Beni tanıyorsun, beni biliyorsun. Benim varlığım dokunmuş sana, görmüşsün bir kere beni. Tutmuşsun ellerimden, belki sahiden belki hayalinde. Duymuşsun sesimi, duyurmuşum sesimi ve açmışsın kulaklarını. Söylediklerim var dediğimde ciddiye almışsın beni.

Yaşamışsın sen de. Yüklerin en ağırını taşıyorsun belki de. Ağrıyor omuzların, biliyorum. Bazen çökmüş görünüyorsun ama korkma, yargılamıyorum seni. Olur öyle şeyler, derler. Bazen dinlenmek isteriz sonuçta, bir soluklanmak gerekir. Taş değiliz ya, ağır gelir bazı şeyler. Ama sıkma canını hiç.

Saklanma aynaların ardına. Gör kendini, bak kendine. Bak, sahiden bak. Ne görüyorsun aynaların ardında? Bir sen var değil mi? Yaşamak isteyen bir sen. Gülmek isteyen bir sen. Ağlamak isteyen sen. Kızmak isteyen sen. Konuşmak isteyen sen. Hayalleri için adım atmak isteyen bir sen. Sen varsın işte, tüm benliğinle, tüm enerjinle ve tüm kaybedişlerinle.

Meydan okuyorsun kendine, ne güzelsin öyle. Etrafın bir cehennemken ne güzel çiçekler açtırmışsın kemiklerinde? Ah, sen, evet sen, tam karşımdaki, belki yanımdaki, belki solumdaki. Sen işte. Olmak istediğin halinde, her zamanki güzelliğinle.

Ben Elfida Sayar, bu benim mektubum. Benim, ben gibi olanlara bıraktığım mektubum. Olur da bu dünya beni silerse ardımda bırakacağım soluk birer imza olarak görülsün bu sözlerim. Yazılsın, çizilsin, hatırlansın. Bir Elfida vardı, densin. Birçok şey yaşadığım hatırlansın. Dünyada tek acı çeken kişinin ben olmadığım bilinsin ama acılarıma sırt çevrilmesin. Bir şeyler yaptım, kendimle savaştım ve değiştim. Bu böyle bilinsin.

Bir karar aldım birkaç gün önce. Benim gibi olanların, bu hastalıkla savaşan insanların yalnız olmadığını hatırlatmak için bir şeyler yapmayı düşündüm. Hastalığımın adını ilk öğrendiğimde gördüğüm hesap gibi, bir Instagram sayfası açtım. Bu gibi birçok mektubumu o sayfada paylaşıyorum ve içimizdeki o ses bizi hırpalarken bu seslerle mücadele eden insanların yanında olmak için elimden geleni yapıyorum.

Birçok insanla konuşuyorum hatta. Ben gibi olan, ben gibi düşünen o kadar insan varmış ki hayret ediyorum. Üzülüyorum da hallice. Keşke bu kadar kalabalık olmasaydık diyorum ama biliyorum, yapacağıma inanıyorum.

Beni dinlemeyen herkesin inadına, kendi sesimi bir gün duyuracakmışım gibi hissediyorum.

Umut diyorlarmış buna. Sahiden böyle düşünmek, umut etmek mi demektir?

Hazırlanmalıyım aslında. Pek konuşur oldum içimde. Evde olunca pek çıkmıyor sesim. Annemler odama da uğramıyorlar, bir ben varım bu dört duvar arasında. Bir de zihnimdeki sesler eşlik ediyor ama alışıyorum. En önemlisi de savaşıyorum onlarla. Bir şeyler değişti elbette. Günler geçtikçe bir şeylerin kıymeti değişti bende. Bu iyi bir şey sanırım. En azından nabzım artık normal atmaya başladı ve az da olsa, küçük küçük lokmalar da olsa yemeye başladım ben.

Bir Özgür'ün yanında yiyorum ya, o ayrı. Pek girmeyelim o konulara. Yalnız başımayken de yemeye çalışıyorum bir şeyler. Zor oluyor, ağlayasım geliyor ama bir şekilde yiyorum işte. Toparlanmak için, Özgür'ün ilk tanıştığı Elfida olmak için.

Bugün, bir ay sonra okula yeniden gideceğim gün. Biraz gerginim aslında ama en çok da heyecanlıyım. İnsanlar açıkçası hiç umurumda değil ama bakışlarından etkilenirim diye korkmuyor da değilim.

Sarmaya çalıştığım yaralarımı kanatacak herhangi bir şey yaşamaktan korkuyorum ama dün gece Özgür ile mesajlaşırken onun da söylediği gibi: "Hayatta kalmanın bir bedeli vardır ve o bedel de hayatın getirdiklerine karşı hep hazırlıksız olmaktır."

Ömrüm boyunca yaralarımı koruyamam. Bir yaramı korurken diğer yaram kanarsa akan kanlarımın hesabını veremem. O yüzden hazırlıksız olmanın normal bir şey olduğunu benimsemeye başlıyorum. Yaşamak istiyorum ve bana gül bahçeleri vadetmiyor kimse. O yüzden dikenleri de göz önüne alarak ama gülleri koklamayı unutmayarak ilerliyorum kendi yolumda.

Bu iyi bir şey. İyi bir şey olmalı.

Okul eteğinin pilelerini düzelttim. Kısa saçlarımı koruyan siyah bereyi başıma geçirdim ve aynanın karşısında kendime gülümsedim. Dudaklarıma vişneli bir nemlendirici sürdüm, botlarımı temizledim ve ayaklarıma geçirdim. Montun fermuarını çektim ve sırt çantamı taktım.

Telefonumu ve kulaklığımı aldıktan sonra da merdivenleri inip kapıya yöneldim. Annem ve babam evdelerdi ama okula gitmeme bir şey demediler. Günaydın da demediler ama olsun. İhtiyacım da yok zaten. Özgür'ü zorla da olsa kabul etmiş olmaları benim için yeterliydi.

Kulaklığı kulaklarıma geçirdim ve uzun zamandır yapmadığım ve çok özlediğim şeyi yaptım. Soğuk rüzgârla tenimi buz keserken, saçlarım yüzümü gıdıklarken, ellerim ceplerimde, şehrin sokaklarını müzik dinleyerek adımlamaya başladım.

Uzun zamandır kendimi hiç böyle hayatta hissetmemiştim. En başta da özgürdüm bir kere. Bir hasta yatağına bağlı değildim, zorla tartılmıyor ve zorla mama yemiyordum. İnsanlar benim adıma artık karar vermiyordu ve bu öyle güzeldi ki, mutluluktan ağlayabilirdim.

Adımlarım ise hızlıydı. Heyecanlıydım çünkü birkaç dakika sonra Özgür'ü görecektim. Onunla günler sonra duraklarımızda olacak ve birbirimize bakacaktık. Belki selam göndeririz birbirimize, belki bugün okula beraber gideriz. Bilmiyorum ve bu bana garip bir heyecan veriyor.

Aşk diyorlar buna. İyi bir şey sanırım.

Durağa geldiğimde onu gördüm. Her zamanki gibi siyah montunu ve kotunu giymişti. Saçlarını kapatan bir bere takmıştı ama birkaç tutamı firar ediyordu. Benim durağa geldiğimi görünce yüzünde bahar güneşini andıran bir gülümseme belirdi. Aramızda bir anayol vardı ama o hiç aldırmadı.

Sırtındaki çantasını omzuna iyice yerleştirdi ve arabalar akın akın geçerken onların arasından sıyrılıp hızla yanıma geldi. Bana gelirken kollarını açtığı için ben de kollarımı açarak onu kocaman sarıldım. Onu görünce yüzümde beliren tebessüm, ona sarılınca bir kahkahaya dönüştü. O da saçlarımı koklayıp derin bir nefes çekti ciğerlerine. Bu sessizliği de mutluluğu anımsattı bende.

"Sokaklarımıza güneşin sızdığı bu vakitte ne güzel bir koku, ne güzel bir gülüş bu böyle?" diyince boynuna sardığım kollarımı çözdüm ve kahve gözlerinin içine baktım.

"Seni çok özlemişim ama ben!" diye sızlanıp tekrar sarıldım ona. O da bana güldü ve kollarını çantamın izin verdiği kadarıyla belime sardı.

"Eğer seninki özlemse bendeki bu duygunun bir başka tanımı olması gerek artık." dedi. Kollarını belimden çözdü ve ben de ondan birkaç adım uzaklaştım. Ellerimi tutunca ben de iki elini kavradım ve gözlerimin içine bir süre baktı. Az da olsa rahatsız oldum ama belli etmedim. O Özgür'dü sonuçta.

"Söyle hadi," dedi gözlerimin içine bakarak. "Bütün gün böyle gülmen için ne yapmalı bu adam?"

Daha çok gülümsedim. "Yanımda ol, yeter." dedim. Aklıma sabahki düşüncelerim geldi. Okuldakilerden çekindiğimi belirtmek istememiştim ama yüzüm ufak da olsa düştü. "Sonuçta zor bir gün olacak benim için."

Kaşları ufaktan çatıldı. Ellerimi bıraktı ve yanaklarımı avuçları arasına aldı. "Kim cesaret edebilir bana bakarken var olan gülüşünü ben yanındayken söküp almaya?" Beremi düzeltti dikkatle. "Hem yanında olmasam bile uzanmalarına izin verme dudaklarına. Şahit olduklarım da, adımı koyduğun gülüşlerin de saklıdır yaralarımızda. Bunu bildiğinde kimsenin senden gülüşlerini alamayacağını fark edeceksin."

"Biliyorum," diye mırıldandım. "Ama zor oluyor işte. Bir anda iyileşmeye başlamak da sarhoş etti beni."

"Bir anda olmadı." dedi bir baba şefkatini sığdırdığı ses tonuyla. "En başından beridir iyileşmek istiyordun ama kaybolmuştun, adımlayamıyordun."

"Belki de öyledir." diyip omuz silktim. "Senelerce bu sokaklarda kırgın kırgın dolaştım. Bu şehrin sesini bir kere bile dinlemek istemedim, taktım kulaklıklarımı. Havasından toprağından nefret ettim ama içimde de bir kız büyütmüşüm habersizce. Güçlü bir kız, ben yara aldıkça büyüyen bir kız. Şimdi büyüdü, sesi çıkıyor artık." Gülümsedik. "Çok isteği, çok hayali var. Ömrüm yeter mi bilmiyorum bunları gerçekleştirmeye."

Gülümsemesi soldu.

"Bir ömür, hayatın sana borçlu olduğu bütün mutluluklarını aldığında biter. Toprağa sığınmak ölüm değildir, Elfida. Ayrıca insanlar nefes alırken de ölebilir aslında. Onların elinden umudu, mutluluğu, inancı alırsan etten bir bedenden başka ne kalır elde?"

Soğuk ellerimi avuçları arasına alıp sıcak dudaklarını bastırdı. İçim ısındı.

"Mutlu olmak için beden değil, ruh gereklidir. O yüzden ölüm dudaklarına hiç uğramasın. Mutlu olmayacağını düşündüğün her vakit, vaktinin kalmadığını düşündüğün her vakit, daha çok güleceksin. Hak ettiğin mutluluğu alacaksın. Er ya da geç hem bedenin hem de ruhun huzura erecek, sevgilim." dedi. Sesi ciddiydi. Bir anda bu kadar ciddi olmak hoşuma gitmedi.

"Öğreniyorum." dedim başımı kararlılıkla sallayarak. "Senin gözünden hayatı öğreniyorum ve böylesi çok güzel."

"Ne güzel yapıyorsun öyle," diyip yanaklarımdan öptü. O öpünce gülümsedim. "Ben mi güldürüyorum seni?" diye sorunca bu sefer kahkaha attım.

"Hayır ben her zaman gülen bir insanım zaten," diyip omuz silktim.

"Ya," dedi hayretle. "Nefes aldığım her vakitte yanında olmam için bir sebep daha sundun bana."

"E ne duruyorsun Özgür Soykan?" dedim gülümseyerek. "Bensiz aldığın her nefesten nefret edecek kadar uzak kalmışız senelerce. Hesabı sorulması lazım sensiz geçen yılların, sensiz dinlediğim şarkıların."

"Artık dinlediğim her bir şarkının notasında izlerin var, biliyorsun değil mi Elfida?" diye sordu bir anda. Başımı salladım. "Güzel. Sevildiğini bilmeni istiyorum. Her geçen gün seni daha çok sevdiğimi bilmeni istiyorum. Bir ruhtan ibaret kalana kadar da seni seveceğimi bilmeni istiyorum."

"Özgür beni üzüyorsun," diye mırıldandım. "Ben duygusal bir insanım ve sen bu güzel sözlerinle kalbime sızıyorsun." Yüzümü hafiften ekşittim. "Ağlatacaksın beni."

"Hayır, hayır, hayır..." dedi ve yanaklarımı avuçları içine aldı. "Bugün güleceğiz, sevgilim."

Sevgilim diyince midemin kasıldığının farkında mıydı acaba? Bir de bu adamın şöyle güzel bakmaları yok mu? Geçmişimde hissettiğim bütün donukluğu hafızamdan silecek kadar heyecanlandırıyor beni. Hayat aşılıyor bu adam bana, var mı ki daha ötesi?

"Hem," diye sözlerine devam etti. Kaşlarını alnına doğru kaldırdı ve hınzır bir gülüş sundu. "Bugün okula gitmeyeceğiz. Bugün için çok güzel planlarım var." dedi. Şaşırdım ve bir o kadar da heyecanlandım.

"Ne yapacağız?" diye sordum. Sağ elimi sıkıca tuttu ve yürümeye başladı. Elimi tutarken kendi montunun cebine ellerimizi soktu.

"Geceleri seven bu adam, sana bugün gündüzü de sevdirecek." dedi.

İçimdeki heyecanı gizleyemeden onunla beraber yürümeye başladım. Duraklar geçtik, sokakları gerimizde bıraktık. Durduk bir durakta, nereye olduğunu bilmediğim bir otobüse bindik. Özgür de otobüsün nereye gittiğini bilmiyordu ve bunu bana söyleyince yüzümdeki şaşkın ifade onu çok güldürdü.

Birkaç durak sonra indik ve hiç etrafımıza bakmadan yürümeye başladık. Yüzümüze soğuk rüzgarlar çarptığı için yanaklarım kıpkırmızı olmuştu ve Özgür bir anda durup yanaklarımı sıkmıştı. Beni bebek sever gibi sevmesi hem çok tuhaf hem de çok güzeldi.

Kestane satan satıcıdan bir kese kestane alıp sahile bakan bir banka oturduk. Özgür elleriyle kestaneleri benim için ayıkladı. Ben kestane yerken ben de onun için ayıkladım. Ellerindeki eldivenleri parmaklarım kızarınca bana verdi ve parmaklarımın uçları boş kalınca bir kahkaha attı.

"Niye bu kadar narin ki ellerin?" diye sordu kestaneleri ayıklarken. "Ellerini bırakasım gelmiyor bu yüzden."

"Tombul parmaklarım ve ben, sen gibi düşünmüyoruz." diyip uzattığı kestaneyi yedim. "Ama sen ellerimi bırakma tabii." dedim. Güldük ikimiz de.

Kestaneleri yiyince tekrar yürümeye başladık. Sahile gelmiştik ve vapura bindik. Hava buz gibiydi ama üst kata çıkıp martıları izledik. O bana sıkıca sarılınca hiç üşümedim zaten.

Yalnızca martıların sesini dinlerken başımı onun göğsünden kaldırıp, "Beni neden yaşadığın yere o gün götürdün?" diye sordum.

Yüz ifadesi biraz ciddileşti ama keyfimizin bozulmasına izin vermedi. "Çünkü çok fazla şey yaşatıyorlardı sana," dedi. "Hak etmiyordun bu kadar yükü, senin yükün bana ağır gelmeye başlamıştı ve sana iyi geleceğini düşündüm."

"İyi geldi, çok iyi geldi," dedim.

"Hem başka insanların dertleriyle ilgilendiğinde kendi dertlerin görünmez olur," dediğinde ne kadar haklı olduğunu fark ettim. Özgür'ün günlerdir benimle bu kadar ilgilenmesinin sebebi buydu belki de. Onun belki de çok derdi vardı ve benimle ilgilenmek onun dikkatini dağıtıyordu. Nefes almasını sağlıyordum.

Ama hâlâ neler yaşadığını bilmemek çok kötü hissettiriyordu. Onu keşke tam anlamıyla tanıyabilseydim.

Vapurdan indikten sonra deniz kenarında yürüdük, yürüdük. Sahil bitmek bilmedi sanki. Özgür ile konuşurken konular konuları açtı. Beni sordu sürekli. İlkokulu hangi okulda okuduğumu, neler yapmayı sevdiğimi sordu. En sevdiğim kitabı sordu, mutlaka okuyacağını söyledi. En sevdiğim filmi o da izlemiş meğersem, o da çok sevmiş. Karakterler hakkında konuştuk. Ne kadar konuşkan biri olduğunu fark ettim ama en çok da onunla sohbet etmenin ne kadar iyi hissettirdiğini.

Sanki ikimiz de soyutlanmıştık. Kimse yoktu, ne ben hastaydım ne de o yalancı bir adamdı. Her şey açıktı, ruhlarımızı açmıştık birbirimize. Konular bitmek bilmemişti, ikimiz de bitsin istememiştik.

Sahilin kenarında uçuşan martılara daldığımda onun bana baktığını fark etmiştim. Başımı ona çevirince hafif kısılı gözleri yüzümü taradı ve derin bir nefes çekti ciğerlerine. Gülümsedim ona, bir teşekkür ettim aslında. Hatta uzanıp yanağına ufak bir öpücük kondurdum.

"Bu adamın tek yenilgisi sensin, Elfida." demişti ben onu öpünce. "Ama bir o kadar da zafersin." Yüzü yüzüme yaklaştı. "Uğruna kanımı akıtacağım, ölerek kaybedeceğim ama yolun sonu sana çıktığı için de en çok ben kazanacağım. Ne soylu bir zafer böyle." diye mırıldandı, gözlerini yere indirerek. "Ne güzel bir lütufsun benim için."

Lakin kendisini çabuk toparladı ve bir anda gülümsedi. Beni oturduğum yerden kaldırıp başını göğe kaldırdı. Ben de onu taklit ettim. Gökte kanat çırpan birçok kuş gördük, rüzgarla kayıp giden bulutlara daldım. Sahilden geçen seyyar satıcının açtığı şarkı kulaklarımıza doldu. Gülüşen, koşuşturan insanların sesi karıştı kuşların cıvıltısına. Ağaçların yaprakları, denizin dalgası duyurdu seslerini.

Farkında olmadan etrafımda dönmeye başlamışım. Bir an bu şehir öyle güzel geldi ki gözüme, bu hayatı öyle çok yaşamak istedim ki mutluluk gözlerimi doldurdu. Özgür ellerimi sımsıkı tutarken ben de korkarak onun ellerini tuttum çünkü bu yaşama hevesini seneler boyunca hiç hissetmemiştim.

Ben hep ölmek istedim. İnsanlar tatillere gidip, arkadaşlarıyla buluştuklarında ben odamın köşesine sinip müzik dinleyerek ağlayan bir genç kızdım. İnsanların hayatlarını uzaktan izleyen, onlar mutlu oldukça onlardan çekinen insandım ben ama şimdi, kalbim öyle hızlı atıyordu ki ne yapacağımı bilemedim. Korktum, bu hislerden korktum.

Ve hepsini ellerimi tutan adam sayesinde başardım. Beni güldüren, beni ağlatan, beni kıran, kırdığı kanatlarımı saran, kendi kanatlarını bana adayan adam sayesinde nefes alıyorum. Aldığım her nefes bana güç veriyor sanki.

Beş yıl, on yıl sonraki halim geliyor gözlerimin önüne. Üniversite kazanan, evlenen, ailesi olan bir kadın canlanıyor gözlerimin önünde. Gözlerimi dolduran şey ise, onun ne kadar mutlu olduğunu görmem. Gelecekte belki kırgın Elfida olmaya devam edeceğim ama en azından yüzümdeki o tebessümü de silmeyeceğimi biliyorum.

"Özgür," diye fısıldadım. Dolan gözlerimi ona çevirince onun ağladığını gördüm. Çok afalladım. "Neden ağlıyorsun?" diye sordum hemen.

"Mutlusun Elfida." dedi. "Seni gördüğüm andan beridir ilk kez bu kadar mutlusun."

"Senin sayende," diyip ona döndüm ve yanaklarından akan birkaç damla gözyaşını sildim. Kalbim paramparça oldu onu ağlarken görünce. "Ama sen ağlarsan ben dayanamam." derken sesim titriyordu.

"Gülünce çok güzelsin. Ben seni hep üzgünken, başın eğikken, insanlara çekinerek bakarken gördüm ve o zamanlarda âşık oldum ama şimdi ne güzelsin, sevgilim." Sesi titriyordu. Kendi içinde çözemediği şeyler olduğunu anlamıştım ama sormaya çekiniyordum. Neydi gözlerini dolduran böyle? Anlam veremiyordum.

"Sana söylemiştim." dedim gözyaşlarını silerken. Ben de ağlamaya başlamıştım, o da gözyaşlarımı siliyordu. "Gülersem bir sen görürsün çünkü en çok sen hak ediyorsun demiştim."

"Bana bir cennet sundun, Elfida. Sana bunun için minnettarım."

"Hayır Özgür," Başımı iki yana salladım. "Asıl sen bana bir cennet sundun. Sen bana mutluluğu gösterdin, sen bana benim de sevilecek biri olduğumu gösterdin. Asıl ben minnettarım. Herkes zayıfladığım için yüzüme bile bakamazken sen her bir kemiğimi sevdin ve kemiklerimde kendin için bir cennet yarattın." Gözyaşlarını silmeye devam ediyordum. "Ah dilim dönse de binlerce kez teşekkür etsem sana."

"Aldığın her nefes bir teşekkür benim için." dedi. "Mutlu olduğun her an bir teşekkür benim için."

"İyi ki varsın Özgür." dedim ve ıslanmış yanaklarından öptüm. Hiç çekinmeden yaptım bunu. "İyi ki benim sevgilimsin."

"Ah Elfida'm," diyip başını usulca iki yana salladı. "Benim kırgın Elfida'm..." Ne çok şey söyledi üç kelimeyle. Ne çok anı geçti gözlerimizin önünden. "Bu yalancı adamın saptığı en güzel sokaksın sen. Bu adam yalnızca senin sokağının kaldırımlarında dinleniyor ve yüreğimi bir senin sokak lambaların aydınlatıyor."

Başını göğe kaldırdı, ben de onu taklit ettim. "Bugünü unutmayalım Elfida. Döktüğümüz bu gözyaşlarını kanatlarında saklasın kırlangıçlarımız. Bir şarkı çalmaya başlasın ve her notada izlerimiz olsun. Güneş açsın ama bizim sokaklarımıza karanlıklar vursun. Senin sokağının lambası hep yansın, senin ışığın benim sokaklarımı da aydınlatsın."

Bu cümlelerin firar ettiği dudakların sahibi, Özgür Soykan'dı.

Bu adam, herkesin çekinerek baktığı kemiklerimde kurduğu cennetinde yaşıyor.

Belki gördünüz onu, belki dikkatinizi çekti ama kimse, şu an baktığım gibi bakmadı bu adama.

Biz sadece birkaç cümleden var olan iki yaralı genciz ama o cümlelerin içinde acılarla dolu hayatların saklı olduğunu anlayabilenler görebilir bizi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları