ozgursoykan: Uyan sevgilim.

ozgursoykan: Kapındayım.

Telefonuma düşen bildirim sesleriyle gözlerimi araladım. Uykum çok hafif olduğu için mesaj geldiğinde hemen uyanan biriydim. Olur da Özgür bana mesaj atarsa diye telefonumu da hep seslide kullanmaya başlamıştım zaten.

Kötü bir şey mi oldu?

Bir anda böyle bir mesaj atınca istemsizce kalp atışlarım hızlandı.

ozgursoykan: Seni durakta gördüğüm gün, giydiğin kıyafetleri giy.

ozgursoykan: Saçların o kadar uzun değil ama benim için bir toka tak.

ozgursoykan: Bereni de unutma,

ozgursoykan: Bere, tokanı gizlesin ama orada olduğunu bilmeliyim.

İyice korkmaya başlamıştım. Onunla yüz yüze konuşmadan da sorularıma cevap alamayacağımı anladım. Hemen üzerimi değiştirdim. Beremi taktım, kalın bir mont giydim ve annemleri uyandırmadan evden çıktım. Özgür kapının önünde bekliyordu. Tıpkı o günkü gibi. Üzerindeki kıyafetler, benim onu ilk gördüğüm gün giydiği kıyafetlerdi.

Ben hızlı adımlar atıp yanına geldim ve boynuna kollarımı sardım. Bana sımsıkı sarıldı ve kokumu ciğerlerine sesli bir şekilde çekti.

"İyi misin Özgür?"

"Çok iyiyim. Sen nasılsın?"

"Beni korkuttun. Neden geldin bu saatte? Uyku mu tutmadı?"

"Nasılsın Elfida?" diye sordu yeniden.

"Senin yanındayım, iyiyim." dedim hemen. Bir şey demedi. Yüzündeki ifade pişmanlık mıydı?

"Gel," dedi ve elimden tutup hızlı hızlı yürümeye başladı. "Gece ağlıyor, Elfida." dediğinde montlarımıza yağmur taneleri düşmeye başlamıştı. "Yağmurlar ve notalar, zamanını çok iyi bilirler."

"Bizi bekleyen bir vakit mi var?" diye sordum korkarak. "Hem yağmurlar hüznün, notalar ise gözyaşlarının habercisidir."

Özgür bir cevap vermedi. Beni peşinden sürükledi ve bir taksiye binip bir adres söyledi adama. Kısa süren bir yolculuktan sonra indik. Kimsenin olmadığı bir sokağa geldik ve Özgür elimden tutmaya devam ederek beni yönlendirdi. Gecenin üçünde, daha önce hiç girmediğim bir sokağın hiç oturmadığım bir kaldırımında oturdum onunla.

"Ben korkuyorum, Özgür." dedim. "Ben bir şeyler olacak gibi hissediyorum. Neden böyle oldu şimdi?"

Özgür konuşmadı ama buruk bir tebessüm etti. Deri ceketinin iç cebinden bir paket sigara çıkardı. "Bunu bir daha hiç yapmanı istemiyorum ama bu gece, ben senin için bir sigara yakarken sen de benim için yakar mısın?" diye sordu.

Daha önce sigara içmiştim. Bu yüzden hiç sorun etmeden paketten bir dal sigara çıkardım. Özgür, sigarama çakmak uzatırken elleri titredi. Benim de dudaklarım titrediği için sigara bir sabit duramadı ama Özgür sigaramı yaktı.

Ben elinden çakmağı aldım ve onun sigarasını yaktım. İkimizin de elleri, dudakları titriyordu. Bir husus vardı belli ki ama neydi bu dudaklarımızdaki kilit?

Ceketinin cebinden telefonunu çıkardı Özgür ve Emre Aydın'dan Bu Yağmurlar şarkısını açtı. Ellerim daha çok titremeye başladı. Gözyaşlarım akmaya başladı çünkü Özgür'ün yanaklarından süzülen o gözyaşlarını görmüştüm.

"Neden ağlıyorsun ki?" diye sordum titreyen sesimle.

"Benim yanındayken iyi olduğunu söyledin çünkü." dedi titreyen sesiyle. Elinin tersiyle gözyaşlarını sildi.

"Ama bu iyi bir şey değil mi?" Yağmur hızlanmaya başladı. Sigaramız ıslanıyordu ama umurumuzda değildi. Benim bacaklarım şort giydiğim için açıktaydı ve yağmur damlaları bacaklarımı üşütmüştü.

"Değil," dedi sert bir tonda ama bana değildi öfkesi. "Anlatamıyorum sana ama hiç iyi değil, Elfida." Bana dönünce yaşlı gözlerini gördüm. Kalbim paramparça oldu.

"Anlatsam anlarım ki ben seni. Niye susuyorsun Özgür? Niye söylemiyorsun bu gözyaşlarının sebebini?" Sigara tuttuğum elimle yanağını okşadım. Avuç içimden öptü.

"Doymadım, doyamadım sevmelere seni ben," diye fısıldadı. "Ellerimde çiçeklerle gelemedim kapına ve çiçekler seremedim bahçelerine." Başını iki yana salladı, yanağını avcuma doğru yasladı. "Tutamadım zamanı."

"Veda eder gibisin." İçim titredi. Dudaklarımdan sıyrılan sözcükler doğruysa, bu cümlenin beni zehirlemesini istedim.

"Bir sigara içimlikken ömrüm," dedi ve gözlerime baktı. "Tek dileğim, gecenin gözyaşlarının bu sigarayı söndürmesi, sevgilim. Bu sigara hiç bitmemeli." Oysa iştahlı bir nefes çeken de kendisi değil miydi?

"İçme o zaman." dedim ama başını iki yana salladı ve içmeye devam etti. "İçmeyelim. Yapmayalım bunu."

"İçelim sevgilim," diyip gözyaşlarının ardından gülümsedi. "Şerefimize içelim."

Yağmur hızlandı. Saçlarım yağmur yüzünden ağırlaştı, bazıları yüzüme yapıştı. Özgür'ün de saçları alnına döküldü. Bir kaldırım taşına sinmiş, sigarayı gelişigüzel tutan, sigarasını yağmura uzatan iki yaralı gençtik bu gece.

"Sigara tutmasını hiç bilmiyorsun," diyip güldü. Ağlıyordu oysaki. "Sana yakışmayan bir şey buldum sonunda." Bana döndü yarım yamalak. "Bu geceden sonra hiç içme tamam mı?" diye sordu. Başımı salladım. İçmezse içmezdim zaten.

"Üşüyor musun?" diye sordu.

"Isıtsana beni," diye fısıldadım. Kolunu omzuma atıp beni kendisine çekti. Başımı omzuna yasladım. Bu gece çökmüş omuzlarına ne de güzel yakışmıştım böyle?

Özgür, başımdan çıkardığım bere yüzünden ıslanan saçlarımla oynamaya başladı.

"Zehir gibiydin benim için," diye mırıldandı. "Öyle güzel karıştın ki damarlarıma, sanki yuvanı bulmuşsun gibi davrandın. Hiç yabancı gelmedin ruhuma." Sigarasından bir nefes çekti.

"Sen ise bir sarmaşıktın." diye ekledim. "Önce yakamı kurtarmak istedim. Sonra beni öyle güzel sardın ki ısındığımı hissettim. Cehennemdeydim ama üşüyordum. Sen ise cennettin. Güneştin, istersen geceydin. Sımsıcaktın." Sigaramdan bir nefes çektim.

"Aklına ne zaman eser, bilmem. Kafan atsın bir gece. Benim odama git. Ben olmayayım odada. Dolabımın alt çekmecesini kurcala. Kırlangıç biblosunun hemen yanında bir şey var. Senin için. Ama aldığını hiç görmeyeyim, olur mu? Aldıktan sonra da söyleme bana." dedi. Merak ettim ama başımı salladım.

"Neden yalancı bir adamsın sen?" diye sordum. Yağmur, asfalttaki çukurları doldurmaya başladı.

Sigarasından aldığı nefes, tiz bir ses çıkardı. "Sorma bu soruyu," dedi hemen. "Çünkü cevabım da yalandır."

"O zaman neden dürüst değilsin?"

"Kim dürüst ki, ben olayım?" diye ekledi. Güldüm, buruk ve kırgın.

Başımı omzundan kaldırdım ve yağmur damlaları yanaklarını, kirpiklerini, dudaklarını ıslatmışken onu öptüm. İzmaritimin tadı bulaştı dudaklarına, zehrimi yudumladı.

Dudakları titriyordu, omuzları daha çok çöküyordu sanki. Başı öne eğiliyordu ve hiçbir şey yapamıyordum. Sevdiğim adam, bir sebepten ötürü acı çekiyordu ve faydasız ben, daha ne olduğunu bile bilmiyordum.

"Saçlarını uzatmalısın," dedi saçlarımla oynarken. "Benim aldığım tokalardan takmalısın ama kimse görmesin. Bir de bir çiçeğin olsun, adını sen koy." Sigarasından bir nefes çekti. Sesi düşmeye başlamıştı. "Şehre sırtını dönme, olur mu? Bu şehir sana emanet. Sakın küsüp gitme Elfida." Sesi titredi, canını yakan acı, canımı yaktı.

"Veda ediyorsun," diye fısıldadım ama sesimi ben bile duyamıyordum. "Hayır," diyip başımı salladım. Ona biraz daha yaklaştım. Elinde sigarasını tutarken yanaklarımı avuçları içerisine aldı.

"Tutamıyorum zamanı." dedi. "Özür dilerim, sevgilim. Kaçamıyorum."

"Kimden?" diye sordum. "Kim almaya çalışıyor seni benden?"

Uzandı ve dudaklarımdan öptü. Yağmur damlaları kirpiklerimizden dudaklarımıza sızdı, şikâyet etmedik. Gülümsedi ama bu sefer Özgür gibi değil, Elfida gibi gülümsedi. O böyle gülünce bütün ümidimin tükendiğini anladım.

"Gitme." diye fısıldadım.

"Bu bir tercih değil." dedi hemen. Ayağa kalktım. Öfkelendim. Bu adam, gecenin bir vakti beni evimden alıp bilmediğim bir sokağa getirip sonra da gideceğini söyleyemezdi. Önce bana geceyi sevdirip sonra da yokluğunu geceye yükleyemezdi. Geceyi bana küstüremezdi. Bu kaldırım taşından nefret etmemi sağlayamazdı!

"Ne o zaman?!" diye bağırdım. "Niye gidiyorsun be adam! Söylesene! Yalanlarına sığınıp gölgelerde saklanmana izin vermeyeceğim! Söyle! Seni benden alanı söyle!" diye bağırdım. Ellerim zangır zangır titriyordu. Özgür de kalktı kaldırım taşından ama sendeledi. Kendisini çabucak toparlayıp karşıma dikildi.

"Sana başından beridir yalan söyledim." Dudakları titriyordu. Kaşları çatılıydı, hiç Özgür gibi değildi.

"Ne yalanı?" diye sordum. Başını eğdi ve başını iki yana sallamaya başladı. "Ne yalanı Özgür!" diye bağırdım. Sesim bütün sokakta yankılandı. Ağaçların dallarına saklanan kuşların kaçmak için çırptıkları kanatların sesini duydum.

"Kırlangıç biblosunun hemen yanında." dedi. "Yalanımı oraya gömdüm."

"Ben şimdi bir cevap istiyorum!"

"Ben sadece sana sarılmak istiyorum." dedi. Boğazım düğümlendi. "Bana sarılır mısın Elfida?" diye sordu omuzlarını hafifçe kaldırarak. "Beni öper misin? Beni sever misin bu gece? Bana, kendi masalını anlatır mısın?" Yağmur damlaları ıslatmadığı yerimizi bırakmadı. Üzerimdeki montu çıkardım, üzerindeki montu çıkardı.

Koca bir adım atıp ona sımsıkı sarıldım. İkimiz de hıçkırarak ağlamaya başladık. Özgür defalarca omzumdan öptü. Boynuma burnunu gömüp kokumu ciğerlerine çekti. Ona öyle sıkı sarıldım ki tenini tenim bildim. Başımı boynuna gömünce cennetten bir çiçeği koparmış gibi hissettim.

"Yıldızlar şahidim olsun," dedi ve başını göğe kaldırdı. Başımı göğsüne sakladım. "Bu gece beni kurban eden güneş, yarın sana umut olsun."

"Ay şahidim olsun," dedi. "Bu gece kalbimi söken sokak lambaları, yarın senin yollarını aydınlatsın."

"Gece şahidim olsun," dedi. "Bu gece beni senin teninden ayıran ruhum, yarın senin cennetine yerleşsin."

Başımı Özgür'ün göğsünden ayırıp kahve gözlerine baktım. Islak ıslak bakması, kalbimi paramparça etmişti. Soğuktan mıdır, acıdan mıdır titreyen dudaklarıma dudaklarını dokundurdu. Beni öpmedi. Tenimden bir nefes çekti ciğerlerine, tüylerim ürperdi. Burnu burnuma dokununca, yanağı yanağıma değince aslında ne kadar farklı olduğumuzu ama aslında bir bütün olduğumuzu anladım.

Özgür beni öpmedi. Tam öpecekken bir anda dizleri üzerine çöktü. Sol elini kaldırıp kalbinin üzerine koyduğunda birkaç öksürük peyda oldu dudaklarının arasından. Ben de hemen diz çöküp Özgür'ün eğdiği başını kaldırdım ve "Ne oldu?" diye sordum. "İyi misin Özgür?"

Gülümsedi. Yine Elfida gibi gülümsedi.

Bir anda yere yığıldı. Onu tutamadım. Islak asfalta boylu boyunca uzanınca yarı açık yarı kapalı gözleriyle bana baktı. "Özgür!" diye bağırıp onu ayağa kaldırmaya çalıştım. Sanki bir işe yarayacakmış gibi omuzlarından sarstım onu.

"Yardım edin!" diye bağırdım avazım çıktığı kadar. "Biri yardım etsin!" Özgür'e döndüm. Yanaklarını avuçlarım arasına aldım ama gözleri kapanmak üzereydi. Hayatımda hiçbir şeyden bu kadar korkmamıştım. Özgür'ü kaybetmek, ölümle yüzleşmekle eş değerdi. Kalbimi biri sıkıyormuş gibi hissederken çöktüğüm zeminde boğazlarım acıyana kadar yardım istedim.

Elini kalbinin üzerine koydu ve öylece bana baktı. Başka hiçbir şey yapmaya mecali kalmamıştı sanki.

Hâlâ şarkı çalan telefonunu duyunca hemen ayağa kalktım ve 112'yi aradım. Ama lanet olsun ki adresi bilmiyordum! Özgür ile taksiden indiğimiz yerden çok uzaktık ve ben nerede olduğumuzu bilmiyordum. Ellerim iyice birbirine dolandı. Özgür boylu boyunca asfaltta yatarken, elimde bir telefonla kalakaldım.

Benden gitmeyecekti. Özgür benden gitmeyecekti. Her şeyimi onun sayesinde kazanmışken her şeyimi kaybetmeyecektim.

Aysun Anne'yi aradım hemen. "Aysun Anne, Özgür çok kötü!" dedim telefonu açtığında. "Düştü yere, kalbini tutuyor, öksürüyor!" dedim.

"Neredesiniz?" diye sordu. Sesi telaşlı geliyordu onun da.

"Bilmiyorum!" dedim kendime lanetler ederek. "Beni bir sokağa getirdi ama hiç tabela yok!" Sesim çok titriyordu ve cümle kurmam çok zordu. Neyse ki Aysun Anne beni anlıyordu.

"Bir köpek kulübesi var mı?" diye sordu. "Bir de oturduğu kaldırım taşında bir manolya çizili mi?" diye sordu. Hemen kalkıp Özgür'ün oturduğu kaldırıma baktım. Gerçekten de beyaz bir manolya vardı ama yağmur yüzünden silinip gitmek üzereydi.

"Evet, var." dediğimde Aysun Anne adresi bildiğini ve hemen ambulansı arayıp adresini bildireceğini söyledi. Telefonu kapattım ve tekrar Özgür'ün yanına çöktüm. Başını yerden kaldırıp dizlerimin üzerine koydum. Yüzüne yapışan saçlarını geriye doğru atarken, "Bana masalını anlatman gerekiyor." diye fısıldadı. "Hayallerini duymalıyım."

Sesi öyle zayıftı ki onu gerçekten kaybediyorum sandım. "Sen yoksan masal da yok." dedim hemen. "Masalımın adı zaten yoktu," diye ekledim. "Sen yoksan bir Elfida da yok. Duydun mu beni? Ya ayağa kalkarsın ya da yanına uzanırım."

"Elfida, Elfida, Elfida," diye fısıldadı.

"Senin bir masalın olsun diye mesaj attım sana." dedi.

İrkildim.

"Senin kırgın gülüşlerini kendi gülüşlerimle değiştirmek için mesaj attım sana." dedi.

Buz kestim.

"Sen hayatı sevdiğinde ben seni daha çok sevdim."

"Sana bere takmayı değil, sevmeyi öğrettiğimde dünyanın en mutlu adamı oldum."

Ambulans sesleri sokakta yankılanmaya başladı.

Hüngür hüngür ağlarken, kollarımın arasında uykuya meyilli yatan adamın gözlerinin içine bakarak konuşmaya başladım.

"Bir varmış, bir yokmuş. Bu bir masalmış ve bu masalın adı da Özgür'müş."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🌧️

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları