Merhaba sevgilimlerle başlayan bu özel bölümleri geride bıraktıktan sonra, "Sevgili Günlük" diyerek son başlangıcımı yapıyorum.

Sevgili günlük,

Bugün kendim için zor olacak ama bana iyi gelecek bir adım atıyorum. Bu hikâyenin ardında yatanları sizinle paylaşacağım.

Profilimde biyografi kısmında şu cümle yazıyor: "Read me because you won't understand me any other way." Beni oku çünkü başka türlü beni anlayamazsın.

Ben hiçbir zaman dertleşebilen, dertlerini açık açık anlatabilen biri olmadım. Ben her üzgün olduğumda kitaplara, şarkılara sığındım ve kendime ait olmayan o odanın köşesinde sessizce ağladım. Kimse bana açık açık neler hissettiğimi sormadı ve ben de kimseye hiçbir şey anlatamadım.

Bu yüzden içime attıklarım birikti. Beni içten içe çökertti ve ben daha on yedi yaşındayken, gençliğimin en güzel yıllarındayken bir hastalık baş gösterdi. Anoreksiya Nervoza. Evet, Elfida'nın hastalığı. Çok şaşırmadınız bence. En azından ben öyle düşünüyorum.

Kilom hakkında çok eleştirildim. Dokuzuncu sınıfta, normal olarak, hormonlar sebebiyle kilo aldım. Aslında şu an düşününce çok normal bir kilom vardı ama bana arkadaşlarım, ailem öyle bir gözle bakıyorlardı ki kendimi hep kilolu hissettim. Dar bir pantolon giydiğimde -isim vermek istemiyorum- insanların o bakışlarına senelerce maruz kaldım.

Bacaklarım kalın olduğu için sınıfımdaki erkeklerin o iğrendiğim bakışlarına maruz kaldım. Hep bir alay konusu olmam için çabalayan o arkadaşlarımla senelerimi geçirdim.

Buraya açık açık birkaç şey yazacağım. Rahatım çünkü bana lise yıllarımda zorbalık eden hiçbir arkadaşımın bu yazdıklarımı okumayacağını biliyorum. Onlar bana hiç değer vermedi. Onlar için sıradan bir insandan bile daha değersizdim.

Yazar kimliğimi bilen insanların sayısı çok azdır zaten. Şu an çok az arkadaşım var ve herkese kitap yazdığımı söylemiyorum. Yargılanmaktan hoşlanmıyorum. Yargılayacaklarını biliyorum.

Neyse, bu sonranın konusu. Biz lise yıllarıma dönelim.

Ortaokulda da sevilen, grubun o değerli kızlarından biri hiç olmadım. Kalabalık arkadaş gruplarım oldu ama hiçbir zaman göz önünde olmadım. Hep en yakın arkadaşlarım ön plandaydı ve ben de onların ardındaki bir gölgeydim.

Lisede de bu değişmedi. Arkadaş grupları kuruldu ama ben o grupları kuran ya da ilk girenlerden olmadım. En yakın arkadaşım o grupta olduğu için ben de o gruplara dahil oldum. Etkinliklere ilk çağrılan olmadım. Ayıp olmasın diye çağrıldım ama asıl ayıp da bu değil miydi zaten?

Grupta dalga geçilen kişi bendim. Takmıyormuş gibi takılırdım. Benim hakkımda söylediklerinin önemli olmadığını ve önemsemediğimi söylerdim ama eve geldiğimde odanın köşesinde de yine ben ağlardım. Ellerimi yumruk yapa yapa yürürdüm okuldan eve doğru.

İnsanların düşüncelerini çok önemsedim. Beni güzel görsünler istedim. Bacaklarıma güzel yorumlar yapılsın istedim. Saçlarım uzasın, etkileyici dursun istedim. En yakın arkadaşım, zayıf ve bakımlıydı. Onun gibi olmak istedim. Ojeler sürmek istedim. Saçlarıma bakımlar yaptım. Saatlerce aynaya baktım ve kendimde kusurlar aradım. Kusurlarımdan nefret ettim ve yolun sonunda en çok kendimden nefret ettim.

Önce bir paket bisküvi ile öğle yemeğini geçirdim. Sonra o bisküvinin yarısıyla. Sonra paketin içinden iki tane aldım ve doydum dedim. Arkadaşlarım yanımda tabak tabak yemek yerken ben iki parça bisküvi ile öğün geçirdim. Akşam yemeğinde yemeğin suyunu yememeye başladım. Ekmeği bıraktım. Kahvaltı etmemeye başladım ve evdekilere okulda yiyorum diyerek yalanlar sıraladım.

O zamanlar beni kimse görmedi. Beni anlamadılar. Nasıl olduğumu ne ailem ne de arkadaşlarım sordu. Gözlerinin önünde eridim, zayıfladım ama hiçbiri fark etmedi.

Saatlerce spor yaptım, litrelerce su içtim. Ödevlere, notlarıma takıntılı hale geldim. Hiç durmadan ders çalışmaya başladım. Benim neler yaşadığımı kimse görmedi.

Zayıfladıkça beni güzel buldular. Bakışlar değişti, önemli biriymiş gibi hissettim. Daha çok zayıfladım. Bacaklarım bana hep kalın geldi ve hep zayıflamam gerektiğini söyledim kendime. Hep zayıfladım, hep zayıfladım.

Ta ki bir cesaretle tartının üzerine çıkıp 41 kilo olduğumu görene kadar. Boyum ise o zamanlarda 1.66'ydı. Siz tahmin edin nasıl zayıf gözüktüğümü.

Zayıfladığımda bende bir şeylerin değiştiğini anladım. Sürekli yemek videoları izlediğimi, sürekli spor yapmak istediğimi, sürekli kalori hesabı yaptığımı fark ettim. O zamanlar bilirsiniz, İrem Derici'de de bu hastalıktan vardı ve ben de bu belirtileri görünce internetten araştırdım. Anoreksiya Nervoza hastalığının bütün belirtilerini gösteriyordum.

O gün, hasta olduğumu anladım.

Doktora gittim ama hiçbir şey yapmadılar. Organların sağlam, zayıf olduğun için seni yatıramayız dediler. Ben çok kez ailemden gizli doktora gittim. İlk gittiğim doktor hasta bile olmadığımı söylemişti. Beni hasta olmadığıma inandırdılar ve ben durmadan zayıflamaya devam ettim.

Fakat hocalarımın dikkatini çekmişti. Birkaç hocam derste usulca yanıma gelip bir sorun olup olmadığını sormuştu. İsim vermeden anlatmaya devam edeceğim. Bir dersimin hocası beni sınıftan çıkartıp koridorun köşesinde tedavi olmak isteyip istemediğimi sormuştu. Ben o anı hiç unutmam.

İyileşmek istiyor muydum, iyileşince tekrar kilolu mu olacaktım? Bakışlar, bakışlar değişecek miydi? Yargılar tekrar mı gün yüzüne çıkacaktı?

Zihnimin içinde dönüp duran o ses sürekli bunları sorguladı. Boş ver dedi, yapma işte biz zayıfken iyiyiz. Oysa hiç iyi değildim. Dakikalarca ip atlamak, mekik çekmek çok zordu. Aşırı spor yapmaktan hem kemiklerim acıyordu hem de yer yer çürükler oluşmuştu. Kendimi kaybettiğimi, kendimi ölüme sürüklediğimi biliyordum ama duramadım. Çok istedim ama duramadım. Zihnimdeki sesi susturamadım.

Sus diye sessizce bağırıp başıma yumruklar attığımı hatırlıyorum. Ağlayarak susması için yalvardığımı hatırlıyorum. Psikolojim altüst olmuştu ve evdekiler bunu anlamasın, ağladığımı fark etmesin diye kendimi delice sıktığım anları hiç unutmuyorum.

Çok kırıldım ama en çok kendim kırdım kendimi. Aynaya bakıp nefretler kustum. Başarısız olduğumu söyledim. Sınavlardan yüksek not almadığımda kendime aptal diyerek çok isyan ettim. Çok çalışmıştım çünkü, mükemmel olmalıydım. Bu hastalığın bir etkisi de buydu. Her şey mükemmel olmalıydı. Hiçbir konuda hiçbir kusuru kabul edemiyordum. Bu yüzden düşük not alınca kendimi yok etmek istedim. Yok olmak istedim.

Şimdi kendime çok kızıyorum ama o psikolojiyi kimsenin anlayacağını düşünmüyorum. Size ayıp olmasın da beni yalnızca bu hastalık ile mücadele edenler anlar. Bu hastalıklı düşüncelerin insanı ne kadar ileriye götürebileceğini yalnızca o sesi duyanlar anlar.

Sonra hastaneye yatırdılar beni. Ailem artık durumumu fark etmişlerdi. 39.5 kilo ile hastaneye yattım ama yemeyi yine reddettim. Bu yüzden 21 günlük hastane sürecimde 38 kiloya kadar düştüm. Bazı anılar var, o anılar bana kalmalı ama bana açık açık öleceğimi söyleyen o doktoru hiç unutmuyorum.

Yemezsen bunun sonu ölüme çıkar demişti. Odada yalnızca ikimizdik ve ben yemeyi reddetince hiç çekinmeden söylemişti bunu. Çünkü ölmeyi göze aldığımı biliyordu.

Ben buraya bütün anılarımı yazıp sizin de canınızı sıkmak istemiyorum. Yine merak ettiğiniz şeyler olursa hiç çekinmeden sorabilirsiniz. İsterseniz mesaj atın isterseniz yorum olarak bırakın. Hepsini belirli bir sınır içerisinde cevaplayacağım.

Şimdi gelelim bizim hikâyeye. Öncelikle Elfida'yı nasıl oluşturduğumu konuşalım. Ben bu hikâyeyi yazmaya karar verdiğimde nedenim belliydi. On yedi yaşımda yaşadıklarımı insanlara anlatmak istedim.

Evet, Elfida'nın yaşadıklarının çoğunu ben bizzat yaşadım. Bazıları kurguydu ama karakterler gerçekti, yazdığım çoğu sahne gerçekti. İsimleri değiştirdim ama olur da lise arkadaşlarım kitabımı okumak isterse kendi karakterini hemen tanıyacaktır. Çoğu yerde aklımdan asla çıkmayan ve zihnimde dönüp duran sözlerini birebir yazdım çünkü. Vicdan azabı çekerler mi, orası muamma.

Elfida ismini nasıl bulduğuma gelelim. Haluk Levent'in şarkısını biliyorsunuz. Elfida adındaki şarkısını Beyza isimli küçük bir kıza yazmıştı. Hastalığına yenilen Beyza'ya bir hediye vermek istemişti. Bu şarkı ve hikayesi beni oldum olası etkilemişti. Küçük kızın adının Beyza olması ve acıklı bir hastalık sürecinin olması, karakterime Elfida ismini koymaya itti beni.

Elfida'nın ardındaki Beyza'yı yazarken yalnızca ben gördüm. Size de şimdi nasip oldu.

Gelelim Özgür'e. E şimdi Elfida'nın yaşadıklarının gerçek olduğunu söyleyince akla tek bir soru geliyor. Özgür de gerçek mi?

Evet, Özgür gerçekten var. O zamanlardan beridir benim hayatımda olan erkek arkadaşım. Adı elbette Özgür değil ama beni takip edenler biliyordur zaten adını. On altı yaşımın sonlarında tanıdım onu. Hayatımın en büyük şanslarından biridir. Öyle farklı bir yerde ve öyle ani tanıştık ki, beni ona kaderimin götürdüğüne tamamen inanıyorum.

Süreç ilerledi, biz konuştuk. O zamanlar hayatlarımız biraz farklıydı. Sonra benim hastalığım baş gösterdi. Özgür'ün Elfida'nın yanında olduğu gibi o da benim yanımdaydı. Hastane sahnelerinin çoğunu kurguladım ama bazı yerlerde gerçekler de vardı. Özgür, benim Özgür'üm beni o hastanede ayağa kaldıran kişidir. Günlerdir yemek yemeyen bana, yaptığı bir ziyaretle üç kaşık sulu yemek yediren adamdır.

İçime kapanıktım o zamanlar ve insanlarla, Özgür'üm de dahil olmak üzere kimseyle konuşmak istemezdim. O ise pes etmeden beni ayağa kaldırmak için çabaladı. Hayatın devam ettiğini ve çok şey kaçırdığımı anlamamı sağladı. O gün neler yaşadığımı açık açık yazmayacağım. Sadece bana karşı yaptığı tek bir hamle ile ben gerçekten iyileşmek istedim ve iyileşmek için en büyük adımımı onun sayesinde attım.

Ve hayır. Özgür'üm ölmedi. Hâlâ benimle ve uzun süreli bir ilişkimiz var.

O zaman neden Özgür Soykan'a bir ölüm yazdım?

Çünkü sizin "Elfida'nın hayatta kalması için Özgür gibi birine ihtiyacı var." diye düşünmenizi istemedim. Hayır, Elfida kendi istediği için iyileşti ve isterse padişah gelsin, o istemeseydi, o mücadele etmeseydi onu kimse iyileştiremezdi. Size dedim ya, beni yalnızca o sesi duyanlar anlar diye, olay tamamen bundan ibaret.

Özgür, Elfida'ya gücünü gösterdi sadece. Kendisini severek, iyileşmek için en büyük adımı atacağını gösterdi. Özgür benim için hiçbir zaman bir beden olmadı. O hep bir ruhtu, beyaz bir simaydı. Zihnimde, sevdiğim adamın yerleştirdiği, bana sürekli motive edici şeyler söyleyen o soyut siluetti.

Bu hikâyenin mutlu sonla bitmesi için Özgür'ün bedenine ihtiyacımız yoktu. Sanmayın ki Özgür gelip geçici bir karakterdi. Onu kimse unutmadı, onu kimse unutmayacak. O fikirleriyle, sözleriyle var oldu. O hep Elfida'nın Kemiklerindeki Cennet'inde yaşayacak.

Özgür'ü öldürüp öldürmemem konusunda kitabın orta kısımlarında çok tereddütte düştüm. En başından beridir o ölecek olan bir karakterdi ama benim Özgür'üm yaşıyorsa ve bu benim on yedi yaşımın hikayesiyse onun da yaşaması gerektiğini düşündüm. Lakin değiştirmedim onun sonunu. Bir ara yazmaya ara verip düşünme sürecine girdim ama o dönemde Özgür'ün ölmesi gerektiğine dair çok işaret aldım evrenden. Bu yüzden o kendi kaderini yaşadı, bedeni toprağa; o büyülü sesi Elfida'nın zihnine yerleşti.

Kemiklerinde Cennet benim için çok zorlu bir süreçti. On yedi yaşımda yaşadıklarımı hayatım boyunca hiç unutmayacağım. Hastanede yatarken çektiğim o fotoğrafı galerimden hiç silmeyeceğim.

O dönemlerde aşırı suskun birine dönüşmüş olmam bana hep engel olmuştu. Geleceğimi planlarken o zamanlarda içimde kalanlar hep karşıma çıktı. Bunu hep hissettim ve bunu fark edince tam anlamıyla iyileşmediğimi fark ettim.

Bu yüzden yapabileceğim en iyi şeyi yaptım. Kendimi bir kitap karakteri yapıp anlatamadığım, içimde biriken meseleleri kaleme döktüm.

Ailem ve arkadaş çevrem konusunda hiç şanslı değildim. Güneş ve Hayat gerçekten hayatımda olan karakterlerdi ve isimleri bende farklı olsa da onların bana yaşattıklarını yazmak beni çok zorladı. O dönemlerde gördüğüm zorbalıkları yazmak, ekrana sürekli gözyaşlarıyla bakmama sebep oldu. Böyle böyle iyileşeceğimin bilinciyle yazmaya devam ettim.

Şu an Hayat ile bir bağım kalmadı. Böylesi daha iyi. Güneş en yakın arkadaşlarımdan biri. Ki okursa kendisini hemen tanıyacaktır. Serhat ve arkadaş çevresi ile bağımı tamamen kestim. Lisede elimde kalan yalnızca bir avuç insan kaldı ve böylesi çok iyi.

Elfida'ya bu sonu yazmamdaki sebep ise çok belli. Onlar benim değer verdiğim insanlardı. Benim onları affetmem için çabalamalarını istedim ama çoğu hâlâ bana yaptıklarının farkında bile değil. Bu açıkçası içimde çözemediğim bir husustu ve ben yaşayamasam da Elfida bu hayalimi gerçekleştirsin istedim. O yüzden Serhat'ı ve Hayat'a bu sonu yazdım. Umarım yadırgamamışsınızdır.

Ailemi merak ediyor musunuz bilmiyorum ama onlardan da söz edeyim. Ailem konusunda konuşmayı seven bir insan değilim. Yazdığım diğer kitaplardan da anlayacağınız üzere annesizliği ve babasızlığı tadan biriyim. Hem de varlarken. Hem de bana ellerini uzatabilecekleri mesafedeyken.

Bu konuda çok şansızım. Bir aile yemeği nasıl olur, bilmiyorum. Aileyle nasıl vakit geçirilir bilmiyorum. Bayramlarda o aile ortamını hiç tatmadım. Hiç koltukta uyuyakalıp ertesi sabah yatağımda uyanmadım. Uyurken hiçbir zaman annem üzerimi örtmedi.

Onlara öfkeliyim. Öfkemin birçok sebebi var ama bunları yazmayacağım. Kitaplarımda neredeyse her şeyi yazdım zaten. Yazmaya devam ettikçe beni daha iyi tanıyacaksınız çünkü her karakterime kendi hayatımdan bir şeyler kattım. En belirgin olanıydı Elfida.

İtirafta bulunayım. Hastanedeki hemşirenin serum için damar bulamama sahnesini bizzat yaşadım. Annem beni hastane odasında yıkadı ama poğaça olayı o zaman yaşanmadı. Fakat o olayı da yaşadım. Annemin ağlayarak bana o poğaçayı yememi söylediği anları hiç unutmadım. Ağlaya ağlaya o iki poğaçayı yediğimi hiç unutmadım.

Bence bu kadar sohbet yeter. Sizi sıkmak istemiyorum. Size birkaç tavsiye verip bu bölümü de sonlandıracağım. Öyle atıp tutulan motivasyon konuşmaları gibi olmayacak. Gerçekleri yüzünüze vura vura yapacağım bu tavsiyeleri.

Öncelikle kimsenin umurunda değilsiniz. Kimsenin ilk tercihi değilsiniz. İnsanın ilk tercihi her zaman kendisidir. İlk anlamanız gereken bu. İlk yapılan hata bu.

Kimseye ederinden fazla değer vermeyin. Kimseye kendinizden daha çok değer vermeyin. En önce kendinizi sevin. Kendinizi sevmeden başkalarını sevecek gücü bulamazsınız. Bunu size dört sene evvel en çok kendisinden nefret eden kadın söylüyor. Benim bu hastalık sürecinde öğrendiğim ilk şey bu oldu. Benim hayatımda benden daha değerli kimse yok.

Yargılar dinmez. Dil susar, göz konuşur. Yargıları duyacaksınız, göreceksiniz ama mücadele edeceksiniz. Düşüncelerinizin sizi yönetmesine izin vermeyin. Düşüncelerinize meydan okuyun. O yapma dedikçe ve eğer bunu yapmak sağlıklı bir şeyse bunu yapın. Kendi iç sesinize meydan okuyun. Ben iyileşmeye karar verdiğimden beridir içimdeki sesle mücadele ediyorum. O hiç susmuyor ama onu nasıl görmezden geleceğimi çözdüm.

Bir şeyi takıntı haline getirmeyin. Kendinizi strese sokmaktan başka bir şey değil. Neyi takıntı haline getirdiysem elimde hep bir avuç vakit kaybı ve çokça stres kaldı. Yakın çevreme hep derim: "Bir gün ölürsem mezar taşıma stresten öldü, yazılsın." İnanın o takıntılar size sadece stres getirecek.

Çok mücadele etmek ve pes etmemek, takıntılı hale getirmek ile eş değer değildir. Bu hastalık mükemmeliyetçi olmaya odaklandığı için bu hep karıştırılır. Çok emek verirsen başarırsın ama sağlıklı değilsen o emek de o başarı da gerçek değildir.

Bir söz vardır. Siz üzgün olduğunuzda hayat durup size yol vermeyecektir. Üzgün olmayı seçersiniz. Kimsenin hayatı mükemmel değil ve sosyal medyada gördüğünüz o hayatlar da gerçek değil. Kimse hayatının her dakikasında gülmüyor. Ağlamak doğaldır ama her zaman depresif olmak intiharla eş değerdir.

Ben hep depresif bir karakter oldum. Hâlâ bunun kalıntılarını taşıyorum, itiraf edeyim. Lakin üzgün olduğumu anladığımda modumu yükseltecek şeyler yapıyorum. Bu şeyler herkes için değişkenlik gösterir. Sizi üzgünken mutlu edebilecek şeyleri düşünün ve mutsuz olduğunuzda saatlerce ağlamak yerine o şeyleri yapın.

Elbette ağlayın, içinizi dökün ama günün her dakikasında gözleriniz dolu dolu olmasın. Ertesi gün normal hissettiğinizde o acıyla cebelleştiğiniz günün nasıl heba olduğunu anlayacaksınız.

Hayat kolay falan da değil. Sıfırdan bir şeyler başaran insanların arkasında hep bir fırsat yığını vardır. Zengin olmayanlar, ailevi sorunları olanlar, arkadaşlarından zarar gören insanların ayağa kalkması her zaman daha zordur. Biz gibi insanlar her zaman daha fazla mücadele etmek zorundayızdır.

Evet, sinir bozucu. Dün gece ağlamamın sebebi de buydu. Çok mücadele etmek zorunda bırakılmak. Bunun benim tercihimin olmaması. Fakat toparladım kendimi. Bugün erkek arkadaşımla, arkadaşlarımla vakit geçirdim. Kendime vakit ayırdım, olmak istediğim kadına dönüşmek için adımlar attım.

Hayat bu işte arkadaşlar. Fazla bir anlam yüklememek gerek ama cümleleri de noktalandırmak lazım. Hiçbir şeyin içinizde kalmasına izin vermeyin. Hayata bir kere geliyorsunuz, ne istiyorsanız yapın. Aileniz, arkadaşlarınız ne düşünür diye düşünmeyin.

Ben bir kez on yedi oldum ve içimde o kadar çok şey kaldı ki. Kendime hâlâ kızıyorum. Çok, çok pişmanım. Kendime bunları yaşattığım için çok pişmanım.

Şimdi en çok kendime değer veriyorum. Üzülüyorum ama üzgün kalmıyorum. Kırılıyorum ama beni bir daha kırmalarına izin vermeyecek kadar açık sözlü biri oldum. Bu yüzden kırgın kalmıyorum. Her bir yarama bir ben uzanıyorum ve o yarayı ben iyileştiriyorum. Mücadele ediyorum, yazıyorum, anlatıyorum, dinliyorum ve sesimi duyuyorum.

Ben çok acı çektim. Bana o acıları bir daha yaşatmalarına izin vermiyorum.

Çok zorlandım, evet. Çok canım yandı. Çok ağladım. Çok sustum. Çok ölmek istedim. Çok o raddeye geldim. Ve şimdi o kişiyim: Beyza Demirkubuz.

Bana güçlü biri olduğumu söylerler ve bunu söyleyenler de içten içe çok acı çektiğimi bilirler. O acı çektiğim dönemlerden sadece bir senesini sizinle paylaştım. Benden buraya kadar. Son sözlerimi de söyleyip bu hikayem için veda edeceğim sizlerle.

Bu hastalık bir zehir gibidir. Ruhunuza izini bırakınca bir daha ondan hiç kurtulamazsınız. Ruhunuzda ona bir yuva verirsiniz ve kemikleriniz çürüyene kadar, herkes kemiklerinizi ince bir deri üzerinden görene kadar da anlayamazsınız.

Ben Beyza Demirkubuz. Ben bu hastalığı yendim demeyeceğim. Ben bu hastalığı her gün yeniyorum.

Bitti. Bu sefer sahiden bitti. Neyin tam olarak bittiği ise bu noktadan sonra çok tartışılır bence.

Size kendimi anlattım. İnanın bu tahmin edebileceğinizden, tahmin edebileceğimden daha zor bir şeydi. Ben böyle açık açık iç dökmelere alışkın biri değilim ama bir yerden başlamak gerekti. Sizi çok sıktıysam, affola.

Bana bu konularda sormak istedikleriniz varsa bu paragrafa yorum olarak bırakabilirsiniz.

Elfida'nın hayali gerçek oldu. Kitabını, hikayesini birçok insana duyuracak yirmi bir yaşında. Ben de birkaç gün sonra yirmi bir olacağım. Benim de hayalim belli. Sesimi duyurmak istiyorum, hikayelerimin daha çok insana ulaşmasını istiyorum.

Açık konuşmak gerekirse kitabımı bastırabilmek için hatrı sayılır bir kitlemin olması gerekiyor ve elimden geldiğince kitlemi genişletiyorum ama bir raddeden sonra sizin yardımlarınıza ihtiyacım var.

Eğer hikayemle sizin kalplerinize dokunabildiysem desteğinizi esirgemeyin lütfen. Arkadaşlarlarınıza önererek, oy vererek bana destek olabilirsiniz ama elbette karar size ait.

Benden bu kadar. Söyleyecekleriniz varsa bana yazabilirsiniz.

Bir başka hikayemde, bir başka bende görüşmek üzere. 🤍

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları