Ne demiş şair? "Bir yer var biliyorum, orada her şeyi söylemek mümkün."

Bazı insanlara çok üzülürüm. Canları sıkıldığında, üzüldüklerinde kendi seslerini dinleyecek yerleri olmayan insanlar çok üzer beni. Eğer biraz bile yalnız kalamazlarsa nasıl toparlarlar kendilerini? İnsanlar bir kez olsun susmayı bilmezken; bir yargı silinip diğeri doğarken; hayatlarının yükleri omuzlarını terk etmezken nasıl toparlanabilirler ki?

Kalabalık şehirlerden bu nedenle nefret ettim. Kendimi atabileceğim sessiz bir sokağı olmazdı İstanbul'un. Nefesim kesilirken ve duvarlara tutuna tutuna yürürken insanlardan bir kez olsun kaçamadım. Ne evimde doyasıya ağladım ne de bu şehrin sokakları bana yuva oldu.

Fakat Özgür'ün gelişi ile çok şey değişti. Artık bir sokağa ihtiyaç duymuyorum. Artık yalnız kalmak istemiyorum. Üzüldüğümde, korktuğumda onu arıyorum artık. Özgür var biliyorum, ona her şeyi anlatmak mümkün. Özgür var biliyorum, onda dinlenmek mümkün.

Bu yüzden ellerimi tutan ellerini biraz sıktım. Okula gidecek olmamın verdiği endişeyi üzerimden atamıyordum. İnsanlar zayıf halimi görünce ne tepki verecekler, bilmiyorum. Ya beni yerle bir edecek bir şey yaşarsam, ya yine dışlanırsam diye korkmaktan kendimi alamıyordum.

Günlerdir ne Hayat ne de Güneş ile konuşmuştum. Okulda Özgür'den başka hiçbir arkadaşım kalmamıştı ve Hayat'ı tekrar görmek beni nasıl etkileyecek, bilmiyorum. Korkuyordum işte ama yanımda Özgür olunca rahat bir nefes almama da yardımcı oluyordu.

Dün onunla çok güzel vakit geçirmiştik. Beni gezdirmiş, beni güldürmüş, bana yaşamayı göstermişti. Okula gitmeden önce beni rahatlatmak istediğini anlamıştım ve dünü doyasıya yaşamıştım. Evet, artık daha az kaygılıydım ama sonuçta hâlâ kaygılıydım da.

"Elfida, elimi bu şekilde tutman elbette çok hoşuma gidiyor ama ne kadar gergin olduğunu anlıyorum. Bu hiç hoş değil." dedi Özgür. Beraber okula yürüyorduk ve sokaktan dönüp okula varmamıza çok az kalmıştı. "Yanında olmam rahatlatmıyor mu seni?" diye sordu bana dönerek.

Ona bakamadım. "Sen zihnimdeki sesleri kendi sesinle baskın kılabiliyorsun ama o seslere uzanamıyorsun Özgür. Onlar konuşuyorlar, bana engel olmaya çalışıyorlar. Yanımda olman bunu değiştirmiyor." Belki acımasızdı sözlerim ama gerçekler buydu.

"O zaman benim sesimle onları görmezden gelmek yerine onlara karşı koyabilirsin. Yemek yerken yaptığın gibi." Yemek yiyor olsam da, her ne kadar az miktarda yiyor olsam da, Özgür o seslerin beni rahatsız ettiğinin farkındaydı. Sürekli yememem için direten bir ses vardı ve lanetler etsem daha da güçlenen bir sesti.

"Yoruluyorum. Belki uçuk bir düşünceymiş gibi geliyor ama zihnimdeki o sesleri bastırırken çok yoruluyorum. Daha sabahın ilk saatlerindeyiz ama onları susturmak için saatlerdir mücadele ediyorum. Bilmem, anlıyor musun? Kendinle mücadele etmen, seni yargılayan insanlarla mücadele etmenden daha zor bir şey." dedim. Özgür'ün parmaklarıyla oynamaya devam ettim ve sokaktan döndük.

"Kimse kendisinden başkasını tam anlamıyla anlayamaz. Ben elimden geleni yaparım ama seni anlamak için sen olamam." Durdu ve bana döndü. Başımdaki bereyi düzeltti ve yanağıma bir öpücük kondurdu. "Elimi beni sevdiğin için, bana güvendiğin için tut Elfida. Elbette benden güç alabilirsin, elbette sana destek olurum ama seni de yalnızca sen ayakta tutabilir." Gözlerime kirpiklerini birkaç kez kırptıktan sonra baktı. "Bugün ellerimi beni sevdiğin için tutmuyorsun."

Botumla her ne kadar zorlansam da parmak uçlarıma yükseldim ve onu dudaklarından öptüm. Bir anda afallasa da yine Özgür gibi gülümsedi. "Şimdi seni, seni sevdiğim için öptüm." dedim. Daha çok gülümsedi.

Bu sefer o beni öptü. "Şimdi seni, beni sevdiğin için öptüm." dedi. Sonra ellerimden tuttu ve ellerimi birleştirip avuç içlerimden öptü. "Şimdi seni, seni sevdiğim için öptüm." dedi. Burnumun direği sızladı ama mutluluktandı.

Kendimizi toparlayıp okula yürümeye devam ettik. Okulun kapısından girer girmez tüm gözleri üzerimde görünce sınıf fark etmeksizin herkesin hastalığımdan haberi olduğunu anladım. Kimsenin bilmediği bir hastalık olduğu için insanların dikkatini çekiyordum ve bilirsiniz, bundan hiç hoşlanmam.

Bahçede yürürken her zamanki yerlerinde oturan Serhat'ın ekibini gördüm. Yanındaki çocuk Serhat'ın kolunu dürtüp bizi işaret edince Serhat'ın gözleri bize çevrildi ve onunla göz göze geldim. Özgür de benim baktığım yere bakınca Serhat'ı gördü. İkisi arasında gergin bir bakışma geçti. Parmaklarımı sıktı Özgür ama çok kısa sürdü. Öfkelendiğini o ufacık anda göstermişti.

Okulun kapısından içeri girince hocaların kantinde oturduğu masaya doğru yürüdük. Sınıfa o masanın yanındaki merdivenlerden çıkılıyordu çünkü. Hocalar beni görünce, hele de rehberlik hocası beni görünce hemen yanıma geldi. Daha çok dikkat çekmeye başladım ve hiç hoşuma gitmedi.

"Aramıza dönmüş olmana çok sevindim!" dedi. Oysa adımı bile yeni öğrenmişti.

"Teşekkürler." dedim.

"Bu süreçte yardıma ihtiyacın olduğunda bana gelmeyi ihmal etme!" diye tembihledi. Artık ihtiyacım yoktu ama sağ olsun.

"Teşekkürler." dedim yine. Güzel bir kaçış yöntemiydi.

Özgür, hocaya teşekkür edince beni merdivenlere yöneltti ve hocalara aldırmadan tuttuğu elimi de daha güçlü tutmaya başladı. İkinci kata çıktık ama çıkarken zorlanmadım değil. Hâlâ pek enerjik değildim ve gerekenden çok az yiyordum. Ruhsuz görüntüm azalmış olsa da hâlâ kendimi toparlamış değildim.

Dokuzuncu sınıfta bu merdivenleri koşarak çıkardım oysaki.

Sakin nefesler alıp vermeye çalıştım ve gerildiğimi insanlara göstermemeye gayret ettim. Neyse ki duygularını içinde saklayabilen biriyim.

Sınıfın kapısından içeri girince bakışlar direkt beni buldu ve hiç beklemediğim bir anda şaşkınlık nidaları kopardı birkaç kız. Alt tarafı okula gelmiştim ama iyice gerilmeme sebep oldular. Özgür elimi hiç bırakmadı ve onun sırasına ilerledik. O sırada da Hayat ve Güneş'in sıralarında oturduklarını gördüm. Özgür'ün sırasının hemen önünde oturuyorlar. Hayat, benim eski yerimde oturuyordu.

Beni görünce ikisi de ayağa kalktı. Ellerim terlemeye başladı. Hayat her zamanki gibi çok güzeldi. Saçları ışıl ışıldı. Oysa ben tel tokalarla gelişigüzel toplamıştım saçımı. Keşke daha çok özenseydim. Tırnaklarında çok güzel bir oje vardı.

"Ne güzel biri değil mi?

"Özgür beğenmiş midir sence?"

Nefesimi tuttum. O sesi görmezden gelmeye çalıştım.

"Seni gördüğüme çok sevindim!" dedi Güneş ve bir anda bana sarıldı. Ona geri sarılmadım. Kollarını benden çözünce bu sefer Hayat sarıldı bana. Çok güzel kokuyordu. Ona geri sarılmadım fakat geri de çekilmedim.

"Seni özlemiştik." dedi Hayat. Özgür'e kaydı gözleri. Dişlerimi sıktım. Onun yüzünden okuldan uzak kalmıştım ben. Onun yüzünden yakalanmıştım bu hastalığa. Bu kadar güzel olmasaydı keşke. Biliyorum haksızlık, biliyorum saçmalık ama bunları düşünüyorum işte.

Ben konuşmadım. Konuşacak bir şey bulamadım açıkçası.

"Gel," dedi Özgür. Onun sırasına oturdum. Pencere kenarına oturunca Hayat ve Güneş de kendi sıralarına oturup bana döndüler. Gerginim, çok gerginim.

"Kendini toparlamışsın." dedi Hayat. Sen dağıttın oysaki.

"Okula gelmeye devam edeceksin, değil mi?" diye sordu Güneş. Başımı hafifçe salladım. Sınıftaki kızlar da bir anda bize doğru gelmeye başladı. İyice gerildim. Özgür, güç vermek için pileli eteğimin açıkta bıraktığı bacağımı sıktı.

"Sürekli aklımızdaydın Elfida!" dedi Rana. Oysa bir mesaj bile atmamıştı. Hiç de aklında değildim.

"Sana olanları duyunca çok üzüldük." dedi. Sanki öldüm de geri dirildim.

"Tedavin nasıl gidiyor?" Adını bile bilmiyorum kızın. "Benim annemin arkadaşı diyetisyen. İstersen bir randevu ayarlayabiliriz." Düşüp bayılmama ramak kaldı.

"Ben iyiyim ve sadece okula geldim." diyebildim sonunda. Yüzümü istemsizce ekşittim çünkü çok gerilmiştim. Haddinden fazla gerilmiştim.

"Gel, ders başlamadan bir tuvalete gidelim." dedi Hayat. Her ne kadar istemesem de bu ortamdan kaçmak iyi gelebilirdi. Özgür'e bakıp işaret ettim. O da başını usulca salladı. Hayat'a hiç güvenmiyordu ama bir şeyleri düzeltebilmesi için ona fırsat sunmuştu. Tıpkı ben gibi. Oysa aptalca bir fikirdi.

Güneş ve Hayat ile beraber tuvalete girdik. Elimi yüzümü yıkayıp kendime geldim. Hayat ve Güneş ise beni izliyordu. "Seninle konuşmak için çok çabaladık." dedi Hayat. "Bizden uzaklaştığının farkındaydık. Özgür bizim sınıfa gelince de değişmişti tavırların." Oysaki aylardır bu seslerle mücadele ediyordum ben. Özgür ile bir alakası yoktu.

"Neden anlatmadın bize? Biz senin arkadaşın değil miyiz?" diye devam etti Hayat.

"Değilmişiz demek ki." dedim donuk bir sesle. Saçlarım dağınık göründü gözüme. Ceketimin ceplerine soktum ellerimi. Etek giydiğim için bacaklarım üşüyordu ve biraz halsizdim. "Benim anlatmamı bekleyen sendin ama beni anlamayan, beni göremeyen de sendin Hayat." dedim. Kaşları çatıldı. Çatılırdı tabii.

"Ne demek istiyorsun?"

"Ne demek istediğimi anladığında yanıma gelip her şey normalmiş gibi davran. Şimdi fazlasıyla yapmacık duruyor." dedim. Afalladı.

"Ne oldu sana?" diye sorup bana doğru bir adım attı. Güneş kolundan tuttu. "Neden değiştin bu kadar?"

Gülerek başımı iki yana salladım. Hayat her zamanki Hayat'tı.

"Değişmemek için direndiğimde ölüme kadar yürüdüm Hayat. Görmüyor musun?"

"Seni ölüme ben itmedim Elfida!" dedi. Sesi yükseldi. "Ne yaptıysan kendin yaptın. Ben senin yanında olmak istediğimde beni iten, yalnız kalmayı seçen sendin."

Verecek bir cevabım yoktu. Belki de onunla tartışmak gereksizdi benim için ve boş yere konuşmanın bir anlamı yoktu. Konuşmak yorucu bir eylemdi.

Gülümsedim. Sadece gülümsedim.

Tuvaletten çıkıp sınıfa gidecekken merdivenlerin başında Serhat ve ekibini gördüm. Beni görünce hepsi sustu ve Serhat nefret dolu bakışlarını üzerime dikti. Özgür'ün attığı yumruğu sindirememişti demek ki.

Serhat konuşmadı. Ama kendimi en rahatsız hissedeceğim şeyi yaptı ve bedenimi inceledi. Neden orada öylece kalıp beni incelemesine izin verdim, hiç bilmiyorum. Hayatımdaki en büyük pişmanlıklarımdan biri olmuştu. Beni asıl yaralayan şey ise Serhat'ın bedenimi inceleyerek yanımdan geçerken, "İskelet gibi gözüküyorsun." demesi olmuştu.

Nefes almayı unuttum. Yutkunamadım. Toparlanmam gerektiğinin farkındaydım çünkü koridordaki herkesin gözü üzerimdeydi. Çıplakmışım gibi hissettim. Tıpkı annem beni yıkarken kemiklerimi görünce sinir krizi geçirmesi gibi herkesin ayıplayarak baktığını hissettim.

Ben iskelet gibiydim. Ben sahiden çok zayıftım. İnsanlar beni bu halde görmek istemiyordu. Ne zayıfken güzeldim ne de kiloluyken.

Toparlamaya çalıştım kendimi. Bugünün böyle geçeceğini biliyordum ve onlara bu mutluluğu yaşatmayacaktım. Ne kadar kırgın olursam olayım ben ayakta kalmaya devam edecektim.

Adım attım. Ellerimi ceketimin ceplerine soktum ve her zamanki Elfida gibi yürüdüm. Duygusuzdum, umursamazdım ama içten içe de paramparça olan umutsuz bir vakaydım.

Sıraya geldim. Özgür bana gülümsedi. "Her şey güzel olacak," diyen gözleri, benim gözlerimde "Her şey yine eskisi gibi," ifadesini gördü. Yüzü soldu. Sağ elini kaldırıp yanağıma koydu ve kaşlarını çattı.

"Bir şey olmuş," diye mırıldandı. "Yine incitmişler seni."

"İyiyim," diye fısıldadım. "İncindim ama eskisi gibi acıtmıyor canımı." Gözlerim doldu. "Teşekkür ederim Özgür." dedim. "Bana, herkesin beni yargıladığı dönemde âşık olduğun için teşekkür ederim."

"Ne dediler sana?" diye fısıldadı. "Hangi yarandan sızıyor bu sözler?"

"Kemiklerim sızlıyor Özgür." diye fısıldadım. "Ne olur ağlatma beni."

Hoca sınıfa girince herkes ayağa kalktı. Onlara ayak uydurup biz de ayağa kalktık ama Özgür bana doğru döndü ve fısıldar gibi konuştu.

"Kemiklerine düşen gölgelerin, gecemdir. Kemiklerindeki Cennet'in yuvamdır, Elfida."

Sıralarımıza oturduk.

"Kırlangıçlarım kemiklerinde yuva yapmak isterken, onlardan nefret eder gibi konuşmana müsaade etmeyeceğim."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🍒

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları