Beni tanırsınız, beni bilirsiniz siz. Ben planlı olmayı hep sevdim, kendimi böyle daha güvende hissettiğim için her şeyimi planlamaya çalıştım. Bazen elime yüzüme bulaştı ama bu şekilde hayatta kalmıştım ben.

Önce Özgür'e hazırlıksız yakalandım. Bütün dengelerimi bozan, bütün doğrularımı bana sorgulatan ve hayatın aslında nasıl bir şey olduğunu anlatan, beni benimle yüzleştiren Özgür, öyle güzel bir hokkabazdı ki beni sihriyle büyüledi. Ona ayak uydurdum ve kendi çizgimden çıktım. Bu bir nebze iyi hissettirmişti aslında.

Lakin şimdi, şimdi bu hastanenin soğuk ve sessiz koridorunda Özgür'ü beklemek, hayatımda en hazırlıksız yakalandığım şeydi. Nevrim dönmüştü o yere yığılınca. Elim ayağıma dolaşmıştı. Nasıl olurdu? Özgür nasıl hasta olabilirdi? Oysa dün bu adam mutlu değil miydi? Oysa benimle mesajlaşırken hayat dolu değil miydi?

Şimdi neden ameliyata alınmıştı?

Gitmekten kastı ölmek miydi?

Biliyor muydu? Öleceğini bile bile beni yaşatmak için mi uğraşmıştı?

Ölecek miydi?

Neden, neden Özgür?

Kollarımı başıma sardım, alnımı bacaklarıma yaslayıp oturduğum sandalyede küçücük kaldım. Aklımı yitirmek üzereydim. Kalbim çok ağrıyordu, nabzım çok hızlı atıyordu ve nasıl dinecekti bu acım, bu endişem, bilmiyordum.

Özgür'ü ameliyathanede düşünmek beni kahrediyordu. Biz birçok cümlenin öznesi olabilirdik ama ölüm, hastalık sızmamalıydı kelimelerin arasına. Satırlarımıza toprak kokusu sinmemeliydi.

"Elfida!" Aysun Anne'nin sesini duyunca başımı hızla kaldırdım ve onu görünce gözlerimden yavaşça akan yaşlar hızlandı. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım ve koşarak Aysun Anne'ye sarıldım. Beni hemen kolları arasına alıp saçlarımı okşadı sakinleşmem için. "Ne oldu? Anlat bana kızım. Durumu nasıl?" diye sordu. Daha çok ağlamaya başladım.

"Aysun Anne..." dedim hıçkırıklarımın arasında. "Aysun Anne bir anda yere yığıldı. Ne yapacağımı bilemedim." Sesim öyle titriyordu ki konuşurken kelimeleri tekrar etmek zorunda kalmıştım.

"Hayır hayır, sen zayıf düşmeyeceksin. Biz Özgür'e güç olacağız, biz ağlamayacağız." Gözyaşlarımı sildi ama ağlamaya devam ediyordum. Özgür'ün yerde yatışı aklıma düştükçe sakin kalmam mümkün değildi. "Özgür seni böyle görse kahrolurdu." Daha çok ağladım. Özgür beni bir daha görecek miydi?

"Nesi var onun?" diye sordum. "Gitmekten söz ediyordu, biz tartışıyorduk. Sonra yere yığıldı. Sanki bunun olacağını biliyor gibiydi." Aysun Anne gözlerini kaçırdı.

"Şimdi bunları konuşmanın sırası değil." dedi. Omuzlarımdan tutup beni sandalyeye yönlendirdi ve yanıma oturdu. Yanaklarımdaki yaşları yine temizledi. "İyileşecek o. Güçlü çocuktur Özgür. Kaç gün devirdi bu hayatta? On sekizinde toprak kabul etmez onu." Daha çok kendisini ikna etmeye çalışıyor gibiydi.

"Ölmesin, yalvarırım ölmesin." dedim hıçkırıklarımın arasında. "Beni karanlıkta bırakmasın." Bacaklarımı karnıma çekip kollarımı bacaklarıma sardım. Başımı Aysun Anne'nin göğsüne yasladım ama şefkati hissettiren kollar, kalbimdeki kimsesizliğin korkusunu dindirmedi.

Bir Özgür var Allah'ım. Benim bir Özgür'üm var. Lütfen beni yanına almadan onu benden alma.

Hastaneleri hiç sevemedim. Hastaneler sizi iyileştirir sanıyorsunuz ama aslında sizi kelepçeliyor kendine. Hayata burada başlıyor, hayatınızı burada teslim ediyorsunuz. Yaşam ve ölümün bir arada olduğu bir yerden ne fayda gelirdi ki?

Özgür ayağa kalkmalı. Kalkmalı ve gitmeliyiz buradan.

Özgür kalkacak ayağa. Özgür sonuçta. Kim inanır ki onsuz bir hayatın var olduğuna?

Özgür, Özgür gibi gülecek yine. Özgür sonuçta. Kim inanır ki o gülmeyince güneşin açacağına?

🤍

Dakikalar geçti, belki saatler. Bilmiyorum, bazı şeyler silikleşmeye başladı. Belki güneş doğdu, belki tekrar battı. Ben oturduğum yerden hiç kalkmadım ve iyice çöktüm. Ruhumun üzerine taşlar konulmuş gibi şimdi. Kalbimi biri yumruğunun içinde eziyor gibi. Soluklarım nasıl anlamsız, bir bilseniz.

"Elfida, bir şeyler getirdim senin için." Baygın bakışlarımı Aysun Anne'ye çevirdim. Elinde bir tepsi tutuyordu. Yemem mümkün değildi. Eğer yemek yiyeceksem o yemeği Özgür ile paylaşacaktım. Onsuz boğazımdan bir lokma geçmezdi.

Başımı ruhsuzca iki yana salladım. İnanın, hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Öyle faydasız hissediyorum ki kendimi. Bütün algılarım kapandı, aklım da fikrim de Özgür. O ise karşımdaki kapının ardında. Bağırsam sesimi bile duyuramam ona. Uzansam, tutamam ellerinden. Bizim şarkımızı açsam, aynı notalar ulaşmaz kulaklarımıza.

Buz kesiyorum, sevgili. Ellerimi titreten bir korku var ve adı da sensizlik. Ellerimden tutup bana Özgür gibi bakmadığın için buz kesiyorum. Bu yüzden uyanmalısın Özgür. Sana senden daha çok ihtiyacım var.

"Niye çıkmadı hâlâ?" diye sordum kısık bir tonda. "Ona ne olduğunu bile bilmiyoruz. Böyle beklemek nasıl bir işkence, haberleri var mı?"

"Sabır, güzelim." dedi. "Sabretmezsen açılmaz hiçbir kapı."

"Özgür'ü istiyorum." diye fısıldadım titrek bir sesle ve kollarımla bacaklarımı daha çok sardım. "Allah'ım ben yalnızca Özgür'ü istiyorum. Ya bu acıyı al ya da onu bana getir."

Sen içimi görensin. Sen sesimi duyansın. N'olur onsuz bırakma beni.

O sırada ameliyathanenin kapısı açılınca hızla oturduğum yerden kalktım. Bütün enerjim yerine gelmişti sanki. Bir hemşire çıkmıştı ve kafasındaki boneyi çıkarırken ürkek gözleri benim üzerimdeydi.

Niye mutsuzdu bu kadın?

"Özgür nasıl?" diye sordum kaşlarımı kaldırarak. "Nesi varmış?"

"Kalbi çok yorgun." dedi hemşire. Kalbim sıkıştı. Nefesim kesildi. "Biz elimizden geleni yaptık ama savaşıyor." Ne demek bu? "Yoğun bakıma alacağız ve takibini orada sağlayacağız." dedi. Ayaklarımdaki bütün derman kesildi ve bir anda yere çöktüm. Nasıl çöktüğümü anlayamadım bile. Hemşire kollarımdan tutarak bana destek olurken Aysun Anne de ben gibi çöktü.

"Onun çok güzel bir kalbi var." diye mırıldandım. "Güzel şeylerin sonu olmaz ki. Güzel şeyler güçlüdür de. Kalp bu, atması gerek sonuçta. Başka ne işe yarar ki zaten? Ne demek yorgun? Daha on sekiz yaşında Özgür. Nasıl yorulabilir kalbi? Yorulmasın, toparlansın. Deli dolu atsın yine."

Aysun Anne ağlamaya başladı. Bugün herkes Elfida olmaya ne de meraklıydı böyle.

"Üzgünüm ama kalp nakli yapılmadığı sürece," Hemşirenin sözünü kestim. "Nakil mi?" diye sordum şaşkınlıkla. "Bunu yeni mi anladınız? Ne oluyor, nesi var ben hiç anlamıyorum." Hemşirenin kollarından uzaklaştım. "Bunlar ne ara oldu? Ben bunca kötü şeye yetişemiyorum." Ağlamam hızlandı. Başım dönüyordu artık. Bu kadar gerçeği bir anda kaldırabileceğimi kim düşündü?

"Özgür'ün kalp yetmezliği var. Çocukluktan beridir bu hastalığı vardı ve tedavi görüyormuş. Bilmiyor muydunuz?"

Bu bir deyimdir. Kimsenin dünya başına yıkılmaz ama hemşirenin söylediklerini duyduktan sonra onlarca tonluk bir ağırlığın altında kalmış gibi hissettim. İrkildim, beni tutan kollardan hemen uzaklaştım ve sırtımı duvara yaslayıp bacaklarımı karnıma çektim. Kafayı yemek üzereydim. Acı öyle baskındı ki aklım gerçekliği kabul etmiyordu.

"Sen yalnızca kendini gördün, bencil. Özgür'ün ölüşünü adım adım izledin ama anlayamadın."

Bütün bedenim titriyordu. Özgür'ün beni hayata bağlamak için yaptığı onca şey gözlerimin önüne geldi, bana yazdığı mesajlar zihnimde tek tek belirdi. Daha çok titredim, daha çok ağlamaya başladım. Ben bunu Özgür'e yapmış olamazdım. Ona kör olmuş olamazdım. İçimdeki sesin dediği gibi, bu kadar bencil biri olamazdım.

"Aysun Anne doğru mu bunlar?" diye sordum gözlerimi ona dikip. "Sen bilirsin. Anneler evlatlarını bilir. Özgür hasta mıydı?" Sesimin titrekliği bile acizliğimi gözler önüne seriyordu. Ben gibi dizleri üzerine oturmuştu o ve emekleyerek yanına gittim hemen. "Anne konuşsana." diyip kolunu sarstım. "Özgür yanımda olduğu her gün ölüme mi yaklaşıyordu? Bunu biliyor muydu? Bir şey söyle anne!" Sesim gittikçe yükseldi.

"Evet." dedi Aysun Anne. Başını kaldırdı ve akmakta ısrar eden gözyaşlarını geriye gönderdi. "Onu bir sokakta bulduğum günden beridir hasta! Onu tanıdığım ilk günden beridir hasta! Bana anne dediği ilk günden beridir hasta!"

Özgür hastaymış. En başından beridir. O yalancı adam, hasta olduğunu benden gizlemişti. Bana yalan söylemişti. Ben ise onun yalanlarının ne olduğunu araştırmamıştım bile. Kendime o kadar çok odaklıydım ki onun neler yaşadığını öğrenmeye çalışmadım bile. O durakta gözlerimin içine baktığı günden bu yana bana yalan söylemişti ve bunu saklamamıştı.

Sadece ben umursamamıştım...

Sadece ben umursamamıştım.

"İnsanlar senden neden uzaklaşıyor sanıyordun? Sen senden başkasını bilmezsin. İnsanlar senin kalbini kırdı ama sen kendi kendini bencil yaptın. Suçlusun Kırgın Elfida. Kırıldıkça bencilleşen Elfida."

Kapı tekrar açılınca sendeleyerek ayağa kalktım çünkü zihnimdeki bu ses de beni kahrediyordu. Onu gördüm. Sevdiğim adamı gördüm. Yüzünde oksijen maskesi vardı ve çok solgun gözüküyordu. Uyuyordu ama bir daha hiç uyumasın istedim. Elleri öylece duruyordu. Benim ellerimi tutsun istedim.

"Özgür," diye fısıldadım. Adamlar onu götürürken sendeleye sendeleye onu takip etmeye başladım. Aysun Anne koluma girdi, girmese düşüp bayılacaktım. Onu yoğun bakım odasına aldıklarında kapının önüne çöktüm ve öylece kaldım.

Elimi kalbime koyup sımsıkı bastırdım. Bana öyle bir acı veriyordu ki nefesim kesiliyordu artık. Yumruk attım kalbime.

O hayat dolu adamın kalbi bile yorgunken nedir sendeki bu hareketlilik?

Varsa böyle bir ihtimal, söküp alınsın kalbim ve Özgür'ün olsun. Özgür yaşasın çünkü cenneti dilinden düşürmese de sözlerinin sonuna hayatı gömen bir adam o. Daha on sekiz yaşında Allah'ım. Biz daha hayatı öğrenemedik ki, hayat esirgemesin bizi kendinden.

Acım dinmedi. Bir daha yumruk attım. "N'olur canımı yakma." diye fısıldadım kalbime. "Dayanamıyorum bu acıya, din yüreğim." Aysun Anne'ye döndüm. "Anne dinmiyor bu acı. Ben ne yapacağım?" diye sordum. Sessizce akan gözyaşlarını silip benim gibi diz çöktü ve bana sarıldı. "Dinsin, lütfen dinsin. Çok canım yanıyor." Ağlamam şiddetlendi. "Ben kaldıramıyorum."

"Güçlü kalmak zorundayız." diye fısıldadı. "Özgür için, kendin için güçlü kalmak zorundasın."

Demesi kolaydı. Sevdiğim adam kapının ardında yatarken nasıl güçlü kalabilirdim ki? Ben onun hasta olduğuna bile inanamıyordum. Ne diye güçlü kalacakmışım? O güçlü kalmalı. Bana gelmek için savaşmalı çünkü biz hep böyle yaparız. Savaşırız, düşeriz ama ayağa kalkarız. O da kalkmalı. Kalkmazsa ne olur, farkında mı? Kalkacak o yüzden. Beni kendinden mahrum etmeyecek.

Dakikalar geçti yine, kaç saattir bu hastanede olduğumu bilmiyorum. Özgür'ü de görmeme izin vermiyorlar, öylece oturuyorum ve hiçbir şey yapamıyorum. Berbat bir his. İliklerime kadar sızmış bu his, en ağır işkence.

"Saatlerdir ağzına ne su ne de yemek girdi. Böyle olmaz." dedi Aysun Anne. Omuz silktim. Onu da yoruyordum ama ne yapayım, gelmiyordu içimden. Konuşmak da istemiyordum artık. Bu hayattan tek bir şey bekliyordum, o da Özgür'ün gözlerini açmasıydı.

Telefonum çalınca anlık bir his, beni arayanın Özgür olduğunu düşündürttü ama sonra gerçeklik bir tokat gibi çarptı yüzüme. Telefonu elime alınca arayanın Güneş olduğunu gördüm. İçimden hiç konuşmak gelmedi, telefonu Aysun Anne aldı ve aramayı cevapladı.

Ne yalanlar sığdırmışsın şu on sekiz yaşına. Söylesene sevgili, neden sakladın bu hastalığı benden? Yargılarım diye mi korktun yoksa başka bir cevabı mı var bu sorunun? Kendimi berbat hissediyorum Özgür. Sana günlerce baktım ama tek bir an bile seni görememişim. Kendime çok kızıyorum Özgür.

Bu yaşadıklarımızın bir manası yok. Sensizliğin bir tanımı da yok. O yüzden kalk, sevgili. Önce kendin için, sonra benim için kalk. Hem, hem anlatamadım ki masalımı sana. Dinlemen gerekiyor adınla başlayan bu masalı. Kırlangıçlar da küser sana. Hele gece, ne yapar sensiz gece? Düşün sevgili, önce kendini, sonra seni bana getiren her nedeni. Sımsıkı sarıl onlara. Geceye sarılır gibi, bana sarılır gibi.

Hemşire yanıma gelince kendimi biraz toparladım. Aysun Anne de hemen yanımıza geldi. Hemşire çok ciddiydi ve bu iyi bir şey değildi.

"Özgür uyandı." dedi. Nefesim kesildi ama bu sefer mutluluktan. Bir şaşkınlık nidası dudaklarımın arasından döküldü ama hemşire devam etti. "Ama durumu kritik. Kalbi gittikçe yoruluyor. Belki onu son kez görmek isterseniz-"

Hemşirenin sözünü kestim. "Ne demek son kez? Lütfen böyle konuşmayın!" Ağlamaya başladım yine, Aysun Anne gibi. Bana sımsıkı sarıldı ama onu geri ittim. "Hayır ya!" diye bağırdım. "Ölemez ya, hayır! O Özgür! Öznesinin o olduğu cümlede ölüm ne arar? Yalan söylüyorsunuz!" Bütün bedenim titremeye başladı.

Daha hastalığını öğreneli saatler olmuştu. Ondan beni esirgeyemezdi hiç kimse!

"Onu bana geri verin!" diye bağırdım. Saçlarımı kuvvetle çektim. "Yalvarırım onu bana geri verin! Bir şeyler yapın, onu bana getirin!" Dudaklarım titriyordu, kendimi iyice kaybettim. Artık ne dudaklarım beni dinliyordu ne de bedenim. Kafayı sıyırmıştım sahiden. Duyguların hepsi üstüme binmişti ve ben kurtulmak için çabalamak istedikçe daha çok yük biniyordu üzerime. Ki Özgür yokken ben savaşmayı denemezdim bile. Bu hep böyle olmuştu.

"Gözleri birini arıyordu," dedi hemşire. Beni sakinleştirmek için ellerimden tutmuştu. "Geç olmadan-"

"Sus!" diye bağırdım. Öfkem ona değildi. "O ölecekmiş gibi konuşma! Ölmeyecek diyorum sana! Ulaşmıyor mu sesim size! Özgür'den bahsediyoruz ama siz onu tanımıyorsunuz. Bu yüzden böyle umutsuz konuşuyorsunuz! Onu biraz olsun tanısanız, buradan gülerek çıkacağını bilirdiniz!" Aysun Anne beni kendine çekti.

"Elfida," dedi temkinli bir ses tonuyla. "Hazırlan da gidelim yanına," dedi. Gözlerinden yaşlar akmaya başladı. "Son kez," diye fısıldadı ama sesi çıkmadı bile.

Nefesim kesildi. Kirpiklerim ağırlaştı iyice. Bir gerçek, tokat gibi çarptı yüzüme. Hiç hazırlıklı olmadığım, hiç kabullenemeyeceğim bir gerçek. Beni ayağa kaldıran bir güç belirdi içimde. Bana zorbalık ettiklerinde, beni yargıladıklarında onları kabullendiğim ve kendi içimde bir yangın başlattığımda beliren bir güçtü bu.

Acı çektiğinizde ve bu acı hiç dinmediğinde güçlenirsiniz. Güç doğuştan gelmez, onu kazanırsınız. Acı çekersiniz, güçlenir, acı eşiğiniz yükselir ve insanlar size "güçlü" der. Oysa mesele güç değildi, mesele acı çekmekti.

Aysun Anne gözlerime bunu kaldırabileceğime inanarak bakıyordu. Özgür'ün ölümünü kaldırabileceğimi düşünüyordu. Oysa ben ortada güç değil, acı görüyordum. Saf, kor bir acı görüyordum.

Ayağa kalktım. Gözlerimdeki yaşlar donuklaştı. Hemşirenin gözlerinin içine baktım. O acımı değil, gücümü gördü. Herkes gibi. Özgür'ün yanına gitmek için onu takip etmeye başladım. Onların da dediği gibi, son kez onu görebilmek için adımladım.

🤍

Yoğun bakım ünitesi soğuktu. Odada yalnızca Özgür vardı ve biz odaya girince yarı açık gözlerini bize çevirmişti. Beni görünce elini hafifçe kaldırıp bana uzattı. Onu böyle görmek canımı çok acıtıyordu ama yüz ifademe acımı yansıtmadım. Yavaş adımlarımı hızlandırdım ve onu yormamak için ellerinden tuttum.

O an, yorgun nefes alışverişleri dindi ve derinden bir nefes aldı.

"Seni görmeyeli aylar oluyor sanki," diye fısıldadı. Kahve gözleri ıslaktı ama bana bakınca yüzündeki o gülümseme hüznüne gölge düşürüyordu.

"Bana seneler gibi hissettirdi," dedim. Sandalyeye oturdum ve iki elimle tuttum ellerini. Özlemle dokundum tenine. Kokusu ciğerlerime dolunca saatlerdir çektiğim acının üstüne çiçekler serildi sanki.

"Seneler de olacak," dedi. Kalbim sıkıştı. Hani ölüm yakışmazdı dudaklarımıza? Sahiden her sözü yalan mıydı?

"Bana söylemedin," dedim ve gözyaşlarım akmaya başladı. Kızgındım ona ama en çok da kendime. Onun da gözlerinden birkaç damla süzüldü. Sulu gözlerini bana çevirdi ama çok halsizdi. Kirpikleri gözlerine gölge düşürüyordu.

"Çünkü önemsizdi."

"Hayır!" dedim hemen. "Nasıl önemsiz olur bu? Beraber savaşırdık işte, beni kaldırdığın gibi ben de kaldırırdım seni ayağa! Faydasız bir insan gibi görünüyorum ama ruhumu da bedenimi de sererdim önüne. Severdim seni, daha çok severdim seni."

"Mesele bu ya," diye fısıldadı. "Beni ben olduğum için sev istedim. Sana söyleseydim, bu yorgun kalbim getirirdi beni sana ama sen gel istedim bana." Parmakları tenimi okşadı. "Hem, kimsenin eli uzanmaz içimizdeki yaralara." dedi. "Beni bir ben iyileştirebilirdim ama," Öksürdü. Telaşlandım ama kendini toparladı. Belki de her zamanki gibi güçlü görünmeye çalışıyordu ruhu bir harabeyken. "Gücüm kalmadı." diye fısıldadı.

Yüzümü ekşittim acıyla. "Ne olur söyleme böyle." diyip omuzlarımı kendime doğru çektim. "Senin yalancı olduğun kadar, ben de bencil bir insanım. Seni yanımda istiyorum Özgür. Gitme, yalvarırım gitme. Onlar inanmıyorlar, senden daha çok yalan söylüyorlar bana. Ayağa kalkacağına inanmıyorlar. Kalk ayağa sevgilim. Ne olur benimle kal." Gözyaşlarım aktıkça yüzü ekşidi. Nefeslerini hırıltılı almaya başladı.

"Yorgunum," diye fısıldadı ve gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Fakat sözleri gibi, gözyaşları da durgundu. "Seneler yordu beni, şehir sardı yaralarımı ama zaman kabul edemedi beni."

"Dursun o zaman," dedim. Ona daha çok yaklaştım. Boştaki elini kaldırıp saçlarımı okşadı. "Ne sigaramız bitsin ne de zaman ilerlesin."

Başını iki yana salladı. "Nasıl yapacağım?" diye fısıldadı. "Bu gözlerden nasıl ayrı kalacağım?" Bana değil, kendine soruyordu bu soruyu. Dudaklarımız titredi. Derin bir nefes aldı, belki kabullenmek için yaptı bunu. "Ama anlaman lazım," dedi. Alnını alnıma yasladı. "Senin için günlerce savaştım. Sırf sana bir kez daha bakabilmek için günlerce uyumak zorunda kaldım. Unutma olur mu? Bana hayat verdiğini unutma, sevgilim."

"Seninle yaşadığım her şey çok güzeldi," diye fısıldadı. Islak gözleri kalbimi yakıyordu. "Seni iyileştirmek bana iyi geldi. Seninle konuşmak acımı dindirdi. Senin gülümsediğini görmek bana nefes verdi. Sen, her şeydeki hiçbir şeydin ve hiçbir şeyin de her şeyiydin. Çok özeldin. Seni sevmek çok güzeldi, Elfida."

"Veda etme." Sesim varla yok arasıydı. Başımı iki yana salladım.

"Sana veda etmeden bir kez gittim." Gözlerini bir süre kapalı tuttu, sanırım yorulmuştu. "Bir kez daha gitmeyeceğimin yeminini ettim. Yalancı adamlar söz vermez, yemin ederler çünkü."

"Çok erken!" diye sızlandım. "Özgür çok erken!" Aklım almıyordu, yeminim olsun, hayatım boyunca da almayacaktı.

"Ama çok yorgunum." Sesinin tonuna gömülmek istedim çünkü on sekiz senedir çektiği bütün acıları ve yorgunluğu hissetmiştim. Bu beni altüst etmişti. "Özür dilerim ama çok yorgunum."

"Bende dinlenirsin." dedim hemen. Başını iki yana salladı, canım çok yandı. Bu yatakta yatan, yaşamayı reddeden ben olmalıydım. Ben ölmek isterken onun da canı böyle mi yanmıştı?

"Sen kalbime yerleşensin ama ona hayat veren değilsin." Sözleri keskindi ve tenime tek tek kazınmıştı.

"Özgür," diye sızlandım ama o saçlarımı bir kez okşayıp gözlerini Aysun Anne'ye çevirdi. İkisi birbirlerine öyle bir baktı ki en kötü günlerinde de en iyi günlerinde de beraber olduklarını anladım. Aysun Anne her şeyi en başından beridir biliyordu ve kimse bana bir şey söylememişti.

"Ona bana baktığından daha iyi bak, anne." dedi. "Ona bana sarıldığından daha sıkı sarıl. Ona bana olduğundan daha çok anne ol. Onu benden daha çok sev ki gözlerim huzurla kapansın."

Çığlıklar atmak istedim. Bu adam, bana hayatı öğreten adamdı ve bu sözler dudaklarına hiç yakışmıyordu.

"Aldığım her nefeste." dedi Aysun Anne.

Tekrar bana döndü Özgür. Artık hareketleri daha yavaştı. Paramparça hissettim.

"Cenazemde gözyaşı dökmene engel olamam," dediğinde gözlerimden akan yaşlar daha çok hızlandı. O ağlamıyordu ama. Gülüyordu, Elfida gibi gülüyordu! "Ama söz ver Elfida. En güzel elbiseni giyip saçlarını benim için öreceğine söz ver. Cenazemde dünyanın en güzel kızı sen olacaksın."

Uzandım ve ona sımsıkı sarıldım. Kalbindeki yaradan uzak kaldım ama kokusunu ciğerlerime çektim. Yorgun kollarını bana sardı, canı acısa bile umurunda olmadı.

"Seni çok seviyorum, Özgür Soykan." diye fısıldadım dudaklarına. "Sen bana nefes verdin, sen bana hayatını verdin. Seni hep seveceğim. Kendimi sevdiğim gibi, acılarımı sevdiğim gibi, bu şehri sevdiğin gibi seveceğim."

"Seni çok seviyorum, Elfida Sayar." diye fısıldadı dudaklarıma doğru. "Sen bana seni verdin, sen bana bütün kırgınlıklarını verdin. Seni hep seveceğim. Geceyi sever gibi, kırlangıçları zehirleyen gözyaşlarını sever gibi seveceğim."

Gülümsüyordu ve bu canımı yakıyordu. Hep gülsün istiyordum ama benden giderken yapamazdı bunu.

"Bırak gülümsemeyi!" diye sızlandım. "Benden giderken nasıl böyle güzel gülümsersin?!"

Yanaklarımı okşadı yorgun parmakları. "Neden gülümsediğimi anladığında gerçekten iyileşmiş olacaksın." dedi. Sesi fısıltıların fısıltısı gibiydi sanki. Sıcak ama yorgun nefesleri tenime çarptıkça canım ağrıdı.

Gözyaşlarım onun gözyaşlarına karıştı. İki damla bir olup onun başını koyduğu yastığa damladı. Sessiz bir mühür, kimsesizin mezar taşı gibi. Odanın köşesinde duran hemşireye gözlerini dikti ve "Onun kalp atışlarını dinlemek istiyorum," dedi. "Stetoskopunuzu kullanabilir miyim?"

Bu soru beni çok afallattı. Hemşire de şaşırmıştı ama kendini toparladı ve boynundaki stetoskopu çıkardı. Özgür'ü yormadan kulaklarına yerleştirdi ve ucundaki şeyi de avcuna bıraktı. Özgür bana gülümsedi, zorlukla kalkan eli göğsümü buldu. O soğuk şeyi kalbimin üzerine koydu. Gözlerini kapattı, hiçbir şey yapamadım. Öylece oturdum ve birkaç saniye kalbimin atışlarını dinlemesine izin verdim.

"Seni ilk gördüğüm andan beridir en çok istediğim şey, buydu." dedi gözlerini açtığında. "Bir şarkı dinler gibi dinlemek istemiştim kalbini. Her bir notasını zihnime kazımak istemiştim."

Kalbime bıçaklar saplanıyordu sanki. Soluğumu kesen bir yumru vardı boğazlarımda.

"Sana sesini duyurabilmek için yaşatmış kendisini." dedim. "Sen olmasaydın bugünkü gibi atmazdı kalbim." Elimin tersiyle gözlerimdeki yaşları sildim.

"Gel," diye fısıldadı. Sesi çıkmamıştı bile. İnanmak istemediğim bir gerçek, yavaş yavaş açığa çıkıyordu ve ben bundan çok korkuyordum.

Ona gittim. Onun benden gideceğini anlayarak ona gittim. Yatağa, başucuna oturdum. Başını kaldırdı ve göğsüme yasladı. Kalp atışlarımı bizzat işitti kulakları. Dudaklarımı saçlarına gömdüm. Defalarca, defalarca öptüm onu.

Huzurlu bir soluk aldı, hiç unutmayacağım bir nefesti bu.

"Senelerdir derme çatma çatıların altına sığınmıştım," diye fısıldadı ve bir nefes çekti ciğerlerine. Kokumu ciğerlerine hatırlattı. "Ama şimdi evimdeyim," diye devam etti. "Demek ki bir ev böyle kokarmış, demek ki bir evinin olması böyle hissettiriyormuş."

Kalp atışlarını ölçen o cihaz ötmeye başladığında daha çok ağlamaya başladım. Bu anı, bu zamanı yok etmek istedim. Onunla yok olmak istedim.

Başını kaldırdı ve yanaklarımdaki gözyaşlarına dokundu. "Kırlangıçlarımızı da yanımda mı götürüyorum?" diye sordu.

"Kimsesiz kalırım." dedim sitemle. "Gitme Özgür. Beni sensiz, ben evsiz bırakma."

Gülümsedi. Aklımdan hiç çıkaramayacağım bir gülümsemeydi bu.

"Elfida'm," diye fısıldadı gözlerimin içine bakarak. "Benim güzel kızım, benim Kırgın Elfida'm."

Kirpikleri birbirine yaklaştı. Yanaklarını avuçlayıp onu sarstım. Canı yansın ama benden gitmesin diye onu sarstım. "Hayır," diye fısıldadım. "Özgür," diyip sarstım. Odada hareketlilik oldu. "Özgür!" diye bağırdım, bağırdım mı onu da bilmiyorum. "Özgür'üm." Kollarımdan tutup beni ondan ayırmak istediler. "Benim yalancı adamım." Beni ondan ayırdılar. Başı sağa doğru düşünce boğazım düğümlendi. Cihazdan çıkan o ses kulaklarımı kanattı.

Bir koşuşturma başladı. Ben öylece ayakta dikilirken, Aysun Anne kollarımdan tutarken doktorlar odaya doldu. Bağırışlar kulaklarımı çınlattı, Aysun Anne'nin ağlayışı yüreğimi yaktı. Özgür'e şifa olmak için uğraştılar, çok uğraştılar. Denemedikleri çare kalmadı ama olmadı, makineden çıkan o sesi susturamadılar. Özgür'ün kalp atışlarını duyuramadılar.

Kimsenin eli uzanamadı onun yarasına.

Kırlangıçlar Özgür için gözyaşlarında zehirlendiler.

Gece çekti izlerini bu şehrin sokaklarından. Onlara güneş doğdu, biz çatımızı kaybettik.

Masalımın noktası ölüm oldu, çocuklara bu hikâye mutlu son olarak anlatıldı.

"Ölüm saati, 18.13."

Ölüm saatim 18.13.

Beni odadan kim çıkardı bilmiyorum ama gördüğüm son şey, Özgür'ün güzel yüzüne örtülen çarşaf olmuştu. Kendimi odanın dışında bulduğumda Hayat ve Güneş'in bana acıyla bakan gözlerini gördüm. Oysa uyuşmuş gibiydim. Başım da omzum da yenildi ve öylece kalakaldım.

Gerçekler ağır geldi. Çok acı çektiğinde, acılar seni ayaklarının altına alır ve bağırmayı geç, fısıldamaya bile güç bulamazsın. Tam da oradaydım. O taşın altında, bir mezarın içindeydim.

Güneş ve Hayat bana koştu ve bana sarıldılar. Hiçbir şey yapamadım.

Ben yok oldum. Sevdiğim adam, benden gitti ve gözyaşı dökecek kadar bile kendimde değildim. Oysa ağlıyordum, oysa kanıyordum ama öyle derindendi ki, canımı hiç tahmin edemeyeceğim kadar çok yakıyordu.

Hayat saçlarımı okşarken, Güneş sırtımı sızarlarken, ikisinin de kolları mengene gibi beni sarmışken ben kimsenin göremediği o günlere gittim. Özgür'ün beni sevdiği günlere gittim.

"Bu şehir, kırgınları daha çok bağrına basar ve yeterince acı çektiğinde bu şehri yaşamaya başlarsın. Sen uyu Elfida, şehri yaşayanlar için gün daha yeni başlıyor."

Şehri yaşamaya başladım, sevgilim. Tıpkı sen gibi.

"Varlığımın şerefine, bir gülüş armağan ettin kırgın şehrin gecesine! Yıldızlar şahit oldu gülüşüne! Güneş kıskandı Ay'ın bu ana şahitliğine! Daha çok gül Elfida. Kırıldığın her bir sokağa sun tebessümlerini! Gülüşlerini sığdırdım dudaklarıma! Merak etme. Bu gece ben de rahat uyuyacağım, Elfida!"

Artık hep rahat uyu, sevgilim.

"Kendi yönettiğimizi düşündüğümüz hayatların birer kuklasıyız."

İplerimizi biz tutuyoruz sanmıştım ama biz sadece senaryoya uyuyormuşuz, sevgilim.

"Sana kendini sevmeni söylemeyeceğim. Sana, hayatında senden daha değerli kimsenin olmadığını göstereceğim ve o gün, kendini seveceksin. O gün kendini çok seveceksin ve açtığın her yaranı kendin saracaksın."

Yemin ederim ki kendimi seveceğim. Önce senin için sonra kendim için seveceğim kendimi.

"Bana geleceğini söylesen seni beklemeden ben kapına gelirim. Bana kendini anlatacağını söylesen, son nefesimi bile veriyor olsam seni dinlerim."

Benim sesim bir sana ulaştı, Özgür.

"Eğer ömrün boyunca böyle güzel güleceksen bu şarkıyı sonsuza kadar çalar bu radyo."

Şimdi yalnızca sesler var, Özgür. Notalar kayboldu.

"Kendini bir ceset olarak görmekten vazgeç, Elfida. Yaşayacaksın sen. Duydun mu beni? Ben bu yüzden buradayım. Ömrünün her gününde keyif alacaksın. Bak gözlerime. Yaşayacaksın sen. Yaşatacağım seni. Nefes aldıracağım sana. Ailen olacağım. Dostun olacağım. Huzuru hissettireceğim. Güldüreceğim seni. Yaralarını da saracağım. Sevgiyi de öğreteceğim. Yapacağım Elfida. Seni yaşatacağım!"

Yaşattın beni, sevgilim. Kendini değil, beni yaşattın.

"Bizim için yaptım Elfida. Yemin ediyorum, yanında olabilmek için gittim. Ellerini tutabilmek için ellerini bıraktım. Sesini duyabilmek için sustum. Seni hak ettiğin gibi sevebilmek için seni yüz üstü bıraktım. Gözyaşlarınla zehirlenmeyen son kırlangıcı, gökyüzüne beraber özgür bırakabilelim diye kanatlarını kırdım!"

Anlıyorum, sevgilim. Neden gittiğini şimdi çok iyi anlıyorum.

"Bana hayatı öğreten o dudaklarından, ölümün zehri çıkıyor ya, çok kızıyorum Elfida."

Zehirlendik Özgür. Ruhumuza ölümün zehrini damlattılar.

"Eğer şimdi acı çekiyorsan ve ben yanındayken o acıyı bastıramıyorsam, dudaklarından sıyrılan ölüm, benim sokaklarıma uğrasın."

Uğramamalıydı, sevgilim. Bizim sokaklarımız çıkmaz sokakmış, ölüm çıkamadı sokağımızdan.

"Buraya ben yokken de gelebilirsin, biliyorsun değil mi?"

Bana kendi evini yuva yapmışsın, sevgilim.

"Yalan söylemişim. Sensiz geçirdiğim geceleri, gece sanmışım. Eğer o anlar bir geceyse, şimdi seninle geçirdiğim bu vaktin adı ne? Sen benim şehrimin karanlık vurmuş sokaklarısın, Elfida."

Güneş kemiklerimi ısıtıyor, Özgür. Senin gölgene sığınmaya çok ihtiyacım var.

"Dudakların, adımı bu cümle için araladı ya, seni sevmenin ötesi neresiyse el ele, tam da oradayız artık."

Ellerimdeki uyuşukluğun sebebisin, Özgür.

"Yapamazlar Elfida. Onlar bizi anlayamazlar. O yüzden korkma. Ellerimizi ayırsalar gönüllerimize ulaşamazlar. Onlar istediği kadar ayırsın seni benden. Ya bir yel eser, sana savrulurum. Ya bir kırlangıcın kanadında gelirsin yanıma. Onlar bizi bulmak için sokaklarımıza girerlerse yolları şaşar ama bizim sokaklarımızın sonu hep birbirimize çıkar, Elfida."

Ah sevgilim. Benim inatçı sevgilim. Benim yorgun sevgilim.

"Senin yüzündeki şu gülümsemeyi görebilmek için Robin Hood da olurum hırsız da. İşin sonunda sokaklarıma senin cennetin serilecekse cehennemin kapılarını açan her günaha bürünürüm."

Şeytan bile bizim için gözyaşı döküyor, sevgilim.

"Artık dinlediğim her bir şarkının notasında izlerin var, biliyorsun değil mi Elfida? Sevildiğini bilmeni istiyorum. Her geçen gün seni daha çok sevdiğimi bilmeni istiyorum. Bir ruhtan ibaret kalana kadar da seni seveceğimi bilmeni istiyorum."

Biliyorum, sevgilim. Ben yalnızca seni, ben yalnızca bizi biliyorum.

"Niye bu kadar narin ki ellerin? Ellerini bırakasım gelmiyor bu yüzden."

İstemedin, biliyorum. Ellerimi bırakmayı hiç istemedin.

"Hem başka insanların dertleriyle ilgilendiğinde kendi dertlerin görünmez olur."

Senin işin gücün de bendim. Kırgın, yaralarının sarılmasını bekleyen Elfida için yaşadın sen.

"Bu adamın tek yenilgisi sensin, Elfida. Ama bir o kadar da zafersin. Uğruna kanımı akıtacağım, ölerek kaybedeceğim ama yolun sonu sana çıktığı için de en çok ben kazanacağım. Ne soylu bir zafer böyle. Ne güzel bir lütufsun benim için."

Dilim varmıyor ama kaybettik sevgilim. Zaferler uğramadı sokaklarımıza. Elimde kalan yalnızca yıkım.

"Gülünce çok güzelsin. Ben seni hep üzgünken, başın eğikken, insanlara çekinerek bakarken gördüm ve o zamanlarda âşık oldum ama şimdi ne güzelsin, sevgilim."

Beni sen güzelleştirmiştin, sevgilim.

"Ah Elfida'm. Benim kırgın Elfida'm... Bu yalancı adamın saptığı en güzel sokaksın sen. Bu adam yalnızca senin sokağının kaldırımlarında dinleniyor ve yüreğimi bir senin sokak lambaların aydınlatıyor."

Özgür'üm. Benim kalbim, benim nefesim, benim yalanlarım, benim doğrularım, benim inadım, benim savaşım, benim savaşçım, benim ruhum, benim suyum, benim her şeyim. Nefeslerime güç veren, beni yaşatan sevgilim.

Beni yaşatmak için ölmek gerekirdi ve sırf beni yaşatmak için ölümü erteleyen sevgilim.

Beni anlamayı çok istemişti. Benim gibi hissetmeyi çok istemişti. Beni yaşamak istemişti ve başardı.

Çünkü beni yaşamak için ölmek gerekirdi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi buraya bırakırsanız çok mutlu olurum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları