"Seni ağlarken görmek hiç hoşuma gitmiyor, Elfida Sayar." Özgür'ün hafif eğlenir, hafif de sitem dolu ses tonu beni kendime getirdi. Kollarımı onun boynundan çözdüm ve bakışlarımı yere eğdim.

"Sulu göz birini başına bela ettin, Özgür Soykan." dedim ve banka geri oturdum.

"Başımın üzerinde yerin var," dedi ve gülümsedi. Ufak bir tebessüm ettim ve istemsizce saçlarına baktım. Gerçekten yerim var mıydı?

"Ama dur, biraz neşelendireyim seni," dedi ve iki elini ağzına götürüp güçlü bir ıslık çaldı. Onun baktığı yere bakabilmek için ben de arkamı döndüm ve geçen gün bize kahve getiren kız ve oğlanı gördüm. İkisinin de üzerinde bu sefer güzel, kalın kıyafetler vardı ve bunu beni çok mutlu etti.

"Ahra! Emektar radyoyu kap gel aslanım!" diye bağırdı Özgür. Sesi gerçekten gür çıkmıştı ve kalın ses tonu istemsizce hoşuma gitmişti. Adının Ahra olduğunu öğrendiğim çocuk, koşarak bir sokağa girdi. Kız kardeşi onu ağacın köşesinde beklerken bize el salladı. Ben de ona el sallayınca bana bu sefer öpücük gönderdi ve kıkırdamadan edemedim. Ben de ona öpücük gönderdim ama bunu ilk kez yaptığım için çok yadırgamıştım.

Özgür, bizi gülümseyerek izlerken Ahra sokağın başında tekrar belirdi. Elinde antika bir radyo tutuyordu ve iki eliyle de sımsıkı kavramıştı. Bir sağa bir sola eğile büzüle koşarak yanımıza geldi ve "Buyur abi," dedi. Özgür, çocuğun saçlarını karıştırarak onu güldürdü ve sonra da ağacın önünde bekleyen küçük kıza da gelmesi için işaret etti. Kız, koşarak yanımıza geldi ve hemen abisinin elini tuttu.

Özgür gözlerini bana çevirdi ve elini bana uzattı. "Ne yapacağız?" diye sorduğumda ise, "Soru sormayacağız," diye yanıtladı beni.

Ben de itiraz etmedim ve elini tutarak ayağa kalktım. Elleri sıcacıktı ve buzdan parmaklarımı bir anda ısıtıvermişti. Özgür, gözleriyle Ahra'ya bir işaret verdi ve Ahra, radyoyu bizim oturduğumuz banka koyup açma düğmesine bastı.

Erol Evgin ve Emel Sayın'dan İşte Öyle Bir Şey şarkısı çalmaya başladı radyodan ve gülümsemeden edemedim. Bu şarkıyı çok severdim. Bazen bu şarkıyı dinlerdim ve her defasında yüzümde ufacık da olsa bir tebessüm oluşurdu. Benim için yeri çok ayrı olan bir şarkıydı bu yüzden.

Özgür, elini belime koyunca irkildim ama kendimi çabuk toparlayıp ben de elimi onun omzuna koydum. Biliyordum, dans edecektik. Biliyordum, bu şarkıya varlığıyla bambaşka bir anlam verecekti.

"Ben dans etmeyi bilmem," dedim ve gülümsedim. Kahve gözlerine ilk kez bu kadar yakından bakıyordum ve gözlerindeki parıltıları çok sevmiştim. Benim gözlerim de parıldıyor muydu?

"Ben de bilmiyorum ama sonuçta hareket etmemiz yeterli," dedi ve hafifçe salınarak hareket etmeye başladık. Ayaklarım minik minik adımlarla yana kayıyordu ve belimi tutan elinin tenimi yaktığını hissediyordum. İlk kez birinden rahatsız olmamıştım. İlk kez birinin vücudumu yargılamak için değil de değer verdiği için bana dokunduğunu hissetmiştim. Bu benim için paha biçilemezdi.

Özgür, bir anda hızlandı ve döne döne dans etmeye başladı. E haliyle beni de kendisiyle sürüklüyordu ve kahkaha atmadan edemedim. Ben gülünce, o daha çok güldü ve daha hızlı dönmeye başladı. Bir adım öne gitti, bir adım geriye geldi. Sağa kaydı, sola kaydı, bir tur döndük ve ikimiz de sesli kahkahalar attık.

Sokaktan geçen simitçi güldü bize, biz de ona güldük. Ahra ve kardeşi bizi izledi, onlara bakıp gülümsedik. Dalgalar kıyıya vurdu, onlara yaklaşıp bir selam verdik. Yan bankta oturan teyze ve amca bizi gülerek izledi ve biz de onlara gülümsedik.

"Hep böyle gülümse, Elfida," dedi Özgür. Ses tonuna mest oldum. Gözlerimi ona çevirdim ve gülümsedim. Gözleri dudaklarıma kaydı ve gülümsemesi genişledi.

"Hep böyle gülümse, Özgür," dedim. Salına salına dans etmeye devam ettik. Yorulmadık, asla yorulmadık. Şarkı hiç bitmeyecekmiş gibi hissettik. Sanki bozuk bir radyoydu ve bu şarkıyı bizim için sonsuza kadar çalacak gibiydi.

"Eğer ömrün boyunca böyle güzel güleceksen bu şarkıyı sonsuza kadar çalar bu radyo," dedi Özgür.

"Hiçbir şey sonsuz değildir." dedim ama yine de gülümsüyordum. Sağa doğru adımladık.

"İlla sonsuzluk olmasın diyorsan, istediğin şeyin sınırsız olduğunu düşünürsen de aynı kapıya çıkmış olursun," dedi. Sola kaydık.

"Özgür Soykan ve sınırı olmayan düşünceleri..." dedim ve etrafımızda döndük.

"Elfida Sayar ve sınırı olmayan güzelliği..." dedi Özgür. Utandım ama gülümsemeye devam ettim. Özgür bir iç çekti ve, "Hele bir de şöyle güzel gülüyorsa..." diye mırıldandı.

Şarkı, Özgür'ün son cümlesiyle bitti ve biz de ayrıldık. Bir nota çalındı kulağımıza ama yalnızca ikimiz duyduk. Bir kuş cıvıltısı gibi, bir yaprak hışırtısını andıran, bir serap gibi yalancı, bir fotoğraf karesi gibi anlamlı, bir rüzgar gibi ten ürperten bir ses...

Nota, satırından sıyrıldı ve göğsümü delip kalbime ulaştı. Özgür bana o pırıl pırıl gözleriyle bir baktı, o nota o an kalbime kazındı.

Özgür, gülüşünün imzasını kendi kalbinden çıkagelen notasıyla kalbime attı ve iyileştim. Hangi yaramı sardı, hangi yarama üfledi o notayla, bilmiyorum ama iyileştiğimi hissettim.

Elfida Sayar, bir akşamüzeri, saatin kaç olduğundan habersizken, kalbine adı kazınmış adamın bir bakışıyla bir yarasını sardı.

🤍

Eve, lise hayatım boyunca ilk kez gülümseyerek girmiştim. Aklıma dans edişimiz geldikçe daha da gülümsüyordum ve bunun bir sonu yok gibiydi.

Özgür'ün yanından ayrıldıktan sonra direkt eve gelmiştim ve antika radyoyu da ben almıştım. Odamın en güzel yerine koyacaktım bu radyoyu ve baktıkça Özgür'ü hatırlayacaktım.

Neyse ki evde kimse yoktu ve yemek yeme gibi bir zorunluluğum olmamıştı bu akşam. Direkt odama çıkmış, Özgür'ün kokusu sinen montumu sandalyeme özenle asmış ve banyoya girmiştim.

Kısa bir duşun ardından yatağıma yatmış ve bildirimlerimi kontrol etmiştim.

Özgür mesaj atmıştı ve onun bildirimini görünce gülümsemeden edemedim.

ozgursoykan: Hani gözün bir yere dalar da,

ozgursoykan: Sonra biri dürter, bir şey uyarır seni,

ozgursoykan: Ve kendine gelirsin ya,

ozgursoykan: Senin hayatıma girmen de işte öyle bir şey.

Ben ne yaptım ki?

ozgursoykan: Sen yokken olduğum yerde kalmıştım.

ozgursoykan: Gerçek dünyadan kopuktum,

ozgursoykan: Ama o dünyada da yaşadığımı biliyordum.

ozgursoykan: Senin varlığın beni uyardı.

ozgursoykan: Ve ben sonu olmayan o dalgınlıktan kurtuldum.

ozgursoykan: Hayatı fark ettim.

ozgursoykan: Dalgınlığıma gelen ve kaçırdığım o güzel şeyleri fark ettim.

ozgursoykan: Mesela içimi ısıtan bir tebessüm olabileceğini öğrendim.

ozgursoykan: Mesela değer verdiğin insanın ses tonunun kalbime kazınabileceğini fark ettim.

ozgursoykan: Mesela değer verdiğin insanla istediğim yaşa geri dönebileceğimi anladım.

ozgursoykan: Senin varlığın, işte böyle bir şey, Elfida.

Senin varlığın da bana bir şeyler öğretti, Özgür.

Mesela gözlerin hangi anlarda parıldadığını hatırladım.

Mesela bir şarkının insanı ayağa kaldırabileceğini deneyimledim.

Hani yaşıyormuş gibi hissedersin ya, işte öyle bir şey.

Mesela değer verdiğin insanın bir bakışıyla,

Adını bile koyamadığın bir yaranın kapanabileceğini öğrendim.

Hani bir bakışla iyileşirsin ya, işte öyle bir şey.

ozgursoykan: Farkında olmasan da aynı şeyleri sen de bana yaşattın, Elfida.

ozgursoykan: Bilmediğim bir boşluk varmış yüreğimde,

ozgursoykan: Sensizlikten dolayı açılmış bir yaraymış,

ozgursoykan: Ve sen bugün bana öyle güzel güldün ya,

ozgursoykan: Yüreğimdeki o boşluğun dolduğunu hissettim.

ozgursoykan: Hani bir gülüşle tamamlanırsın ya, işte öyle bir şey.

ozgursoykan: Hani bir gülüşle tamamlanırsın ya, işte öyle bir şey

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🤍

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları