Hemsaye - Birkaç Fotoğrafın Hikayesi ve Sabah Rüzgârı

Ağladın ve güldün aynı gün, yüzünde kırmızılar
Ah kara bi' denizdendi sabah rüzgarın, güneyde kalan
Parmak uçların beyazdı, sakin, öylece yüzünde duran
Akşamı kar gündüzün, uzaklaşan ay, hala vakitleri dardı
Sakladım bütün bu sırları, esintisinde rüzgarın
Başlamış ve bitmiş o saatlerden biriydi hatırlarım
Parmak uçların beyazdı, yüzünde kırmızılar
Gündüzü dar akşamın, bu yaklaşan dileklerin hâlâ vakitleri vardı

☂

MAYIS

Küçüklüğümde de çok enerjik bir çocukmuşum ben. İlkokuldayken sürekli oyun arkadaşları bulur, sürekli oyun oynar, akşam ezasından önce de eve girmezmişim. Annem çok kızarmış, oturup sohbet ettiğimizde anlatırdı bana. Üstüm başım kir içinde kalır, her gün akşam bana banyo yaptırmak zorunda kalırmış annem. Babam da bizi dinlerken hemen dahil olurdu konuya.

"Kızma derdim hep." derdi. Kahvesinden düşünceli bir ifadeyle bir yudum alırdı. "Benim kızım keşfederek öğrenecek. Benim kızım yerlere de düşecek, düşünce kalkmasını da öğrenecek. Benim kızım arkadaş da edinecek. Arkadaşlarıyla darılıp kendince hatalar da çıkartacak derdim." Gururlu bir ifade belirirdi yüzünde. "Babanın kızı oldun hep Mercan." demişti. "Düşsen de kalkmasını bildin ve bunu sen kendin öğrendin."

Babam hep cesaret verirdi bana. Eğer ben bir toplumda kendimi açıkça ifade edebilecek cesarete ve özgüvene sahipsem bu babamın beni küçükken teşvik etmesinden kaynaklıydı. O beni çok sevdi. Babamın biricik kızıydım ve babam benim için her şeyi yaptı.

Ben de kızıma öğretiyorum ondan öğrendiklerimi. Kızıma hem baba hem de anne oluyorum. Hem düşmesinden korkuyorum hem de düşmesi için teşvik ediyorum. Düşmesi lazım çünkü. Dizlerinden yaralanmalı ki atacağı ilk adımda dizleri acısa bile durmamalı. Ben kızıma bunu öğretemezsem babamdan da hiçbir şey öğrenememişim demektir.

Çok şükür Yaz benim izimden gidiyor. Babasının olmamasına hâlâ alışabilmiş değil. Arada, ansızın yanıma geliyor ve babası hakkında sorular soruyor. Unutmaya başladı ama, hissediyorum. Çocuk aklıyla şimdi anılarını yaşatıyor ama büyüdüğünde babasını hayal meyal hatırlayacak. Bu beni çok üzüyor. Benim babamı o dağ gibi duruşuyla hatırladığım gibi onun da babasını hatırlamasını çok isterdim.

Yaptığım fotoğraf albümlerinin sebebi de bu aslında. Babasının videolarını bir hard diskte tutuyordum. Fotoğraflarının da çoğunu çıkartmış ve bir albüm yapmıştım. Yaz ne zaman isterse o fotoğraf ve videolara bakabilir, babası hakkında bana istediği soruları sorabilirdi. Benim bu hayatta ikinci en büyük görevimdi bu.

Çocuklarıma babalarını unutturmayacağım.

Resmî işlerim olduğunda babama danışırdım lisedeyken. Bana devlet dairelerinin ne amacı olduğunu, kimin ne amaçla çalıştığını teker teker anlatırdı. Bilmem gereken her şeyi babama sorar, ondan öğrenirdim.

Şimdi karşımda Şafak'ın avukatı varken kendimi ilk kez annesiz doktora gelmişim gibi hissediyorum. Ne kadar büyürsem büyüyeyim babamın çatısının altında olmadığım her gün, yanı başımda onu arayacağım. Ne kadar büyürsem büyüyeyim, babamın kendi elleriyle ördüğü o çatıyı her zaman başımın üzerinde isteyeceğim.

"Kimliğinizde Mercan Mayıs Atahan yazıyor. Size nasıl hitap edeyim?" Açelya Hanım, çok tatlı bir kadındı. Kumral saçları omuzları hizasındaydı ve üzerindeki siyah takım elbise ona çok yakışmıştı. Kıyafeti onu ciddi gösterirken gözlerime samimiyetle bakması ona karşı daha rahat olmamı sağlıyordu. Bu yüzden gülümseyerek sorduğu sorusuna gülümseyerek cevap verdim.

"Mayıs diyebilirsiniz." Atahan, Yusuf'un soyadıydı. Hâlâ onun soyadını taşıyordum.

"Pekâlâ Mayıs Hanım." Elindeki dosyaları inceledi. "Şafak, bana sizin hakkınızda birkaç detay verdi ama ben bunları sizden, en başından duymak isterim." Dirseklerini masaya yaslayıp daha dik oturdu ve pür dikkat beni dinlemeye başladı. Yanımda oturan Şafak, omuzlarını indirip kaldırdı. O da ben gibi kendisini hazırlıyor olmalıydı.

Dükkân boştu. İkindi saatleri olduğu için çok gelen yoktu. Gelenler de oturmuyor, kahvesini alıp gitmeyi tercih ediyordu. Bu yüzden dükkânın sessizliği kendimi toparlamam için yardımcı oldu.

"Ben Konya'da on sekiz yaşında evlendim. Yirmi yaşındayken kızım Yaz'ı kucağıma aldım. Yedi sene boyunca Yusuf Atahan ile evli kaldım ama Yusuf'un ailesi bana karşı çok acımasızlardı. Evli olduğum zamanlarda bütün bireysel özgürlüğümü elimden almışlardı. Evlenmeden önceki arkadaşlarımla ilişkimi kesmeme sebep olmuş, yalnızca oğullarına bağlı olmam için bütün maddi gelirimi de elimden almışlardı. Düğünde takılan bileziklerime el koyup herhangi bir yatırım yapmama müsaade etmediler. Yalnızca Yusuf'un çalışmasını uygun gördüler. Bu yüzden ev hanımı gibi görünen ama aslında ev hapsinde olan bir suçlu gibi yaklaşık dokuz sene boyunca onlarla yaşadım."

Beni dikkatle dinliyordu. Gözlerini benden hiç ayırmamış, söylediklerimi not bile almamıştı. Şu anki hedefi yalnızca benden çıkarımlar elde etmekti sanırım.

"Ben kendimi o zamanlar bir ev hanımı olarak görmedim. Tekrar belirteyim. Bir ev hanımı değildim ben, Yusuf'a belli etmeden beni ev hapsine almışlardı. Ne zaman Yusuf işe gidiyor, beni sürekli arayıp ne iş yaptığımı kontrol ediyordu kaynanam."

"Psikolojik bir baskı varmış, anladığım kadarıyla." dediğinde başımla onayladım onu. "Peki, bunu kanıtlayabileceğimiz bir şey var mı elinizde?" diye sorduğunda düşündüm.

"Beni görüntülü arardı. Mesaj atmazdı. Attığı mesajlardan bir şey çıkacağını sanmıyorum."

"Peki altınlarına el koyduğunu kanıtlayabilir miyiz? Herhangi bir şahidimiz var mı? En iyi şahit, kocanız Yusuf Bey olacaktır." dediğinde yutkundum.

"Kocam şahitlik yapamaz." dedim düz bir tonda. "Benim kocam yedi ay önce bir trafik kazasında vefat etti maalesef." Açelya Hanım çok kısa bir an Şafak'a baktı. Şafak bundan ona söz etmemişti çünkü o da yaklaşık yarım saat önce öğrenmişti bunu. Boğazını temizledi.

"Başınız sağ olsun." dedi. "Peki o evde yaşayan herhangi biri şahitlik yapabilir mi?" diye sordu.

Düşündüm. Kimse benim lehime bir şahitlik yapmazdı. Ki Şeref Bey'e karşı gelip bunu yapsa bile o şahitlikten sonra ona hayatı zindan ederlerdi. Kimsenin bu riske gireceğini düşünmüyordum.

"O evden kimse benim lehime şahitlik yapmaz." dedim. "Altınların onda olduğunu Yusuf ve onlar biliyordu sadece. Düğünlere gittiğimizde eve gelir, altınları bana verir ve onları düğün boyunca takmamı isterdi. Eve gittiğimizde de kendi evlerine gitmeden önce bizim evimize gelir, verdiği her altını sayarak geri alırdı." Aklıma geldikçe hâlâ delirecek gibi oluyorum. Yusuf'u da "Siz evinizde kaybedersiniz, ben onu yüklükte yorganlarımın altında güzelce saklayacağım." diyerek kandırırdı. Yusuf da annesinin tatlı diline inanır, ikna olurdu. O ikna olunca da bana söz düşmezdi.

"Peki ben bunun için bir çözüm düşüneceğim. Siz devam edin." diyerek tekrar ilgisini bana verdi.

"Ben, bu ev hapsi yüzünden bunalıma girdim. Kızıma bunu yansıtmasam da Yusuf bunu anlıyordu. Bu yüzden evliliğimiz kötüye gitmeye başlamıştı. Bana her zaman saygısını korudu. Bir kere bile el kaldırmadı, bir kötülüğünü de görmedim ama bana yansıtmamak için alkole başladı." Yutkundum. "Ailesi, alkole benim yüzümden başladığına dair birçok şahit çıkartabilir çünkü hep kuzenleriyle, amcalarıyla ve enişteleriyle içerdi. Onlara benim durumumdan bahsetmişti." Cenaze gününde bütün Atahan ailesi bana kınayan bakışlar atmıştı. Senin yüzünden öldü deyip, öyle de bakmışlardı. Ben kayınbabam ve kaynanamdan şiddet görmüştüm ama bütün ailesi tarafından ruhsal şiddete de maruz kalmıştım.

Açelya Hanım sıkkın bir nefes verdi. İşlerin benim için iyi bir noktada olmadığını biliyordum.

"Yusuf alkollüyken araba kullandı ve bir trafik kazası geçirdi." Yutkundum. "O trafik kazasında öldü." Sessiz kaldım. İçimde tekrar beliren vicdan azabı, konuşmamı engelliyordu. Bir yanım beni suçsuz bulurken bir yanıma göre de tek suçlu bendim. İki yanımın sesi, dört bir yanımdaydı.

"O ölünce ailesi tarafından şiddete maruz kaldım. Şeref Bey ve Makbule Hanım, beni cenaze evinde dövdüler. Suçu bende buldular. Akrabaları da onlardan farksız değildi." Dilimle dudaklarımı nemlendirdim. "Kızımı benden aldılar. Ona bakamayacağımı dile getirdiler." Gözlerimi yere indirdim. "O zamanlar mental olarak sağlıklı bir durumda değildim, bunu kabul ediyorum." Gözlerimi Açelya Hanım'a çevirdim. "Ama kızıma herkesten daha iyi bakardım. Ki bakıyorum da."

"Kızımı bana üç gün boyunca göstermediler. Ben kızımı onların evinden kaçırdım. Hakkım olan bileziklerimi, maddi manevi neyim varsa her şeyi alıp İstanbul'a kaçtım. Kaçtığım gece, Konya'da, emniyete gidip uzaklaştırma kararı da çıkartmak için başvurmuştum."

"Geçtiğimiz gün, dükkanıma geldiler. Beni buldular. Oğlum," Elimi karnıma koydum. "Rüzgâr'dan haberleri yoktu. Ki benim de yoktu. Kaçtığım zamanlarda hamile olduğumu bilmiyordum. Sonra şiddet uyguladılar." Başımı yana çevirdim ve Şafak'a baktım. "Şafaklar kurtardı beni onlardan."

"Hastane kaydı var." Şafak araya girdi. "Dosyana eklemek için gönderirim sana."

"Sonra dükkanıma tekrar geldi. Bu sefer sakindi ama beni tehdit etti. Rüzgâr doğana kadar bekleyeceğini ama doğduğunda da hem Yaz'ı hem de Rüzgâr'ı benden alacağını söyledi. Aslında Konya'ya dönmemi istedi ama bunu yapamam. Ben tekrar onların himayesi altında yaşayamam. Ben gelmesem de çocuklarımı götüreceğini söyleyerek tehdit etti beni."

Açelya dikkatle dinlemeye devam etti. "Sonra evime girmişler. Önünüzde fotoğraflar var zaten. Evimi bu hale getirdiler."

"Apartmanda güvenlik kamerası var mı peki?" diye sordu Açelya. "Evinizi bu hâle getirenlerin Şeref Bey ve diğer akrabalarının olduğunu kanıtlamamız için başka bir şeye ihtiyacımız var."

"Güvenlik kamerası yok." Yüzüm düştü. Kanıtlayamaz mıydık? O zaman bana istedikleri şeyleri yapabilirler ve ben bir kanıt sunamadığım sürece kendimi savunamaz mıydım?

Endişeli bakışlarım Şafak'a çevrilmişti. Ne düşündüğümü anlamış gibi sıkıntılı bir nefes verdi.

"Sizinle açık konuşacağım, Mayıs Hanım." Açelya Hanım, ciddiyetle baktı yüzüme. Ellerini birbirine kenetledi. "Hastane raporu ve o geceye ait güvenlik kamerası kayıtları işimize elbette yarayacaktır ama olur da Yaz ve Rüzgâr'ı sizden alırlarsa velayet davası açarak bu işi yasal bir hâle getirmeye çalışabilirler. Yasal olarak çocuklarınız sizin himayenizde olmalıdır. Öncelik annededir ama anne olsanız bile karar değişkenlik gösterebilir. Bir uzmanın iki tarafı da inceleyip en doğru yuvanın neresi olacağına karar vermesi gerekecektir. Eğer onlar da Yusuf Bey'in alkol aldığı zamanlarda sizin de mental sağlığınızın yerinde olmadığını kanıtlayacak şahitleri olursa, işimiz zorlaşacaktır. Bir dükkân işletiyor olmanız çok güzel fakat gördüğüm kadarıyla burası size ait değil. Buradan elde ettiğiniz net gelirin Yaz ve Rüzgâr'a güzel bir yaşam sunacak düzeyde olması gerekir. Çocuklar yalnızca sevgi ile büyütülmez çünkü. Maddi ve manevi anlamda onlar için en uygun aile ortamını seçmek isteyecektir Hâkim. Bu yüzden işimiz şu an gördüğüm tablodan anladığım kadarıyla onların lehine."

"Ne diyorsunuz Açelya Hanım?" Sesimdeki endişe yüzüme de yansımıştı. "Onlar benden hayatımı çaldılar. Bana yaptıklarını çocuklarıma da yapacaklar. Onların kazandığı o paralar benim çocuklarımı büyütmelerine yetecek mi? Benim yanımdan başka bir yer yuva olur mu çocuklarıma?"

"Sizi çok iyi anlıyorum ama size yapılanları kanıtlayamadığımız sürece maalesef sizin yanınızın en doğru tercih olduğunu iddia edemeyiz. Rüzgâr'ın bir süre daha sizde kalmasını sağlayabiliriz ama Yaz'ı davadan hemen sonra alabilirler."

Elimle dudaklarımı kapadım. Öğrendiğim gerçekler beni sarstı. Açelya Hanım'a karşı çıkmak istiyordum ama söylediklerinin gerçek olduğunu biliyordum. Şeref Bey, her şeyi usulüne göre yapar, Hakim'in de aklını sulandırır, bir şekilde bu davayı kazanırdı. Beni açık açık bununla da tehdit etmişti zaten.

Bu gerçek yüzüme bir tokat gibi çarptı ve çok korktum. Onları kaybedecek olma ihtimalimin olmasından bile çok korktum.

"Bunun bir yolu olmalı." Konuşan Şafak'tı. "Sürekli bir suç işleyip, göz korkutup sonra da çocukları alıp gidemezler. Kabul etmiyorum. Olamaz böyle bir şey!"

"Şafak sakin ol." Açelya Hanım, ben ve Şafak'a göre daha ılımlıydı. "Ben bizim bir şansımız yok demedim. Eğer onlardan daha iyi olursak," Bana döndü. "Eğer çocuklarına onların sunacağı imkanlardan daha iyi imkanlar sunduğunu kanıtlarsak hiçbir şey yapamazlar. Ayrıca sana yaptıklarını kanıtlamamız da gerek. Bu yüzden bir sonraki adımlarını bekleyeceğiz. Elbet bir hata yapacaklar." Gözleri karnıma indi. "Kaç aylık hamilesin?"

"Otuz dördüncü haftamdayım." dedim.

"Tamam. Kırk haftaya kadar boş duracaklarını sanmıyorum. Bu süreçte de sizi korkutmak için bir adım atacaklardır elbette. Biz sürekli tetikte olmalı, Hakim'e sunacak bir kanıt bulmalıyız." Bir bana bir Şafak'a baktı. "Bakın, umutsuz değilim. Ben son ana kadar savaşırım. Kaybetmişiz gibi hemen yelkenleri suya indirmeyin siz de. Hâlâ umut var. Sizin bu süreçte güçlü kalmanız, onların size uygulayacağı manipülasyonlara kanmamanız gerekiyor. Özellikle size söylüyorum Mayıs Hanım." Gözlerime ciddiyetle baktı. "Sizin mental olarak çocuk bakacak durumda olmanız gerekiyor. Bunun aksini kanıtlamak için elinden geleni yapacaklardır. Sizin güçlü durmanız, onlara yenilmemeniz gerekiyor."

Onlardan korkmuyordum. Açelya Hanım'a kararlılıkla bakarken de bunu gösterdim. Bundan sonra böyle oynamamız gerekirse onlar gibi oynayacaktım ben de. Çocuklarımı benden alamayacaklar çünkü ben onlara yenilmeyeceğim. Biz, onlara yenilmeyeceğiz.

"Şafak, ek olarak göndermek istediğin belgeleri ofisime yarına kadar gönderirsen çok sevinirim." Şafak başıyla onayladı onu. "Benden şimdilik bu kadar." Açelya Hanım ayağa kalktı. Ben ve Şafak da ayaklandık. Evrak çantasına dosyaları koyduktan sonra elini bana doğru uzattı. "Artık sık sık görüşeceğiz sizinle." Diğer elini de elimin üzerine koydu. "Merak etme Mayıs, beraber kazanacağız."

Söyledikleri az da olsa yüreğime su serpti çünkü yeşil gözleri gözlerime öyle bir kararlılıkla baktı ki ona inandım. Ona inanmak istedim. Ona çok inanmak istedim.

"Görüşürüz Şafak." diyerek onunla da vedalaştıktan sonra Kahveyaz'dan ayrıldı.

Açelya Hanım ayrıldıktan sonra Şafak bir anda bana döndü. "Burası sana ait değil mi?" diye sordu kaşlarını çatarak.

"Ben bu dükkânı nasıl satın alayım? İstanbul'a yanımda o kadar parayla gelmedim Şafak. Kiracıyım ben burada." dedim. Üzerimde bir mülk görünmesi elbette işimize yarardı ama maalesef ki yoktu.

Şafak sıkıntılı bir nefes verdi. Gömleğinin yakalarını iki eliyle düzeltti ve boynunu kütletti. Onu düşünceli gördüm. Görmemek şaşırtırdı beni. "Benim ofise geçmem lazım." diyerek bana döndü. "Evi temizlemek için birilerini gönderdim. Silahı da kanıt olarak Açelya'ya göndereceğim. Bu gece de eve girmeyin. Bende kalırsınız, olur mu?" diye sordu.

Başka bir şansım yoktu. Bu yüzden başımla onayladım onu.

"Ayrıca alarm taktıracağım eve. Apartmana da güvenlik kamerası takılmasını sağlayacağım en kısa zamanda."

Maddi olarak bunların hepsini bir anda yapabilecek kadar iyi durumda değildim. Bunca önlemi alırsam Yaz'ın ve Rüzgâr'ın ihtiyaçları için elimde para kalmazdı.

"Bunları taksitlendirmeni istiyorum Şafak." dedim ciddiyetle. "Hepsini ben ödeyeceğim ve itiraz istemiyorum."

Neden bu kadar net bir şekilde konuştuğumu Şafak da biliyordu. Bu yüzden bana itiraz etmedi. Yüzünde mimik de oynamadı. Bana bir süre baktıktan sonra, "İş çıkışı gelirim." deyip göz kırptı ve dükkândan ayrıldı.

Ben de dakikalardır avukatla görüşmemizi kasadan izleyen, tırnaklarını yiye yiye bitiren Yağmur'un yanına gittim.

☂

ŞAFAK

Ofise geldiğimde işe odaklanacak bir kafada değildim. Ahra'ya rahatsız edilmek istemediğimi belirttikten sonra odama girdim ve kapımı kilitledim. Üzerimdeki ceketi, deri koltuğun birine fırlattıktan sonra camdan duvarın önüne geçip ellerimi ceplerime koyarak bir süre İstanbul'u izledim. Oda derin bir sessizlik içerisindeyken Açelya'nın söyledikleri zihnimde yankılandıkça kanımda derin bir öfke belirmeye başladı.

Mayıs'ın bana anlattığı gerçekler, kulaklarımda çınladıkça öfkem nefesimi kesti. Dişlerimi sıkmak, ellerimi yumruk yapıp acımı acıyla bastırmak hiçbir şeyi çözmüyordu. Atahan ailesine karşı durdurulamaz bir öfke kol geziyordu artık damarlarımda. Yusuf'un çok iyi bir baba olduğunda şüphem yoktu, ki onun da son zamanlarda hataları olmuştu bana göre ama Yusuf, hataların en masumunu yapmıştı yine de. Atahan ailesi ise hem bu hayatta hem de cehennemin en dibinde yanmak istermiş gibi bir istekle Mayıs ve çocuklarına karşı günahlar işlemekten geri kalmamıştı.

Mayıs kadar sabırlı biri değilim ben. Mayıs'ın anlattıkları aklıma geldikçe onun kadar sakin kalmayı başaramıyorum. Elimde olsa, her şeyi çözeceğine inansam, şimdi buradan çıkar ve o ailenin her bir ferdine hak ettiğini yaşatırdım ama bu yolu yalnız başıma yürümüyordum. Bu yolda Mayıs yürürken, onunla yürümek isteyen bendim. Kontrolsüzce hareket edemezdim.

Peki içimde beliren bu öfkeyi nasıl dindireceğim?

Duvarların üzerime geldiğini hissettiğimde ceketimi almadan odadan ayrıldım ve şirketin terasına çıktım. Bedenim, öfkeden titrerken temiz havayı sesli bir şekilde ciğerlerime çektim. Kravatımı gevşettim. Trabzanları tutup ayaklarımın altındaki manzaraya bakarak bir nebze olsun rahatlamaya çalıştım. İstanbul'u dört bir yandan izleyebilecek yükseklikteydim, deniz de şehir de ayaklarımın altındaydı.

Yine de Mayıs'ın anlattıklarından sonra, onu kurtaramamış olmanın bir pişmanlığıyla cebelleşiyordum şimdi. Onu hiç tanımadığım zamanlarda onu kurtaramamış olmanın pişmanlığını yaşıyordum. Belki çok saçmaydı, belki de hissetmem gereken tek his bu olmalıydı, bilmiyorum. İnkar edemiyorum, saçma gelse bile hissettiğim pişmanlığı inkar edemiyorum.

Bu pişmanlık, kendimi güçsüz hissetmemi sağlıyordu. Babam bana böyle bir hissin nelere yol açabileceğini göstermemişti. Nasıl mücadele edeceğimi, onları kırık bir şemsiyeyle nasıl korumam gerektiğini bilmiyordum. Gücümü kendime kanıtlamak istiyorsam himayemde çalışan yüzlerce insanı da aklıma getirebilirdim ama olmuyordu işte. Mayıs'ı da çocukları da o aileden korumak, elde ettiğim güçle, sahip olduğum servetle ilişkili değildi.

Onlar çok başka bir mevzuydu. Sanki onları düşünürken kendi kişiliğimi tamamen kaybediyordum. Bu şirketin başına geçmeden önce, yirmi dört yaşındaki o toy Şafak gibi davranıyordum. Bu beni sinirlendiriyordu. Açelya'nın söylediklerine göre başımızda ciddi bir bela vardı ve bu toy Şafak onlar ile savaşamazdı. O zaman kendimi toparlamalıydım. En kısa zamanda kendimi onlar için toparlamalı, karşı atağa geçmeliydim.

Ve ne yapacağımı çok iyi biliyordum.

☂

MAYIS

Saat yedide Şafak elinde evrak çantası ile dükkâna geldi. Yorgun gözüküyordu, dün gece uyumadığı için gözlerinden uyku akıyordu. Dükkâna gelir gelmez de boş bir masaya oturup Yağmur'dan bir kahve istemişti. Yağmur, kahvesini fincana doldurduğunda dinlenme odasından Yaz çıktı ve kahvenin sahibinin Şafak olduğunu öğrenince ona sürpriz yapmak istedi. Şafak arkası dönükken fincanı minik elleriyle tuttu. Tezgâhın diğer tarafına geçmesine yardım ettim. Sonra küçük adımlar atarak Şafak'ın masasına geldi. Şafak, kahvesini Yaz'ın getirdiğini görünce üzerindeki tüm yorgunluktan kurtuldu ve sevinçle kızımı kucağına aldı.

Yaz'ın o alışık olduğumuz kahkahaları kahve dükkanımın duvarlarına çarpınca yüreğimde ağırlık yapan her yük bir anlığında da olsa zorlamadı beni. Gülen gözlerimle ikisini izlerken kamburlaşmama sebep olan omuzlarımdaki her yük kayboldu.

Yaz, bu akşam da Şafak'ta kalacağımıza çok sevindi çünkü dün gece geldiğinde de gittiğinde de uyuduğu için evi görememişti. Bu yüzden bütün gün bana surat da asmıştı. Onu uyandırmalıymışım, Şafak Abi'si ile oyun oynamasına engel olmuşum. Neyse ki bu gece de onda kalmamız aramızı düzeltmişti.

Ömer Abi akşam sekizde bizi almaya gelmişti. Araba yolculuğu düne göre daha hareketli geçti. Şafak ve Yaz sürekli sohbet etti, Ömer Abi de onlara katıldı. Yaz, bugün okulda yaptıklarını heyecanla ona anlattı ve her defasında Şafak ve Ömer Abi şaşkın tepkiler vererek ona konuşması için cesaret verdi.

Ben de aralarındaki bu güzel sohbeti gülerek izledim.

Eve geldiğimizde hava çoktan kararmıştı. Patika yolu Şafak'ın desteğiyle yürüdüm. Aslında dükkânda sürekli hareket halindeydim. Ayakta kaldığım zamanlar çok oluyordu ama ne zaman Şafak yanıma geliyor, kolunu destek olmak için bana uzatıyor, o zaman ağırlaşıyordum sanki. O kolu tutmasam yürüyemeyecektim sanki. O bana destek olmasa da bu yolu yürürdüm ama o iyi ki bana destek oluyordu.

Bahçe kapısından eve girdiğimizde loş ışıklarla aydınlatılmış salona girmiştik. Şafak berjere oturmama da destek oldu, sonra gidip evin bütün ışıklarını açtı. Yaz da televizyon ünitesinin yanında duran küçük kitaplığı görünce hemen oraya ilerledi. Anlayamadığı kitaplara bir süre baktı, dudaklarının şaşkınlıkla aralanıp meraklı gözlerinin kitapların üzerinde dolanmasını izledim.

Şafak salona girdiğinde üzerindeki ceketi yanımdaki berjerin baş kısmına bıraktı. Yaz, Şafak geldiğinde dikkatini ona verdi ve gülümseyerek onun yanına gitti. "Evin çok güzelmiş Şafak Abi." deyip ikili koltuğa oturdu. Şafak da onun yanına geçti.

Şafak'ın evini ben de beğenmiştim. Sadeydi bir kere. Koltuk takımları bej renkte, diğer mobilyaları da ahşaptı. Büyük bir televizyonu vardı ama televizyonun etrafındaki raflarda kitaplar diziliydi. Benim tam karşımda bir şömine duruyor, hafif hafif yanıyordu. Şöminenin iki yanında da minderler vardı. Orada oturmak istedim. Ahşap sehpasının üzerinde beyaz biblolar vardı ve birkaç ekonomi ve borsa dergileri duruyordu.

"Yemek söyleyelim diyorum. Ne dersiniz?" diye sordu Şafak.

Yaz tabii hemen heyecanlandı. "Pizza söyleyelim!" diyerek neşeyle ayaklandı. Şafak onu gülerek izlerken ikisinin de bakışları bir anda bana dönünce gülmeden edemedim.

"Pizza söyleyebiliriz ama öncesinde birkaç kaşık da olsa çorba içeceksin." dedim. Yaz'ın suratı düşse de beni hemen onayladı. Şafak'a döndüm. "Siz pizzaları söyleyin, ben de hemen bir çorba yapayım, olur mu?"

"Sen yorulma, onu da sipariş edelim." deyip telefonunu elini almıştı ki durdurdum onu.

"Yok, anne çorbası gibi olmaz. Hemen yaparım zaten, bir şey olmaz." deyip berjerden kalktım. O da kalkıp bana yardım edecekti ki onu durdurdum. "Siz yemeği sipariş edin."

Hamileliğin bir başka getirisi de yürüyüşümün değişiyor olmasıydı. Penguen gibi yürüyordum ve yürürken kendime komik geliyordum. Bu yüzden şapşal bir tebessümle mutfağa girdim. Mutfak da salon kadar sadeydi. Kapının hemen karşısında, bahçeye doğru açılan yuvarlak bir alan vardı. Bu alana da yuvarlak ahşap bir mutfak masası konulmuştu. Sağ tarafta beyaz mutfak dolapları, mutfağın ortasında da bir ada tezgâhı vardı. Her yer tertemizdi. Bekar bir adama göre çok temiz bir evdi sahiden. Ya kendisi çok titizdi ya da bir yardımcısı vardı.

Mercimek çorbası için gerekli malzemeleri buzdolabından çıkarttım. Çekmeceleri biraz karıştırıp doğrama tahtası buldum ve malzemeleri doğradım. Malzemeleri doğrarken tam tencerenin yerini sormak için Şafak'ı çağıracaktım ki arkamı döner dönmez karşımda bir anda onu görünce korkuyla yerimde sıçradım.

Şafak sesli bir kahkaha attı. "Bu kadar da korkutucu değilim bence." dedi eğlenir bir tonda. Ben baş parmağımla damağımı kaldırırken bana gülerek baktı.

"Niye şöyle beliriveriyorsun?" diye sitem ettim.

"Beliririm öyle, huyum kurusun." dedi yine eğlenir bir tonda. Sonra göz kırptı. Beni sinirlendirmek onu eğlendiriyordu. Ben bunu çok net anlamıştım zaten.

"Tencere nerede Şafak?" diyerek konuyu değiştirdim. Şafak çekmeceyi açtı ve bir çorba tenceresi çıkardı. "Bir de blender getirirsen çok sevinirim." dediğimde tencereye malzemeleri attım. Onlar haşlanırken ikimiz de salona geldik ve Yaz'ı, Şafak'ın çıkardığı satranç taşlarını dizerken gördük.

Şafak ve Yaz, bir anda kendilerini oyuna kaptırdılar. İkisi de satranç oynarken çok sessizdi. Yaz'ı ciddi gördüğüm sayılı anlardı gerçekten. Benle hiç satranç oynamamıştı ve açıkçası böyle bir yeteneği olduğunu da bilmiyordum. Sahiden de güzel hamleler yapıyor, Şafak'ı şaşırtıyordu. Şafak da sanki bir toplantıdaymış gibi oynuyordu ama ne zaman oyun bitiyor, oyun boyunca yaptığı gözlemleri Yaz'a anlatıp ona nasihatler veriyordu. Yaz da öğretmenini dinler gibi onu dinliyordu.

Ben de tekrar mutfağa girdim ve karışımı blenderdan geçirdim. Meraklı ikili, oyunları bitmiş olmalı ki mutfağa el ele tutuşarak geldiler. Şafak bir elinde iki pizza kutusu da tutuyordu. Mutfak masasına Yaz'ı oturturken Şafak'a seslendim. "Çorbadan içersin sen de, değil mi?" diye sorduğumda bana döndü. "İçerim." dedi.

Üçümüze de birer çorba kasesi çıkartıp masaya koydu. Ben de peçeteleri ve kaşıkları getirdim. Yaz'ın en sevdiği çorba mercimek çorbasıydı. Küçüklüğünden beridir severek içer, ikinci tabağı da isterdi. O yüzden sevinçle çorbasına gömüldü. Şafak da çorbasından bir kaşık aldı. Gözlerim ona çevrildi. Çorbayı sevip sevmediğini bilmiyordum, bir de mercimek çorbasını herkes farklı şekilde yapardı. Benim annem, anneannem, kaynanam, yengelerim çorbayı hep farklı şekilde yapardık. Sahiden mercimek çorbası çok değişken bir çorbaydı ve Şafak'ın sevip sevmediğini merak etmiştim.

İkinci kaşığı alması uzun sürmedi. Masanın ortasındaki ekmek sepetinden bir dilim ekmek aldı önüne ve ekmekle içmeye başladı çorbayı. Gülümsemeden edemedim. Onu izlediğimi neyse ki fark etmemişti.

Ben çorbamı içerken Şafak, "Çorbadan kaldı, değil mi?" diye sordu. Şaşkınlıkla ona baktım.

"Kaldı tabii ama sonra iç istersen. Pizzalar soğumasın, karnını çorbayla doyurma." dedim ama omuz silkti. Kalkıp kendisine bir kâse daha çorba koydu. Yaz da tam o oturacakken çorbasını bitirmişti. Oturmadan onun çorbasını da tazeledi. Ben onları bıyık altından gülerek izlerken ikisi de iki kâse çorbayı hızlıca bitirdiler. Pizzalara ayıp olmasın diye üçüncüyü istemediler.

Pizzayı yerken Yaz'ın bize anlattıklarını dinledik. Öğretmeninin bugün ona neler anlattığını, İstiklal Marşı'nın iki kıtasını ezberlediğini ve törende okuduğunu gururla anlatmıştı. İkimiz de onu tebrik ettik. Atamın izinden giden bir çocuk yetiştirmek benim boynumun borcuydu. Onun kendine duyduğu gurur, benim ona duyduğum gururdan daha üstün olamazdı.

Sofrayı Şafak toplayacağını söyledi. İtiraz etmeme bile müsaade etmedi. Yaz masadan kalkacakken "Film izlemeye ne dersin, Prenses?" diye sordu. Yaz tabii buna hayır demezdi. Bir de cuma günüydü. Okul olmayınca bir saat daha fazla ayakta kalıyordu. Bu bir saati film izleyerek en iyi şekilde değerlendirirdi.

Yaz benden izin isteyen gözlerle bana bakınca, "Mısırları beraber patlatacağız. Sen de yardım edeceksin anneye." dediğimde sevinçle sandalyesinden kalktı. Mutfakta kendi halinde zıplarken Şafak'ın sofrayı toparlamasını bekledi. Ben de mısırı ve yağı çıkarttım. Yaz'ı ocaktan biraz uzağa, tezgâha oturttum. Yağı tencereye dökmesini, sonra da mısır ve tuzu eklemesini izledim. Yaz zorlanmadan hepsini yaptı ve mısırların patlamasını heyecanla beklemeye başladı. Bize abur cubur çıkartan Şafak'a seslendi. "Şafak Abi koş, patlamak üzereler!"

Şafak da sanki çok ilginç bir şey oluyormuş gibi yanımıza geldi. Bir elini tezgâha koydu, diğer elini de beline sabitledi. Benim yanımda olduğu için belindeki kolu bana ufak da olsa temas etti. Tenim karıncalandı. Ufak bir adım atıp sola kaydım. Yaz'ın heyecanlı tepkilerine ayak uydururken ona kaçamak bir bakış attığımda bana bıyık altından güldüğünü fark ettim.

Mısırlar patlayınca bir kâseye mısırları koydum. Şafak ve Yaz da diğer abur cuburları salona götürdüler. Ben son bir mutfak kontrolü yapıp salona doğru ilerliyordum ki salonun girişindeyken bahçe kapısı açıldı. Biri yetmişlerinde, biri ellilerinde, biri de benim yaşlarımda üç kadın salona girdi.

Elinde mısır kasesi tutan bana, koltukta gülerek oturan Şafak'a ve Yaz'a şaşkınlıkla baktılar. Her şey bir anda duruvermişti. Çok gerici bir sessizlik olmuştu ki Şafak ayağa kalktı. "Anne, sizin ne işiniz var burada?" diye sordu.

Benim yaşlarımdaki kadın, Şafak ile çok benziyordu. Saçları koyu kahveydi ve uzundu. Üzerinde salaş bir elbise vardı ve sevimli bir yüzü vardı. Yanındaki orta yaşlı kadın, Şafak'ın annesi, gözlerini benden ayırmıyordu ve gözleri karnıma inmişti.

"Misafirlerinin olduğunu bilmiyorduk, Şafak." Konuşan kişi benim yaşlarımdaki kadındı.

"Tanıştırayım sizi." Şafak bana baktı. Ben basılmış gibi hissederken Şafak oldukça rahat takılıyordu. İşaret parmağıyla burnunun ucunu sürttü ve eliyle beni gösterdi. Adım atmam gerekmiş gibi hissettiğim için onlara doğru adımladım. "Hanımlar, Mayıs."

Şafak bana baktı. "Mayıs, babaannem Sultan," Yaşlı kadını gösterdi. "Annem Aysun," Bana şaşkın bakışlar atan kadını gösterdi. "Ve ikiz kardeşim Burçak ile tanış." Benim yaşlarımdaki kadını gösterdi.

Beni en samimi karşılayan o oldu çünkü diğer iki kadının donup kalmış yüz ifadesine göre onun yüzünde tatlı bir tebessüm vardı. Sanki biraz da sinsiydi.

"Hoş geldiniz." dedim. Aslında cümleleri nasıl toparlayacağımı bilmiyordum çünkü Şafak'ın annesinin bana olan bakışları hiç hayra alamet değildi. Bana bakarken, Rüzgâr'ıma gözleri kayarken yutkunduğunu hissettim ve bocaladım. Yapmam gereken en son şeylerden birini yaptım ve dudaklarımı o soru için araladım.

"Mercimek çorbası yapmıştım. İçer miydiniz sıcak sıcak?"

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları