Merhaba sevgilim.

Dudaklarımda ne tuhaf durdu ama ne kadar da tanıdık hissettirdi böyle?

Sonunda kırlangıcımın altında sakladığım yalanımı buldun. Sonunda her şeyi kendince bir mantık çerçevesine yerleştirdin ve kendinde beni tekrar görecek gücü buldun. Muhtemelen cenazemden hemen sonra yaptın bunu. Biliyorum, acılarından kaçmayacağını biliyorum.

O zaman tekrar merhaba sevgilim.

Bu videoyu çektiğim vakti tahmin ediyorsundur. Veda etmeden ayrıldığım ve sensiz geçirdiğim on yedinci günümde çekiyorum bu videoyu. Arka plandan da anlayacağın üzere, ameliyattan çıkalı birkaç gün oluyor ama beni inatla bırakmıyorlar.

Sana bir mektupla mı içimi döksem, karşına geçip mi anlatsam yoksa korkak gibi bir kameranın önünde mi yalanlarımı gerçeğe çevirsem diye çok düşündüm. Sonra kendini benden dinlediğin bu anları göz göze gelerek dinlemek isteyeceğini düşündüm. O yüzden şimdi karşı karşıya oturuyoruz ve o kırgın bakışlarını dikiyorsun üzerime.

Ne güzelsin öyle.

Başlamadan önce ekrana bakıp gülümser misin? Benim için.

Hadi, seni bekliyorum. Sil gözyaşlarını, sevgilim. Gülümse benim için.

Heh, şöyle.

Seni nerede ve nasıl gördüğümü anlatmadan önce senden günlerdir sakladığım yalanlarımı anlatayım. Emin ol, içimde tuttukça bana da yük oldu bu sırlar ama her şeyi açığa çıkarttığımda neden sakladığımı anlayıp bana hak vereceksin.

Lafı fazla uzatmadan başlayayım.

Antalya'da doğdum ben. Annemi ve babamı hiç hatırlamıyorum. Aysun Anne'nin anlattıklarına göre babam, Aysun Anne'ye kendi elleriyle teslim etmiş beni daha bir haftalıkken. Hastalığımı doğar doğmaz öğrenmiş ailem ve bana bakamayacaklarını, ameliyat parasını karşılayamayacaklarını söylemişler. Zaten o zamanlar bana herkes ölecek gözüyle bakıyormuş. Aysun Anne inkâr etse de bazen bana bakışlarını yakalıyorum. Nasıl hayatta kaldığımı sorgular gibi bakıyor.

İlk ameliyatımdan sonra uzun bir süre makinelere bağlı kalmışım. Aysun Anne o zamanlar bütün ameliyat ve hastane masraflarımı karşılamış. Bakma yattığı yatağa, yediği tabağa. Aysun Anne İstanbul'un sayılı zenginlerinden geliyor. Annesini, babasını, kendi çocuğunu ve eşini bir trafik kazasında kaybetmiş. Hep birlikte bir iş seyahatine çıkıyorlarmış ve bir kaza geçirmişler. Tek yaşayan da o olmuş. O kazayı bana asla anlatmadı ama sadece kendisi kurtulduysa büyük ihtimalle ailesi onun için kendisini feda etti. Araştırdım ama hiçbir sonuç alamadım. Neyse, ailesi ona yüklü bir miktar miras bırakmış. O da bu parayı benim gibi kimsesiz çocuklar için harcamaya başlamış ve eski hayatını tamamen terk etmiş. Şimdi bana yuva olan o evi satın almış ve burada yaşamaya başlamış.

Konudan sapmayayım...

Çocukluğum pek neşeli geçmedi. Koşmam, hızlı hareket etmem ve çok heyecanlanmam yasaktı. Birkaç kez ufak çaplı kalp krizleri de geçirdim ama ölmedim işte. Bu hayat bastı beni bağrına. Ha bugün ha yarın ölecek diyenler beni izlerken ben kendi hayatımı yaşadım.

Okula gitmez dediler, gittim. Dans edemez dediler, dans ettim. Şarkı söyleyemez dediler, şarkı söyledim. Koşamaz dediler, koştum. Neyi yapamadığıma inandılarsa yapabildiğimi gösterdim. Kendi aklımı kullanabildiğim o günden sonra hep kendi hayatımı yaşadım ve kimseye söz hakkı vermedim.

Hasta olunca insan sadece nefes alır sanıyor bu sığ görüşlü insanlar. Hayattan keyif alma, sadece hayatta kalmaya bak inancına sahiplerdi ve ben bunu hiç kabul etmedim. Yorgun kalbimden ne yapmak geçiyorsa onu yaptım. Beni ölecek gözüyle süzenler, ben yaşadıkça pişman oldular, ben hiç pişman olmadım. Özgür oldum.

Kendimi senden sakladım. Bunu bile isteye yaptım çünkü bana acımanı, benim hastalığım yüzünden sevmeni istemedim. Ki beni şu an sevip sevmediğini de bilmiyorum ama sen ne demek istediğimi anladın.

Bana hep ayrıcalık göstermek istediler. Ayakta kalma, otur dediler. O çok tuzlu, sen yeme dediler. Dur sen o topa koşma, ben senin için alayım dediler. Sen çok yoruldun, bırak ben devam edeyim dediler. Beni normal hayata adapte etmek isterlerken hep soyutladılar hayattan. Bunu sen de yapma istedim.

Özgür oldum senin yanında. Sadece Özgür. Kalp yetmezliği olan Özgür değil, sayılı günleri kalan Özgür değil, sadece Özgür olmak istedim. Özgür Soykan seninle hayatı yeniden keşfetmek istedi.

Eğer normal biri olsaydım, sağlıklı biri olsaydım insanlar beni nasıl tanırdı? Bunu öğrenmek istedim ve bu cümlemdeki insanların yalnızca sen olduğunu anlamışsındır zaten.

Sana yalan söylemiş olmam çok bir şey değiştirmedi. Sadece on yedi gün önce vedasız ayrıldım senin yanından ve aramıza giren bu ayrılık, yıkılmaz duvarlar örer diye çok korkuyorum. Beni affedebilir misin, bilmiyorum ama kalbimin attığı her gün beni affetmen için çalışacağım.

Benim tüm varlığım sensin, sevgilim. Kalbim de ömrüm de feda olsun sana.

Neyse, kendimden çok bahsettim. Eksik kalan boşluklar olursa Aysun Anne hepsini cevaplar. Şimdi daha önemli bir meselemiz var.

O zaman başlayalım değil mi? En baştan, seni gördüğüm, seni aklıma kazıdığım ilk günden başlayalım.

Dokuzuncu sınıftık, okulun üçüncü haftası. O sene bir ameliyat geçirdiğim için okula normalden geç başlamıştım. Aysun Anne de inatla okula gitmememi söylüyordu. Yorulurmuşum, darbe alırmışım falan filan.

Neyse, üçüncü haftadayız. Okula geldim, içimde ufak bir heyecan var tabii. Sebebini seni görünce anladım. Hayat ve Güneş ile bahçedeydin. Saçların kısa, üzerinde gri bir kazak vardı. Saçlarının rüzgarla bozulunca oflayıp duruyordun. Hayat sana bir şeyler anlatıyordu ve sen de ona bakıyordun.

Seni ilk orada gördüm.

Sen beni o gün görmedin.

Bu hissin tanımını nasıl yapabileceğimi çok düşündüm. Seni ilk kez gördüğümde, yorgun kalbimde hissettiğim o anlık duraksamayı bir kalıba sokmak istedim. Gözlerin etrafta dolandığında bana bakmanı isteyen bir dürtünün kalbimi nasıl etkilediğini bir cümlede anlatmak istedim. Elini savuruşunu, saçlarının aheste aheste uçuşunu bir sınıra hapsetmek istedim ama yapamıyorum. Sadece gözlerine baktığımda dökülüyor kelimeler gözlerimden.

Seni tanıdıktan sonra sana bendeki değerini anlaman için çok kez baktım. Sevildiğini, nasıl sevildiğini anla diye gözlerimi gözlerine diktim. Umarım anlamışsındır, sevgilim.

Sonraki günlerde kantinde, okul koridorlarında gördüm seni. Kahve içmeyi ne çok seviyorsun öyle? Elinden asla eksik olmazdı o pet bardak. Sürekli kahve içerdin. Kızlar meyve suyu, sıcak çikolata içerken senin elinde hep sıcak bir kahve olurdu. Kahveni nasıl içtiğini kafamda kurmuştum o gün.

Seni ilk kez kahve içtiğinde merak ettim.

Sen beni o gün görmedin.

Sınıflar arası voleybol turnuvasının olduğu hafta senin en ön plana çıktığın haftaydı. Bilmem, hatırlar mısın? Köşeye geçip senin gülüşlerini öyle çok izledim ki, bir kaza geçirip hafızamı kaybetsem yine de o gülüşlerini unutmam. O maçı kazandınız, okul birincisi oldunuz. Hocaların tebrik etti seni. Ben de tebrik etmek istedim seni.

Seninle ilk kez o gün konuşmak istedim.

Sen beni o gün görmedin.

Sınavların yaklaştığı hafta seni gergin gördüğüm ilk zamanlardı. Sürekli ders çalışıyordun. Kızlar dışarı çıkıyordu ama sen sınıfta sürekli ders çalışıyordun. Bir türlü toparlayamadığını düşünüyordun derslerini. Sanki hiçbir zaman yeterli gelmeyecekmiş gibiydi ders çalışmak. Sürekli, sürekli ders çalışıyordun. Sınavların kötü geçmişti, hatırlıyorum. Birkaç kez ellerini sımsıkı yumruk yaptığını, tırnaklarını avuç içine bastırdığını gördüm.

Senin yaralarını ilk kez o gün sarmak istedim.

Sen beni o gün görmedin.

Bu anıya gelmeyi hiç istemiyorum ama eksik cümlemiz kalmasın sevgilim. Yaz gelmişti, herkes yaz planları yapıyordu. Okulda hareketlilik başlamıştı ve sen o zamanlarda içine kapanmaya başlamıştın. Bir gün, okul çıkışı, evine yürürken ağladığını gördüm. Adımlarımı durduramadım. Seni takip ettim. Birkaç adımı daha büyük attım. Sana yetişmek, ağlama demek istedim ama yapamadım. Sen eve girene kadar seni izledim ama elimi uzatamadım.

Sana ilk kez o gün sarılmak istedim.

Sen beni o gün görmedin.

Sen o gün çok ağladın. Ben, yanına gelecek kadar cesaretli bir adam olamadım.

Senin o gün yaralarını saramadım.

Kafayı seninle bozmaya başladım. Bir sapık gibi seni gözetlemek bana doğru gelmiyordu ama nasıl korkaktım, bir bilsen. Gül halime sevgilim. Beni aptal aşığa çevirdiğin için, bizim için gül. Senin yüzünden öyle bir çıkmaza girmiştim ki o dönemlerde, kendimi sürekli dışarı atıyordum. Delirtmiştin beni güzelliğinle. Uyuyamaz olmuştum, dört bir yanımı sarmıştın sanki.

Geceye sakladım kendimi.

Geceye anlattım bendeki ederini.

En az ben kadar sevdi seni.

Sen yine görmedin beni.

Böyle dediğim için üzülmüyorsun, değil mi? Beni görmen için hiçbir şey yapmadığım için görmedin beni. Hiç kızmıyorum sana, sakın üzüleyim deme. Sen de, ben de, duygularımızı içimizde yaşamaya alışkın insanlarız. Anlarsın sen beni.

Yaz tatilinde senden tek bir haber alamadım. İçimdeki koca boşluğu nasıl tarif ederim sana? Hayatın renkleri gitti sanki, sesler durağanlaştı. Geceler keyif vermedi bana, sokaklar ıssızdı sensizken.

Okulun başlamasını iple çektim. O gün geldiğinde, okulun ilk sabahında saçlarımı nasıl özenerek yaptığımı hatırlıyorum. Gül bana, sevgilim. Belki beni görürsün diye saçlarıma fön makinesiyle saatlerce fön çektiğimi düşün ve gül halime sevgilim.

O gün, bir buçuk sene önce olmasına rağmen çok uzakmış gibi geliyor. Çok çocuk, çok aptal biriymişim ama Özgür'den de bu beklenmez miydi zaten?

Neyse, konumuza dönelim. Ben hazırlandım, okula geldim. Seni gördüğüm o an... Tam da şimdi olduğu gibi derin bir nefes çekmiştim ciğerlerime. O boşluğu bilmeden doldurmuştun ve tamamlanmış hissetmiştim.

Sen beni o gün görmedin ama olsun. Ben seni o gün gördüm. Ne güzeldin öyle, sevgilim.

Onuncu sınıf, dokuzuncu sınıf gibi geçmedi. Sen artık kaşların çatılı geziyordun etrafta. Hayat'a bakışların değişmişti. Ellerin sürekli kucağındaydı ve baş parmağının etlerini oyuyordun. Çok kez kanattın kendini. Ne çok kızdım sana.

Saçların biraz daha uzamıştı. Sürekli uçlarıyla oynardın. Kendi saçlarına ne zaman odaklansan hemen sonra gözlerin Hayat'ı bulurdu. Kendini düşündüğün, kendini tarttığın her andan sonra gözlerin hep Hayat'ı buldu.

Kendi kendini değersiz hissettirdiğin her anına şahit oldum.

Çok gelmek istedim sana.

Özür dilerim sevgilim.

Erken gelsem bu kadar erken gitmezdim senden.

Serhat şerefsizinin ilk alayına maruz kaldığında oturduğun bankın hemen arkasında sırtım sana dönük bir şekilde oturuyordum. Sen kitap okuyordun sessizce, kendi köşende. Geldi yanına, seninle konuşmak istedi. Ayağa kalkıp sizi görebileceğim bir yere oturdum. Gözleri asla gözlerinde sabit kalmıyordu. Seninle değil, bedeninle konuşmak istediğini arsızca belli ediyordu.

Seni ilk kez o gün kıskandım.

Sen beni o gün de görmedin.

Ama o gün Serhat'ı reddedince kendine ilk düşmanını edindin.

Artık seni daha çok izlemeye başladım çünkü Serhat'ın boş durmayacağını anlamıştım.

O günden sonra bedenin hakkında çok eleştirildin. Benim yüreğimde cennetin çiçekleri kadar güzelken, onlar seni çirkin hissettirdi. Ailen, arkadaşların ama en çok da kendin.

Evinin balkonuna çıkıp, boğaz manzarasında, kulaklarında kulaklıkla çok kez ağladın. Ben de seninle ağladım ama yanına gelemedim.

Özür dilerim, sevgilim.

Erken gelsem bu kadar erken gitmezdim senden.

Aylar geçti, ben bir korkak gibi seni gölgelerinde izledim. Beni görme diye çok uğraştım. Neden bilmiyorum. Sana gelmeyi çok istememe rağmen bir şey bana engel oldu. Gitme dedi içimdeki o ses. Şimdi değil.

Buna kader derler. Kaderin zaman çizgisini bozamazsın. Bozdum sanırsın ama bozduğunu sanan bir kuklasındır aslında. Biz, kendi hayatımızı yaşadığımızı sanan birer kukladan ibaretiz sonuçta.

Sen günler geçtikçe iyice içine kapandın. Önce saçlarını kestin. Sonra kıyafetlerin değişti. Bedenini saklamak istedin. Saçlarını düzleştirmeye başladın. Ojeler sürmeye başladın. Sana bir güzellik algısı aşıladılar. Seni onlar zehirlediler ama bunu göremedin.

Fotoğraf çekinmemeye başladın. Oysa sürekli aynaya bakıyordun. Cebindeki cep aynasını hiç eksik etmezdin yanından. Sürekli kendinde bir şey buluyordun ve ertesi gün okula geldiğinde dün baktığın o yerde bir farklılık görürdüm.

Keşke daha erken gelseydim sana.

Daha az zehirlerlerdi seni.

Özür dilerim, sevgilim.

On birinci sınıf olduk. Koca iki seneyi seninle devirdim. Onuncu sınıfın yazında tekrar ameliyat oldum ve bir süre hastanede kaldım. Evinin sokağına girip seni izleyemediğim o günlerde gücüm iyice kesildi sanki. Kimseye de seni anlatamıyordum. Elfida'yı istediğimi söyleyemiyordum.

Ah bir de o vardı değil mi?

Adını öğrendiğim ilk an... Dokuzuncu sınıfta beden dersinizde sınıf defterinizi çalıp senin adını bulmaya çalışmıştım. Yorgun kalbime senin sayende tattırdığım ilk adrenalin, o gündü. İsmini ararken ellerim nasıl titriyordu, bir bilsen. Ah aptal ben...

Elfida yazıyordu resminin altında.

Elfida Sayar.

O gün seninle senin haberin olmadan tanışmıştım.

"Merhaba Elfida Sayar." demiştim. "Ben de Özgür Soykan." Gülümsemiştim. "Yakında tanıştığımıza çok memnun olacağız."

Bu cümleleri kurduktan iki buçuk sene sonra tanıştım seninle.

Çok geç kaldım. Ah, sevgilim. Sana bu kadar geç kaldığım için o kadar kızıyorum ki kendime, kendi kaderime.

Neyse, hüzün sarmasın bizi. Seni anlatıyorum ben, mutsuz değilim hiç. Sen de olma. Hatta aklımdayken sil gözyaşlarını da yaşlar girmesin aramıza. Yalnızca beni gör ekranın karşısında.

On birinci sınıfa geçtik. Okulun yükü arttı. Hayat ile kavga ettiğin o günü hatırlıyor musun? Bir anda bağırmıştın ona. Kim bilir seni nasıl rahatsız etti de dolup taştın. Ellerini sımsıkı yumruk yapmıştın ve bankın kenarına vurmuştun. Canın yanınca canım yandı, sevgilim.

O günün sonunda başın eğik yürüdün eve. Ağlıyordun, biliyordum. Bazen başını göğe kaldırıp sessiz çığlıklar atıyordun. Bazen nefesin kesiliyordu ve çareyi gökte arıyordun.

Bir kaldırım taşına çökmüştün. Bacaklarını karnına çekmiştin ve ayak bileklerini sımsıkı tutuyordun. Ağlıyordun durmadan, durduramıyordun kendini. Ellerin titriyordu, hava da soğuktu. Yanına gelmeyi çok istedim.

Kulaklığına sığındın. Son ses müzik dinlemeye başladın ve dinledikçe daha çok ağladın.

Senin için gözlerim ilk kez o zaman doldu.

Sen beni o gün göremedin.

Ayağa kalktın. Adımlarını tutturamadın, başın döndü ama hızlıca toparlandın. Elinin tersiyle gözünden akan yaşları sildin. Ellerini göğsünün altında birleştirip başını eğip yürümeye başladın.

İçimde sinsi bir dürtü belirdi. Bana doğru yürümeye başladığında adımladım ve sana doğru yürüdüm. Bana doğru yürüdün, sana doğru adımladım.

Elimi kaldırıp bir şey söylemeye yeltendiğimde yanımdan çekip gittin.

Sen beni o gün göremedin.

Sakın ağlayayım deme. Sana hiç kızmıyorum. Senin canını öyle yaktılar ki başını kaldırmayı unuttun. Beni göremediğin için hiç kızmıyorum sana. Omuzlarına öyle bir yük bindirdiler ki başını kaldırmaya gücün kalmadı. Hayat senden o kadar çok hayalini çaldı ki hayatın sana bahşettiği günleri yaşamayı reddettin. Umutların o kadar çok alındı ki senden, bu şehrin sokaklarında gizlenmiş umutlarla ilgilenmez oldun. İnanmadın iyileşeceğine, şehirden nefret ettirdiler seni. Bu yüzden başını kaldırsan bile kırgın baktın bu umudun şehrine.

Ertesi gün seni karşı durakta beklemeye başladım. Sen her zamanki gibi durağa geldin. Yağmur başladı. Günler sonra ufacık da olsa tebessüm ettin.

Sonra bir an, başını kaldırdın.

Sen beni o gün gördün.

İlginç geldim sana, belki bu çocuk bana niye bakıyor diye düşündün. Ah bilsen neden baktığımı, ah anlatabilseydim o an.

Gözlerimi her zamanki gibi senin üzerinden çekmedim. O gün bizim için değişen tek şey, senin de gözlerinin bana takılmış olmasıydı. Heyecanımı nasıl sakladım o gün, inan hiç bilmiyorum. Gözlerin mi büyüledi beni yoksa yorgun kalbime bahşettiğin bu heyecan mıydı donup kaldıran beni, inan hiç bilmiyorum.

Seninle göz göze gelmenin tanımı çok başkaydı. O kırgın bakışların tenime değdiği an, ruhumda kopan kasırganın bir tanımı olmalıydı sözlükte. Ellerimi titreten heyecanın bir kalıbı olmalıydı ama yoktu. O andan sonra istediğim tek şey, seninle sürekli göz göze gelmek ve kırgın bakışlarının ruhuma uzanmasıydı.

Bana bak diye çok uğraştım, evet. Okulda, evine giderken, durakta beklerken hep bir umutla bekledim. Ama senin başın hep eğikti ve yanı başından geçip gittiğimde bile beni fark edemedin. Kalbim çok ağrıdı. O gün, o an karar verdim. Başını kaldırıp şehrin sokaklarına bakman için, bana bakman için sana mesaj attım.

Otobüse bindiğinde, bana baktığında ne dinlediğini çok merak ettim çünkü hissettiklerine göre şarkılar dinlediğini anlayacak kadar seni izlemiştim.

Bu yüzden ilk mesajım bu oldu.

Bugün bana bakarken ne dinliyordun?

O ilk mesajı attığımda nasıl heyecanlıydım, bir bilsen. Şapşal şapşal sırıtıyordum. Odada dört dönüyordum. Elimi yumruk yapıp sevinçle, "Yaptın sonunda! Ona adım attın!" diyerek zıpladığım o akşamı hiç unutamıyorum. Aysun Anne'nin yüzümdeki şapşal tebessümü görüp benim için mutlu olduğunu belirten o yüz ifadesini hiç unutmuyorum.

Seni neşelendirmek ama en çok seni tanımak istedim. Mesajlarımda hep sana seni sordum. Oysa senin yazdığın her cümleden hüzün akıyordu. Bu benim de yüreğimi yakmıştı. Seni izlediğimde kırgınlığı bir nebze tahmin edebiliyordum ama bana yazdığın her cümleyi okuduğumda ruhunda da, yüreğinde de onlarca kırık olduğunu fark ettim.

O gece bir yemin ettim.

Senin yaralarını saracağımın, seni yaşatacağımın yeminini ettim.

Sen kırıldıkça ben senin yaralarını saracaktım ve sana kırılmamayı öğretecektim. Ben gittikten sonra da kimsenin eli uzanamayacaktı sana.

Sen iyileşmeden de ölmeyecektim.

Bundan sonrasını biliyorsun zaten. Bana inanamayacağım günler verdin. Seni iyileştirmeye çalışmak, senin kırgın bakışlarında kendi yansımamı görmek beni nasıl hayata bağladı, sana bunu kelimelerle ifade edemem.

Oysa kelimelerle aram iyidir, bilirsin.

Benim heyecandan dilimin dönmediği tek cümle de sensin.

En başından beridir hasta olduğunu biliyordum. Sen hasta olduğunu anlamadan önce de biliyordum. Seni senden daha çok izlediğim için düşüncelerini bile okuyabiliyordum. Bunu sana söylemediğim için özür dilerim. Sanki hiçbir şey bilmiyormuşum gibi davrandım.

Sırf sen kendin anla diye. Sırf sen kendin savaş diye.

Çok konuştum, değil mi? Yoruldum sanki biraz.

Hadi gülümse, sevgilim. Hep benim mi hatırlatmam gerekiyor bunu?

Sana veda etmeden gidişimin 17. günü. Bu daha ne kadar böyle devam edecek, bilmiyorum ama sana gelmeden önce tam anlamıyla iyileşmem gerekiyor. Beni anlarsın sen. İlk kez karşılaştığımızda bana kızacaksın, bunu biliyorum ama her şeyi öğrendiğinde beni anlayacaksın.

Bu yüzden çok seviyorum seni. Beni anlaman için kelimeleri kullanmama gerek kalmıyor ya, ruhumu seresim geliyor önüne.

Umarım seni iki buçuk sene boyunca izlediğim için bana kızmamışsındır. Senin hakkında hiç kötü düşünmedim. Tek yaptığım seni merak etmekti. Elfida olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmek istiyordum.

Seni kırdıkları anlara şahit oldukça herkesi kendime düşman bildim ve hepsi silikleşti. Gölgelerin arasında kalan sisli simalar içinde parıldayan tek şey sendin.

Seni sevmek bir lütuf, Elfida. Senin kırgınlıklarını sevmek bir ayrıcalık. Senin gözlerinde kendi yansımamı görmek benim mucizem. Seni güldürebilmek benim yaşama amacım. Hayatımsın benim, suyumsun, toprağımsın, nefesimsin.

Seni anınca derin bir iç çekesim geliyor hep. Kalbim kaldırmıyor güzelliğini, dur diyor bana. Çok seviyorsun ve ağır geliyor bu bana diyor. Komik değil mi? Hadi, buna da gül. Gülüşlerini sun bu şehrin sokaklarına.

Bu videoyu izledikten sonra dışarı çıkmanı, istediğin sokaklara girmeni ve bu şehri yaşamanı istiyorum.

Biliyorum, yeterince kırıldın. Bu şehir, onu nasıl yaşaman gerektiğini gösterdi sana.

Eğer olur da yanına bir kırlangıç gelirse o kırlangıcı benim gönderdiğimi unutma. Senin hep yanında olduğumu da unutma.

Ben buradayım, zihninde. Ben buradayım, kalbinde. Ben sendeyim. Ben sen oldum. Artık bizim için yaşayacaksın. Bazen ağlayacaksın, bana sarılmak isteyeceksin. Ağlayacak bir omuz, dinlenecek bir göğüs arayacaksın kendine. Üşüyen ellerini ısıtmak isteyeceksin.

Bedenimi yanında tutamadığım için üzüleceksin, kızacaksın bana. Ama o an anlayacaksın. Zihnine yerleştiğimi, oradan hiç gitmeyeceğimi ve zihninde dönüp duran o sinsi sesinle mücadele ettiğimi göreceksin. Onun ağzına bir şal bağlayacağım. Yalnızca beni duyacaksın.

Ellerini tutamayacağım ama sana ailemi bırakıyorum. Ben kadar olmasa da çok sevecekler seni, sevgiyi hissettirecekler sana. Onlara yüzünü çevirme, olur mu?

Bir de yatağım soğumasın. Benim yatağım senin yatağın olsun. Çekmecelerime kendi eşyalarından yerleştir. Yerleş odama. Sultan ile yemekler hazırlayın, çocuklarla bisiklete bin. Ahmet var, oradaki en büyük çocuk. Bir derdin olduğunda git ona. Zehir gibidir aklı. Hemen bir çözüm bulur sana.

Ama beni isteme ondan. Bana çok bağlı bir çocuk o. Bensizlikle o da mücadele edecek. Kanatma yarasını, olur mu sevgilim?

Annen ve babana kızgın olduğunu biliyorum. Belki kötü bir tavsiye olacak ama onları hiç affetme. Onların sana zarar vermesine izin verme ama onlara sırtını dönme. Onların ailen olduğunu unutma. Kimseye kendini tam anlamıyla açma çünkü insanoğlu açık bulduğu kapıya girer ve doğasında vardır ki yakıp yıkar orayı.

Ben bile bana açtığın kapıdan girip arkamda bir yıkım bıraktım.

Hayat ve Serhat konusunda sana tavsiyeler vermeyeceğim. Benden sonra birçok şey değişecek, bunu biliyorum. Onların nasıl değişeceğine bak ve ona göre at adımlarını. Kimsenin seni kırmasına izin verme. Gelip saramam yaralarını, sakın beni çaresiz bırakma.

Çok konuştum. Çok geveze bir sevgilin olacak, geçmişten bir spoiler vereyim sana.

Şu yaşıma kadar kalbimin bana engel olmasına izin vermedim. Özgür olmak kolay değildi ama Özgür'ü yaşamak çok güzeldi. Senin de Elfida olmanı ama Özgür'ü yaşamanı istiyorum. Gerçekçi ol ama hayatı dolu dolu yaşa. Gerektiğinde ağla, gerektiğinde bağıra çağıra dans et.

Ben sana bunları hayatta olduğum sürece anlatmaya çalışacağım. Olur da erken bir veda edersek de bunları söyleyemem diye sıralıyorum şimdi her şeyi.

Beni merak etme, olur mu? Ben çok iyiyim. Bu hayatı dolu dolu yaşadım. Bu hayatın her dakikasına şahit oldum. Acıyı da, mutluluğu da, yalnızlığı da, umudu da tattım. Bir işte çalıştım, arkadaşlar edindim, sevdim ve sevildim. Bu hayat beni erkenden yanına almadan, ben elimden geldiğince yaşadım.

Denizi gördüm, kuru topraklara ayak bastım. Gökyüzünün her bir rengine şahit oldum. Bu şehirde dolanan neredeyse her sokak kedisinin başını okşadım. Her bir sokak lambasının altında bekledim. Şehre düşen her bir yağmur damlasına selam verdim. Şiirler yazdım, şehrin duvarlarına izlerimi bıraktım. Romanlar okudum, hayaller kurdum, umut ettim. Yüreğim sıkıştı, doya doya ağladım. Kalbime cennet geldi, dolu dolu kahkahalar attım. Sokakta bir başıma kaldım, tir tir titredim. Her bir duyguyu yaşadım ben.

Aşkı da tattım senin kollarında, minnet ettim en çok sana.

Kalbim yorgun olabilir ama bu kalbe bir cennet sunduğunu reddedemez kendisi de.

Bize hayat verdin, bize nefes oldun. Sen gülümsedin, ben hayat buldum.

İyi ki varsın Elfida Sayar. Seni tanıdığım her güne şükürler olsun.

Beni şapşal bir adama çevirdin ya, gülecek günlerin olsun.

Zihnine sızıp senin için hep bu cümleyi kuracağım ben.

Seni çok seviyorum, nefesim. Seni çok seviyorum, cennetim. Seni çok seviyorum, benim Kırgın Elfida'm.

Eh, cümleler ne kadar uzarsa anlamı o kadar kaybolur. Bu yüzden kısa kesmek en iyisi. Benim cümlelerimin de bir noktası var sonuçta. Konacak bir yer arıyor şimdi ve sana, bu dünyaya kuracağım son cümlemi de çok iyi biliyorum.

Ben, Özgür Soykan. Elfida Sayar'ı ölene kadar sevdim.

Özgür'ü yazmak çok güzeldi. Ona doyamadım ama Özgür'ün de dediği gibi, cümleler ne kadar uzarsa anlamı o kadar kaybolur. Bu yüzden Özgür için burada bitiyor cümlelerim.

Bilirsiniz ki, kimsenin eli yaralarınıza uzanamaz. Kendi yaralarınızı kendiniz sarmaya alışın ama size iyi gelen insanların kalplerinize uzanmasına da izin verin. Özgür Soykan, sizin kalplerinize dokunmak istedi. Umarım başarmıştır.

Buraya birkaç cümle ile Özgür Soykan'ın sizin için ne ifade ettiğini yazarsanız çok mutlu olurum.

Elfida'nın ağzından yazılmış bölümde görüşmek üzere. 🤍

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları