Merhaba sevgilim.

Yine ben. Sıkılmıyorsundur, biliyorum. Sürekli bu toprakla konuşuyor olmam insanlara tuhaf gelebilir ama kiminle ve nasıl konuştuğumu bir sen, bir de ben biliyorum. O yüzden bu mezarlık benim evim oldu. Evimden çok uğrar oldum sana.

Senin tarihlerle aran iyidir ama ben yine de hatırlatayım.

Bugün 14 Mayıs. Bugün ben 21 oldum. Bugün, sensiz geçirdiğim 4. doğum günüm. Hoş, seninle hiç doğum günlerimizi kutlayamadık ama olsun.

21 olmanın nasıl bir şey olacağını, çok merak ediyorum. 20 zorlu bir yaştı, en iyi sen bilirsin. Ne kadar ağladım bu mezarın başında? Aklıma geldikçe başım ağrıyor resmen. Neyse, artık hayatın zorluklarına farklı bakmaya başladım. Sanırım büyümek tam olarak böyle bir şey.

Artık mutsuz şeylere odaklamıyorum kendimi. Mutsuz bir şey düşündüğümde hemen iyi bir anımı getiriyorum aklıma ya da hayal kuruyorum.

Bir de dün bir şey oldu. Yirmiyken ağladığım her şeyi silikleştirecek bir şey oldu.

Yayınevinden yanıt geldi. Kitabımı basmak istediklerini, benimle çalışmanın onlar için çok iyi bir fırsat olduğunu söylediler. İnanabiliyor musun, sevgilim? Sana anlattığım hayalim, dün gerçek oldu.

Keşke sana bunu yüz yüzeyken söyleme fırsatım olsaydı. Keşke yazmanın, bir yazar olmanın hayatta en çok istediğim şeylerden biri olduğunu anlatabilseydim. Neyse.

Yirmi birinci yaşım bana uğur getirecek, buna inanıyorum. Çok çabalıyorum, emek veriyorum ve gerçekten emeklerimin karşılığını da alıyorum. Üniversite hayatım daha renkli geçiyor artık. Yeni arkadaşlar ediniyorum ve onlara seni anlatacak kadar güveniyorum.

Hepsi çok iyi insanlar, biliyor musun? Bana hep destek oluyorlar. Dün teklifimin kabul edildiğini öğrenince nasıl sevindiler? Bizi unutma sakın diyerek espri falan yaptılar. Şapşal hepsi. Tanısan hepsiyle çok iyi anlaşırdın. Onlar da seninle tanışmayı çok isterlerdi. Neyse.

Dün 00.00'da yatağımda yatıyorken on yedinci yaşımı tekrar anımsadım. Bilirsin, her doğum günümde yapıyorum bunu. Hastanede kaldığım zamanlara, kendimle savaştığım ve kriz geçirdiğim her ana geri dönüyorum. Derin bir iç çekerek tekrar yaşıyorum o zamanları.

Bu bir nevi terapi benim için. Biliyorsun, yaralarımı kanatmak değil bu. Yaralarıma dokunuyorum. Yaralarımın iyileştiğini kendime hatırlatıyorum.

Tam olarak hiçbir zaman iyileşmeyeceğim. Zihnimdeki sesin neler dediğini biliyorsun zaten. Yine de ona alışmak, ona her gün karşı koymak da iyileşmek bence. O yüzden iyileştim diyorum kendime. Bir hastalığım vardı ve ben o hastalığı atlattım. Artık yemek yemekten çekinmiyorum. Hatta arkadaşlarımın bayılarak yediği tatlıları bizzat ben yapıyorum.

Gerçeği yalnızca biz biliyoruz. Her yemek yediğimde o sesle mücadele ettiğimizi bir biz biliyoruz. Böylesi iyi, böylesi daha iyi. Neyse.

Bu sene bana aldığın hediyeyi çok merak ediyorum. Aysun Anne kesinlikle o dolabı açmama izin vermiyor. Sanırım yetmiş yaşıma kadar bana hediye almışsın ve o hediyeleri yalnızca doğum günümde açacağım konusunda diretiyor.

Her sene senden bir hediye... Yanımda olmasan bile...

Aysun Anne şey diyor: "Özgür senin her yaşını hayal etti ve o yaşına uygun hediyeler aldı. Bir kenara koydu ve bana emanet etti. Her sene, her doğum gününde o yaşın için aldığı hediyeyi vereceğim sana. Fazlasını isteyemezsin."

Bir itirafta bulunayım. Her doğum günümden sonra, bana aldığın hediyeyi açtıktan sonra, bir sonraki sene ne aldığını merak ettiğim için yaşıyorum. Bazen hayat çok zor geliyor ve bitirmek istiyorum ama olmaz diyorum. Bir sonraki hediyeyi göreceksin, pes etmeyeceksin diyorum kendime.

Ah, sevgili. Yine ben hayata bağlayacak bir sebep buldun. Varlığın da yokluğun da hayat veriyor bana.

Neyse.

Ahmet çok serseri biri oldu, biliyor musun? Dün gece polis bastı bizim evi. Bizim serseri, kavgaya karışmış yine. Yüzü gözü şiş getirdiler ve Aysun Anne çok kızdı. Neymiş efendim, bizim kızlardan birini sevgilisiyle görmüş. Kafası atmış, çocuğu dövmüş. Kız da Ayla. Bizim deli kız. Sen misin benim sevgilimi döven diyip Ahmet'i dövmüş.

Aysun Anne de çok kızdı Ahmet'e. Ayla seviyorsa ve istiyorsa sana ne demiş. Çocuktan özür diledi de sorun kapandı.

Bana emanet ettiğin çocuklar artık çocuk değil. Hepsini bir hayat mücadelesi sardı, hepsi nasıl savaşçı, nasıl inatçı bir görsen. Görsen, sahiden görsen çok mutlu olurdun, Özgür. Hepsinin dilinde hâlâ sen varsın. Evi her tamir ettiğimizde Özgür abinin bu evi yapmak için tuğlaları tek tek dizdiği zamanları hatırlıyor musunuz diyerek sohbet açıyorlar sürekli. Dillerinden hiç düşmüyorsun. Hiç de düşürtmeyeceğim.

Seni hiç unutmadığımızı, aksine her geçen gün daha çok yaşattığımızı bil.

Hem kitabım basılınca herkese duyuracağım seni. Bakma heyecanıma, nasıl endişeliyim bir bilsen.

Bizi yazdım, bizim konuşmalarımızı. Herkes okuyacak, herkes tanıyacak seni. Beni yolda gördüklerinde Özgür gibi birine sahip olduğum için çok şanslı olduğumu söyleyecekler. Sesimizi duyuracağım sevgilim.

Mezarına gelirler belki. Seni görmek, seni yakından tanımak isterler belki. Mutlu olursun değil mi? Bence bunu çok isterdin.

Bana sesleniyorlar yine. Akşam doğum günümü kutlayacağız ya, hazırlanmam gerekiyormuş. Oysa beş dakikada hazırlanan biriyim ben. Gel de bunu Hayat'a anlat. Serhat da tutturdu akşam ben alacağım sizi diye. Neymiş efendim, taksiciler iyice kafayı sıyırmış. Bizim ekipten başka kimsenin kafası bu kadar sıyrık olamaz ama.

Serhat'ın dört senede bu kadar değişmesine her geçen gün hayret ediyorum. Aynı yaşta olmamıza rağmen kendisini benim abim bildi iyice. Ahmet bir, Serhat iki. Beni delirtecekler.

Serhat zaten yanına çok uğruyor. Derdi neyse sana anlatmıştır. Hâlâ bana karşı bir vicdan azabı çektiğini biliyorum. Bana düşkünlüğü sanırım bu yüzden ama yine de bazen boğulmuyor değilim. Doğruyu söyle, sen mi söyledin böyle şeyler yapmasını? Sen mi istedin bana karşı bu kadar iyi olmasını? Onun da yaralarını sardın mı?

Benden önce gelip sana benim yaşadıklarımı anlatmıyor değil mi? Öyle yapıyorsa şimdi gidip tekerleklerini indireceğim.

Bak hâlâ bana sesleniyor. Hayat onu darladı sanırım. Kuaföre gitmemiz gerektiği konusunda çok ısrarcı. Saçlarım uzayınca bana bir sürü saç modeli de önerdi tabii. Saçlarımın ondan daha güzel olduğunu söyleyip duruyor. Bu yüzden sürekli beğendiği modelleri atıyor bana. Kafayı sıyıran bir diğer kişi de Hayat işte.

Güneş de uğruyormuş mezarına. Bekçi abi söyledi. Kısa saçlı kız geldi geçende dedi. Oturdu, sohbet etti, sonra kendini toparlayıp kalktı gitti dedi. Herkesin derdini, sıkıntısını sen biliyorsun. Umarım sıkmıyoruzdur seni. Yakanı bırakmadı hiç kimse. Sürekli sana gelip bir şeyler anlatıyor herkes. Unutulmadığını hisset, sevgili. Kalbine dokunduğun herkes hatırlıyor seni, yaşatıyor seni.

Çok seviyoruz seni. Ama en çok, hep çok ben seviyorum seni.

Komik oldu böyle deyince ama güldün sen de. Hoşuna da gitti, itiraf et.

Elbisem hakkında ne düşündüğünü çok merak ediyorum. Ben seçtim, senin de seveceğini düşündüm gördüğümde. Sen gece mavisini çok seviyorsun ya, hemen aklıma geldin. Saçlarımı da açtım, bak. İnci tokalardan taktım. Ojelerim de çok güzel bugün.

Keşke görseydin Özgür. Çok güzel oldum ben bugün.

Neyse.

Gitmem gerek, sevgili. Gece yarısı olmadan yanına geleceğim. Geleceğiz daha doğrusu. Seninle de bir başka pastayı üfleyeceğiz. Herkes gelecek, çok güzel olacak. Senin hazırlanmana gerek yok. Sen her halinle çok yakışıklısın zaten. Hazırlansan kesin siyah giyerdin sen.

Neyse.

Görüşürüz sevgili. Yakında çok daha fazla kişi uğrayacak sana. Başını şişirecekler. Hazırlan şimdiden.

Çok seviyorum seni. En çok ben seviyorum seni.

Hoşça kal sevgili.

Koştura koştura arabaya doğru ilerledim ve arka koltuğa kuruldum.

"İyi ki geldin Elf. Yoksa Hayat kulaklarımı kesmem için beni çok zorlamaya başlamıştı." dedi Serhat. Güldüm.

"Yapardı bu arada." dedim ve üzerimdeki elbisenin eteklerini düzelttim.

"Nasılsın?" diye sordu Hayat.

"İyiyim," dedim hemen. "Özgür'e elbisemi gösterdim. Şimdi çok iyiyim."

Kendim için hazırlandıktan sonra uğradığım ilk yer onun yanı oluyordu. Beni, kendimle barıştığımı, kendimi güzel hissedebildiğimi, kusurlarımı ne kadar çok sevdiğimi görmesini istiyordum. İyileştiğimi ona her fırsatta göstermek istiyordum.

"Bu mezarlıktan gülerek çıkan tek kişi sensin," dedi Güneş. Bakışlarında şefkat, ses tonunda da hüzün vardı. Benden sonra grubun en duygusalı kendisi olmuştu.

"Çünkü buraya ölüsünü görmek için gelmeyen tek kişi benim." dedim hemen. "Ben buraya ona yaşadığımı göstermek için geliyorum. Ağlayarak giriyorum belki ama asla ağlayarak çıkmam."

Çünkü ben Özgür'ün yanındayken kendimi hiç kötü hissetmedim. O hep bana şifa oldu. İster toprağın altında olsun, isterse gözleri gözlerimde. O her zaman benim yaralarıma uzandı ve o yarayı iyileştirmeden de bırakmadı.

Arabayı bir sessizlik aldı. Özgür'ü hatırladığımız her anda bu sessizlik oluyordu. Özlemin sessizliğiydi bu ve can yakıcıydı. Yine de ağlamak istemedim. Güzel günlerin beni beklediğini, o güzel günlere onun da şahit olacağını kendime hatırlattım.

"Umarım bu seneki pastamı karamelli seçmemişsindir Hayat." diyerek konuyu değiştirdim. Hepimiz güldük. Kuaföre doğru yol alıyorduk.

"Ay asla!" dedi Hayat. "Ben o mallığı bir sene yaparım!"

Geçen seneki pastam karamelliydi ve ben karamelli pastayı hiç sevmiyordum. Hayat ise pastayı getirdiğinde, "En sevdiğin pastayla sana sürpriz yaptık!" demişti ve ben de ses çıkarmadan o pastayı yemiştim. Birkaç ay sonra gerçeği öğrenen Hayat ise çok üzülmüştü. Hem kendisine kızıyor hem de benden özür diliyordu. Ben ise gülüp geçmiştim. Sevmediğim çok şeyi yapmak zorunda kaldığım için basit bir olayı çok da kafama takmamıştım.

"Sizi en fazla bir saat beklerim, ona göre." dedi Serhat. "Bizimkiler yanınızdaki berberde olacak zaten. Hepimiz bir çıkarız."

Hayat olmaz der gibi kaşlarını kaldırdı. "Ben buna cevap veremem, Serhat." diyip telefonuna dönmüştü. Kısa süre sonra kuaföre gelmiştik biz de. Saçlarıma hafif bir dalga vermelerini istemiştim. Makyajı da fazla abartmamaları gerektiğini söyledim. Hayat ve Güneş de saçlarını ve makyajlarını yaptırdıktan sonra elbiselerini giymişlerdi.

Serhat'ın da dediği gibi bir saat sonra hepimiz hazırdık. Bizim grubun erkekleri de neşeyle bir tartışma içerisine girmişlerdi. Dünkü maç ve yarınki halı saha hakkında konuşuyorlardı. Serhat onlara dahil olmadı.

Ben arabanın önünde Hayatlarla beklerken Serhat yanımıza geldi. Sarı saçlarını rüzgâr sürekli savuruyordu ve güneş gözlüğüne takılıyordu tutamlar. Üzerine giydiği beyaz gömlek de onu büyük göstermişti. Birbirimizin gençliğini bildiğimiz için aramızdan biri olgun görününce ister istemez duygulanıyordum ben.

Sen hep yaşında kalacaksın, sevgili. Sen hep on sekiz olacaksın. Sen hep benim on yedim olacaksın.

"Çok güzel olmuşsunuz üçünüz de." dedi gülümseyerek. Teşekkür ettik. "Ama bir şey eksik." Sürücü koltuğuna gitti ve torpidonun gözünden bir paket çıkardı. Tekrar yanımıza geldiğinde güneş gözlüğünü gözünden çıkardı. Saçlarını geriye doğru tarayıp güneş gözlüğünü başına yerleştirdi. "Bu yüzden benim Elfida'ya doğum günü hediyesini erken vermem gerekiyor." dedi. Merak ettim bana ne aldığını.

Bana uzatınca önce teşekkür ettim, sonra paketi yavaşça açmaya başladım. Paketin içerisinden bir taç çıktı. Beyaz manolyalarla yapılmış, cenneti anımsatan bir taç almıştı bana.

Beyaz manolyaları görünce gözlerim hemen doldu. Ellerim titredi.

"Seni hiçbir zaman yalnız bırakmadığını biliyorsun zaten." diyerek başladı cümlesine. "Ama bugün ona daha yakın hissetmen için sana onu en çok anımsatan şeyi takmanı istedim. Beyaz manolyalar sana çok yakışır. Özgür seni böyle görse sana tekrar âşık olurdu," dedi.

Bir hıçkırık kaçtı dudaklarımın arasından. Kendimi tutamadım. Çok güzel bir hediyeydi bu.

İlk başta konuşamadım ama ona sarıldım. Bana sarıldığında kendi içerisinde hâlâ süren o vicdan azabını hissettim. Bir abi gibi korumacıydı sarılışı, özür diler gibiydi saçlarıma dokunuşu.

"Teşekkür ederim," diye fısıldadım. "Alabileceğim en güzel hediyelerden biri."

"Özür dilerim," diye fısıldadı. "O zamanlarda olabileceğim en iyi insanlardan biri olamadığım için." dedi.

Bir şey demedim. Ben, beni uykusuz bırakan, ertesi gün okulda gözlerimin şiş olmasına sebep olan kimseyi affetmedim. Onların bende açtıkları yaraları kapamış olsam da o yaranın izlerini kemiklerim çürüyene kadar taşıyor olacağım ama onları hayatımdan çıkarmadım. Değişmek istediklerini söylediler. Artık beni yalnız bırakmayacaklarını söylediler. Beni göremedikleri için özürler dilediler. Ben her gün Özgür'ün mezarına gelirken onlar beni mezarlığın kapısında beklediler.

Yasımı tutmama müsaade ettiler ama kendimi öldürmeme engel oldular. Özgür ölünce ve hayat benim için anlamsızlaşınca çok ölmek istedim. Kırgın Elfida'dan daha çok ölmek istedim ama onlar beni hiç yalnız bırakmadılar. Onlar yarayı açandı ama yaraya tuz basıp yarayı saran da onlar oldu.

Onlar da biliyor. Benim kalbim çok kırıldı ve bu kırıklar düzelmeyecek. Onlar da biliyor ki gözlerime her baktıklarına bana yaptıklarını hatırlayacaklar. Ama büyüdük biz. Ben mesleğimi icra etmek üzere olan yetişkin bir kadın oldum. Onlar da artık insanın ruhunun bedeninden daha önemli olduğunun farkındalar. Tutamadık zamanı, büyüdük biz.

Kollarımı ondan ayırdıktan sonra tacı başıma taktım. Hayat ve Güneş dolmuş gözleriyle beni bir süre süzdüler, sonra bana sıkıca sarıldılar. İçimden bir kez daha Özgür'e teşekkür ettim.

İyi ki, sevgili. İyi ki geldin bana. İyi ki sevdin beni, İyi ki sevdirdin kendimi. İyi ki uzandın yaralarıma ve iyi ki sardın kırgın bakışlarımı.

Duygusallığı üzerimden attıktan sonra hepimiz doğum günümün kutlanacağı kafeye gittik. Seneler önce Serhat'ın benim hakkımda iftiralar attığını öğrendiğim kafeydi burası. O zamanları hatırlayınca Özgür'ün güzel yüzü gözlerimin önüne geldi ama acımı kimseye belli etmedim.

Aysun Anne, annem, babam, onların arkadaşları, benim üniversitedeki arkadaşlarım, lisedeki arkadaşlarım, bizim çocuklar, yani herkes gelmişti. Kocaman bir pasta yaptırmıştı annem ve üzerinde de benim arkadaşlarımla bir akşam, sahilde çekindiğim kalabalık bir fotoğraf vardı.

Herkes gülüyordu, ben de oradaydım ve ben de gülüyordum.

Bu sahil gecesinde ben de vardım ve itiraf etmeliyim ki bu sefer başrol bendim.

Hepimiz pastaya buruk bir tebessümle baktıktan sonra mumları pastaya yerleştirdiler ve yaktılar.

Hep bir ağızdan döküldü o cümle.

"İyi ki doğdun Elfida!"

Ben iyi ki doğdum. İnsanlar beni seviyor, bana değer veriyor. Beni yargılamıyor. Beni olduğum gibi kabul ediyor. Benim önümde bir taş değil, yollarımdaki çiçek oluyorlar. İyi ki doğdum ben. Yirmi bir oldum ama iyi ki içimde hep çocuk kaldım.

Mumları üfledim. Herkesin kahkahasına alkışlar karıştı. Hepsine gülümsedim. Aileme, arkadaşlarıma sarıldım. Bana aldıkları hediyeleri tek tek açtım. Gördüklerinde beni anımsadıklarını söyleyip birçok hediye almışlardı ve hepsi çok güzeldi.

Herkese teşekkür ettim. Fazla arkadaşın olunca çabuk yoruluyordun ve eski Elfida olsa kafenin köşesinde oturmayı tercih ederdi ama ben hepsiyle sohbet ettim. Çenem yorulana kadar, bacaklarım ağrıyana kadar sohbet ettim.

Sonra ailemin yanından ayrıldım. Serhat, ben, Hayat ve Güneş, arabaya bindik. Aysun Anne, bu seneki hediyemi vermişti ve Özgür'ün bana ne aldığını merak etmekten çatlayacaktım. Mezarına gidene kadar açmamam gerekiyordu ama her sene bu durum daha da zorlaşıyordu.

"Annenin aldığı hediye çok güzeldi." dedi Hayat. "Yıllardır söyler dururdun bize de bir türlü gerçekleştirememiştik."

Annem bana bir konser bileti almıştı. Emre Aydın'ın konserine bir bilet almıştı. Hediyeyi açtığımda sevinçten çığlık atmıştım resmen. O da beni mutlu görünce çok mutlu olmuştu.

"Bence babanın hediyesi aşırı iyi." dedi Güneş.

Babam bir daktilo almıştı bana. "Yalnızca sana özel hikayeleri burada yazmanı ve saklamanı istiyorum," demişti. Çok anlamlı bir hediyeydi benim için ve aldığımda gözlerim de dolmuştu. Babama sımsıkı sarılmıştım.

Mezarlığa geldik, araba durdu ve biz de arabadan indik. Yine hepimizi o tuhaf sessizlik almıştı. Ellerim titriyordu ama belli etmedim. Özgür'ün bana aldığı hediyeyi sımsıkı tutuyordum. Mezarlığa girdik, adımlarımız yerini biliyordu.

"O, Özgür'dü." yazısını okuyunca dudaklarım titredi ama gözlerimi göğe kaldırıp kendimi toparladım.

Mezarlık karanlık olmasına rağmen Özgür'ün mezarının yanındaki ağaca ışıklar yerleştirdiğimiz için etrafımız aydınlıktı. Özgür gecenin çocuğuydu ve onu geceden mahrum bırakmak istememiştik ama onun karanlıktan çok korktuğunu da öğrenmiştim. Bana çektiği o videonun yanında yirmi yedi not kâğıdı daha vardı ve her bir not kağıdında kendisini anlatan cümleler yazmıştı.

Altıncı not kağıdında şu yazıyordu:

"Ben Özgür Soykan, gecenin çocuğuyum ama karanlık avcunun içine almış, boğuyor beni."

Bu cümleyi okuduğumda ne demek istediğini anlamamıştım ve Aysun Anne'ye sormuştum. O söylemişti karanlıktan korktuğunu. Çok şaşırmıştım, hâlâ şaşırırım.

Ertesi gece mezarlığa gelmiş ve onun mezarına ışıklar sermiştim.

Hepimiz mezarlığı çevreleyen mermerlere oturmuştuk. Sessizdik. Serhat, elinde küçük pastamızı tutuyordu ama hemen mumları üflemeyecektik. Her zamanki gibi sohbet edecektik öncesinde.

"Biz geldik, sevgili." dedim. "Makyajım bozulmadan, saçlarım dağılmadan, arabam bal kabağına dönmeden geldim yine sana. Bu gece bütün sokak tabelaları seni işaret etti yine."

Gülümsedim. "Bu gece, dünyanın en güzel kızı sana geldi. Mumları üflerken ellerimden tutacaksın, değil mi?" Mezarındaki çiçekleri okşadım.

"Ne dilediğimi yine yalnızca sen bileceksin ve bütün sene boyunca benimle o dileği gerçekleştirmeye çalışacaksın." Bir avuç toprak aldım elime.

"Beni bu sene yine çok seveceksin. Kemiklerimdeki Cennet'inde bahçelerimize yeni çiçekler ekeceksin. Yazdığım kitabı ilk sen okuyacaksın, ilk sen eleştireceksin."

Mezar taşına eğildim ve soğuk taşı öptüm. Onun sıcak tenini öpmeyi çok istedim. Kimseye söyleyemedim. Bir o anladı.

"Hepimiz için zorlu bir seneydi Özgür. Hayat gittikçe zorlaşıyor ve ayak uydurmak zor artık. Ama mücadele etmeden pes etmek yakışmaz bize." dedi Güneş.

"Grupta en çok pes etmek isteyen ben olabilirim." dedi Hayat. "Diğerleri gibi değilim." diyerek itiraf etti.

"Bakma sen ona birader." dedi Serhat. "En inatçımız o. Hiç pes eder mi? Pes etmek ister ama inat eder, asla pes etmez."

Güldük hepimiz.

"Bugün babamı görmen lazımdı sevgilim." dedim. "Bana aldığı hediye çok özel."

"Hele annesinin aldığı!" diyerek atladı Hayat. "Emre Aydın konserine bilet almış Özgür!" dedi neşeyle. Sonra yüzü düştü. "Siz o konsere çok yakışırdınız." diye devam etti.

Burnumun direği sızladı.

Eksik kaldık, sevgili. Şehir bağrına bassa ne yazar, zaman ellerimizden tutmadıkça? Yapmak isteyeceğimiz onlarca şey vardı. Ne bir tatil yaptık ne bir konsere gittik ne de ailelerimizle bir yemek yedik beraber. Biz çok eksik kaldık. Bu eksiklik benim yüreğime yerleşti. Kemiklerime kadar çürüdüğümde bile o boşluğun izi kalacak toprağımda.

"Hadi," dedim kendimi toparlayarak. "Mumları üfleyelim."

Serhat pastanın kabını açtı ve pastaneden aldığımız pastayı çıkardı. Üzerine sekiz mum dikti ve sekizini de yaktı. Kızlar ayağa kalktı. Serhat pastayı bana tuttu ve gözlerimi kapattım.

"İyi ki doğdun Elfida!" dediler yine.

Ama ben bu sefer yalnızca onun sesini duydum. Gözlerimi kapattığımda tam karşımdaydı, pastamı o tutuyordu ve bana gülümsüyordu. Onun sesi kulaklarıma dolunca burnumun direği sızladı.

"Hadi bir dilek tut!" dediler.

Senelerce içime ağlayan o kırgın kız çocuğunu, bu sene beni okuyan herkes duysun.

Mumları üfledim.

Bir yaşıma daha girdim ama Kırgın Elfida olarak yaşamaya devam ettim.

Özgür olmadan dördüncü kez mumlarımı üfledim ve dördüncü dileğimi tuttum.

Etrafıma gülücükler saçtım ama yüreğimdeki yalnızlığı bastıracak bir tebessüm bulamadım.

Yine de gülümsedim. Eksik hissetsem de, yaralı olsam da, ruhumun kırık yerleri sızlasa da onun için gülümsedim.

Bugün bir yaşıma daha girdim, sevgili.

Bugün biraz daha yaklaştım sana.

Pastayı kenara bıraktıklarında ellerim hemen hediyeye gitti ve paketi özenle açmaya başladım.

Siyah kaplı bir defter çıktı paketin içerisinden ve bir de bir dolma kalem.

İkisini de ellerimde sıkıca tutarken defterin ilk sayfasını açtım ve onun el yazısını gördüm.

"Anlatacakların var, içinde birikmiş meselelerin var.

Bu sene, bu deftere o kalemin mürekkebinden sen damlasın."

Gözlerim doldu. Ellerim kalemi tutarken titriyordu çünkü bu adamın her defasında beni bu kadar iyi yaşamasını aklım almıyordu. Beni nasıl anlamışsa, beni nasıl sevmişse, atacağım adımların hepsini hesaba katmıştı ve bana dünyanın en güzel hediyesini vermişti.

Kendimi biraz toparladım ve el yazısının hemen altına yazmaya başladım.

"Ben Elfida Sayar. Ellerinde çiçeklerle kapısına dayanan adamı kemiklerindeki cennetinde ağırlayan kadın.

Zamanı tutamayanların diline dolanmış bir sigara içimlik masalın adıyım."

"İyi ki doğdum, sevgili."

Defteri mezarın mermerine bırakır bırakmaz mezar taşına bir kuş kondu. Gözlerim o kırlangıca takılınca hareketlerim anında durdu. O videoyu anımsadım. Yanıma bir kırlangıç olarak geleceğini söylediği o cümleyi hatırladım ve gözlerim anında doldu.

"Hoş geldin, sevgili." diye fısıldadım. "İyi ki geldin."

Kırlangıç başını eğdi, başını kaldırdı ve öttü. Bir kahkaha attım. Seneler sonra Özgür beni ziyarete gelmişti ve dünyanın en güzel kızının en mutlu olduğu an, bu andı.

Kırlangıç, onu sevmeme izin vermeden uçtu ve gitti.

Ağladım, içimde tutamadım. Kırlangıç, onu sevmeme izin vermeden gittiği için üzüldüm. Yirmi birinci yaşımı sevdiğim adamın kollarında kutlayamadığım için üzüldüm. Yirmi bir yaşımın bana getireceklerinden korktuğum için üzüldüm. İyileştiğim için ama hastalığın tekrar nüksetme ihtimali aklıma geldiği için üzüldüm.

Sonra ellerimde tuttuğum o defteri hissettim. Bana hayat veren, bana nefes olan, soğuk ellerimi ısıtan, köşelere sinen Elfida'yı şehrin güneş vuran sokaklarına çıkartan adam için gözyaşlarımı sildim. "O, Özgür'dü" yazısına dokundum.

Bak, sevgili. Kanadım ama sardım yaralarımı. Kırıldım ama kırgın kalmadım. Sana geldim ve ruhumu verdim. Büyüdüm ama senin için hep on yedi kaldım.

Mezara eğildim ve beyaz manolyalardan birini kopardım. Çantamın içerisine attığım bir yara bandını çıkarttım ve çiçeği sağ köprücük kemiğime o yara bandı ile yapıştırdım.

Ben, Elfida Sayar, dünyanın en güzel adamına kemiklerimde bir yuva verdim. Kemiklerim çürüyene kadar o evin yıkılmayacağının yeminini ettim.

Elfida Sayar'ı son kez yazdım. Onun için anlatacağım çok şey var ve ben burada söyleyeceklerimi son bölüme saklıyorum.

Yargılar hiç dinmeyecek. İnsanlar değişse bile özü aynı kalacak ve yargılar hiç susmayacak. Yargılara boyun eğmeyi değil, yargılara sağır olmayı başardığımızda bir yaramızı sarmış olacağız.

Kanaya kanaya saracağımız bir yara olacak bu. Canımız çok yanacak ama yara kabul bağladığında yaşadığımızı hissedeceğiz. Elfida size bunu anlatmak istedi. Umarım başarabilmiştir.

Buraya birkaç cümle ile Elfida Sayar'ın sizin için ne ifade ettiğini yazarsanız çok mutlu olurum.

Son bölümde görüşmek üzere. 🤍

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları