Bölüme başlamadan önce uyarmak istiyorum sizi. Bu bölüm Anoreksiya Nervoza hastalığının uygun olmayan durumlarını içermektedir. Rahatsız olanlar, bölüm arasına koyduğum işaretten sonrasını okumayabilirler.

Ve medyaya bir şarkı bıraktım. Elfida'yı bu kadar net hissettiğim başka bir şarkı görmedim hayatımda. Beni bu şarkıyla tanıştıran Nur'a ayrıca çok teşekkür ederim.

🤍

Kız çocukları babalarını çok severmiş. Bunun bir yalan olduğunu düşünüyorum. Ya da gerçeğine sahip olmadığım için bana yanlışlar doğru geliyor da olabilir, bilemiyorum. Yine de bir babanın kızını sevebileceğine olan inancımı çok küçükken yitirmiş biriyim.

Babam hep soğuk bir adam oldu. Sevgisini göstermeyi asla düşünmedi. Doğum gününüm ne zaman olduğunu hiç merak etmedi, hangi sınıfta okuduğumu öğrenmeyi istemedi. Misafirliğe gittiğimizde ve biri bana yaşımı, okuduğum okulu sorduğunda babam asla cevap veremedi.

Değer verdiğimiz insanların hayatları hakkında bilgi sahibi olmak isteriz ama, değil mi? Bu böyledir, seversen değer verirsin; değer verirsen merak edersin. Onu tanımak, onu anlamak, onu hissetmek istersin.

Babam bana hiç değer vermedi.

Cüzdanıma harçlığımı koymayı ihmal etmedi. Beni aç ve susuz da bırakmadı. Elinde kalan son bir ekmek parçasını bana vermeye hazır bir adamdı ama beni hiç sevmedi. Onun için sorumluluktan başka bir şey değildim. Beni beslemeliydi, beni büyütmeliydi çünkü beni onlar yapmıştı. Beni istemişlerdi.

"İstediler mi sahiden?"

"Seni kim ister Elfida?"

Hastaneye yattığımdan beridir babam beni hiç aramadı. Ne halde olduğumu da hiç sormadı. Şu an nerede, ne yapıyor, bilmiyorum. Bilmek istemiyorum. Bir babam olduğunu unutmak istiyorum. Birinin varlığı olmazsa acısı da olmazdı, değil mi?

Eğer yüreğimdeki o baba eksikliği geçecekse bir babamın olmamasını tercih ediyorum.

Üzgünüm, belki çok ileri gittim ama kendime engel olamıyorum.

Annem ise gözlerini bana dikmiş, öylece oturuyordu. Anne miydi peki? Anne olması için ne yapması gerekiyordu? Annelik gerçekten tam olarak neydi ki ben annemi kıyaslayacaktım.

"O da seni sevmiyor."

"Bana böyle bakmaya mı geldin?" diye sordum sonunda. Saate baktım. 10.45'ti. Özgür sınava gittiği için hastane odasında annemle yalnızdım. Annemin ise neden sabahın bu saatinde geldiğini bilmiyordum.

Annemsiz ve babamsız hayat daha kolaydı.

"Seni günlerdir çok merak ediyorum. Telefonlarıma da cevap vermedin. Yanımda kalmana izin vermiyorsun. Ben ne yapacağımı şaşırdım." dedi annem. Üzerinde beyaz bir gömlek ve kumaş bir pantolon vardı. Buradan çıkınca işe gidecekti işte. Yanımda kalmak için eşyalarını bile hazırlamamıştı. Yanımda kalmak istemiyordu.

"Anlamıyorsun, değil mi?" diye sordum. "Sana yalvardım ben, anne." Ağlamamak için ellerimi yumruk yaptım. "Her gün gözlerinin önündeydim, beni gör diye sana yalvardım. Gözlerinin içine baktım. Yardıma ihtiyacım olduğunu illaki söylemem mi gerekiyordu? Neden anlamadın beni? Neden bir kez bile sahiden bakmadın yüzüme?" Sırtımı yatağın başlığına yasladım. "Eğer bu sorulara bir cevap verirsen seni affedeceğim."

Affetmek kolay bir şey değildi. Onu affetmeyecektim ama içten içe onun sözlerine ihtiyacım olduğunu da biliyordum.

"Bu hale gelmende benim hatamın olduğunu biliyorum. İster inan ister inanma. Seni gerçekten göremediğim için çok pişman oldum ama geç kaldım. Gözlerine bakınca bunu görüyorum." Ayağa kalktı, yürüdü, yürüdü. Yatağımın yanına geldi ve oturdu. "Beni de annem hiç sevmedi. Ben küçücük yaşta çalışmaya mecbur bırakıldım. Babam benim de bir kez olsun saçlarımı okşamadı, ellerimden tutmadı. Ben hiç sevgi görmedim. Ne ailemden ne de babandan." Son cümlesinde sesi titredi.

"Baban da bana sevgiyi öğretemedi. Ona da hep soğuk davrandım çünkü gerçekten biri nasıl sevilir bilmiyorum. Bilmediğim şeyi sana da öğretemedim." Elimi tuttu. Çekmedim elimi. "Bu bir şeyleri değiştirir mi bilmiyorum ama bu işte her şey. Sana yapabileceğim tek açıklama bu."

"Çabalamadın bile." dedim. Sesim ne kadar da duygusuzdu. "Annen ve baban gibi olmamak için çabalamadın bile. Onlar gibi olmak kolay geldi. Oysa bana açsaydın kendini, ben hâlâ masumluğumu korurken ikimize de sevgiyi öğretirdim anne. Ama hiç istemedin. Varsa yoksa işin, varsa yoksa şu üzerindeki kıyafetler, varsa yoksa o arkadaşların. Hepsine kapıldın ve beni geride bıraktığını bile fark etmedin."

Üzerimdeki kazağı çıkardım. Yalnızca bralet ile kalırken annem vücuduma bakamadı.

Çünkü yalnızca kemikten ibarettim.

Belirginleşmiş köprücük kemiklerime dokundum. Canım yandı, belli etmedim.

"Gözlerini çevirdiğin bu bedeni senin yüzünden taşıyorum ben." dedim. "Eğer benim değerli olduğumu bir kez olsun söyleseydin, ben kendimi severdim anne. Şimdi senden bile daha çok nefret ediyorum kendimden."

Bir hıçkırık kaçtı dudaklarının arasından.

"Hiç ağlama karşımda," dedim. Ben miydim bu duygusuz, yorgun, kırgın kadın? "O gözyaşları çok geç kaldı."

"Elfida." diye fısıldadı.

"Adımı neden Elfida koydun anne?" diye sordum. Ağlama sırası bana geçmişti. "Bu isim çok kırgın hissettiriyor. Neden anne, neden basit bir isim koymadın ki bana?" Elimin tersiyle gözümden akan yaşları sildim. "Neden her şeyi benim için bu kadar zorlaştırdın?"

"Özür dilerim." Başını iki yana salladı. Eğdi başını, ellerini kucağında birleştirdi.

"Babam ve sana bir yük olduğum için asıl ben özür dilerim." dedim. "Merak etme, bundan sonra omzunda ağlamak istemem zaten. Saçlarımı da örme, boş ver. Büyüdüm, koca kız oldum ben. Çocukluğumu yaşayamadan kocaman kız yaptınız beni. Alacağınız olsun. Şu yaşımda ruhumu bu kadar yordunuz ya, senin de babamın da alacağı olsun."

Birden döndü ve cılız bedenimi kolları arasına aldı.

Annem, bana sarıldı.

İkimiz de hıçkırarak ağlamaya başladık.

Annem, bana sarıldı.

"Özür dilerim." dedi. Kısa saçlarımdan öptü.

Annem, beni öptü.

"Özür dilerim." dedi. Sırtımı sıvazladı.

Annem, bana destek oldu.

"Özür dilerim." dedi. Gözyaşlarımı sildi.

Annem, bana şifa oldu.

"Yapma, anne," dedim. "Kandırma beni." Gözyaşlarımı kendim sildim. "Canımı yakıyorsun. Sevme artık beni."

"Gel," dedi. Ellerimden tuttu. "Ağlama," dedi. Oysa ağlayan kendisiydi. "Seni güzelce yıkayayım mı?" Gülümsedi. Annem güzel gülermiş, bilmiyordum. "Saçlarını tararım, istersen masal anlatırım. İstersen beraber film izleriz. Bu gece hiç uyumaz, sohbet ederiz."

Heves.

Ona baktığımda gördüğüm tek şey hevesti.

Annem, anne olmak için heveslenmişti.

Başımla onayladım onu. Onu inkâr etsem de beni nasıl seveceğine karşı inanılmaz bir merak duyuyordum. Saçlarımı nasıl okşayacak, bana ne masallar anlatacak, onun gerçek kokusu nasıl? Merak ediyorum, anneliği hissetmeyi merak ediyorum.

Annem beni kaldırdı ve banyoya girdik. Çekindim ondan. Vücudumu görmek istiyor muydu? Kemiklerden ibaret bedenim, onu rahatsız eder miydi?

Üzerimdeki kıyafetleri çıkardım. Annem de gömleğini üzerinden çıkardı. Duş jelini life döktü. Bedenini bana çevirince bedenimi gördü, nefesi kesildi. Çıkıp gitmek istedim. O gitmedi. Başımdan aşağı sıcak sular akarken vücudumu yıkamaya başladı. Sessizdik ikimiz de.

Annem kolumu tuttu ama parmakları arasında kolum öyle küçük görünüyordu ki gülmek istedim. Çok saçmaydı, yedi yaşlarındaki bir çocuğun sahip olacağı bir kolum vardı.

Annem bedenimi daha sert yıkamaya başladı. Ne olduğunu anlayamadım. Sırtımda lif dolaştığında lifin omurgalarımın arasına girdiğini fark ettim. Bacaklarımı yıkarken kemiklerimin bu kadar net görünmesine şaşırdım. Derimin altındaki kemiği sanki görebiliyordum.

Saçlarımı yıkarken parmakları arasına birçok tutam girdi. Saçlarımın ne kadar çok döküldüğünü o an anladı.

Hiç konuşmadı, ağzını açmadı. Ne güldü ne somurttu. En çok da bu ifadesiyle karşılaşmaktan korkuyordum zaten.

Duştan hızlıca çıktım. Üzerime kıyafetlerimi giydirmeye başladı. Kürek kemiklerimin ne kadar belirgin olduğunu bizzat dokunarak hissetti. Elini hızlıca çekti. Canım çok yandı. Üzerime kazağı geçirirken belirginleşmiş kaburgalarıma baktı. Dudakları titredi. Canım, yemin ederim çok candı.

"Anne," diye fısıldadım.

"Olmaz," dedi. Sanki konuşmamı bekliyordu dakikalardır. "Sen ne yaptın?" Sesi yükseldi. "Sen kendine ne yaptın böyle?"

"Annenin seni sevmesini beklemen yalnızca senin aptallığındı."

Kolumdan tuttu, yatağa götürdü ve oturttu. Çantasının yanında getirdiği küçük poşeti yanıma getirdi. O şeyin kokusunu alınca nefesim kesildi.

Annem hızlıca paketi çıkardı. İki tane poğaçayı bana uzattı. "Hadi," dedi. Elini salladı. "Ye hadi."

"Anne," dedim. Ağlamaya başladım. "Ne yapıyorsun?"

"Yesene!" dedi. Sesi yükseldi. "Niye yemiyorsun? Böyle olmak seni mutlu mu ediyor?"

Ellerimi sertçe tutup avcuma poğaçaları bıraktı. Ellerim öyle titriyordu ki poğaçaları tutamadım bile. Kucağıma düştüler.

"Yemek istemiyorum." dedim.

"Nasıl göründüğünden haberin var mı?" dedi. Hıçkırıklarım hızlandı. "Kendini güzel mi sanıyorsun şu an? Parmaklarım kemiklerinin arasına girince mutlu mu oluyorsun?" Kucağımdaki poğaçadan bir parça kopardı. Ben daha ne olduğunu anlayamadan poğaçayı ağzıma tuttu. Öyle çok ağladım ki nefesim o an kesilecek sandım.

Ben, ben daha önce hiç böyle bir şey yaşamamıştım.

"Yapma!" dedim. "Uzak tut onu benden!" Yatakta geriye doğru gitmeye çalıştım. Annem kollarımdan tuttu.

"Yemezsen öleceksin! Gözlerimin önünde öleceksin!" Bir parça koparıp ağzıma attı. "Ye hadi," dedi. "İşte bu kadar kolay, ye hadi."

"Anne yapma," Ağzım dolu olduğu için sesim boğuk çıktı.

"Asıl sen yapma, Elfida." Gözlerinden akan yaşları sildi. "Bana her şey normalmiş gibi bakma sakın. Çünkü hiçbir şey normal değil. Bu zayıflık normal değil, yememen normal değil. Sen normal değilsin!"

Yerin dibine girmek istedim.

Ölmek istedim. Tam da şu anda, annemin gözlerinin içine bakarak ölmek istedim. Öyle çok vicdan azabı çekmesini istedim ki ömrünün her dakikasında arkamdan ağlasın, kendisini hırpalasın istedim.

Omuzlarından tutup onu iktirdim. Yatağa bıraktığı o iki poğaçayı aldım. Ellerim zangır zangır titrerken onu tekrar iktirdim. Yere düştü. Hiç acımadım. Ben de yere çöktüm. Elimdeki poğaçadan kocaman bir ısırık alıp gözlerinin içine baka baka, ağlaya ağlaya yedim.

Yedim, yedim, yedim.

Yedim, yedim, yedim.

Hıçkırıklarım arttı, boğulacak olmayı düşünmeden o iki poğaçayı yedim.

"Defol çabuk!" dedim sonra. Sesim titriyordu ama üzüntüden değildi, saf bir öfkeydi. "Yedim işte, mutlu musun? Mutlusundur tabii. Bütün problemin bu iki poğaçada olduğunu düşünen o aklın, seni yine kandırmıştır. Şimdi kilo alacağımı düşünüyorsundur!"

Ayağa kalkması için kolundan tutup kaldırdım. Koltuktaki çantasını ona fırlattım.

"Bak anne!" dedim gözlerimden yaşlar akarken. "Bak iyileştim artık! Hadi beni eve götür! Bütün her şey çözüldü nasıl olsa! Çok iyiyim ben, hadi eve götür, dizlerinde uyut beni!"

Öyle çok bağırdım ki hemşireler odaya gelmeye başladı.

"Alın bu kadını!" diye bağırdım. "Ya beni öldürün ya da alın bu kadını!"

Hemşireler annemin kolundan tutup onu dışarı çıkardılar. Beni o gün sakinleştiren hemşire yanıma gelince öfkeyle bağırdım. "Sakın! Sakın bana umut vermeye falan çalışma! Hepiniz yalancısınız! Benim iyileşeceğimi sanan herkes yalancı!"

"Eğer sakinleşmezsen seni sakinleştirmek zorunda kalacağım." dedi. Sesi duygusuzdu.

"Annemdi o kadın. Anne! Anne! Anne! Nasıl yaptı bana bunu? Nasıl yine ona kandım, nasıl yine canımı yakmasına izin verdim!" Kısa saçlarımı asıldım. "Ah Elfida! Ah aptal Elfida!"

Hemşire kollarımdan tuttu. Bana sarılmak için hamle yaptığında hızla iktirdim onu. Bana bundan sonra kimsenin sarılmasına izin vermezdim.

"Yapma sakın," dedim. "Bana sevgi gösterme. Bu illet duyguyu unutmak için can atarken sakın beni ona alıştırma!" Saçlarımı düzelttim. "Tamam," dedim. "Sakinim ben. Tuvalete gidip elimi yüzümü yıkayacağım ve beni iyileştirmenize izin vereceğim."

"Yalanların gözlerinden okunuyor ama şanslı kızsın Elfida. Kimse gözlerini okuyamıyor."

Hemşire, ben banyoya girince odadan çıktı. Ağlamaya devam ettim. Canım öyle yandı ki elim ayağıma dolaştı. İlk kez böyle hissediyordum ben. Benim canım ilk kez bu kadar yanmıştı.

❗(Bundan sonraki kısım, Anoreksiya Nervoza hastalığının rahatsız edici durumunu içermektedir. Hassas olanlar, etkileneceğini düşünenler lütfen bu kısmı okumasın.)

Klozetin kapağını açtım.

"Nasıl yapacağını çok iyi biliyorsun, Elfida."

"Araştırmıştın. O poğaçaları midenden çıkarmanın yolunu biliyorsun."

Ellerimin titremesine aldırmadım ve parmaklarımı boğazıma kadar soktum. Öğürdüm. Kusamadım. Bu çok kötü bir histi. Ağzımın için kupkuru kaldı. Parmaklarımı tekrar soktum. Öğürdüm, bu sefer kustum. Midemde ne var ne yoksa kustum. Zaten yalnızca annemin gözlerinin içine bakarak yediğim poğaça vardı ve sabah yediğim o bir parça peynir.

Peynir...

Özgür...

Daha çok ağlamaya başladım. Özgür yanımda olsaydı annemin bana böyle kötü davranmasına izin vermezdi.

"Özgür'ün hayatının sonuna kadar yanında olacağını mı düşünüyorsun?"

Tekrar kusmayı denedim. Ya bir şeyler kaldıysa?

Tekrar kustum.

Kapı bir anda çalındı. Yerimden kıpırdayamadım. Bir daha kusmalıydım. Ya kaldıysa? Ya kilo alırsam? Ya yine insanların benim hakkımda konuşmaları için onlara yem verirsem?

"Elfida!" diye bağırdı. Anahtar sesi duydum.

Tekrar kusmayı denedim. Terden yüzüme yapışan saçlarımı geriye doğru atarken hıçkırıklarım hızlandı.

Canım çok yanıyor.

"Yemeseydin canın da yanmazdı."

Kapı açıldı. Onun bana baktığını hissettim ama dönüp bakamadım. Berbat bir haldeydim. Neden kendimi rezil etmeyi bu kadar iyi başarıyordum ki?

"Elfida!" dedi. Sesindeki endişe yüreğimi paramparça etti. Sevgi istemiyorum artık dedikçe bu adam beni daha çok sevgiye boğuyordu sanki.

Yanıma geldi, belimden tutup bayılmak üzere olan bedenimi kavradı. Açlıktan falan değildi bu bitkinlik. Ruhumu öldürmüştüm dakikalar önce ve bedenim de kaldıramıyordu artık.

Bedenimdeki bu aciz, çürük kemikler ruhumun her bir zerresini kuşattı. Kanlarım aktı, ortada bir Elfida kalmayacak kadar bittim. Ne kanım kaldı ne kemiğim. Ne ruhum kaldı ne yüreğim.

Özgür bana sımsıkı sarılınca canım daha çok yandı. Yanmaz dedikçe daha çok yandı.

"Sevme beni," diye fısıldadım. Sesimde yalnızca acı vardı. "Özgür, yalvarırım beni kimse sevmesin."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın.

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok sevinirim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları