Dedublüman - Belki

Belki de yanlıştı doğrularım

Aşkını, sevgini sorguladım

Yolların kapalıydı zorlamadım

Öldürdüm çiçeğimi, yaşatamadım.

☂

MAYIS

Bir şeyler düzelecek diye bekliyorum. Gülüyorum, eğleniyorum, saklanmıyorum. Yasımı tutuyorum, yüreğim yanarken ben her gün Kahveyaz'a geliyor ve müşterilerime gülümsüyor, onlarla sohbet ediyorum. Hayatım yolunda gibi görünüyor dışarıdan. Ne kocamın yası çıkıp gösteriyor kendisini yüreğimden ne de yüzümden anlaşılıyor içimdeki yaralar.

Gülüyorum ama. İnadına gülüyorum. Ben kocamı çok sevdim çünkü. Bana çok güzel bir aile verdi. Hiç olmadığım kadar mutlu geçirdiğim günlerim oldu. Onunla evlenirken yaralıydım ama kocam sardı bütün yaralarımı. İzini bile unutturacak kadar sardı her bir yaramı. Titredi üzerime. Güller serdi önüme. Çocuk istiyorum dediğinde kendi içimde sarmadığım hiçbir yara kalmamıştı. Bunun için uğraşmıştı o da. Geçmişi saralım ki çocuğumuzla yepyeni bir hayata başlayalım.

İnandım ona. Olsun çocuğumuz dedim. On sekizimizde evlendik. Yirmi yaşındayken kızımı doğurdum. Belki yanlıştı yaptıklarım. Belki o kadar gençken bir çocuk doğurmak için erken kararlar almıştım. Büyülü bir aşkın içerisindeydim ve yaş gibi rakamsal nedenler beni rahatsız etmiyordu o zamanlar.

Ne zaman kızımı kucağıma aldım, annelik omuzlarıma yerleşti, işte o zaman anladım verdiğim kararları. İsyan etmedim, bir of demedim. Kızımı güllerle çevreledim. O gülsün diye yüreğimi serdim önüne. O uyumadı, gözüme uyku girmedi. O yemedi, boğazımdan yemek geçmedi. Gençtim, toydum. Bir çocuğa nasıl bakılır kimse öğretmedi bana. Kendim öğrendim. Yusuf da elimi bir kez olsun bırakmadı. Ben uyumadım o da uyumadı. Ben ağladım o göğsünde teselli etti beni.

Yaz'ı, Yusuf'un ailesi ile bu kadar yakınken büyütmek benim için çok zordu. Onlar geleneklerine bağlı bir ailelerdi. Ki ben bunun geleneklerini yaşatmanın çok ötesinde bir bağlılık olduğunu düşünüyordum. Attığım her adım ayıplanırdı. Kendimi onlara bir türlü sevdiremedim. Çok istedim, beni sahiden sevsinler istedim ama bir kere nefretle bakmışlardı bana. Ondan sonra bir kere bile kızı olarak görmediler beni.

Yusuf'a bunu yansıtmadım. Kayınbabamın evindeyken bana kibar davrandıkları için Yusuf hiç anlamadı. Ben de hiç belli etmedim. Kaynanam yaptığım hiçbir şeyi beğenmezken ve Yaz'ı bana karşı doldururken kendimi Yusuf'a inandıramadım. Anlatmaya çalıştım ama Yusuf inanmadı bana. Denemedi inanmayı. Konduramadı ailesine. Ben de mücadele etmeyi bıraktım. Kendi hayatımı hiçe saydım, kızım ve kocam için yaşamaya başladım. Gelenekler bunu istiyormuş, beni neye çevireceğini merak ettiğim için uydum geleneklerine.

Kendimden nefret ettim. Kendime saygımı o kadar yitirmiştim ki büründüğüm kadından nefret ettim. Kocamdan para bekler, sabah ekmek alabilmek için para koyması için gözlerinin içine bakar hâle gelmiştim. O gelmeden evi köşe bucak temizler, onun istediği yemekleri yapar, kızını babasının istediği gibi büyütür sonra da bir çöp gibi yatağa girerdim.

Bitirmiştim kendimi. Liseden mezun olurken sahip olduğum her bir hayale ihanet etmiştim. Bir kahve dükkânı açmak isteyen o on yedi yaşındaki Mercan'ın üzerinden basıp geçmiştim. Evet ilk adım Mercan'dı. Konya'dan İstanbul'a gelmeden önce Mercan'ı kullanırdım ama buraya sıfırdan başlamak için gelmiştim. Bu yüzden ikinci adımı, Mayıs'ı kullanmaya başlamıştım.

Yusuf'un ailesi beni Mercan olarak bilse de ben artık Mayıs'tım.

"Ben bir Türk kahvesi alayım." Poğaçaların hamurlarını hazırlarken duyduğum ses, başımı kaldırıp kasaya bakmama sebep oldu. Kasada Yağmur vardı ve ben de mutfaktaydım ama o adamın sesini duymuştum. Kayınbabamın sesini duymuştum.

Mutfaktan ellerimin hamuruyla çıktığımda karşımda onu görünce nefesim kesildi. Gelmişti yine. Güpegündüz, dükkânda müşteriler varken gelmişti. Ne yapacaktı peki? Yine herkesin içerisinde dövecek miydi beni? Onun geliniyken olduğu gibi babam olduğunu düşünüp vuracak mıydı bana?

"Nasıl içersiniz kahvenizi?" diye sordu Yağmur. Kayınbabamı hiç görmemişti şu ana kadar. O olduğunu bilmediği için kibarca sormuştu sorusunu.

"Mercan bilir nasıl içtiğimi." deyip tezgâhın üzerine bir yirmilik bıraktı ve bir masaya doğru yavaşça ilerledi. Yağmur hızla arkasını dönüp bana baktı, ben kayınbabamın yavaş yürüyüşünü izledim.

Kayınbabam hep böyle yavaş yürürdü. Evlerine gittiğimde de onun bulunduğum ortama geleceğini bu yavaş ama baskın ayak seslerinden anlardım. Onun geldiğini fark ettiğimde oturuşumu düzeltir, dilime bir fermuar çeker ve başımı eğerdim. O böyle bir saygı görmeyi isterdi ve bunu yapmazsam kaynanam bana kınayan bakışlar atardı hep.

Hâlâ yavaş adımlar atarak ilerliyordu. Elindeki küçük tespihi avcunun içinde dönüp duruyordu ve kendisine oturacak bir masa seçerken de dükkânı tiksinti dolu bir ifadeyle izliyordu. Kayınbabam tüm renklerini kaybetmişti, dükkanımdaki bu renklilik onun midesini bulandırırdı. Belki, şimdi, canı istese, hoşuna gitmese, yakıp yıkardı renkli raflarımı; rengarenk çiçeklerimi ayaklarının altında ezer geçerdi.

Nefeslerimin hızlandı. Bakışlarım sarsıldı. Geçmişin yakama yapıştığını hissetmek, soluksuz bıraktı beni.

Yağmur, benim dağılmış halimi gördü. "Polisi arıyorum Mayıs." diyerek telefonu almak için dinlenme odasına gidecekti ki kolundan tutup durdurdum onu.

"Bırakalım içsin kahvesini." Sesim bana da yabancıydı. Hiçbir duygu barınamadı sesimde. O adama karşı o kadar hissizdi ki Mercan, ne nefretim yansıdı sesime ne de korkum. Onların evine her gittiğimizde yaptığım gibi acı bir kahve yaptım ona. Yanına da hep yediği lokumlardan koydum ve elimdeki tepsiyle onun masasına doğru yürüdüm. Sırtı bana dönüktü, en köşedeki masaya oturmuştu. Duvar kenarındaydı. Dirseklerini masaya yaslamış ellerini de birbirine kenetlemişti. Saçlarına daha çok aklar düşmüştü ama sakallarını uzatmamıştı ben gittikten sonra. Yüzüne birkaç kırışıklık daha eklenmiş ama o ürkütücü gözlerinde hiçbir şey değişmemişti. Üzerinde her zamanki gibi takım elbisesi vardı. Cüzdanını ve arabasının anahtarını masaya bırakmıştı. Ben onun önüne kahvesini ve lokumu koyduktan sonra "Otur karşıma." diyerek kaşlarıyla karşısındaki boş sandalyeyi işaret etti.

Sandalyeye oturdum. "Garson musun burada?" diye sordu. Geleneklerine bağlı bir adamdı o. Bir kadının dükkân sahibi olabileceği aklına bile gelmezdi. Ona cevap vermedim.

"Yaz burada mı?" diye sordu. Cevap vermedim. Kahvesinden sesli bir yudum aldı.

"Yusuf, bu yaşadıklarımızı görünce mezarında ters dönmüştür." dediğinde de tepki vermedim. Oğlunu mezara koyduğunda bana yaşattıklarını da o mezara gömdüğünü düşünüyordu bu adam ama biliyordum. Yusuf öldükten sonra bana yapılan her zulmü görmüştü. Ben Yusuf'un canıydım. Kızımız, onun canından da öteydi. Bu aile, bize zarar verdiği gün Yusuf'un canını da yakmıştı. Eğer Yusuf mezarında ters döndüyse bunun tek sebebi babası ve ailesiydi.

"Yarından tezi yok ayrılacaksın bu işten." Her zaman emir verirdi zaten. Düşüncelerimizi hiç önemsemezlerdi. Onlar öyle uygun görüyor diye onun yanlışları da bizim doğrumuz olurdu. Şimdi yine o ses tonuyla- küçük dağları ben yarattım, yarattığım gibi de yıkarım ses tonuyla- konuşmuştu. Dişlerimi birbirine bastırdım. "Size bir ev açarız memlekette. Bizim evlerden birine yerleşirsiniz. Annen yakınında olacak. Gebeliğinde yardım eder sana." Saçma hayallerini bitirmesini bekledim. "Yaz'ı da okula veririz. Parayı dert etme. Biz bakarız torunumuza evelallah."

Ellerim masanın altında yumruk olmuştu. Nefeslerimi kontrol etmek gittikçe zorlaşıyordu. Bu adamın aklı gerçekleri algılamakta çok zorlanıyordu ve benim bütün sinirlerim altüst oluyordu.

"Gelmiyorum ben hiçbir yere." dediğimde güldü ve kahvesinden sesli bir yudum aldı.

"Sana bu şehri zehrederim kızım." diyerek açık açık tehdit etti. "Attığın her adıma korku salarım. Rüyalarına kadar musallat olurum sana. Burada kazandığın üç kuruş parayı sana harcatamayacak duruma getiririm seni." Gözleri sonunda beni buldu. Kahvesinden çevirdiği kara gözleri yüzümde acınası bir ifadeyle gezindi. "Yaparım kızım. Torunlarım için seni ezmem gerekiyorsa ezip geçerim."

"Burası Konya değil Şeref Bey. Koca İstanbul'da sözünün geçmedi kapılar elbet vardır." Tırnak etlerimi soymaya başladım. "Ben yemin ettim. Dönmem o şehre. Hem kızımın da bebeğimin de yüzüne bakacak yüzünüz var mı sizin? Gözlerinin içine nasıl bakacaksınız? Nasıl devam edeceksiniz hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya?"

"Senin çocuğuna bakacak yüzün var mı Mercan?" Bakışları karardı. Gözü seğirdi. Elindeki tesbihi daha sıkı tutmaya başladı. "Ben oğlumu senin yüzünden kaybettim! Sen nasıl oturuyorsun benim karşımda!" Sesi sonlara doğru yükselmişti ama korkmuyordum ondan.

Yine beni suçluyorlardı. Tek suç bana aitti onlara göre. Asla inanmadılar, asla dinlemediler, asla anlatamadım kendimi. Biliyorum, suçsuz değilim. Biliyorum, Yusuf ölüme doğru adımlarken onun elinden tutamamıştım ama tek suç bende değildi. Tek günahkâr ben değilim.

"Ben kızımın yüzüne nasıl bakmam gerektiğini çok iyi biliyorum Şeref Bey. Anneliği sizden öğrenecek değilim. Benim karşımda kızım hakkında konuşurken sözlerinizi iki kez düşünüp söyleyeceksiniz." Başım dikti. Köşeye sinmek, başımı eğip emirler beklemek yoktu artık. Şeref Bey'e saygı duyan Mercan öleli çok olmuştu.

"Seni bozmuş bu şehir. Aklın nasıl da sulanmış?" Yüzüme tiksintiyle baktı. O benden hazzetmiyorsa ben de ölmüyorum onun yüzünü görmek için.

"Beni bozan sizdiniz!" Masaya yumruğumu vurdum. "Ben hep buydum. Ben hep kendi ayakları üzerinde duran bir kadındım. Siz beni dizlerimden tekmelediniz. Siz, karşınızda diz çökeyim diye benim dirayetimi kırdınız. Siz, size göstereceğim hürmeti kendi saygısızlıklarınızla zorla kazandırdınız!" Sesimi yükseltmedim ama yaptığım vurgular belli etti öfkemi. "Gelmiyorum hiçbir yere. Ne torununuzu veririm size ne de verdiğiniz ekmekle karnımı doyururum. Geçti Şeref Bey! O boynu bükük kadının üzerinden çok sular aktı!"

"Hadsiz!" Yüzünü buruşturdu. "Kadın dediğin evini çekip çevirir. Kocasını, memleketini bırakıp bir başına bir şehirde ne idiği belirsiz insanlarla çalışmaz!" Sesli nefesler almaya başlamıştı ve ellerini sımsıkı yumruk yapmıştı. "Ne kadar paraya ihtiyacın var? Söyle, yatırayım hesabına. Böyle çocuk çocuk işler yapmazsın en azından."

"Anlamıyor musunuz siz?" Kaşlarımı çatarak baktım ona. "Sizin paranızı istemiyorum ben! Sizden gelen sevabı bile istemiyorum. Ben kendi hayatıma bakıyorum artık. Düzenimi kurdum, yaşayıp gidiyorum. İstemiyorum Şeref Bey! Hiçbir şeyinizi istemiyorum!"

Kahvesinden son yudumunu aldı. "Seni buraya tatlı dille uyarmaya geldim." Kaşlarını çatışı hiç değişmemişti. Yusuf, babasını kaşlarını çattığında o ne derse yapmaya hazır biri olurdu. Babasına karşı çok kuvvetli bir hürmeti vardı. "Sen istersen kal bu şehirde. Kazan bakalım kendi paranı ama torunlarım," Gözleri karnıma kaydı. "Benim himayemde olacak. Sen doğum yapana kadar bekleyeceğim ve doğurduğunda ikisini de alıp gideceğim. İstersen gelirsin istemezsen de ne çocuklarını görürsün ne de seslerini duyarsın. Dava açılması gerekiyorsa açarım. Eğer bu dik başlılığın devam ederse öyle bir alırım ki velayetlerini, onları tek bir gün bile göstermem sana." Ayağa kalktı. Burnunu sesli bir şekilde çekti. İğrendiğim gözleri beni buldu. "Sanma ki o geceki adam korur seni benden." Yüzünü ekşitti. "Bir daha çıkarsa karşıma, leşini bırakırım önüne. Allah'ıma kitabıma yaparım, Mercan!"

Bir şey dememi beklemeden çıkıp gitti.

Elimi kalbime koydum. Söyledikleri kulaklarımda yankılandıkça alacak nefes bulamadım. Yüreğim sıkıştı. Burnumun direği sızladı. Titreyen ellerimi karnıma koydum. Derin derin nefesler alıp sakinleşmeye çalıştım ama alamadım. Ciğerlerim reddetti her bir soluğu. Çocuklarımı kaybetme korkusu öyle baskın geldi ki her bir uzvum kilitlendi.

Sesler uğuldamaya başladı. Başıma korkunç bir ağrı girdi. Kalabalık boğacak gibi hissettim beni. Yerimden kalktım ve dinlenme odasına girmek için zor da olsa adımlamaya başladım. Yağmur kasayla ilgileniyor ve orayı boş bırakamıyordu. Bu yüzden bana endişeli bakışlar atmaktan başka bir şey yapamadı o an. Tezgâhtan destek alarak dinlenme odasına girdiğimde kapıyı kapattım ve koltuğa oturdum.

Gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Titreyen ellerimi yumruk yaptım. "Alacaklar çocuklarımı benden." Hıçkırmaya başladım. "Yapacak." Sayıkladım. "Yapacak, yapacak, yapacak." Dul bir kadındım ben. Kendi halinde bir dükkân işleten, kızını geçindirmek için her şeyini ortaya koymuş bir kadındım. Ailem yoktu benim. Sığınacak bir limanım da yoktu. Mahkemeye çıksak çocuklarıma sunduğum gelecek, Yusuf'un ailesinin sunacağı geleceğin yanında bir hiçti. İnandıramazdım kimseyi. Benim yanımda daha mutlu olacaklarına inandıramazdım.

Kapı hızla açıldı. Yağmur'un geldiğini düşünürken Şafak'ı karşımda görünce daha çok ağlamaya başladım. Yusuf'u istedim yanımda. Yine Yusuf'u istedim yanımda. Beni korusun, beni sarıp sarmalasın istedim.

"Mayıs, bak bana." Şafak bir bacağını kırıp önümde diz çökmüştü. Eğik başımı kaldırmak için çenemi tuttu. Göz göze geldiğimizde yüzüme endişeyle baktı. Dağılmış halim onun kaşlarının çatılmasına sebep oldu. "Ne dedi de korkuttu seni?" diye sordu. Daha çok ağlamaya başladım.

"Ben ne yapacağım?" diye mırıldandım. Başımı inkâr edercesine iki yana salladım. "Şafak, çok çaresizim." Fısıltım ona ulaştığında yüzündeki bütün kaslar gerildi. Yüzümdeki saçlarımı omzumun ardına attı. Perçemlerimi işaret parmaklarıyla geriye itti. Gözlerime güç vermek istercesine baktı.

"Sen çaresiz falan değilsin." Yüzümdeki ellerini geri çekti. Kucağımdaki ellerimi tuttu. "Seni neyle tehdit etti bilmiyorum ama sen çaresiz falan değilsin." Baş parmağıyla ellerimin üstünü okşadı. "Ben varım Mayıs. İnanmak istemiyor olabilirsin ama ben varım, buradayım. Sana yardım etmek istiyorum. Seninle bir çare bulalım istiyorum."

Şeref Bey'in Şafak için söyledikleri aklıma gelince hızla başımı salladım. "Seni istemiyorum." dediğimde bakışları sarsıldı. "Senin zarar görmeni istemiyorum." Kahve gözleri yüzümde iz bırakmak ister gibi derin derin bakmaya başladı. Ellerimi daha sıkı tuttu. "Bu benim meselem, ben çözeceğim. Seni dahil edemem. Yapamam Şafak."

Ellerimi ondan ayırdım. Bana kırılacaksa kırılsın. Zarar görmesindense bana kırılmasını yeğlerim. Varsın olsun bir daha onu görmeyeyim ama ona zarar vermesin kimse. Bir şey olursa ben bunun vicdan azabıyla yaşayamam. O sadece bana yardım etmek istiyor, onu bu isteği yüzünden canından edemem.

"Hiçbir şey yapmamı bekliyorsan yanılıyorsun Mayıs." Yanımdaki koltuğa oturdu. "Benim kimseden korkum yok. Size bir zarar gelmesindense bırak bana gelsin o zarar."

"Şafak..." diye sitem ettim. "Olmaz. Anlamıyor musun? Olmaz!" Ellerimle yüzümü kapattım. "Lütfen yalnız bırak beni. Yaptığın her şey için çok teşekkür ederim ama lütfen bu sadece benim savaşım olsun."

Şeref Bey'in söyledikleri hâlâ kulaklarımda çınlarken Şafak'ın ilgisi beni çok yıpratıyordu çünkü artık yalnızca çocuklarım için değil Şafak için de korkuyordum. Beni, bizi daha yeni yeni tanımasına rağmen vicdanının sesini susturamıyordu. Yardım etmek istiyordu, belli ki gücü de vardı ama ondan yardım isteyemem. Şeref Bey, dakikalar önce beni onun canıyla tehdit etmişken ona bana yardım et diyemem. Bu bizim savaşımız diyemem.

Bana kırıldığını anlıyorum. Uzattığı eli geri çeviriyordum. O da hayatımda birkaç gündür yer ediniyordu. Elimi zorla tutmaya gücü de haddi de yoktu. Bunu ikimiz de biliyorduk. Bu yüzdendi ben ağlarken ki sessizliği. Bir süre ona da kendime de düşünmek için süre verdim ama o yanımda her an bana elini uzatacakmış gibi dururken dayanamadım ve "Lütfen git." dedim.

Gitmesine ihtiyacım vardı. Kendisi için gitmesi gerekiyordu.

Bu sözlerimden sonra durmadı. Koltuktan kalktı ve odadan çıktı. Odada öylece, bir başıma kaldım. Her zamanki gibi yine yalnız başıma sessizce ağladım ve bu sefer şikâyet edemedim.

☂

ŞAFAK

Yağmur mesaj atmıştı bana. O adamın Kahveyaz'a geldiğini Mayıs ile konuştuğunu söylemişti. Ofisten nasıl çıktığımı bilememiştim. Fatih'i aradığımda herhangi bir hareketlilik olmadığını söylemişti ama yine de korkuyla ayrılmıştım ofisten. Kahveyaz'a geldiğimde o adam çoktan gitmişti ve Yağmur, Mayıs'ın odada olduğunu söylemişti. Onu odada dağılmış bir halde görmek içimdeki öfkenin daha da alevlenmesine sebep olmuştu.

Mayıs'ı, ilk gördüğüm gün gibi neşeli görmek istiyordum hep. İkinci gün, radyodaki şarkıya eşlik ettiğinde yüzünde oluşan o tebessümü hep yerinde olsun istiyordum. Beni, diğer müşterilerini gördüğünde içindeki heyecanı yansıtan sesini duymak istiyordum. Onun da benim de onu mutlu görmeye ihtiyacımız vardı.

Şimdi bütün duvarlarını yıkıp ağlaması benim dengelerimi de şaşırtıyordu.

Git demişti bana. O adamın Mayıs'ı tehdit ettiği aşikardı. Belki benimle de tehdit etti. Mayıs'ın kaçacak bir yeri olmaması için uğraşıyorlardı, anlamak zor değildi. Beni sinirlendiren şey ise Mayıs'ın bu oyuna gelmesiydi. Mayıs'ı yapayalnız bırakmak için tehdit ediyorlardı ve Mayıs da inanıyordu onlara.

Üzerine gitmek için hiçbir şey söylemeden ayrılmıştım yanından ama odama geldiğimde, evime gittiğimde de aklımdaydı Mayıs. Kapısına koyduğum güvenlik onu yeterince korumuyordu. Sözlerim onu yatıştırmıyor, yanında oluşum ona inandırıcı gelmiyordu.

Belki ben de inanmazdım. Daha birkaç kez gördüğüm birinin "Senin yanındayım." lafları ne kadar inandırıcı olabilirdi ki zaten? Ona da kızamıyordum işte. Neler yaşadığını bilmeyerek onunla ilgili yargılarda bulunmak istemiyordum.

Beni asıl delirten şeyse onun benim yardımımı istemediği anlarda gözlerinde gördüğüm o kimsesizlik. Beni iterken yalnız başına mücadele etmesi gerektiğini anlıyor ve bu onu boğuyordu. Hissediyordum, onun yalnızlığını hissediyordum.

Beni sersemletiyor bakışları. Ellerini tuttuğumda farkında olmadan elimi hafif de olsa sıkması aslında yanında birilerini istediğini gösteriyordu. Gözlerimin içine bakıp git demesi de onun çaresizliğini hissettiriyordu iliklerime kadar. Boğuluyormuş gibi hissediyorum o çaresiz hissettiğinde. Neden bilmiyorum ama nefesim kesiliyor onun ağladığını gördüğümde.

Olmuyor, aklımdan çıkaramıyorum onu. Sırtımı dönmek istiyorum ama gözlerim sürekli onu arıyor, dönemiyorum.

Kafama koymuştum. Bu artık yalnızca Mayıs'ın meselesi değildi. İstese de istemese de artık bu bizim meselemizdi.

☂

MAYIS

Yağmur'da kalmıştık bu gece de. Yağmur bizi bırakmak istemiyordu bir türlü. Bir yandan da Yağmur'un evini basacaklar diye korktuğum için ona da gitmek istemiyordum ama çok ısrar ediyor, bana söz bırakmıyordu. Yaz bir şeylerden şüpheleniyordu ama sormaya da korkuyordu. Ne dersem yapıyor, beni üzmemek için itiraz etmiyordu. Geceleri beraber uyuyorduk. Bir elini karnıma, başını da göğsüme koyup uykuya dalıyordu her gece.

Yaptıklarımız bir rutin haline gelmişti. Sabah beşte kalkıyor, taksi ile dükkâna geliyor, Yaz'ı dinlenme odasındaki koltuğa yatırıyor sonra da dükkânı açıyorduk. Dün yaşananlardan sonra kendimi toparlayabilmiştim bir nebze de olsa. Müşterilere gülümseyecek, onlarla her zamanki gibi sohbet edecek kadar enerjik olabilmiştim en azından. Her zamanki gibi hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya devam ediyordum.

Yavuz yanımıza uğruyor, bazen Yaz'ı da okula o bırakıyordu. Öğle yemeklerinde dükkanını kapatıp bizim yanımıza geliyor ve beraber güzel bir yemek yiyorduk. Yağmur o güzel mercimek çorbasıyla neşemi yerine getirmeye çalışıyor, Yavuz da onunla şakalaşarak beni güldürüyordu.

İki gün boyunca bu böyle devam etti. Şafak'tan hiçbir haber almadım. Kahve almak için de dükkâna gelmedi. Varsın olsun gelmesin. Böylesi çok daha iyi. O yüzden onu düşünmemeye çalıştım. Kendimi tamamen işe verdim. Poğaçalarımı yaptım, sandviçlerimi hazırladım. O güne özel tatlılar yaptım, hemen satıldığını görünce mutlu da oldum.

Arka mahallelerde oturan mahalle sakinleri öğleden sonralarını burada geçirmeyi severdi. Onlar gelince ben de işim olmadığı zamanlar onlarla sohbet ettim. Bazen Gülşah Teyze'nin örgüsünü alıp ben ördüm. O çayını içti, ben onun torunu için ördüğü yeleği onun yerine devam ettirdim. Bazen Ahmet Amca ile tavla oynadık. Beni yenemedi elbette. Kaybedince huysuzlanan biriydi, eşi olmasa bana bir güzel kızardı da. Neyse ki eşi, Çiçek Hanım onu sakinleştirmeyi bilirdi.

İki gün boyunca hareketlilik hiç bitmedi. Gün içerisinde kafamı dağıtacak bir şeyler bulmak beni de bir nebze olsun rahatlatmıştı. Öğleden sonra da günün son poğaçalarını yapmak için mutfaktayken tepsiye dizdiğim hamurları fırına koymak için hazırlanıyordum ki "Mayıs!" diye seslenen Yağmur'un sesini duyunca ellerimi yıkayıp kasaya doğru ilerledim.

Tezgâhın üzerinde duran bir demet beyaz manolya görünce şaşkınlıkla kalakaldım. Yağmur pişmiş kelle gibi sırıtırken kaşlarıyla çiçekleri işaret etti. "Şafak göndermiş sana." deyince gözlerim irice açıldı. Tezgâha doğru ilerledim ve beyaz manolyalara baktım. Çiçek seven biri değilimdir. Daha doğrusu gelin çiçeğim dışında bir çiçeğim de olmamıştı hiç. Yusuf çiçek almayı akıl edemezdi. O sevgisini çiçekle gösteren kişilerden değildi. Ben de pek istemezdim açıkçası ama şimdi beyaz manolyaları görünce heyecanlanmadan edemedim. "Üzerinde de not var. Mahrem diye okumadım. Böyle de iyi arkadaşım." dedi Yağmur kendini överek.

"Deli." diye mırıldanıp çiçeğin üzerindeki not kağıdını elime aldım. Düzgün bir el yazısıyla şöyle yazılmıştı:

Bir dal papatyayı geçmiş olsun demek için vermiştim.

Bir demet beyaz manolyayı da her bir yaranın elbet sarılacağına inanman için veriyorum.

Şafak

"Naptı, bu adam sana aşık falan mı oldu?" diye sordu Yağmur. Öyle rahat dile getirmişti ki afallamadan edemedim.

"Saçmalama Yağmur. Koca koca insanlarız, ne aşkı?" Kaşlarımı çatarak verdim cevabımı. "Kibarlık etmek istemiş işte. Sağ olsun." Omuz silktim. Tezgahtaki çiçekleri aldım. Dinlenme odasındaki boş vazolardan birine su doldurup manolyaları da içine bıraktım. Tezgâhın en çok güneş gören noktasına vazoyu koydum.

"Ben sana söylüyorum kızım. Bu adam yanık sana." Yağmur ellerini beline koydu. "Kokla bak!" diyerek sesli nefesler aldı. "Adam abayı yaktı sana, kokusu ta buraya kadar geliyor!" Ciddiyetle söylediklerinden sonra güldü.

"Sen eğleniyorsun ya baya baya!" Ben de ellerimi belime koydum. "İşi gücü bıraktın bizi mi analiz ediyorsun? O güzel beynini bizle yorduğun için maaşına da zam ister misin ha güzelim?" dediğimde güldü.

"Zam güzel olur aslında patron." dedi alayla.

"Yağmur işine dön. Sinirlerimi de bozma benim güzel arkadaşım." Dişlerimin arasından söylediklerimden sonra baş üstüne deyip işine geri döndü. Ben de başımı iki yana sallayarak sandalyeme oturdum. Gözlerim çiçeklere kaydı ve dudaklarımı ısırdım.

Şafak hoş bir adamdı. Sevilmeyi hak eden biriydi. Bir sevgilisi olup olmadığından emin değildim ama umarım bizden de hiçbir şey olmayacağını biliyordur. Ben Yusuf'tan sonra aşka olan inancımı yitirmiştim. Aşk beni yorardı, aşk beni hırpalardı.

Ben Yusuf'a âşık olan o kadının ne hallere düştüğünü gördükten sonra bir adam için daha o kadın olamazdım.

☁️

Saat beşi geçmişken müşterilerin azlığını fırsat bilerek Yaz ile boş masalardan birine oturdum ve onun ödevlerini yapmaya başladık. Zeki bir çocuktu Yaz. İkinci sınıfa gidiyordu. Yazmayı öğrenmişti. Abaküs ile hesap da yapabiliyordu. Ona elimden geldiğince yardımcı oluyordum. Ona fizik ile ilgili birçok bilgi veriyordum. İleride fizik sevdiği dersler arasında yer alacaktı. Bunun için onu zorlamayacaktım ama annesi gibi fiziği sevmesini çok isterdim.

Ben de lisedeyken fizik okumayı çok istemiştim. Hocalarım da çok isterdi ama ben mezun olur olmaz evlenince her hayalim gibi okuma hayalim de o siyah poşetin içine atılmıştı. Yusuf bir süre okumamı istememişti. Evliliğe alıştıktan sonra okumamda bir sakınca olmadığını söylemişti ama gel gör ki bir süre sonra hamile kalınca bu gerçekleşmedi. Ailesi de Yaz doğduktan sonra okumama engel oldu. Beynini adım adım yıkadılar. Yusuf ne hâle geldiğini fark edememişti bile.

Yaz, defterine gömülmüş, ödevini yaparken ben de onu takip ediyordum. Masaya aynı anda iki dal çiçek konunca ikimiz de başımızı aynı anda kaldırdık. Karşımda Şafak'ı görünce şaşırdım. Yaz, Şafak'ı görünce sandalyenin üzerine çıkıp kollarını açtı. Şafak gülümseyerek onu kucağına aldı. Ayakkabılarının ceketini kirleteceğini önemsemeden ona sıkıca sarıldı.

"Hoş geldin Şafak Abi!" Yaz heyecanla konuştu. "Beni unuttuğunu düşünmüştüm artık. Benle satranç oynamaya gelmedin bir daha." diye mızmızlandı. Şafak başını hafifçe geriye doğru attı ve Yaz'a baktı. Boştaki eliyle sarı saçlarını geriye doğru attı. Yaz'ın da kâkülleri vardı. Şafak, kâküllerini de işaret parmağıyla hafifçe yana yatırdı.

"E sen beni yeniyorsun sürekli. Ne yapayım ben de küsmüştüm sana ama barıştım şimdi. Ondan geldim." deyip göz kırpınca Yaz kıkırdadı.

"Üzülme, sen de beni bir gün yenebilirsin." Şafak'ın sakallarına küçük ellerini koydu ve Şafak'ın yanağına küçük bir öpücük bıraktı. "İyi ki geldin." Şafak donup kaldı, aynı ben gibi. Nefes aldığını bile hissedemezken uzunca bir süre Yaz'ın güzel yüzüne baktı. Konuşmadı, Yaz başını omzuna koyduğunda onu daha sıkı tuttu ama tek bir kelime etmedi.

Şafak'ın kızımla ilişkisi hoşuma gidiyordu ama Yaz'ın verdiği her tepkide afallıyordu. Etrafında çocuk yoktu sanırım. Etrafında ona saf, masum sevgi gösterecek insanlar yoktu. O da bu doğal hareketlere bile afallıyor, donup kalıyordu.

Hep sevgi görmesini isterim. Yalnızca kızımdan değil, etrafında kim varsa, onlardan sevgi görmesini isterim. Hak ediyor, çok hak ediyor.

"Otursana Şafak. Ayakta kaldın." Onu girdiği transtan kurtarmak için ben araya girdim. Kendine gelince başını hafifçe sallayıp Yaz'ın sandalyesine oturdu.

"Sen nasılsın?" diye sordu. Gözlerime en son yaşadıklarımız hiç yaşanmamış gibi baktı. Sanki beni ilk kez görüyormuş gibi.

"İyiyim." dedim gülümseyerek. Her şeye rağmen gülümsemeyi eksik etmedim.

"Ne yapıyordunuz bakayım?" deyip Yaz'ın defterine bir göz attı. Yaz da başı Şafak'ın omzundayken defterine baktı.

"Sen bana yardım eder misin Şafak Abi?" Başını kaldırdı ve Şafak'ın gözlerine baktı. "Ödevlerim bitince de parka gidip oynar mıyız beraber? Annem beni götüremeyecek kadar meşgul." Kulağına yanaştı, kısık sesle söylemeyi umdu ama dediklerini duydum. "Kızmıyorum ama biraz sıkıldım ben."

Şafak önce bana baktı. Gözlerimle onay verince Yaz'a döndü. "Gideriz Prenses. Hatta anneni de alırız. O da dinlenmiş olur. Nasıl fikir?" diye sorunca Yaz heyecanla bana baktı. Artık kaçışım yoktu çünkü gitmezsem Yaz çok üzülürdü. Bu yüzden başımla onayladım.

Onları masada bırakıp Yağmur'un yanına yardıma gittiğimde Yağmur yine kocaman sırıtarak bana bakıyordu. "Ağzını açayım deme Yağmur! Sen ne görüyorsan ben de onu görüyorum. Sen neye şaşırıyorsan ben bin kat daha şaşırıyorum."

Kıkırdadı ve dinlenme odasına girene kadar bana imalı imalı baktı. Yaz'ın eşyalarını toparladım çünkü bugün eve gidecektik artık. Sürekli Yağmur'da kalmak olmazdı. Ona da mahcup oluyordum artık.

Şafak ve Yaz, yarım saat kadar masadan hiç kalkmadan ödevi yaptılar. Yaz, Şafak'ın kucağından inmedi. Şafak da şikâyet etmeden onu indirmedi. Şafak'a çay, Yaz'a da limonata götürdüm. Hemen bir teşekkür edip tekrar ödeve döndüler. Müşterilerle kasada ilgilenirken gözlerim sürekli onlara kaydı ve hem şakalaşarak hem de ciddiyetle ödevi bitirmelerini izlerken yüzümde minik bir tebessüm hep asılı kaldı.

Saat altıyı bulmuşken ikisi de masadan kalktı. Yaz koşarak yanıma geldi ve "Hadi anne gidelim!" diyerek elimi tuttu. Dinlenme odasındaki eşyalarımı alıp kapıya geldiğimde Yaz ve Şafak kapıda bekliyorlardı beni. Araba da kapıda duruyordu. Ömer Abi açık camdan bana selam verince ben de ona karşılık verdim.

Şafak, "Gel bakalım Prenses." diyerek Yaz'ı kucağına aldı ve arka kapıyı açtı. Arabada bir çocuk koltuğu görünce şaşırdım. Şafak, kızımı koltuğa oturtup kemerini bağlarken Yaz, "Anne bak bana özel bir koltuk!" dedi sevinçle. Ona yalandan gülümsedim. Şafak kapıyı kapattıktan sonra bana döndü.

"Bu da ne demek şimdi?" diye sorduğumda omuz silkti. Yüzümdeki afallamadan hoşlanır gibi bir ifade vardı yüzünde. İşgüzar bir tavır takınmıştı.

"Yaz bu arabaya artık sık sık binecek, Mayıs." Söylediklerinde bir tehdit yoktu. Aksine bunu büyük bir istekle söylemişti. "Ben iki gündür dediklerini yeterince düşündüm." Gözlerimin içine daha farklı bakmaya başladı. Daha anlamlı, daha içten, daha çok güven veren... "Ama yapamam. Senden de Yaz'dan da uzak duramam." deyip koluma dokundu. "Bu bir zorunluluk değil ayrıca. Ben sizden uzak durmak istemiyorum."

Benden bir cevap beklemeden arabanın diğer tarafına geçti ve arka kapıyı açtı. Benim binmemi beklediğini anlayınca yanına gittim. Kahve gözleri ilgiyle bana bakarken arabaya bindim. Kapımı kapatırken bana bilmiş ama mutlu bir tavırla gülümsedi. Başımı usulca iki yana salladım. Dikiz aynasından göz göze geldiğim Ömer Abi'nin de sırıtarak bize baktığını görünce sinirlerim daha da bozuldu.

Herkes halinden memnundu. Şafak, bizi hayatına almıştı bile. Ben ne kadar aksini iddia etsem de, bulaşma, karışma desem de beni dinlememiş önce çiçeklerle sonra da bu araba koltuğuyla bizi hayatına aldığını göstermişti. Ömer Abi de bundan memnundu çünkü Şafak yanındaki koltuğa oturduğunda ona gülümseyerek baş selamı vermişti. Şafak arkasını dönüp Yaz'a gülümsedikten sonra bana bakıp göz kırpmıştı.

Emniyet kemerini bağlayıp başımı cama çevirdim. Göstermekten kaçınsam da Şafak'ın benim yüzümden zarar görme ihtimali artık daha da arttığı için endişem yüzüme vuruyordu. Şafak'a Yusuf'un ailesi ile yaşadıklarımdan bahsedip durumun ciddiyetini ona anlatmam gerekiyordu. Onu kendi ellerimle uzakta tutamıyorsam bunu ona borçluydum. Ne ile karşı karşıya olduğumu bilmeliydi ve kendi tedbirleri ona göre almalıydı.

Parka doğru yol alıyorken Şafak gözlerini bana çevirdi ve bir süre yüzümü inceledi. Gözlerime cesaretle bakıyordu, bana güven vermek ister gibi bakıyordu. Keşke inanabilseydim. Keşke bir bakışın, bir varlığın beni Yusuf'un ailesinden koruyacağına; kendi yaşam mücadelemi kazanmama yeteceğine inanabilseydim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları