Uykumdan sıçrayarak uyandığımda yatağın diğer yanını boş görünce gördüğüm kâbusu çabucak unutup Özgür'ü aradım. Yanımda değildi. Yatağında yatmıyordu. Yatağın onun tarafı buz gibiydi.

Özgür yoktu.

Üzerimdeki yorganı nasıl attığımı bilemedim. Panik sardı dört bir yanımı. Gitmesinden ölesiye korkuyordum ve ondan başka kimsem kalmamıştı. Onsuz olmazdı, hayır. Özgür gitmemişti. Özgür beni yine terk etmemişti.

Odadan çıkarken hızlanan nefeslerimi duydum. Kalbim günlerdir hiç atmadığı kadar sesli atıyordu. Kısa saçlarım uykudan dolayı karışmıştı ve üzerime geçirdiğim Özgür'ün montuna sıkıca sarılmıştım. Sıra sıra dizilmiş odaların her birine baktım. Bu kapıların ardında Özgür olabilir miydi? Nasıl kontrol edecektim?

Ya gittiyse?

Ya sahiden, yine gittiyse?

"Sana bir yuva vermişti dün gece. Yokluğunun hazırlığını yapmış meğersem."

Susmasını söylemek istedim o sese. Sadece susmasını istedim ama o hiçbir zaman susmayacaktı.

Büyük salonunun etrafında dört döndüm. Bir kapıyı çalmak istedim, adımlayamadım, yapamadım. Nefes almak bile zor geldi. Niye böyle oluyordu?

"Elfida?" Duyduğum sese döndüm. Aysun Anne karşımdaydı. Üzerini giymişti. Güneş daha yeni doğmak üzereydi ama o uzun zamandır uyanıktı sanırım.

"Özgür," dedim. "Özgür nerede?" Sesim titremişti. Benim endişemi görünce adımlarını hızlandırıp yanıma geldi.

"Özgür," dedi ve üzerimdeki montun omuz kısımlarını düzeltti. "Bir yere gitmesi gerekti. Birkaç saat önce çıktı ama sen uyanana kadar gelmeyi planladığı için sana söylemedi." dedi. Rahatlayamadım.

"Geri gelecek, değil mi?" diye sordum.

Bir kolunu omzuma atıp sobanın olduğu koltuğa doğru ilerletti bedenimi. "Öznesi Özgür olan bir cümle kurdun Elfida. O her zaman geri döner."

"O gitmişti ama," dedim. Sobanın hemen yanına oturdum. Kemiklerim ısındı. "Sanki bir daha hiç geri gelmeyecekmiş gibi gitmişti."

Dudakları arasından bir nefes verdi. Üzerindeki uzun hırkanın uçlarını birleştirdi ve kollarını göğsünün altında topladı. Yanıma oturdu. Sarı saçlarını kulaklarının arkasına attı.

"Özgür biraz zor biridir," dedi. Sesinde adını koyamadığım bir samimiyet vardı. "Yaşanmışlıkları ona bazen nefes aldırmaz. Kendi sesi çok baskın gelir. O içindeki sesi susturabilmek için sadece o sesi duyabileceği bir yere ihtiyacı olur ve o sesle savaşır. O sesi yenene kadar da gelmez."

Ne diyordu bu kadın?

"O gidişi de bu yüzdendi. Sana içindeki o kirli ruhu yansıtmak istemediği için gitti." Kolumu tuttu. "Ama asla isteyerek çıkmadı bu kapıdan." dedi. "Bana veda ettiği sırada gözlerine baktığımda zihninde yuva kuran tek şeyin sen olduğunu anlamıştım." Gülümsedi. "Bu çocuk sana baya âşık olmuş ama bu iyi bir şey. Giderse ayakları, gelmezse ruhu sürüklenir yanına. O yüzden korkma, güzel kız."

"Bunu bilsem bile içimdeki korkunun tarifi yok. O bana ne kadar aşıksa ben de ona o kadar aşığım. Ben böyle korktuğumu daha önce hiç hatırlamıyorum Aysun Anne. Onu kaybetmekten çok korkuyorum. Belki bencillik bu ama o olmazsa artık hayatıma nasıl devam ederim, bilmiyorum."

"Senin hayatında yaşadığın bu çıkmazın şimdilik Özgür ile bir ilgisi yok bence." dedi. Gözlerimi ona çevirdim. Bakışlarında bir ima vardı ama kesinlikle bir yargı yoktu. "Senin canını çok yakmışlar. Sen de kendi yolundan çıkmışsın. Dinlenecek bir kaldırım taşın bile yok. Ruhunu ısıtacağın bir soban yok. İçindeki küçük kız çocuğunun sesini duyuracak kelimeleri hiç öğretmemişler sana. Hayatın konusunda Özgür büyük bir rol oynayabilir ama elbette bir insansız yaşarsın. Elbette Özgür'süz nefes alırsın."

Ayağa kalktı ve sobanın üzerinde kaynayan çaydanlıktan iki bardak çay aldı ve tekrar oturdu. Birini bana verdi. Kalorisi hiç olmadığı için rahatlıkla içtim ben de.

"Fakat dediğim gibi, senin yaranın şifası Özgür değil." diye devam etti sözlerine. "Senin yaraların kanamış bir kere. Ruhun o yaraları elbet saracak zaten. Elin kesildiğinde ilaç mı sürersin üstüne? Hayır. Açık bırakırsın yarayı, vücudunun o yarayı kapatmasını beklersin. Tek yapabileceğin şey, açık yaranın enfeksiyon kapmasını önlemektir. Şifa zaten yaradadır. Özgür senin için bir yaraysa şifa o zaman Özgür'dür. Ama senin yaraların daha derinden, güzel kız. Oraya Özgür ulaşamaz."

"Onu siz büyüttünüz, değil mi?" diye sordum. Bana baktı, gözlerimi süzdü ve sonra başıyla onayladı beni.

"Ben şu kapıların ardındaki bütün çocukların annesiyim. Bana kollarını açan, ona sarılmamı isteyen herkesin annesiyim." dedi. Sesinde yaşanmışlığının izleri vardı. "Fakat nereden çıktı bu?" diye sordu.

"Özgür de bana tam olarak bunları söylemişti çünkü. Beni en başından beridir en iyi o anlamıştı ve ailenin ne kadar önemli bir şey olduğunu bir kez daha anladım." Gözlerim doldu. "Ben ailemden hiç böyle bir eğitim görmedim. Bana kimse böyle şeyler anlatmadı."

"Aile, yalnızca anne babadan oluşmaz Elfida." dedi. Omzuma koydu elini. "Sen Özgür'ü yuvan bildiğin günden beridir o senin ailen zaten. Eğer kabul edersen," Çok güzel gülümsedi. "Ben senin de annen olurum."

Gözlerimi kaçırdım. Ağlamak istemiyordum. Bu kadın böylesine güzel konuşurken ağlayıp bu anın büyüsünü bozmak istemiyordum ama tutamadım kendimi. Annemin yaptıkları aklıma gelince, o poğaçayı dudaklarıma vura vura yediğim anlar gözümün önüne gelince gözyaşlarımı tutmak mümkün değildi.

"Ben," Cümleyi toparlayamadım. Titreyen ellerimi sıkmayı bıraktım ve kollarımı Aysun Anne'nin beline sarıp başımı göğsüne sakladım. Ağladım, ağladım... Saatlerdir tuttuğum gözyaşlarımı bıraktım. Aysun Anne'nin göğsü daha önce hiç hissetmediğim bir yerdi. Şefkat demek istedim ama daha önce hiç şefkat görmedim ben. Huzur demek istedim ama huzur hakkında ne biliyordum ki ben?

Bıraktım bir ad koymakla uğraşmayı. Bana öyle güzel sarıldı ki içimde sızlayan her bir yaraya bir rüzgâr esti. Sızlayan kemiklerime bahar geldi.

"Ağla, istediğin kadar ağla." diye fısıldayıp saçlarımın üzerinden öptü. "Zehrin akana kadar ağla, güzel kız."

Ağladım. Hayat'ın on yedi yaşımı nasıl mahvettiğini düşünerek, annemin ve babamın gözünde hiçbir değerimin olmadığını düşünerek, bu hayatta yalnız başıma olduğumu kabul ederek, Serhat'ın o alaycı sözlerini zihnimde yankılatarak ağladım. Hepsi birikti. Bir süre sonra hangi acının zehrinin aktığını bilemeyecek kadar gözyaşı döktüm.

Yaralarımı deştim, yaramda saklı şifayı bulabilmek için.

"Sultan?" Özgür'ün sesini duydum. Aysun Anne başını kaldırıp arkasına baktı. Ben de başımı Aysun Anne'nin göğsünden kaldırınca Özgür ile göz göze geldim. Beni böyle görünce kaşlarını hemen çattı. Elindeki poşeti hemen yere bırakıp sobanın yanına, benim yanıma çöktü. İlk önce Aysun Anne'ye sonra benim gözlerime baktı.

Aysun Anne bacağımı hafifçe sıkıp ayağa kalktı.

Özgür, Aysun Anne ile ne konuştuğumuzu anlamıştı. Onun huyunu bilirdi zaten. Benim içimi açmamı sağladığını biliyordum. Bu yüzden bana ne olduğunu sormadı. Gözyaşlarım yüzünden yüzüme yapışan saçlarımı geriye doğru attı.

"Şu gözyaşları kalbimi nasıl sızlatıyor, ah bir bilsen Elfida." diye mırıldandı.

"Üzgünüm," dedim. "Durmak nedir bilmiyor bu yaşlar."

"Akarsa benim canımı, akmazsa senin canını yakacaklar. O yüzden bırak aksın bu gözyaşları." dedi.

Daha çok ağlamaya başladım. Bu adam nasıl biriydi? Benim aklıma yatmıyordu. Her şey bir rüya gibi geliyordu. Bu adamın sözleri, bir kalpten değil de bir kalemden sıyrılmış gibiydi. Üzerine kafa yorup kurulan cümleler gibiydi ama bir anda çıkıveriyordu dudaklarından.

"Ben hayatımdaki hiç kimseyi sevmiyorum artık. Sen dışındaki herkesten nefret ediyorum. Bana ne kadar iyilikleri dokunduğu umurumda değil. Hepsinden nefret ediyorum. Bu beni kötü biri yapmaz, değil mi? Annemi sevmiyorum ama acımasız biri değilim ben. Ben, ben bana yaptıklarını aklımdan çıkaramıyorum ve onu sevemiyorum artık. Ne yaparsam yapayım annemi sevemeyeceğim artık ama herkesten nefret ederek taş kalpli biri olmak istemiyorum."

Dudaklarını birbirine sımsıkı bastırdı. Gözlerimden akan yaşları parmak uçlarıyla sildi. İçimi dökmem için diline kilit vurmuştu sanırım.

"Ben sevmek istiyorum, sevilmek istiyorum. Ben çiçekleri koklayınca gülümsemek istiyorum. Deli dolu olup, bu şehrin her bir kaldırımdan dans ederek geçmek istiyorum. Başka şehirleri gezip bu şehri özlemek istiyorum. İşim olsun, başarılı bir kadın olayım istiyorum. Resim yapmak istiyorum, şarkı söylemek, şarkı sözü yazmak... Belki bir kitap bile yazabilirim. Anlıyor musun Özgür?" Ona biraz daha yaklaştım. Diz kapaklarımız birbirine değiyordu.

"Ben yaşamak istiyorum. Taş kalpli birine dönüşmek istemiyorum. Yaşamaktan keyif almak istiyorum. Şükredeceğim şeyler yapmak istiyorum ama onlar hayatımdan çıkmazsa yapamam. Ama korkuyorum. Kalbim öyle ezildi ki onların elinde, ben onları hayatımdan çıkarırsam kalbimi onların elinden alabilir miyim, bilmiyorum." dedim. Ağladığım ve kendimi sıktığım için başım ağrımıştı.

"Bu kalp senin, Elfida." Elini kalbimin üzerine koydu. Kaşları çatılıydı. "Bu kalbin tek bir yeri var. Herkes uzanır bu kalbe, alıp götürmek isterken çizer her bir yanını. Bazıları hırpalar, bazıları kanatır ama kimse söküp alamaz buradan. Yaraların da taşa dönmezler. Böyle güzel gülen, dudaklarından böyle güzel sözler sıyrılan, ruhu böyle parlak birinin kalbi asla taşa dönüşmez."

Başımı sallayarak onayladım onu. Duymak istediğim sadece buydu. Benim başarabileceğime inandığını söylemesini istemiştim sadece. Savaşmak için oradan buradan güç topluyordum ve bu adam, yürüdüğüm yollara topladığım güçleri saçan adamdı.

"Seni çok seviyorum, Özgür." dedim. Gözlerinin içine baka baka söyledim. Bakışları sarsıldı. Ona onu sevdiğimi ilk kez söylemiştim. Dudakları aralandı.

"Bir kez daha söyle," dedi. Sesi efsunluydu. Yanaklarımdaki elleri tenimi okşadı.

"Seni çok seviyorum, Özgür," diye tekrarladım. "Bu kalp bir taşa dönse bile yine seni sevmeye devam eder."

"Ah Elfida," diye fısıldadı ve dudaklarıma kapandı. Karşılık vermemi beklemeden geri ayrıldı.

"Kırgın bakışlarına ruhumu serdiğim Elfida," Bir kez daha öptü beni.

"Kırlangıçlarımın gözyaşlarına adını sığdırdığım Elfida," Bir kez daha öptü.

"Yorgun kalbime yaşamayı hatırlatan Elfida," Bir kez daha öptü.

"Şehrimin sokaklarına geceyi seren Elfida," Bir kez daha, bir kez daha öptü. Elimi tuttu ve kalbinin tam üzerine koydu. Göğüs kafesini zorlayan kalp atışlarını hissettim.

"Bu kalbe seneler sonra bir anlam yüklememi sağlayan, onu bana hatırlatan güzel kadın..." Gözleri doldu.

"Dudakların, adımı bu cümle için araladı ya," Birkaç damla gözyaşı aktı gözlerinden. Ellerimi kaldırıp o yaşları sildim.

"Seni sevmenin ötesi neresiyse el ele, tam da oradayız artık."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🌃

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları