzım şalla bağlanmış, ellerim arkadan kelepçelenmiş gibi hissediyorum. Ben sosyal biri değilim, bir anda sosyal biri olmaya çalışmak beni haddinden fazla gerdi ama bu yolun geri dönüşü yok çünkü tam karşımda Özgür oturuyor.

Gergin olduğumu seziyor ama bana bir şey söyleyemiyordu çünkü benimle konuştuğunu arkadaşlarıma söylemesini istemediğimi dile getirdim ve biraz öfkelense de kabul etti. Kalbimi kırmaktansa yalan söylemeyi kabul etmişti.

"E Özgür? Bizim sınıfa alıştın mı? 11-B'nin baya uçuk öğrenciler olduğunu söylüyorlar. Sende de tam o tip var." dedi Hayat, bol şekerli kahvesinden bir yudum alırken. Sessiz bir nefes alıp şekersiz filtre kahvemden bir yudum aldım.

"Sınıf işte. Neyine alışmam gerekiyor ki?" diye sordu Özgür ve şekersiz kahvesinden bir yudum aldı.

"Ne bileyim işte..." diye mırıldandı Hayat. Omuzlarını kendisine çekip masum masum gülümsedi. Ama hem Özgür hem de ben o gülüşün masum olmadığını biliyorduk. "Belki bu sınıfta ilgini çeken bir şeyler vardır diye sordum..."

"Evet, var." dedi Özgür hiç düşünmeden. Hayat heyecanlandı, ben nefesimi kestim. Özgür bir saniyeliğine bile bana baksa Hayat her şeyi anlardı. Kurnazdı, bakışlardan çoğu şeyi anlayabilirdi ama Özgür ondan daha kurnazdı. Bana bakmadı ve ben de yavaşça nefes aldım.

"Elfida." Konuşan Mert'ti. Bakışlarımı ona çevirip kaşlarımı kaldırdım. İçimde garip bir çekince olsa da dışarıya hiçbir duygumu vurmamakta usta birisiydim. "Voleybol turnuvaları başlıyormuş. Bu sene de kaptan olacak mısın?" diye sordu. Sesinde samimiyet vardı ve şaşırtmıştı.

Ve Özgür'ün bana baktığını hissettim.

"Koç daha bir şey söylemedi, o yüzden bilmiyorum." dedim. Kahvemden bir yudum aldım. "Ama katılmayı çok isterim."

Özgür'ün gülümsediğini hissettim ama bakmadım.

"Voleybol oynamak için atik olmak gerekir." Konuşan Elif'ti. Onunla bir kez ya konuştum ya konuşmadım ama benim hakkımda çok şey biliyormuş gibi davranıyordu. Komikti.

"Üç senedir oynadığıma göre ve kaptan olduğum süre boyunca çıktığım her maçı kazandığıma göre, olay atik olmaktan çok daha öte." dedim ve sahte bir gülümseme gönderdim ona.

Eğer birinden nefret ediyorsan ve onunla konuşmayı hazmedemiyorsan onunla aynı ortama girmezsin, bu kadar basit. Eğer beni sevmiyorsa buraya gelmezdi. O ise küçümser bakışlarını üzerime dikmiş ve nefretini dile getiren ifadesini de gözler önüne sermişti. Ona hiçbir şey yapmamıştım bile. Bu nefret dolu bakışları anlamsızdı.

"Klasik Elfida." diye mırıldandığını duydum. Burada fazlalıkmışım gibi hissettim.

Buraya gelmemi Özgür istemişti çünkü bana iyi geleceğini düşünmüştü. İyi niyetli olduğu barizdi ama benim arkadaşlarım iyi niyetli değildi işte. Ben yalnız başıma mutluyum ve onların yanında kendimi bir fazlalıkmış gibi hissettiriyorlar. Bunu sevmiyorum, bunu hiç sevmiyorum. Dışlanacaksam hiç arkadaşımın olmamasını isterim.

"Serhat senin hakkında konuşuyor, duydun mu onları?" diye sordu Mert. Kaşları çatılıydı ve Özgür ile aynı anda bakışlarımızı ona çevirdik.

"Ne alaka?" diye sordum. Kaşlarım çatılıydı.

"Benden duymamış ol ama," diyip masaya biraz daha eğildi. "Arkadaş ortamında şey dediğini duyduk." Gözlerini bana dikti ve, "Onunla gizlice konuşuyormuşsun ve konuştuğu kızların mesajlarını da sen ifşa etmişsin. İfşa etmeden önce de kendi yazışmalarınızı silmişsin." dedi.

Elif bir kahkaha attı. Komik olan neydi? İftiraya uğramış olmam mı?

Yüzümü ekşittim ve, "Kedi uzanamadığı ciğeri mundar edermiş." diye mırıldandım. Koltuğuma yaslanıp rahatça oturdum. Elbette ağrıma gitmişti ama burada herkesin içinde ağlayacak halim de yoktu.

"Niye öyle diyorsun Elfida? Bana oldukça mantıklı geldi." dedi Elif. Kollarını göğsünün altında birleştirip kızıla boyadığı saçlarını geriye doğru attı. "Sonuçta sessizlerden korkacaksın, öyle değil mi?" dedi alayla.

"Sen kimsin de sana açıklama yapacağım ben?" demek istedim ama sustum. Neden sustum bilmiyorum. Allah kahretsin ki bilmiyorum.

"Elfida, Serhat'ın tipi değil. O zayıf kızları sever, biliyorsun." Konuşan Hayat'tı. Bunu söyleyen Hayat'tı. Bunu bütün arkadaşlarımın önünde söyleyen Hayat'tı.

"Hayırdır, kendinizi bu kadar mı küçük görmeye başladınız?" diye soran Özgür oldu. "Erkeklerin tipine göre mi değer biçiyorsunuz kendinize? Gerçekten komiksiniz." diyip kahvesini dikti. O konuşunca kendimi daha kötü hissettim.

Hiçbir şey demeden eşyalarımı alıp çıktım kafeden. Zaten buraya gelmem başlı başına bir saçmalıktı. Serhat ultra şerefsiz; uzun zamandır arkadaşım olan Hayat, ultra ikiyüzlüydü. Ben ise bir hiçtim. Kemiklerime kadar hiçtim.

Siyah montumun ceplerine ellerimi soktum. Akmaya başlayan gözyaşlarımı durdurmadım çünkü kendimi güçsüz hissediyordum Yıpranmıştım, örselenmiştim ve fırlatılıp atıldığım yerde unutulmuştum.

Çünkü Elfida Sayar olmak böyle bir şeydi.

Yargılarla yaşar, gerçekleri özümser ve hayallerimi yıkarım.

Özgür ile oturduğumuz banka geldim ve oturdum. Kulaklığımı kulaklarıma takıp son ses bir müzik açtım.

"Isn't it lovely, all alone
Heart made of glass, my mind of stone
Tear me to pieces, skin to bone
Hello, welcome home."

Şarkının notalarında kendi yansımamı görüyordum. Yapayalnızdım ve paramparça ediliyordum.

"Çünkü Hayat'ın dediği gibi zayıf değilsin."

"Eğer kilo verirsen sana saygı duymaya, seni beğenmeye başlayacaklar."

"Zayıf bir kız olursan seni dışlamayacaklar."

Kulaklığım bir anda kulağımdan çekilince irkilerek yanıma döndüm. Neyse ki yanıma gelen Özgür'dü. Yanımdaki boşluğa oturdu ve kulaklığımın tekini kendi kulağına taktı. Şarkının notalarında beni görüyor muydu, merak ettim.

"Özür dilerim." diye mırıldandı. Gözlerini denize çevirdi. Ben de denize bakmaya başladım.

"Dileme." dedim. Parmaklarımla oynamaya başladım. "İlk kez yaşadığım şeyler değil."

"Serhat..." Sözünü kestim.

"Hiçbir şey yapmayacaksın." dedim. Bakışları bana döndü ve ben de onun gözlerine baktım. "Benim hakkımda bilmediğim ne kadar çok konu dönüyordur, kim bilir?" diyip gözlerimi tekrar denize çevirdim. "Eğer Serhat için bir hamlede bulunursam söylenen her şeyi öğrenirim ve bunları kaldıramam Özgür. O yüzden hiç bilmiyormuşum gibi davranacağım. Nasıl olsa bir gün susar." diyip omuz silktim.

Artık geceleri ağlamak için bir nedenim daha var, diyemedim çünkü her ne kadar umrunda değilmiş gibi görünse de çok umrumdaydı.

"Sen sustukça konuşmaya devam edecekler." Sesi yükselmişti. "Buna izin vereceğimi mi sanıyorsun?"

"Konuşmaya başlarsam da konuşmaya devam edecekler. Bu sefer dik başlılığım konuşulacak. Belki yüzsüz diyecekler bana. Konuştuğumda yargılar dinecek mi sanıyorsun?" Ben de sesimi yükselttim. "Büyü biraz, Özgür Soykan!"

Ayağa kalktım çünkü ağlayacağımı hissettim. Özgür'ün yanında ağlamak istemiyordum.

Bileğimi tuttu ve benimle beraber ayağa kalktı. "Elfida, seni koruyacağıma dair söz verdim." dedi dişlerinin arasından.

"Sen birkaç gündür hayatımdasın Özgür! On yedi yaşıma geldikten sonra kimsenin beni korumasına ihtiyacım yok!" diye bağırdım. Kafede tuttuğum öfkemden Özgür nasibini alıyordu. "Bu yaşıma kadar kimse beni korumadı ve temeli sağlam olmayan bir binaya kat örmeye devam ediyorsun! Yapma!" diye bağırdım. "Çünkü bir yel eser, yıkılırım."

Yüzü öfkeden kasıldı. "Bana seninle daha önce tanışmadığım için vicdan azabı çektirme." dedi.

"Amacım bu değil." dedim. "Ama on yedi yıl sonra çıkagelip senelerdir uğraşarak ördüğüm kabuğumu yıkmaya çalışıyorsun. İnsanlardan korunmak için ördüğüm bu kabuğu varlığınla yıkmaya çalışıyorsun ama o kabuğun altında çok güçsüz bir kız çocuğu var Özgür!" Gözyaşlarımı tutamadım ve birkaç damla gözyaşı aktı gitti. "Ve ben ondan nefret ediyorum."

"Elfida," diye mırıldanıp bana doğru bir adım attı ama hemen geriye adımladım.

"Eğer çevremdeki bu insanlar o kız çocuğunu görürlerse ben ölürüm Özgür. Yemin ediyorum ölürüm. Ve sen, kemiklerimi bile bulamazsın." Yüzünü buruşturdu. Acı mı çekiyordu?

"Gel buraya," diye mırıldandı ve ben daha ne olduğunu anlayamadan beni göğsüne çekti. Başını göğsüne yasladığımda kollarını sıkıca sardı bana. Bunu beklemiyordum. Bunu hiç beklemiyordum ve bir anda daha çok ağlamaya başladım.

"Başka bir yolunu buluruz o zaman." dedi ve başımla onayladım onu. "Ben sana bu kötülüğü yaptığımı bilmiyordum." dedi ve sesinde suçluluk duygusu vardı. Kollarımı beline sarıp bu duyguyu yıkmayı denedim. Bana daha sıkı sarıldı ve kokusu ciğerlerime doldu. Daha çok ağlayasım geldi.

"İnsanlar genelde bana ne yaptıklarını bilmezler." dedim. Eğilip saçlarımdan öptü. Öleceğim sandım, kalbim duracak sandım.

"Senin için farklı biri olmaya çalışıyordum ama onlardan bir farkım yokmuş," dedi.

"Onlardan bir farkın olmasa sana sarılıyor olmazdım," diyip kollarımı daha çok sardım beline. Kalp atışları ninni gibi geldi. Günlerdir üşüyen bedenim, onun kolları arasında ısındı ve hiç üşümedim. Kalbim bile sıcacık olmuştu.

"Ah Elfida..." diye mırıldandı ve kollarını mümkünmüş gibi daha sıkı sardı bana. "Öyle güzel, öyle narinsin ki dokunmaya bile kıyamıyorum." diye ekledi.

"Zayıfım dedim, Özgür. Sözler beni çok çabuk etkiler. Bu yüzden şimdi övme beni," diye mırıldandım. Nefes alır gibi güldü.

"Sana gelmek için belki çok geç kaldım ama artık varım, Elfida. Buradayım, tam yanında. İstersen elini tutarım, istersen sırtımda taşırım seni. İstersen bir köşeye fırlatıp atarsın beni, istersen de tam karşına geçirir gözlerimin içine bakarsın. Ne istersen onu yaparsın bana. Bir itiraz duyamazsın Elfida." Benden ayrıldı ve ellerini yanaklarıma koyup gözlerinin içine bakmamı sağladı.

"Çünkü sana öyle bir kapıldım ki rüzgarınla beni cehenneme savursan bile orayı cennet bilirim."

"Bilmiyorum, inanıyor muşun bana? Bak, tam karşındayım ve konuşan da kalbim. Bir kez bile düşünmeden söylüyorum. Sana çok değer verdiğimi söylüyorum. İşlerimi bir anda bambaşka bir boyuta sürüklediğini, varlığınla her şeyi yeniden anlamlandırdığını söylüyorum. Sesimi duyuyor mu o kız çocuğu?"

Nefesim kesildi. Gözlerimin içi yandı ve birkaç damla firar etti. Burnumun direği sızladı ve yutkunamadım. Titreyen dudaklarımla, "Duyuyor Özgür." diye fısıldadım. "Bir senin sesin ulaşıyor ona." Bu kez ben sarıldım ona. Kollarımı hızla boynuna sardım ve sımsıkı sarıldım. Kollarını belime sımsıkı sardı. "Ve karanlıklar içinde korkarak yaşarken varlığınla onun yollarını aydınlattığın için de sana minnettar."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🎼

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları