Sevmediğim çok insan oldu hayatımda ama onlarla hep iletişime geçmek zorunda kalmışımdır. Kimisi arkadaşımın arkadaşı oldu, kimisi akrabam. Ailem ise bambaşka bir konuydu. Onlar beni görmezden gelerek, bir gün bile halimi hatırımı sormayarak beni kendilerinden uzaklaştırmışlardı ama onları hiçbir zaman sevmediğimi iddia edemezdim.

Ama artık bu bir itirafsa kayıtlara da geçecektir. Ailemi sevmiyorum. Ne annemi ne babamı seviyorum. Bu bir ergen kızın isyanı da değil. Bu, sırf neler yaşadığını kimse sormuyor diye içine kapanan, insanların güzellik algısıyla savaşmaya çalışan ama bu uğurda çok şeyini kaybetmiş bir kızın isyanı.

"Okul için bir süre izin aldım. Heyet raporu çıkarılacak bugün. Bir ay okula gitmeyeceksin."

Babamın kahvaltı sofrasında söylediği cümleler, düşüncelerimi aniden toparlamamı sağladı. Okula gidemezsem Özgür'ü nasıl görecektim? Dün akşam olduğu gibi her akşam gelemezdi ki odama.

"Yürüyebiliyorum, konuşabiliyorum ve halsiz de değilim. Okula gitmemem için hiçbir neden yok. Bu evde kaldıkça bana iyice kafayı yedirmeye meyillisiniz." dedim ve kahvaltı tabağımdaki zeytinle oynamaya başladım.

"İnsanlar seni biraz daha toparlandıktan sonra görsünler." dedi babam. Güldüm, keşke sahici bir gülüş olsaydı.

"Zayıfım diye utandın mı benden? Kiloluyken de pek gurur duymazdın ama olsun!" dedim. Elindeki çatalı sertçe masaya bıraktı.

"İnsan içine çıkacak kadar kilon olduğunu mu düşünüyorsun? Omuzlarının nasıl çökük, köprücük kemiklerinin ne kadar belirgin olduğunun farkında mısın? İnsanların benim kızıma acıyarak bakmasına izin vermem ben!"

Bu sefer gerçek bir kahkaha attım. "Şaka yapıyor olmalısın!" Sesim yükseldi. Nefeslerim hızlandı. "İnsanlar, hele de annem, bacaklarıma bakıp giydiğim pantolonunun beni şişman gösterdiğini söylediğinde neredeydin? Saçlarımı örmek istediğimde annemin yüzümdeki sivilcelerin gözüktüğünü söyleyip saçımı zorla açık bıraktığında neredeydin? Bazı akşamlar aç gelip iki ekmek ve koca bir tabak yemek yediğimde başını esefle sallayan annem bana söylenirken neredeydin?"

"Sesini alçalt!"

"O zaman siz de sesinizi kesin!" diye bağırdım. "Çünkü siz bu halimin benim suçum olduğunu söylemeye devam ettikçe bütün suçlarınızı yüzünüze vuracağım!" Annemin yüzüne baktım. "Ama utanıp da yanakların kızarmıyor ya, beni kendinden ne kadar soğuttuğunu tahmin bile edemezsin!"

"Benimle böyle konuşmaya bir son ver." dedi annem. "Ne yaptıysam senin için yaptım! Bu evi alabildiysek sırf sen refah içinde yaşa diye! Nankörlük yapmandan sıkıldım artık! Görmüyor musun? Telafi etmeye çalışıyoruz!"

"Sen, kırdığın vazoyu gelişigüzel yapıştırmaya çalışıyorsun. Bu telafi etmek değil." dedim.

"Kahvaltını et, odana çık hemen!" diye araya girdi babam. Ses tonu yüksekti.

"Siz ne yaparsanız yapın benim ailemdiniz. Bu eve her gün geliyorsam sırf annem, babam olduğunuz için. Ama siz bu sözlerinizden ibaretsiniz. Beni bu bataklığa siz sürüklediniz ve suçu kabul bile etmiyorsunuz. Kapatın beni odalara! Kilitleyin kapılarımı! Bana iyi gelen tek kişiden de uzak tutun! Siz hatalar yapmaya devam edin ve iyileşeceğim diye beklemeyin! Ama iyileşmeyeceğim. Sizin yüzünüzden odamda çürüyeceğim." Masadan kalktım. Zaten bir şey yemiyordum, aç da değildim.

"Üslubun düzelsin diye odanda tutuyoruz seni! O çocukla tanıştığından beridir bize karşı aşırı saygısızsın! Sen dikine gittikçe ben de karşında durmaya devam edeceğim Elfida!"

"Bana tokat atarak yapacaksın bunu, değil mi?" Güldüm. Masadan kalkıp yürümeye başladım. Sonra aniden durup babama döndüm. Kaşlarımı çattım. "Küçükken ellerimden tutardın ve beraber yürüyüşe çıkardık. Şu bahçede benimle oyun da oynardın. Belki sen hatırlamazsın ama ben seninle DVD'den Scooby Doo izlediğimiz günü hiç unutamadım. Ne yaparsan yap, seni hep beni seven biri olarak hatırladım ama sen artık yalnızca bana attığın tokattan ibaretsin, baba!"

Elleri titredi, öfkesi harlandı. Annem ayağa kalkıp babamın omuzlarından tuttu ve beni görüş açısından çıkardı. Ben de başımı iki yana salladım ve odama çıkmak için merdivenlere yöneldim.

"Buraya gel, Elfida!" diye bağırdı babam. Arkamı dönüp baktığımda annemin kollarından kurtulmuş olduğunu gördüm. "O cebindeki telefonu getir!" Nefesim kesildi. Telefon olmadan Özgür ile nasıl konuşacaktım? Olmaz, veremem telefonu. Elimde bir o kalmışken onu da kaybedemem.

"Hayır!" dedim ve telefonu sımsıkı tuttum elimde. Babam hızlı adımlarla yanıma geldi ve telefonu elimden zorla aldı. "Ben sizin tutsağınız değilim! Beni anlamaya çalışmak yerine yasaklar koyup durmaktan vazgeçin!"

"Aklını toplaman için sana iki gün süre veriyorum! O ergen tavırların bana sökmez Elfida! Senelerdir sana saçımızı süpürge ettiğimizi anlamadığın sürece bu telefonu rüyanda bile görmeyeceksin!"

Bu son sözleri oldu. Telefonu ceketinin iç cebine koydu ve beni öylece bırakıp masaya geri oturdu. Karşı koymam faydasızdı. Ben onlara direndikçe onlar da bana direnecekti ve ben ne yapacağımı artık bilmiyordum. Babama ne kadar bağırırsam bağırayım, babam beni duymamaya devam edecekti.

Sessizliğimin, mücadele etmeyişimin nedeni de buydu.

Ailem, en büyük yaram, en faydasız çabamdı.

🕊️

Saat dokuz olmak üzereydi ve babam işe gitmek için hazırlanıyordu. Odamdan onun hızla etrafta dolandığını duyuyordum ve annem de onun peşinden koşturuyordu. Ben ise yatağımda yatıyordum. Özgür'e mesaj atamamıştım ve beni merak etmesinden endişeleniyordum.

Okul için erken kalkmış olmalıydı ve benden mesaj gelmediğini görünce çok üzülecekti, emindim. Akşam odama tekrar geleceğini düşünerek kendimi avutuyordum.

Bu sırada evin kapı zili çaldı. Sevgi Abla gelmiş olmalıydı. Annem merdivenlerden indiğini ve kapıyı açtığını duydum. Sessizlik beklerken annemin, "Senin burada ne işin var?" diye bağırmasına hazırlıksız yakalanmıştım. Kaşlarımı çattım ve yataktan doğruldum.

"Günaydınlar efendim!"

Kulaklarım yanlış duyuyor olmalıydı. Açık penceremden içeri sızan ses, Özgür'ün sesi olmamalıydı. Yataktan hızla doğruldum ve balkon kapısını açıp balkona çıktım. Aşağıya baktığımda ise Özgür ile annemi kapıda gördüm. Özgür okul çantasıylaydı, üzerinde yine her zamanki gibi forması yoktu.

Ne yaptığı hakkında ise hiçbir fikrim yoktu.

Özgür, ona baktığımı hissetmiş gibi başını yukarı kaldırınca beni pijamalarımla gördü ve kocaman gülümsedi. Anneme bakıp beni işaret ederek, "İşte benim güneşim de şimdi açtı," dedi ve sonra hayranlık dolu bakışlarını bana çevirip, "En güzel günaydınlar sanadır, Elfida!" dedi yüksek sesle. Dişlerimi dudaklarıma bastırarak gülümsedim.

"Günaydın, Özgür!" diye seslendim ona.

Sesleri duyan babam, kapıda belirince Özgür birkaç adım geriledi.

"Senin ne işin var burada?" diye sordu babam. Özgür ise Özgür gibi gülümsedi. Heyecanlanmadan edemedim ve kesinlikle olacaklardan korkmuyordum.

"Size de günaydın efendim." dedi Özgür ve başını eğip selam verdi.

"Başlatma günaydınına! Sen dün akıllanmadın mı?! Hangi yüzle geliyorsun kapıma?"

"Dün yumruk attığınız yüzüm hâlâ yüzümde." dedi eğlenerek. "Ve oldukça akıllı bir adam olduğumu söylerler!" dedi dudaklarını bilmiş bir tavırla öne bükerek.

"Bizimle oyun oynuyor resmen!" diye bağırdı babam.

"Eğer buna bir isim koymak isterseniz, buna bir oyun diyelim o zaman." dedi Özgür. Ellerini pantolonun ceplerine yerleştirdi. "Ama isterseniz hemen sadede gelmek istiyorum."

"Ne istiyorsun?" diye sordu babam.

"Kızınıza telefonunu geri vermenizi." dedi Özgür direkt. Telefonumu aldıklarını anlamasına şaşırmadım. Benim aileme kafa tutacağımı biliyordu, onların da bende üstünlük kurmak isteyeceklerini de. Ona sabahtan beridir mesaj atmadığım için de bir şeylerin yanlış gittiğini anlamıştı.

Babam alaycı bir kahkaha attı. Özgür de muzip bir gülüşle babama bakmaya devam etti. Gülmesini bitirince de, "Ayrıca yarın okula da gelmeye başlayacak Elfida," diye ekleyince babam Özgür'ün üzerine atıldı. Dudaklarım arasından bir çığlık kaçtı ama Özgür, çevik bir hareketle geriye doğru adımlayıp montunun cebinden de bir dosya çıkarınca babamın adımları aniden durdu.

"Ben önce şartlarımı, sonra da nedenlerimi ortaya koymayı severim." dedi Özgür. "Bu birçok iş adamının yaptığı bir hamledir, en iyi siz bilirsiniz." diye ekledi. Babam hırıltılı nefesler alıyordu. "Şimdi gelelim neden bunları yapacağınıza." Babama doğru bir adım attı. "Çünkü şu an kaçırmakta olduğunuz toplantının en önemli belgesini elimde tuttuğumu biliyorsunuz. Dün gece çalışma masanıza bıraktığınız bu belgenin, anlaşmanın şartlarını içeren belge olduğunu biliyorsunuz ve siz bu gibi belgelerin bir kopyasını asla elinizde bulundurmazsınız."

"Sen!" diye burnundan soludu babam. Özgür ise çok sakindi. Ben, küçük dilimi yutmak üzereydim.

"Ve bak sen şu işe!" Özgür gülümsedi. "Bu toplantı, bir kez daha tekrarlanmayacak kadar önemli bir toplantı. Sonuçta imaj önemlidir ve eğer dediklerimi yapmazsanız, Elfida yarın okula gelmezse, birkaç dakika içinde yazacağım mesaja bir cevap vermezse, bu belgeyi seve seve yok edeceğim!"

"Sen o küçük aklınla benimle oyun mu oynuyorsun? Evime nasıl girdin sen? Hırsız mısın bir de?!"

Kaşlarımı çattım. Sahiden nasıl girdi eve ve babamın çalışma odasını nasıl biliyordu?

"Hırsız biraz ağır oldu ama bana istediğiniz şekilde hitap edebilirsiniz. İnanın, hakkımda ne düşündüğünüz hiç umurumda değil. Ben yalnızca işime bakarım, arkamdan konuşup konuşmamak size kalır." dedi Özgür. Balkon demirlerine dirseklerimi yaslayıp olacakları daha dikkatli ve heyecanla izlemeye başladım. "Hiçbir zaman iyi bir adam olduğumu da dile getirmedim ayrıca! Siz benimle tanışmak yerine kızınızı kollarından sürüklemekle meşgul olduğunuz için kendimi tanıştırma fırsatım olmadı."

"Şuna bak sen!" dedi babam alaycı bir ifadeyle. "Nesin sen? İstanbul'un Robin Hood'u mu? Çalınca iyilik mi yapmış oluyorsun?"

"Hayatta masallar yoktur ve masallardan alıntı yapılmaz. Hayatı bir kumar masası olarak görürseniz daha az yara alırsınız. En azından bu gibi hatalara düşmezsiniz." dedi Özgür. Elindeki belgeyi parmakları arasında dolandırmaya devam ediyordu.

"O belgeyi bana hemen vereceksin, sonra da buradan çıkıp gideceksin! Çocuk oyunlarını oynayacak yaşı geçtim ben!"

"Ama hâlâ konuyu masallara getirebiliyorsunuz. Ne ilginç!" Özgür elindeki dosyayı iki elinin arasında döndürmeye başladı. Babamın eli kalktı, belgeye uzanmaya çalıştı. "Normalde huyum değildir ama sizin için ikinci kez tekrarlayayım." Başını kaldırdı, babamın gözlerinin içine baktı.

"Eğer dediklerimi yapmazsanız bu anlaşmanın imzalanmaması için elimden gelen her şeyi yaparım. Bu belgeyi bir daha rüyanızda bile göremezsiniz! Söz vermenize rağmen sözünüzde durmazsanız önünüzdeki bütün anlaşmaların yolunu keserim. Bugün bir belgeden ederim sizi, bir gün arabanız bozuluverir. Belki şirkette bir pürüz çıkar. Bakın şu aksiliğe, belki anlaştığınız şirket sizin hakkınızda yanlış bir izlenime kapılıverir!"

Ben bu adama aşığım. Ne olursa olsun, ben bu adama deliler gibi aşığım. Yüzümdeki aptal sırıtışın da, kalbimdeki hızlanmanın da sebebi olan bu adama çok aşığım.

"E," dedi Özgür. Kaşlarını havaya kaldırdı. "Ne diyorsunuz?"

Babam hırıltılı bir nefes aldı. "Elindeki dosyayı bir saattir arıyorum. Eğer o anlaşma bugün imzalanmazsa kızımın değil yüzünü, mezarını bile görmene müsaade etmem!"

Özgür'ün bakışları sertleşti. O, ölümden söz edilmesini sevmezdi. Hele de o cümlenin öznesi ben isem.

"Siz yoldayken anlaşma sağlayacağınız şirkete iyi dileklerimi ileteceğimi bilmenizi isterim!" dedi Özgür kendini toparlayarak. Elindeki dosyayı babama uzattı ve babam dosyayı alınca ellerini ceplerine sokup demir kapıya doğru ilerlemeye başladı.

Sonra aniden babama döndü ve sağ elini cepten çıkartıp babama uzattı. "Dün doğru düzgün tanışamamıştık. Ben Özgür Soykan."

Babam elini Özgür'e uzatıp sıktı. Bu yüz ifadesini çok iyi bilirdim. Eğer birinin yaptığı işi takdir ederse bu ifadesini takınırdı. Özgür, kendi işine çomak sokmuş olsa bile yaptığı hamlenin iyi olduğunu o da biliyordu.

Tokalaştılar ve Özgür bu sefer daha hızlı ilerledi kapıya doğru. Aşağı sokağa doğru yürürken gözlerini bana çevirdi ve bana kocaman gülümsedi. Bu sırada babamın elini hızla kaşıdığını görünce Özgür ona döndü ve "Söylemeyi unutmuşum, efendim." diye ekledi. Düşünür gibi yaptı. "Görünüşe bakılırsa dün kızınıza sağ elinizle tokat atmışsınız. Biz küçükken Aysun Anne birbirimize vurduğumuzda elimize hep bir toz dökerdi. Kaşınır dururduk ve elimiz kızarıp hatamızı anlayana kadar da merhemi bize vermezdi."

Dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. Bir babama bir Özgür'e bakakaldım.

"Hay aksi!" dedi Özgür omuzlarını indirip kaldırarak. "O toz, sizinle tokalaştığım elime bulaşmış. Oysa az önce cebimdeydi!"

Babam, Özgür'ün yaptığı bu hamleye şaşırtıcı şekilde sessiz kaldı. Belki de ne diyeceğini bilmiyordu, tıpkı ben ve annem gibi.

Özgür, bakışlarını babamdan çekip bana çevirdi. Babam ve annem de başlarını kaldırıp bana ve Özgür'e baktılar.

"Senin yüzündeki şu gülümsemeyi görebilmek için Robin Hood da olurum hırsız da. İşin sonunda sokaklarıma senin cennetin serilecekse cehennemin kapılarını açan her günaha bürünürüm."

İşaret ve orta parmağını birleştirip şakağına yasladı ve her zamanki selamını verdi. Bedenimi balkondan biraz sarkıtıp ona kocaman gülümsedim ve ben de ona bir selam gönderdim. Özgür, her zamanki deli dolu halleriyle sokaktan uzaklaşırken bütün mahallenin duyacağı şekilde bağırdım.

"Eğer ben cennetsem, cehennemin bütün kapıları kapanır sana!"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok sevinirim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları