Bengü- Kalbim

Onu bir daha görmeyi inan istemezsin

Sana da acı verir bu son hallerim

Bilirim sen de benim kadar kolay silemezsin

Ama şimdi başka renkte bakıyor gözleri

☂

MAYIS

Güç, Russell tarafından başkalarını kendi istediğimiz yönde bir davranışa yönlendirme yeteneği olarak tanımlanır. Gücü elde etmiş insan, çevresinde etkileyebildiği herkesi kendi istediği şekilde yönlendirebilecektir demektir bu. Bu durum, bir insan ile de sınırlı değildir. İnsan, gücü elde ettiğinde kaderini değiştirebileceğini düşündüğü hamleler yapar. Kaderi gücünden aşağı görür.

Oysa sana gücü veren kaderin değil midir? Kaderinde o gücü elde ettiğin için sahip değil misindir o kudrete?

İnsan, gücü elde ettiğinde her şeyi değiştirebileceğini düşünür. Kibirlenir, böbürlenir, üstün bakar kendi cinsine. Oysa benim için asıl güç, elde ettiklerinin seni nasıl bir insana çevirdiğini gördükten sonra tanımlanabilir. Güç, insanı değiştirmemeli. Güç, insana olduğu karakteriyle yaşayabilme hakkı vermelidir. Gücü, toplumda yer edinmek için elde eden insanlar, o toplumun içerisine girdiğinde o toplumdan biri olur. Peki o topluma girmek için verdiği mücadeleye, o savaşçı karakterine ne olur? Kabul eder mi o toplum bu yaralı, yorgun karakteri?

Güç elde edildiğinde değişen kimlikleri yanlış buluyorum. Gücü bir kalıba sokan insanları da anlayamıyorum çünkü insanoğlu bu kadar eşsiz bir varlıkken gücü nasıl tek bir kalıba sığdırmaya çalışabiliriz ki? Ben güçlüyüm çünkü kızımı okutuyorum. Ben güçlüyüm çünkü paramı kazanıyorum. Sen güçlüsün çünkü hayalini kurduğun o bilgisayarı aldın. O güçlü çünkü hayalini kurduğu kitabı bastırdı. Şunlar güçlü çünkü onca mücadeleden sonra ailesinin hiçbir ferdini kaybetmedi. Bizler güçlüyüz çünkü kendi kalıplarımızda sınırsız hayatlar yaşıyoruz.

Ben gücün tek bir tanımı olduğunu düşünmeyenlerdenim. Güçlü olmanın dudaktan çıktığı kadar kolay bir ifade olmadığını bilenlerdenim. Gücün insanı değiştirdiğini düşünen ve buna karşı olanlardanım.

Güç, beni güçlü yapmalı. Beni bir başka karaktere sokup onun adını "güce sahip kişi" olarak koymamalı.

Yusuf'ta bunu görmüştüm. Bunu gördüğümde çok da üzülmüştüm. Yusuf işe başladığında lisede tanıdığım adamdan eser kalmamıştı. Beni hâlâ seven, saygı duyan adamdı ama güç onu değiştirmişti. Hem iyi hem de kötü yönde... Onun lisede tanıdığım Yusuf olarak kalmasını çok istedim ama sonrasında bunun imkânsız olduğunu fark ettim. İnsanın yaşadığı çevre tamamen değişince karakteri de o ortama uyum sağlıyordu. Yusuf da karakterine yeni boyalar sıçratmıştı.

İş yemeğine gittiğimizde çok şaşırırdım, ya da bir düğüne gittiğimizde. İnsanlarla kurduğu ilişki benimle kurduğu ilişkiyle hiç benzer değildi çünkü. Dışarıdayken yanımda bir dağ varmış gibi hissederdim. O dağı kendi elleriyle örmüştü Yusuf. Güçlü olmayı çok istemişti, saygı görmeyi çok istemişti. Ölmeden önce de bunu fazlasıyla başarmıştı. Onun gücü, kendi emekleriyle kazandığı parasından geliyordu. O, beni ve çocuğunu refah içinde yaşattığında kendisini dünyanın en güçlü aile babası gibi hissederdi.

Yusuf benim dağımdı. Sığındığım limandı. Dışarıda boynu hiç eğilmeyen adam, kollarıma sığındığında önce boyun eğer sonra ellerimden öperdi. Onu sevmem de ona güç verirdi. Onun saçlarını okşamam, günün yorgunluğunu alan sohbetler etmem ona güç verirdi. Kollarıma sığınan adamı hiç boynu büyük kaldırmamıştım göğsümden.

Onun gücüne hayrandım. Onun gibi olmayı çok isterdim. Ekonomik özgürlüğünü kazanmış biri olmayı çok isterdim. O akşam yemeğinde, kazandığı paralardan söz ederken ben de kendi başarılarımı ona anlatmayı çok isterdim. Biliyorum. Yusuf, benim de başardığımı duysaydı bizim adımıza çok sevinirdi.

Bazı anlarda işimi yapmayı bırakıp insanları izliyorum. Kitap okuyarak kahve içenleri, bilgisayarıyla işlerini halledenleri, sohbet edenleri, kendi halinde caddeden geçen insanları izleyen müşterilerimi izliyorum ve bir his beliriyor içimde. "Başarıyorsun." diyor bana. "Yolun çok başındasın ama başarıyorsun."

İşte o zaman mücadele etmemek için hiçbir nedenim olmuyor önümde.

"Sen gibi düşünen bir sen bir de Descartes var." Yağmur, omzumun üzerine başını koyunca önce korktum, sonra da kıkırdadım.

"Ne diye geliyorsun sessiz sessiz? Korktum." dedim elimi kalbime koyarak.

"Kork diye sinsi sinsi geldim ya zaten." Yağmur sırıttı. "Hayırdır ne düşünüyorsun bu kadar?" deyip göz kırptı.

Omuz silktim. Kasa kirliymiş gibi üzerindeki tozları aldım. "Hiç."

"Tabi tabi, ben de oradaki Descartes'im canım." Yine fevri bir hareket yapıp kolunu tezgâha yaslayarak bana baktı. Yine korktum. Bu kız sahiden bir gün aklımı alacaktı. "N'oldu, Şafak Beyciğini mi özledin?"

"Çüş Yağmur! Biraz daha abart." Gözlerimi büyüterek konuşmuştum. Böyle bir imada bulunmasının bir sebebi de vardı elbette. Şafak iki gün diye gitmiş ama seyahati uzamış, bir haftadır gelmemişti. İkinci günün akşamında telefonla görüntülü aramış ve yirmi dakika civarı konuşmuştuk. Konuşmanın çoğunda ben yoktum tabii. Yaz telefonu elimden almış, odasındaki eşyalarını Şafak'a göstermiş, ayrıca gün içerisinde neler yaptığını anlatmıştı.

"Şafak Abi, şimdi sana bir şey söyleyeceğim." Yaz, dudaklarını öne doğru büzdü ve güzel kaşlarını çatınca telefonun diğer ucundaki Şafak, bir elini çenesine koyup onu dikkatle dinlemeye başlamıştı. O da Yaz'ın ciddiyetini almış, kaşlarını çatmıştı.

"Bizim sınıfta bir kız var." Bu sırada telefonu elinde zor tutuyor, düşecekmiş gibi duruyordu çünkü canım kızım yerinde durmuyordu. "Adı Naz." Açılmıştı yine Naz konusu. Naz, sınıfındaki çalışkan kızlardan biriydi. Yaz, dersleri konusunda hırslı bir çocuktu ve Naz onu ne zaman geçecek bir şey yapsa üzülürdü. Naz, Yaz'a kibar davranmıyordu. Hatta bu konuda geçen haftalarda annesiyle bizzat ben görüşmüştüm. "Biz bugün teneffüste senin bana aldığın satrançla oynadık. Ben Koray'ı yendim." Konuşurken nefes almak için aralar veriyordu ve bu hali gözüme çok tatlı gelmişti. "Naz buna çok kızdı!" Gözlerini büyüterek konuştuğu için Şafak gülüp gülmemek arasında kalmıştı.

"Naz sana neden kızıyormuş?" diye sordu ciddiyetle.

"Ben de onu anlamıyorum ki!" Yaz, boştaki elini havaya kaldırıp indirdi. "Onu yenmedim sonuçta. Ama Naz böyle biri işte." Dudaklarını büzmüş, omuzlarını indirip kaldırmıştı. "Ben seni yenince sen bana hiç kızmıyorsun ama arkadaşlarım öyle değil. Bu doğru bir şey değil, değil mi?" diye sordu.

Şafak otel odasındaydı. Yorucu bir gün geçirdiği gözlerinden okunuyordu. Gömleğinin birkaç düğmesini çözmüştü. Saçları da her zamankinin aksine daha dağınıktı.

"Doğru değil, tabii." diyerek onayladı kızımı. "Her münakaşanın bir kazananı bir de kaybedeni olur. Kazanan önce sevinir, sonra kaybeden ile tokalaşır. Kaybeden önce üzülür, sonra kazanan ile tokalaşır. Bu her dalda böyle olmalıdır." Ekrana yaklaştı. "Sen Koray'ı üzecek bir şey yapmadıysan bırak bu Naz'ın ayıbı olsun. Sen çizgini koru, tamam mı?"

Yaz, yerinde hafifçe sallanmış, Şafak'ın söylediklerini de başıyla onaylamıştı. "Hadi şimdi telefonunu annene ver. Biraz da o anlatsın bana bugün neler yaptığını. Olur mu?" dediğinde Yaz başıyla onaylayıp telefonu bana vermişti. Yaz telefonu bana verdiğinde kendi odasına geçti. Evimde Amerikan mutfağı olduğu için salon ve mutfak birleşikti. Ben de koltuktan kalkıp mutfak tezgahına doğru ilerledim. Sandalyelerden birine oturup telefonu da elimde tuttum.

Benim yerleşmemi büyük bir sabırla bekledi çünkü normal bir birey gibi birkaç saniye sürmemişti bu hazırlığım. Paytak adımlar atıp sandalyeye oturmam nereden baksan bir dakika sürmüştü. Şafak'a baktığımda ise halinden memnun, gülerek bana baktığını görmüştüm. Ben yerleşince, "Selam." dedi. Gülümsedim. "Selam." dedim.

"Her şey yolunda mı?"

Başımı salladım. "Biz iyiyiz. Senin nasıl gidiyor?"

Yorgun bir nefes aldı. "Yorucu geçiyor." Duraksadı. "Ve sizi özledim."

"Daha iki gün oldu." diye alay etsem de ciddiyetle, "Yeterince uzun bir süre." diye yanıtladı omuz silkerek. "Ayrıca işim uzadı. Yarın dönemiyorum. Bunu haber vermek için aradım aslında."

"Ya," dedim. Sesim beklediğimden üzüntülü çıkmıştı.

"Ya," diye taklit etti beni ama benim aksime yüzünde eğlenir bir ifade vardı.

"Anneler taklit edilmez." diye kızdığımda şuh bir kahkaha attı. Dudaklarını birbirine bastırıp "Pardon, annesi." dedi tebessümünü silmeden.

"Kendine dikkat et oralarda. Yorgun gözüküyorsun." dediğimde bakışları değişti. Gözleri biraz kısıldı, yüzündeki ciddi ifadelerin hepsi silindi.

"Yorgunum Mayıs ama sizle konuşmak iyi geldi." Bir süre ekranda yalnızca birbirimizi izledik. İnsanın neyden, kimden güç alacağı belli olmuyordu sahiden. Kimisi konuşarak döküyor içini, güç buluyor; kimisi de susuyor, yalnızca bakıyor ve dokunuyor, toparlayıveriyordu kendisini.

"Susmak da iyi geldi mi?" diye gülümseyerek sorduğumda yüzünde bir tebessüm belirdi.

"Sana bakarak susmak çok daha iyi geldi." Bakışlarımı kaçırdım. Şafak da koltuğa tamamen yaslanıp bana baktı. "Senin kahvelerini özledim." dedi iç çeker gibi. Gülmeden edemedim.

"Nesini özledin, yalan söyleme." Omuz silktim. "Oradaki kahveler benim kahvelerimi döverler. Eğri oturup doğru konuşalım." dediğimde kahkaha attı.

Koltukta yatar pozisyona geçti. Bir elini başının altına koydu ve diğer eliyle telefonunu tutmaya devam etti. "Mesele kahvenin kalitesi değildi. Aslında mesele kahve de değildi."

Sesi, yattığı için mi, bana daha farklı baktığı için mi daha boğuk çıkmıştı anlayamadım. Söylediklerinden sonra yutkunmadan edemedim. Ne demek istediğini anlamıştım. Ne diyeceğimi de bilememiştim. Hele bugün sabahki annesinin ziyaretinden sonra bu söylediklerine verdiğim her yanıt, tükürdüğümü yalamak olacaktı.

"Gözlerinden uyku akıyor." diyerek onu geçiştirmiştim. "İyi geceler Şafak." diye ekledim. En iyisi bu görüşmeyi sonlandırmaktı çünkü bu adama bizden uzaklaştıktan sonra bir şeyler olmuştu.

Uzatmayı değil "İyi geceler Mayıs." demeyi tercih etmişti.

"Tamam inandım." dedi Yağmur. "Kaç gündür kapıları gözlüyorsun. Allah göz vermiş, görüyorum ben de yani." Elindeki ekmek sepetlerini tezgâhın arkasına dizerken ona kızgın bakışlar attım.

"Ne ima ediyorsun sen şimdi?" diye kızdım. Ellerimi belime koydum.

"Diyorum ki, özleyebilirsin Mayıs." Onun bir anda ciddileşmesini beklemiyordum. "Şafak'ı özlemen seni suçlu yapmaz. Aksine senin de hâlâ kendi hayatını yaşadığın anlamına gelir."

Bakışlarımı kaçırdım. "Saçmalıyorsun." diye mırıldandım. Ben kendi hayatım için birçok şeyden vazgeçmiştim. Uzun bir zaman oluyordu hem de. Şimdi kendim için yalnızca okumak istiyordum. Başka da bir şey istemiyorum.

"Günün yirmi üç saati kırk dokuz dakikasında şüphesiz ki saçmalıyorum ama bu konuda saçmalamadığımı ikimiz de iyi biliyoruz. Gözlerini de kaçırma. Kendi hislerini saklamaması için kızına öğütler verirken dilinde tüy bitiyor ama kendin niye uygulamıyorsun aynı şeyi? Neden içine atıyorsun? Bana bile hiçbir şey anlatmıyorsun."

Yağmur'un huyuydu bu. Ansızın beni sıkıştırır, içimde biriken meseleleri ona anlatayım diye bana nasihat verirdi. Söylediklerinin ne anlam içerdiğinin farkındaydım ama yapamazdım. Hamile olmayan ve bir çocuğu olmayanlar için Şafak'a karşı bir şeyler hissetmem normal geliyor olabilirdi ama normal değildi işte.

Aklımda Yusuf varken, karnımda çocuğumuzu taşırken ve diğer çocuğum okuyorken ben Şafak'a hiçbir şey hissedemem. Yapamam. Bunu Şafak'a yapamam.

Suskunluğum, içimde söylediklerimin Yağmur'a ulaşmasını sağladı. Ne için sustuğumu biliyordu ve bu yüzden üstelemedi. Yalnızca iç çekti. Yine de bunun burada bitmediğini biliyordum.

Akşam saatleri yaklaşıyordu. İkinci güneşi dükkâna sızmış, birkaç masaya vuruyordu. Radyoda çok sevdiğim bir şarkı çaldığı için ben de kendimce şarkıyı mırıldanıyordum. Bandanamın başımdan kaydığını düşündüğüm için arkamdaki vitrinin camından saçımı düzeltirken kapının çanının çaldığını duyunca omzumun ardından gelen kişiye baktım.

Üzerinde her zamanki gibi bir takım elbise vardı. Saçları son telefon görüşmemizdeki haline göre daha toplu, taranmıştı. Bugün kravat takmamış, gömleğinin iki düğmesini de açık bırakmıştı. Adamın rahat halleri bile resmiyet içeriyordu.

Şafak'ın gözleri saniyesinde beni buldu ve gülümsedi. Onu gördüğümde hemen önüme döndüm ve tezgâhın diğer tarafına geçtim. Ben elimden geldiğince hızlı adımlarla yanına giderken bir kolunu bana uzattı ve omzumu koluyla sardı. Ben "Hoş geldin!" deyip ona sarılırken o da yanağını saçlarıma doğru hafifçe eğdi.

Bana biraz daha sıkı sarıldı. Derin bir nefes aldı. "Hoş buldum Mayıs." Sesinde keyif vardı.

"Bugün geleceğini bilmiyordum." deyip ondan ayrıldım. Onun yüzüne baktıkça gülümseyesim geliyordu. Gözüme düşen perçemlerimi düzeltirken de anlamsız bir heyecanım, anlamsız bir neşem vardı içimde hissettiğim. Onu günler sonra görmek, iyi hissettirmişti.

"İşleri halleder halletmez döndüm." Bir süre bir şey demeyip bana baktı. Bandanama, perçemlerime, uzun saçlarıma ve takibi de artık "Beni çıkarın!" der gibi duran oğluma baktı. "Gelsene bir daha." deyip kolunu bana uzatınca ona doğru bir adım attım. Kolunu tekrar omzuma sarıp bana sarılabildiği kadar sarıldı. Karnım yüzünden onunla karşı karşıya geçip sarılamıyor, sarılacağımız vakit ben biraz yan dönüyordum. O da anca omzumu kavrayabiliyordu.

"Özlediğin kahvemden getireyim mi sana?" diye sordum eğlenerek. Nefeslenir gibi güldü. Yanağı saçlarımın üzerindeydi ve gülüşü de bu yüzden boğuktu.

"Kokusu burnumda şu an. Hasret gideriyoruz biz onunla. Biraz daha müsaade edersen." deyip beni saran kolunu biraz daha sıkılaştırınca kıkırdadım. Biz sarılırken Yağmur, mutfaktan çıkmıştı ve bizi sarılırken görünce gözlerini kısıp sinsi bir tebessüm yerleştirdi yüzüne.

"Hoş geldin. Vallahi bir an süt almaya gittin sanmıştım." dedi. Tezgâhın diğer tarafına geçip bu sefer o Şafak'a sarıldı. Ben Yağmur'un ne dediğini anlamamıştım ama Şafak anlamış olacak ki güldü.

"O ne demek?" diye sorduğumda Yağmur kolunu omzuma attı ve yanağımdan öptü. "Boş ver, böyle şeyler için fazla masumsun Mayıs Çiçeğim."

Şafak'ın gülüşünü tekrar duydum. Ona kızar gibi baktım ama o kaşlarıyla Yağmur'u işaret etti. "Hak verdim, kusura bakma." Sonra etrafına bakındı. "Yaz yok mu?" diye sordu.

Gülümsedim. "Dinlenme odasında. Geldiğini duymadı herhalde." dedim.

Şafak, dinlenme odasına doğru ilerledi. Kapıyı açınca sehpanın üzerinde ödevlerini yapmakla meşgul Yaz'ı gördü. Yaz, gelenin kim olduğuna bakmak için başını çevirmişti ve karşısında Şafak'a görünce çığlık attı resmen. Onun böyle sevindiği başka bir olay olmamıştı bu hayatta ve onun bu sevincine hem çok sevindim hem de çok şaşırdım.

Şafak, onun kendisine doğru geldiğini gördüğü anda diz çöktü ve kollarını ona açtı. Yaz, kahkaha atarak kollarını Şafak'ın boynuna sardı. Şafak da belinden sıkıca tutup kızımın saçlarından öptü. Yaz, sarılırken sağa sola doğru sallanınca Şafak da sağa ve sola sallanmaya başladı.

"Seni çok özledim Şafak Abi!" deyip başını Şafak'ın omzuna koydu.

"Ben de seni çok özledim Prenses." Saçlarından üst üste öptü. "Hem de çok." deyip daha sıkı sarıldı.

"Kıskanıyorum ama!" diye sızlandı Yağmur. Kollarını da göğsünde bağladı. "Bu anasının kuzusunu ben Şafak'tan daha uzun süredir tanıyorum. Beni hiç böyle özlemiyor, bana hiç böyle sarılmıyor. Sahiden çok kırıcı!" deyip dudak büzdü.

Şafak, Yaz'ı kucağına alıp kaldırırken ben de kolumu Yağmur'un beline sardım. "Kıskandın mı sen teyzesi?" deyip başımı omzuna yasladım.

"Neyse sen de iş görürsün." diye mırıldanıp bana sarıldı Yağmur. "Ayrıca şu ikisini niye kıskanayım ben?" Eliyle karşısındaki Şafak ve Yaz'ı işaret etti. Üçümüz de kıkırdadık.

"Şafak Abi, ben ödevlerimden 100 aldım biliyor musun?" deyip yüzüne gururlu bir ifade yerleştirdi Yaz. "Hatta yıldız bile aldım." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak.

Şafak uzandı ve yanağından öptü. "Aferin benim prensesime. Bakayım yıldıza." deyip sehpadaki defterlere yöneldi. Yaz heyecanla Şafak'ın kucağından indi. Şafak L koltuğa oturduğunda Yaz da heyecanla defterini aradı. Sarı defterini bulunca hemen sayfalarını açtı ve yıldız aldığı sayfayı Şafak'a gösterdi.

Defterdeki yıldızı gören Şafak, gururlu bir ifadeyle defteri inceledi ve "Aferin sana." deyip Yaz'ın başına tekrar bir öpücük kondurdu. Yaz, defterindeki diğer yıldızları heyecanla gösterirken Yağmur, "Bu adam, sahiden Yaz'ı çok seviyor." diye mırıldanmıştı.

"Bir yabancı, bir çocuk için anca bu kadar anlam ifade edebilirdi." deyip odadan çıktı.

Evet, gerçekten öyleydi.

Kırık bir şemsiye, anca bu kadar yuva gibi hissettirebilirdi.

☂

ŞAFAK

Yaz'ın içimi ısıtan bir ses tonu var. Bütün çocuklarda mı böyle, bilmiyorum. Etrafımda pek çocuk yok. Yaz'ın sesi, bana sevgiyle bakışı her defasında kalbimi ısıtıyor. Tombul yanakları, yeşil gözleri Mayıs'a hiç benzemediğini gösterse de gülünce, neşeyle kahkaha atınca "Mayıs'ın kızı" diyorum içimden. Yanağındaki küçük gamzesini annesinden almış. O yüzden ikisinin de gülüşü aynı geliyor bana, ikisi de yüreğimi ısıtmasını çok iyi biliyor.

Yaz, defterine çizim yapıyordu. Dinlenme odasından çıkmamıştık ikimiz de. Bir süre sonra benim varlığımı unutacak kadar kaptırmıştı kendisini. Ben de sessiz kalıp onu izledim. Sevdiği bir işi yaptığında tıpkı annesi gibi kaptırıyordu kendisini. En iyisini yapmak istiyordu. En mükemmel olanı değil, yapabildiğinin en mükemmelini yapmaya çalışıyordu. Yanlış yaptığında silip tekrardan başlamayı sorun etmiyordu, öfkelenmiyordu hata yapınca. Pes etmiyordu. Bir masayı gerçekçi çizebilmek için neredeyse silgisinin çeyreğini harcamıştı ama yapmıştı işte. Yapabildiğinin en güzelini yapana kadar durmamıştı.

Resmi bana göstermek için yere koyup üzerine oturduğu renkli yastıktan kalktı ve yanıma geldi. Yüzü biraz durgundu. Resmi bana gösterdi. Üç kişi vardı bir masanın etrafında. Ben, Mayıs ve kendisi... Benim evimde mercimek çorbası içtiğimiz akşamı çizmişti.

"Çok güzel çizmişsin Prenses." dedim ve saçlarından öptüm. Onu öpmek için ona doğru eğilmiştim ama kollarını bir anda boynuma sarıp ağlamaya başlayınca afalladım. Hemen kucağıma çekip ona sıkıca sarıldım. "Yaz?" Saçlarını okşadım. O ise hıçkırarak ağlıyordu ve kalbimde hissettiğim çok keskin bir acı, soluğumu kesmişti. "Neden ağlıyorsun Prenses? Bilmeden kötü bir şey mi söyledim?"

Bana daha sıkı sarıldı. "Bu resmi çizdim," Hıçkırdığı için sesi kesildi. "Çünkü babam öldüğünden beridir ilk kez üç kişi yemek yedik o gün."

Ona daha sıkı sarıldım. Söyledikleri beni haddinden fazla afallattı. Yutkunmak istedim, yapamadım. O güzel sarı saçlarından öpmekten başka bir şey yapamadım.

"Yaz, biliyor musun?" Sesimi kısık tuttum. Onu daha çok sarsmak istemedim. "Ben de babamı kaybettim." Bir an sessiz kaldı, hıçkırmak yerine iç çekti birkaç kez.

"Gerçekten mi?" diye sordu fısıldayarak.

Başımı salladım. "Gerçekten, Prenses." Saçlarını okşadım. "Senin kadar küçük değildim onu kaybettiğimde ama ben de babamı özlediğimde hep sen gibi ağlarım." Gözlerimin dolduğunu hissettim. Ağlayamayacağımı biliyordum ama insan, sırtını yasladığı dağı kaybedince ağlamayı bilmem dese de hıçkıra hıçkıra ağladığı geceler oluyordu.

"Onu özlüyor musun sen de?" diye sordu yine fısıldar gibi. İç çekti.

"Özlemez miyim? Çok özlüyorum." Saçlarını okşadım. "Babamı çok severdim, o da beni çok severdi. Ona güvenirdim, onun beni hep koruyacağını bilirdim." Başını omzumdan kaldırdı. Bacağımın üzerine oturup gözlerime baktı. Bir kolumla onu tutarken diğer elimle gözyaşlarını usulca sildim. "Onun gitmesi bu düşüncelerimin hiçbiri değiştirmedi. Babamın beni hâlâ sevdiğini biliyorum. Ona hâlâ çok güveniyorum ve onun beni hep koruduğunu biliyorum."

"Nasıl koruyacak ki seni?" diye sordu. Gözlerime o çocuksu merakıyla baktı.

"Çünkü beni izliyor." dedim. "Ağladığımı gördüğünde yanaklarımı silmek için yanıma gelmiyor belki ama ağlamamı durduracak nedenler veriyor bana." Gözyaşları yüzünden kaküllerinin ucu ıslanmıştı. Elimle hafifçe yana çektim saçlarını. "Mesela ağlarken bana verdiği öğütler aklıma geliyor. Öğüt ne demek, biliyor musun?" diye sorduğumda başını iki yana salladı. "Doğru yolu göstermek için söylenen sözdür, öğüt. İşte babam da bana hep öğütler verirdi. Ağladığımda, birini özlediğimde, yalnız hissettiğimde, neler hissettiğimi anlatamayacak kadar çekindiğimde neler yapmam gerektiğini bana anlatırdı."

"Babam da yapardı bunu." dediğinde buruk bir tebessüm ettim. Ne olursa olsun, ne yaşanacaksa yaşansın Yusuf'un babalığına saygım hep baki kalacak.

"Tüm babalar bunu yapar." Söylediklerimden sonra yüzünde küçük bir tebessüm oluştu. "Babanı özlüyorsun, bunu çok iyi anlıyorum ama baban ne isterdi biliyor musun?" Başını iki yana salladı, gözlerime merakla baktı. "Onun öğütleriyle yaşamanı isterdi. Eğer onu özlüyorsan onun seni izlediğini unutma. Hayatta o kadar çok iyilik yap ki, önce kendine sonra çevrendeki insanlara saygı ve sevgi göster ki, baban seni yukarıdan izlerken seninle her saniye gurur duysun. Onun seninle gurur duymasını istersin, değil mi?" dediğimde gözlerinden birkaç damla daha aktı. O gözyaşlarına hiç kıyamıyordum. O böylesine ağlarken onun karşısında soğukkanlı kalıp onu yatıştıracak şeyler söylemek çok zordu.

"İsterim." Elinin tersiyle gözlerindeki yaşları temizledi.

"O zaman onun seninle gurur duymasını sağla. Sen, kendin için gurur duyduğunda babanı çok yakınında hissedeceksin Yaz. Ben bunu yaşadım." Sesimi düz tutmak çok zordu. Okuldan yüksek onur derecesiyle mezun olduğum o gün aklıma geldi. Senelerce gölgesinde dinlendiğim dağın olmayışını en net hissettiğim gündü o gün. "Ben kendimle gurur duyduğum gün, babamı çok yakınımda hissettim. Bana teşekkür ettiğini biliyordum. Onun büyütmeyi istediği evlat olduğumu, yanımda olmasa da onun öğütleriyle büyüdüğümü biliyordum ve kendimle gurur duymuştum. Sanki babam benimle gurur duymuş gibi gurur duymuştum. Ne demek istediğimi anlıyor musun?"

Başını salladı. "Bazen böyle ağlamak isteyeceksin. En ufak şey, sana babanı hatırlatacak. Öyle bir zamanda seni çok seven insanlara sarıl, tamam mı? Çünkü o insanlar seni en az babanın seni sevdiği kadar seviyor ve seni babanın koruduğu gibi korumak istiyor." Uzanıp saçlarına bir öpücük kondurduğumda kollarını tekrar boynuma doladı ve başını omzuma yasladı. Derin bir iç çektim. Minik kolları boynuma güveni hissettirmek ister gibi sıkıca sarılınca gözlerimi kapattım ve onu koruyacağımı hep bilmesini ister gibi sıkıca sarıldım.

Kaç saniye, belki kaç dakika öyle kaldık hatırlamıyorum ama omzumda mayışmaya başladığını hissettiren durgun bir ses tonuyla "Şimdi sen de bir baba gibi öğüt verdin, değil mi?" diye sorunca zamanın aktığını hissetmeye başladım.

Söylediklerini algılamam birkaç saniye sürdü. Yutkundum. Ne yaptığımın farkına vardığımda kendimi bir baba gibi güçlü, bir çocuk gibi savunmasız hissetmiştim. Başımı onun başına doğru eğip yanağımı saçlarına yasladım ve "Evet." dedim. "Bir baba gibi."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları