Levent Yüksel- Med Cezir

Tutuşur, geceler yanar, geceler söner

Bedenim altüst, sarhoş başım döner

Karışır tenime karışır teninin tuzu bir tanem

Vazgeçilir gibi değil, bu med cezirler

☂

MAYIS

Bir kız çocuğu, kadın olarak doğmuyordu. Büyüyor, gerçeklerle yüzleşiyor, masumluğunu kaybediyor ve bir kadına evriliyordu. Hayat, kadınlar için hiçbir zaman kolay değildi. Kadınlar her zaman bir dedikodu, bir iftira, bir yargılamayla mücadele ediyordu hayatları boyunca. Kimisi savaşını ailesine karşı veriyor, kimisinin en büyük düşmanı da hemcinsi oluyordu. Fakat sonuç asla değişmiyordu.

Kadınlar, her zaman kazanmanın bir yolunu buluyordu.

Kahveyaz'ı açtığımda masum bir kadındım. Gerçekten masumdum. Hayatın gerçekleri ile yüzleştikçe, bir kadın olarak bir işletme sahibi olmanın bir erkeğin işletme sahibi olmasından çok daha zor olduğunu kavradıkça, bir kadın patronun erkek bir patron kadar değer görmediğini hissettikçe masumluğumu yitirdim.

Küçük bir kahve dükkânı işletmek istemiyorum.

Adımı akıllara kazımak istiyorum artık.

Kahveyaz, insanların ağızlarına sakız yapacağı bir işletme olmamalı. Arkasında böylesine derin ve sancılı bir mücadeleyi göğüslerken böylesine aşağılık haberlerin konusu olmamalı. Öfkem buna işte. Beni buna layık görenlere. Mücadelemi geri plana atıp beni yermek için birlik olan hemcinslerime. Para kazandığımı hazmedemeyen ve işletmemi kaybetmek için elinden geleni ardına koymayan sözde akrabalarıma.

Sözüm onlara. Sitemim onlara.

İntikamım onlara.

Eğer düşmanınız sizin insan içine çıkacak yüzünüz kalmasın diye planlar yapıyorsa yapmanız gereken ilk şey, insanların içine girmek olmalıdır.

Biz de tam olarak bunu yaptık.

Kahveyaz için bir lansman düzenlemeye karar verdik.

Kahveyaz'ın haberinin gazetede yayınlandığı gün Kahveyaz'ın resmi Instagram hesabından bir post paylaştık. "Before-After" temalı postta ilk fotoğraf, sabah saatlerinde dükkân bir enkazken önünde çekindiğimiz fotoğraftı. İkinci fotoğraf ise akşam saatlerinde dükkânın neredeyse her şeyi hazırken çektiğimiz fotoğraftı.

Haber, sosyal medyada oldukça hızlı yayılmıştı ve Kahveyaz'ın nasıl bir yer olduğunu araştırmak için profilimize giren insanlar, bir yıkımı değil bir mücadele ile karşılaşmıştı. Takipçi sayımız bir gün içerisinde yüz bin artmıştı. Postlarımızın altına gelen yorumlar hiç durmamıştı. Kimisi sövüyor, kimisi alay ediyor ama büyük çoğunluğu da övgü dolu yorumlar bırakıyordu. Bu yorumları yapan kişiler, aylardır benden alışveriş yapan insanlardı ve bu insanlar hiç de az değildi.

Üç gün boyunca insanların dilinden hiç düşmedik. Magazin sayfaları, haber kanalları haberlerimizi yaptılar. Hakkımızda on binlerce yorum yapıldı. Şaka yapmıyorum, on binlerce yorum yapıldı. Bir kadın olmam, çocuklarımın olması, eşimi kaybetmem, Konya'dan İstanbul'a iş kurmak için gelmem, çocuklarım için para kazanıyor olmam, güler yüzlü ve kibar biri olmam, kimilerine göre bencil ve dik başlı olmam, birçok sayfada yorum konusu oldu. Yorumların altında insanlar kendilerince beni savundu, beni yerdi.

Instagram hesabımda keşfette her dolandığımda kendimle ilgili haberler gördüm. Kendimle gurur duydum. Yapılan kötü yorumlar beni gerçekten hiç demoralize etmedi çünkü müşterilerimin beni günlerce hiç sıkılmadan savunduğuna şahit oldum. Beni gören onlardı, benimle iletişime geçen onlardı. Benim kim olduğumu, beni hiç görmeden yargılayan insanlardan daha iyi biliyorlardı ve benim bir anlamım vardı.

Yalnızca bir anne değildim. Yalnızca bir kadın değildim. Yalnızca bir insan değildim.

Ben bir simge haline dönüşmüştüm.

Genç kızların idolü olmuştum. Kahve dükkânı açma hayaliyle yanıp tutuşan insanların yol göstericisi, ilham kaynağı olmuştum.

Ve bir hafta içerisinde herkes şunu çok iyi anlamıştı: Ben, basit bir kafe işletmiyordum.

Yapılan hiçbir iş, harcanan hiçbir emek, Esra Oduncu'nun gazetedeki haberinde bahsettiği gibi basite indirgenemezdi.

Üç gün içerisinde dükkânın bütün eksiklikleri tamamlanmıştı. İlk gün camlar takılmış, masalar getirilmişti. İkinci gün fincanları satın almak için Şafak'ın bir tanıdığı olan adam gelmiş, kataloğundan en beğendiğim takımları sipariş etmiştik. Akşamında siparişlerimiz gelmişti ve gelen takımları yıkamış, ertesi sabah da yeni vitrinlerimize yerleştirmiştik. Biz gece uyurken dükkânın zarar gören tesisatları yenilenmişti. Saldırı sırasında avizelerimiz kırılmıştı ve elektrik kablolarımız sökülmüştü. Biz gece uykumuzdayken teknisyenler dükkandaki bütün arızaları gidermişti.

Üçüncü gün kitap ve çiçek alışverişini yapmak için bizzat ben dışarı çıkmıştım. Yanımda Yağmur, Yaz ve Rüzgâr da vardı. İnsanlar bizi yolda yürürken hemen tanımıştı ve hatta birkaç kişiyle fotoğraf bile çekilmiştik. Elbette hakaretlere de maruz kalmıştık ama onlar benim için yalnızca sinek vızıltısını andırıyordu.

Bu tavrım bir bencillik ya da bir aşağılama değildi. Hayatım hakkında hiçbir fikri olmayan insanların hayatım hakkında söyledikleri de umurumda olmuyordu. Olay bu kadar basitti.

Ve o gazetedeki haberi okuduktan sonra aklımdaki planı Şafak'a anlatırken kendimi demoralize edecek her şeyden kaçınacağımın sözünü vermiştim. Bunu yapmam gerekiyordu, içimdeki savaşçı kadının bu hakaretlerin intikamını almak için yanıp tutuştuğunu biliyordum ve yangınımı, beni yakanların yanmasını izleyerek dindirecektim.

Üçüncü günün sabahında ilk olarak kitaplar almaya gittik. Küçük bir sahaf dükkanından yüze yakın kitap aldık ve devamı olacağı için bir anlaşma imzaladık. Öğlene kadar gezmiş, öğleden sonra bir çiçekçiye girmiştik. Çiçekçi kadına istediklerimi söyledikten sonra kırk adet tohum aldık. Bitki ilaçları, süslü saksılar, topraklar derken bir sürü alışverişi de burada yapmıştık. Bu alışverişin yüklerini Baran taşımıştı.

Gözleri hem etrafta dolanıyor hem de aldıklarımızı taşıyordu. Ona gerçekten çok yüklenmiştik ama onun hiç itirazı yoktu. İçten içe dükkânın aldığı hasardan kendisini suçluyordu ama onu her gördüğümde ona teşekkür ediyordum.

O olmasa oğlum zarar görebilirdi. Yağmur yaralanabilirdi. O, canı pahasına bizi korumuştu ve onu daha çok sevmiş, saygı duymaya başlamıştım. Benden büyük biriydi ve kendimi onun küçük kız kardeşi gibi hissediyordum artık. Bana bir abinin sahiplenici bakışıyla bakıyor, benimle konuşurken bir abi gibi dikkatli konuşuyordu, bazen yalnızca benim duyacağım espriler yapıyor ve yalnızca ikimiz gülüyorduk. Onu gerçekten çok seviyordum. Varlığı bizim için çok büyük bir şanstı ve oğlum büyüdüğünde Baran'ın en yakın arkadaşı olması için elimden geleni yapacaktım.

Hem artık Yaz ile de çok güzel anlaşıyorlardı. Evdeyken Yaz ile evcilik oynuyorlardı ama bunu yalnızca biz biliyorduk tabii. Bir kere Şafak, ben, Baran ve Yaz evcilik oynamıştık. Baran, Yaz'ın kocası olmuştu ve işten geliyormuş gibi yapmıştı. Yaz, Baran için kumdan bir pasta yapmıştı, Üzerine yapraklar ve çiçekler koymuş, her bir çiçeğin hangi meyveyi temsil ettiğini heyecanla anlatmıştı. Baran hiç itiraz etmeden dinlemişti onu. Yaz'a bakışlarındaki o korumacı tavrı hepimiz görmüştük. Yaz, yaptığı kumdan pastayı yemesini isteseydi hiç düşünmeden yerdi.

O yüzden onu bir abi, bir sırdaş olarak görüyordum. Dışarıdan bakıldığında Şafak'ın Baran'ı kıskandığı izlenimi oluşuyordu insanlarda ama aksine, Şafak gözü kapalı emanet ediyordu bizi Baran'a. Onun nasıl biri olduğunu biliyordu çünkü. Hepimiz biliyorduk ve onun ailemizden bir parçası olması bizi şanslı hissettiriyordu.

Dördüncü gün dükkânı açtık ama satış yapmadık. Ünlü gurmeleri dükkanıma davet ettim ve hiçbiri beni kırmadı. Günün her saatinde bir gurmeyi ağırladık. Yaptığımız tatlılardan tattırdık, kahvelerimizden denettik. Kitap okumalarını istedik, radyodan çalan şarkıya kulak vermelerini istedik, Kahveyaz'ı yaşamalarını istedik.

Aldığımız tohumların her birini Yaz ve Yağmur ile saksılara diktik. İlk sularını biz verdik ve dükkânı botanik bahçesine çevirecek kadar bulduğumuz her noktaya yerleştirdik. Saksılar rengarenkti ve yeni boyanmış bej rengi duvarlarımla her bir renk çok güzel uyum sağlamıştı.

Aynı zamanda her masaya bir not iliştirmiştik.

"Bugün Kahveyaz'a gelmen bir tesadüf değildi.

Bu masaya oturduğun anda bir çiçeğe hayat sözü verdin.

Saksıda senden gelecek bir damla suyu bekleyen,

hevesle büyümeyi isteyen bir çiçek var.

Masadaki küçük ibrikle sulayarak,

çiçeğe verdiğin sözü tutmanı istiyoruz."

Böylece gelen her müşteri, masasındaki çiçeğe birkaç damla su vererek ona hayat olacaktı. Çiçeğin hayatına bir iz bırakmış olacaktı.

Bu konsepti Şafak'a anlattığımda yanaklarımdan birkaç kez öpmüştü. Fikri çok beğenmişti ve böyle bir şeyi yalnızca benim düşünebileceğimi dile getirip birkaç kez daha öpmüştü. Öpmek için yer aradı da diyebilirim tabii. Ben kıkırdadıkça daha çok öpmesinin başka bir anlamı olamazdı.

Yaz ile dükkânda yaşananlar hakkında konuşmuştum. Saklamayı tercih etmemiştim çünkü okulda, kursta, arkadaşıyla oynarken bunu öğrenmesini istemiyordum. Bizzat benden duysun istedim ve travma yaratmayacak şekilde anlattım. O gece dördümüz beraber uyuduk. Yaz elimi asla bırakmadı ve durup durup beni öptü. Rüzgâr'a masallar anlattı çünkü saldırıdan sonra kabuslar gördüğünü düşündü. Bizi bir daha hiç yalnız bırakmayacağını söyledi ve bu konu hakkında da konuştuk.

Ona böyle bir sorumluluk almaması gerektiğini anlattım çünkü güçlü hisleri olsa bile küçük bir bedene sahipti. Başıma gelecek en küçük olayda bile kendisini suçlarsa ilerideki hayatında onda travmalara sebep olabilirdim. Bunu istemediğim için düşüncelerimi hikayeleştirerek ona anlattım ve beni anladı.

Son üç günü Şafak ile lansmanı planlayarak geçirdik. Kimleri davet etmemiz gerektiğini tartıştık. Çoğunlukla onun networkünü kullanacaktık çünkü benim tanıdığım insanlar bir avuç insan etmiyordu. Dünyaca ünlü gurmeler, kahve uzmanları, yatırımcılar, ekonomistler, iş adamları ve iş kadınları lansmana davet edilmişti.

Çok heyecanlıydım. Çok güzel işler başaracağıma da inanıyordum ve insanlara aslında kim olduğumu lansmanda gösterecektim.

Üzerime siyah saten bir elbise giymiştim. Derin bir sırt yırtmacı vardı. İnce askılarında inciler dizilmişti ve sol bacağımda derin bir yırtmaç vardı. Saçlarımı at kuyruğu yapmıştım ve gölgeli bir makyaj ile elbisemi taçlandırmıştım. Kırmızı bir ruj sürmüş, gümüş takılar takmış ve aynaya baktığımda kendimi tanıyamadığım ama hayran kaldığım kadına gülümsemiştim.

Yaz ve Rüzgâr lansmana katılamayacaktı. Ömer Abi onlarla ilgileneceği söylemişti ve evde kalmıştı. Bu gece bize şoförlük edecek kişi Baran'dı.

Şafak smokin giymişti. Tıraş olmuştu, saçlarını özenle yapmıştı ve ona baktıkça yutkunmadan duramıyordum. Kokusu ciğerlerime doldukça, eli çıplak sırtımda gezindikçe tenim ürperiyor, beni günaha davet eden isteklerle boğuşuyordum.

Kahveyaz'ı süslemiştik. Tavandan dört büyük avize sarkıyordu. Bu dört avize kristallerle kaplı bir iple birbirlerine bağlanmıştı. Yüksek masalar getirilmiş, her masaya siyah kadife örtüler sermiştik. Her örtünün üzerinde birer beyaz manolya vardı ve siyah örtünün üzerinde resmen bir ışık gibi parlıyordu.

Kahveyaz'ın renkli duruşu bu gecelik rafa kaldırılmış, siyah ve beyazın asilliğinde hayat bulmuştu ve gördüğüm manzaradan çok memnundum.

Araba dükkânın önünde durduğunda Baran'ın kapımı açmasını bekledim. Baran ilk önce Şafak'ın kapısını açtı, sonra Şafak gelip benim kapımı açtı. Baran hemen arkamızda yerini alırken gazetecilerin kameraları bize çevrildi. Kadrajlara Şafak ve ben girmişken her deklanşör bizim için patladı ve biz gülümsedik. Kol kolaydık, başımız dikti ve gülümsedik. Yaptığımız işten, birlikteliğimizden memnun olduğumuzu herkese gösterdik.

Sorular bitmedi. Evlenip evlenmeyeceğimiz soruldu. Beni en son hamile olarak gördükleri için bebeğim hakkında sorular soruldu. Şafak'ın bebek üzerindeki rolü soruldu. Güzelliğime övgüler yağdı, birbirimize ne kadar yakıştığımızı ve birlikte olup olmadığımız soruldu. Her soruya gülümsedik çünkü hepsinin cevabını içeride yapacağım konuşmada verecektik.

Şimdi misafirlerimle ilgilenmem gerekiyordu.

Burçak ve Aysun Hanım'a selam verdim. Biz konuşurken kameralar bizi çekti. Aysun Hanım ile olan yakın ilişkim magazinin ilgisini çekti. Burçak ile samimiyetim yeni dedikodulara yol açtı.

Ünlü gurmeler ile sohbet ettik. Hepsini günlerdir dükkanımda ağırlıyordum ve lansman sonrasında belirli bir takvim içerisinde hepsi düşüncelerini paylaşacaklarını dile getirmişlerdi. Planımız ve hedefimiz büyüktü. Riski göze almış ve nehre büyük taşı atmıştık. Nehrin sonuna kadar taşı sektirebilirsek ne âlâ. Başarmışız diyebilecektik. Eğer olur da taş nehre düşerse taşa bağlı bileklerimizden sürüklenecek ve biz de denizin dibine çekilecektik.

Yağmur'u sonunda gördüğümde hızlı adımlarla onun yanına gittim.

"Kızım sen nesin böyle?" deyip beni alıcı gözle bir süzdü. Şafak'a döndü. "Ne kadar şanslı olduğunun farkındasındır umarım." deyip gözleriyle beni işaret etti. Şafak güldü.

"Bunu her saniye kendime hatırlatıyorum." deyip elindeki kadehi bana doğru kaldırarak içti.

"Sen de inanılmaz güzel gözüküyorsun." dedim ve kıyafetini inceledim. Zümrüt yeşili bir elbise giymişti ve göğsünde derin bir yırtmacı vardı. Hakan'ın hediyesi olan inci kolye göğüs çizgisi boyunca uzanıyor ve karnında bitiyordu. Saçlarına inciler yapıştırmıştı ve gölgeli göz makyajı ile gerçekten çok güzel görünüyordu.

Hakan'a döndüm. "Duaların kabul oldu. Umarım ilk tanıştığımız zamanlarda söylediğin gibi şükretmeyi de biliyorsundur." deyip göz kırptım. Hakan gülümsedi.

"İki kelimemden biri şükür, çok şükür." deyip elini göğsüne bastırınca kıkırdadım. "Delikanlıma bakıyorum." dedi ve Yağmur'a beğeniyle baktı. "Ne kadar şanslı bir erkek olduğumu hatırlıyorum." Yağmur'u kendisine çekti ve saçlarına bir öpücük kondurdu. "Ben şükretmeyim de kimler etsin?"

"Saçlarımdan düşürdüğün her inciyi yutacaksın. Ona göre öp oramı buramı." dedi Yağmur. Hepimiz kıkırdadık.

"Beni boğazıma dizilecek bir inciyle mi korkutuyorsun?" dedi ve tekrar öptü kadını. "Ben senin için okyanustan boğulmayı göze almışım, inci dediğin nedir ki?" Dudaklarına bir öpücük kondurduğunda aralarından bir adım çekildim. Şafak, belimden tutup beni kendisine çekti. Ona bakıp gülümsedim.

Dördümüzü böyle görmek beni çok mutlu ediyordu çünkü bugünlere gelmeyi gerçekten hak etmiştik. Hiçbir çabamız boşa değildi. Biz mutlu olmak için tırnaklarımızla tozlu yolları kazımıştık. Bu güzelliği tatmayı hak ediyorduk.

Lansmanın ilerleyen saatlerinde neredeyse gelen tüm misafirlerle konuştuktan sonra konuşmak için orkestranın yer aldığı sahneye çıktım. Tüm sesler kesildi. Mikrofonumu düzeltirken tüm gözlerin üzerimde olduğunu hissediyordum. Gazeteciler içeri alınmıştı ve flaşlar patlıyor, kuru bir uğultuyu andıran sesleri dükkânda dolanıyordu.

Mikrofonu düzelttikten sonra gözlerim, dakikalardır göz göze gelmediğim o insanların üzerinde durdu. Ayhan ve Zehra'nın üzerinde.

Onları lansmana davet etmiştik. İkisine de özel davetiyeler hazırlamıştık. Saldırıda parmakları olduğunu bilmediğimizi sanarak büyük bir zevkle katılmışlardı lansmana. Konuştukları her insana bizi kötüleyen, iğneleyen şeyler söylediklerinin farkındaydım ve tam olarak bunu yapmalarını istiyordum zaten.

Ayhan'ın gözlerine baktım. Olacakları kestirsin istedim. Gülümsedim. Ona karşı ilk kez gülümsedim. Elindeki kadehi bana doğru kaldırıp bir yudum aldı. Başımı eğerek karşılık verdim.

"Evet, ben hazırım." dedim ve gülümsedim. Şafak'a baktım. Gözlerini açıp kapayarak bana güç verdi. "Öncelikle hepiniz hoş geldiniz." dediğimde katılımcılar alkışladı. "Bizi bu gece yalnız bırakmadığınız için her birinize çok teşekkür ederim. Bu gece benim için çok anlamlı ve sizi burada görmek beni çok mutlu etti." Bana gülümseyerek bakan yüzlere gülümseyerek karşılık verdim.

"Bu lansmanı yapmak için belki sekiz ay geç kaldım ama geç olsun, güç olmasın diyorum." Benimle sahnede olan Yağmur'un elini tuttum. "Biz iki kadın olarak, her şeyi sıfırdan kurduk. İstanbul'a ilk gelişimde her şey benim için çok yeniyken Yağmur benim ellerimden tuttu ve birkaç sene önce hayal bile edemeyeceğim işler başardık." Yağmur ile gülümsedik birbirimize.

Misafirlere döndüm.

"Hikayem sizin için ilgi çekici geliyor değil mi?" dedim alayla. "Konya'dan kaçmış, karnında bebeği, bir elinde kızı diğer elinde valizi ile İstanbul'a gelmiş biriyim sizin için. Bu anlattıklarım yüzünden daha kolay düşeceğime inanan insanlar, gözlerini dizlerimden ayırmıyor. Düşmem için an kolluyorlar. Her tökezlediğimde gülmemek için kendilerini tutuyorlar." Gülümsedim. "Hadi biraz gerçekçi olalım. O insanlardan birkaçı aramızda değil mi?"

Flaşlar patlarken birkaç uğultu da duyuldu.

"Geçmişim hiçbir zaman bir sır olmadı. Bana geçmişim hakkında soru sorulduğunda, samimiyetine inandığım her insana geçmişimi anlattım. Bu sakındığım, sakladığım bir şey değil çünkü. Dul olmam, başarımda bir etken değil. Çocuklarımın olması, işimin patronu olmamda bir engel değil ve inanır mısınız, matematiği biliyorum. Ben çalışkan bir öğrenciydim ve öğrenmeye hep açık oldum. Lise mezunu olabilirim ama öğrenmeyi hiç bırakmadım."

Yüzlerde ciddiyet ve saygı belirmişti. Ayhan'a baktım. Gözlerini kısarak beni izliyordu. Zehra'nın gözlerinde ise yalnızca kıskançlık vardı.

"Hakkımda bir haftadır yazılmayan şey kalmadı. Olayların çoğunu biliyorsunuz zaten. Bu lansmanı düzenlememizdeki amaç da doğru olanı insanlara göstermekti aslında. Size doğruyu şöyle ifade edeyim," dedim ve Yağmur'a baktım. O bana gülümsedi, ben ondan güç aldım.

"Her kadının hayatında karşılaşabileceği gibi benim de can güvenliğimi tehdit eden insanlar ve olaylar var. Yaşadıklarım ve yaşayacaklarım var ama bu beni durdurmuyor. Korkmuyorum. Her şeyi görüyorum ve hiçbir şeyden korkmuyorum. Hakkımda çıkan haberler beni yalnızca güldürüyor çünkü yazılanları gerçekçi bir akılla okuyan herkes ne kadar saçma olduğunu görecektir. Her şeyin bir sınırı vardır ve o sınır bazen aşılır."

Yutkundum ve gülümsedim. Ayhan'ın gözlerinin içine baktım.

"Görüyorum ve biliyorum." dedim. Gözlerini kıstı Ayhan. Gerildi. "Kimin sınırını aştığını görüyorum." Yutkundu. "Peki onlar biliyor mu?" Gözlerimi kıstım. "Sınırı aştıklarında bunun bir karşılığı olacağını biliyor mu?" Ayhan kaşlarını çatarken dükkândan içeriye dört polis memuru girdi.

Uğultular yükselirken polis memurları gitmesi gereken yeri bilerek Ayhanların olduğu masaya doğru ilerledi.

"Ayhan Milas ve Zehra Atahan, haneye tecavüz ve özel mülke zarar verme suçlarından tutuklusunuz." dediklerinde uğultular yükseldi. Gözler bir benim üzerimde, bir de Ayhanların üzerinde gidip geliyordu.

Bu bir skandal mıydı yoksa bir plan mıydı?

Milas Yatırım, adına leke sürülmesini planlamıştı yoksa her şey başlı başına bir skandal mıydı?

Her şey planlıydı. Polislerin dükkana gireceği saat, Ayhan ve Zehra'nın oturduğu masa, yaptığım konuşma, lansman ve davetli listesi... Her şey planlıydı.

Riskli bir plandı. Şafak'a planı anlattığımda Milas Yatırım, Ayhan yüzünden prestijini yitirebilirdi ama Şafak bunu göze aldı. Hatta hiç düşünmedi bile. "Sen o mezara ikimizi birden it. Ben alacağım nefeslerin olduğunu biliyorum." demişti. Biz de bu nedenle Ayhan ve Zehra'nın saldırıyı planladıklarını lansmanda herkesin önünde açıklamaya karar vermiştik. Madem Kahveyaz bir skandal yuvasıydı, kendi dükkanımda bir skandal yaratılacaksa o skandalı kendi ellerimle yaratacağımı herkese göstermek istemiştim.

Herkes şu an görüyordu.

"Neler oluyor? Bu da ne demek?" gibi sorular yankılanıyordu ve ben hepsini gülerek dinliyordum. Artık seslerden rahatsız olması gereken biri varsa o da Ayhan ve Zehra'ydı.

"Bir yanlışınız var!" diye karşı çıktı Zehra. "Biz bir şey yapmadık! İftira atıyorlar!" deyip çırpınmaya başlamıştı ama kelepçelenmekten kurtulamamıştı. Yüzünde dehşet vardı. Babasına nasıl hesap vereceğini düşünüyordu, Ayhan ile olan ilişkisinin açığa çıkmasından korkuyordu. Çünkü gözlerini bana çevirip korkuyla bana baktığında ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk. Şeref Bey, Zehra'yı ölmekten beter ederdi. Benim gördüğüm de zulüm müydü, Zehra işkenceyi kendisi için yeniden tanımlardı.

Şeref Bey'in bu olanları öğrenmemesi için plan yapmıştım. Ben bir kadın cinayetinin sebebi olamazdım çünkü. Bana ne kadar kötü davranırsa davransın kadını her zaman kollardım. O yüzden Zehra gözlerime dehşetle bakarken üzerimde bir sakinlik vardı.

Ayhan'ın gözleri benim üzerimdeydi. Gözlerine korkusuzca baktım. Yüzünde sinsi bir tebessüm vardı. Hamlemi beğendiğinin farkındaydım ve yarı öfke yarı takdir dolu bir gülümsemeyle gözlerini hiç kırpmadan baktı bana.

Hapis yatmayacaklarını biliyorduk. Açelya'ya planımızı anlattığımızda aynı zamanda onu çıkarmak için avukatı olacağı konusunda da konuşmuştuk. Dikkat çekmememiz gerekiyordu çünkü. Eğer Açelya, Ayhan'ın avukatı olmazsa gelecekteki planının suya düşeceğini söylemişti ve biz de itiraz etmemiştik. Zaten asıl amacımız, Ayhan'ın herkesin içerisinde itibarının zedelenmesiydi.

Unutulmayacak olan o olacaktı. Hakaretlere maruz kalan, küçümsenen ve linçlenen o olacaktı çünkü kendi ayakları üzerinde durmak isteyen bir kadının, çocuğu kucağındayken saldırıya maruz kalmasını o planlamıştı.

Elleri kelepçeli dükkanı terk ettiklerinde tüm gözler bana dönmüştü. İlk sözlerim, "Hak aksi." olmuştu ve bir dakika boyunca alkışlandım. Yüzümdeki gülümseme, sesimdeki alay ve duruşumdaki diklik, aslında her şeyin planlı olduğunu ve bunun bir intikam olduğunu herkese göstermişti.

İnsanların gözünde takdir vardı.

Ve seneler sonra, bir şeyleri başardığımı hissettim. Saf emeğimle, mücadelemle bir iz bıraktığımı hissettim.

Beni görebilirsin. Varlığım hissedilir. Yeter ki görmek iste beni. Gülen gözlerime bak ve anlayışlı biri ol. Bir kadın olduğum için işlerin hiç de kolay ilerlemediğini anla gözlerimden. Uzat elini ve dokun bana. Nasırlıdır ellerim çünkü kazıya kazıya geldim bu noktaya. Ter akıttım ve gözyaşı döktüm. Dokundun ya bana, çekme hemen ellerini. Hisset o nasırları. Var olan ya da saklanmış yaraları. Anlayışlı ol ve bil. Bu raddeye gelebilmek için kanımın akacağı riskini göze aldığımı bil.

Bil. Beni öldüremediklerini bil. Mücadele edeceğimi bil. Bu bir savaş ve zırhımı kuşandığımı bil. Bil işte, bil. Bilmen lazım. İnan bana.

Ben Mercan Mayıs'ım.

Güçlü bir iz ve soluk bir imzayım.

☁️

Sonunda insan kalabalığından biraz uzaklaşabilmiş ve ellerimi yıkayabilmek için lavaboya girebilmiştim. Üzerimdeki elbise ve topuklu ayakkabılarım beni yormaya başlamıştı ve bir an önce eve gitmek istiyordum.

Çeşmeden akan soğuk suyu boynuma, enseme dokundurdum. Heyecanlıydım. Bunu saklamam gerekiyordu ama ne kadar başardığımı bilmiyordum. Nefeslerim düzensizleşmişti ama kendime hâkim olmalıydım. Soğuk suyun bana iyi geleceğini umdum.

Fazla vaktimin olmadığını bildiğim için hızlı hareket etmeye başladım ve birkaç kez daha suyu bedenime dokundurduktan sonra kabine girdim. Klozetin kapağını kapattım ve üzerine oturdum. Heyecandan ellerim titriyordu. Kucağıma getirdim ve birbirlerine kenetledim.

Yutkundum. Soğuk su serpmiş olsam da terlemeye başladım.

Korkunun insan bedenine yaptırdıkları sahiden inanılmazdı. Bütün bedenimde korkunun bir yansımasını taşıyordum şimdi.

Tuvaletin kapısı açıldığında nefesimi tuttum. Tok bir ayakkabı sesi beyaz mermerde yankılandığında yutkundum. Adımlar yavaştı. Aynaların önünden geçtiğinde aynadaki yansımasına baktığını hissettim.

İlk kabinin kapısını eliyle geri ittiğinde kapı sertçe duvara çarptı. Ses beni ürküttü. Yutkundum. Kalbim kulaklarımda atıyordu. Ayakkabısının tok sesi mermerde yankılandıkça kulaklarım çınlıyordu. Dört kabin vardı ve şu an ilkindeydi. Bana gelmesine çok az kalmıştı.

İkinci kabinin kapısını açtı. Sakin ve yavaştı. Üzerimde yarattığı etkiyi hissetmeyi seven sadistin tekiydi. Keyiften dört köşe olduğuna emindim.

Kapı yine duvara sertçe çarptı irkildim. Üçüncü kapıya geldi, kapıyı sertçe açtı ve kapısı yine duvara çarptı. Benim kabinimin önüne geldiğinde ayakkabısını gördüm. Deri ayakkabıları ve kumaş pantolonunun bir kısmını görebiliyordum.

Ve elinde beni öldürmek için tuttuğu bıçağı.

Kapımı sakince iki kez tıklattı. Artık burada olduğumu biliyordu.

"Dolu." dediğimde güldü. Midem bulandı.

"Aç kapıyı Mercan." dediğinde yutkundum. Sesim titremesin diye dualar ettim.

Sanki hiç bilmiyormuş gibi, "Ali?" dedim.

"Ali ya." dedi alayla. "Ecelin geldi yenge. Aç kapıyı!" Aniden kapıyı yumruklayınca irkildim.

"Senin burada ne işin var?" diye sorduğumda alayla güldü.

"Canını alacağıma yemin ettim! Ben gelmeyeceğim de kim gelecekti?" Kapıyı tekrar yumrukladı. Ayağa kalktım.

"Ali. Beni öldürmen hiçbir şeyi çözmeyecek. Hapse gireceksen intikamını alıp almamak neyi değiştirecek? Gel, vazgeç bu işten." dedim son bir umutla. Ama o kapımı daha sert yumruklamaya başladı. Durmadı, durmadan yumrukladı. Her vuruşu daha sertti. Ben "Dur artık!" diye bağırırken o elindeki bıçağın sert kabzasıyla kapıya vurmaya başladı. Korkayım istiyordu, elindeki cinayet silahından korkayım istiyordu.

Ve başarıyordu. Her şeye rağmen.

Olmaz sanıyordum. Kapıyı kıramaz sanıyordum ama kapıya aniden attığı tekmeyle kapının kilidi kırıldı ve kapı sertçe omzuma çarptı. Bu ani darbeyi beklemiyordum ve sarsıldım. Omzumdan başlayıp bir yandan boynuma bir yandan parmak uçlarıma kadar bir ağrı saplandı ve nefesim kesildi. Ben acıyla inlerken Ali'nin soğuk elleri acıyan kolumu kavradığı gibi beni kabinden çıkardı.

Tuvaletin dışında orkestranın çaldığı yüksek sesli müzik yankılanırken benim çığlıklarım kimseye ulaşmadı.

Ali, sırtımı soğuk mermer duvara yaslayınca bedenim ürperdi. Dişlerimin arasından sesli bir hava verdim. Ali boğazıma yapışınca alacak nefes bulamadım. İki elimle boğazımdaki elini uzaklaştırmaya çalıştım ama boğazımı daha sert sıkmaya başladı. Gözlerim karardı ve boğazımdan kaçan iniltiler canımı yaktı. Ciğerlerim sıkıştı, karnım kasıldı. Sezaryen yaram kendimi sıktığım için sızladı.

Ali, boğazımdaki elini bıraktı ama nefes alacak alan yaratmadı bana. Elindeki bıçağı boğazıma dayadı ve tükürükler saça saça "Sana alacak nefes bırakmayacağımı söylemiştim!" diye bağırdı. İğrendim.

"Bırak beni!" dedim. "Ali, beni öldürmen hiçbir şeyi çözmeyecek, bırak beni!" Bıçak tuttuğu elini iki elimle uzaklaştırmaya çalışıyordum ama bıçağın soğuk ucu tenime değdiğinde daha önce hiç bu kadar soğuk bir şeyin bana dokunduğunu hissetmediğimi fark ettim.

Ölüm soğuk bir histi.

"Ne kadar kan akıttıysan o kadar kanın akmalı." dedi Ali nefretle gözlerime bakarken. "Sen ölmeyi hak ettin."

Bıçağı bana daha çok yaklaştırdığında yutkunamadım bile. Nefesimi tuttum ve çırpınmaya başladım. Üzerimdeki baskısını geri püskürtmeyi denedim ama çok güçlü ve çok kararlıydı. Ayaklarımı kullanıp onu itmeye çalıştım ama bedenini aniden bana yasladı ve hareket edecek hiçbir alan bırakmadı. Onu bu kadar yakından hissedince midem daha çok bulandı. Kusmak istedim.

İki bileğimi de tek eliyle tutmasına rağmen durmadan çırpınmaya devam ettim. Yüzü yüzüme çok yakındı ve iğrenç nefesini tenimde hissetmek berbattı. Bütün bedenim kasılmıştı. Bir an, onun bu kadar yakınımda olması ve tacize uğradığımı düşünme hissi bütün bedenimi kitledi. Nefes alamadım. Göğsüm şişti ama devamı gelmedi. Her bir kemiğim ağrımaya başladı ve karnım kasıldı.

Sonrası çok hızlıydı. Bedeni benden aniden uzaklaştırılmıştı ve başka bir bedenin kolları arasına yığılmıştım. Nasıl nefes alındığını bir an unuttuğum için boğazımdan birkaç inilti koptu. Tanıdık eller yüzümden kavrayıp kontrolünü kaybettiğim başımı kaldırırken gözlerimden birkaç damla yaşın aktığını hissettim.

Ses yoktu. Koku yoktu. Yalnızca tanıdık bir temas.

"Mayıs!" dedi. Adımı duyduğumda bütün sesler duyulur oldu. Şafak, endişeyle gözlerime bakarken gözlerimi kırpıştırdım. "Nefes al!" dedi ama nasıl yapacağımı bilmiyordum. Kitlenmiştim. Yanaklarıma tırmandı parmakları ve gözlerime korku, endişe ve öfkeyle baktı. Tekrar sertçe "Nefes al!" dedi. Eli göğsüme dokunur dokunmaz ciğerlerime derin ve sesli bir nefes çektim.

Beni belimden kavradığı için ayakta tutabiliyordu ama ayaklarımı da hissettiğim için doğrulmaya çalıştım. Başım dönüyordu ama ona tutunarak ayakta kalmayı başardım.

Gözleri bedenimde dolanmaya başladı ve elleri boğazımda durdu. Boğazım ne durumdaydı bilmiyordum ama gözleri endişeyle parladı.

"Bana iyi olduğunu söyle!" dediğinde gözlerine baktım sadece. Olanları kestirmekte zorlanıyordum ama konuşmam lazımdı. Yutkundum. Konuşmayı denedim ama üzerimdeki şoku atamamıştım. "Bana iyi olduğunu söyle!" diye tekrar ettiğinde irkildim. Eğer konuşmayı başaramazsam şimdi yerde sürüklenen adamı saniyeler içerisinde öldüreceğini anladım ve boğazım yansa da "İyiyim." dedim. Gözlerimden birkaç damla yaş hissizce akmaya başladı.

Bedenim artık hissizliğini yitirmişti ve endişe her uzvumda tekrar hissedilir olduğu için kollarımı onun beline sardım. Sıkıca sarıldım. Beni göğsüne çekti ve iri kollarını bana sardı. Saçlarımın üzerinden öperken kalbimin üzerinde kalbinin sert vuruşlarını hissettim.

"Bunu ben istedim." dedim onu sakinleştirmek için. "Bunu ben istedim ve iyiyim." Başımı göğsüne daha çok bastırdım. "İyiyim." dedim.

"İyisin." derken saçlarımı öpüyordu ve beni daha sıkı sarıyordu. "İyisin." diye tekrar etti. "İyisin." Kalp atışları hızlı ve sertti. Benim için endişelendiğini biliyordum ve onu sakinleştirmek için yapabileceğim tek şey, ona daha sıkı sarılmaktı.

Yalnızca Şafak'ı duymuyordum artık. Baran, Hakan ve Akın'ın Ali'ye ettiği küfürleri duyuyordum. Başımı o yöne çevirdiğimde Hakan'ın Ali'ye sert bir yumruk attığını gördüm. Kapının hemen yanında köşeye sinmiş olan Yağmur, onunla göz göze geldiğimde hızla bana doğru ilerlemeye başladı.

Şafak benden ayrıldı ve beni Yağmur'a teslim eder etmez Ali'nin yanına gitti. Yağmur, kolunu omzuma sarıp beni kendisine çekti. Güvende olduğumu hissetmek beni sakinleştirmişti. Karşımda büyük bir kavga olduğu görsem bile.

"Kalk ayağa adi şerefsiz!" diye bağırdı Şafak ve Ali'yi yakasından tuttuğu gibi ayağa kaldırdı. Ali'nin doğrulmasına müsaade etmeden lavabo tezgahına doğru sertçe fırlattı. Ali belinin acısıyla inlerken Şafak onun bedenini kendisine çevirdi ve yüzüne sert bir yumruk attı. Şafak, Ali'nin iri cüssesini ittirirken yerinden bile kıpırdamamıştı.

"Kendini Azrail mi sandın lan!" diye bağırdı ve yüzüne sert bir yumruk attı. "Sevdiğim kadına döktürdüğün her gözyaşını sana zehir olarak içireceğim!" dedi ve onda daha önce görmediğim bir öfkeyle bir yumruk daha attı. Sonra bir yumruk daha. Ali acıyla inlerken durmadan yumruk attı ve bedenini oradan oraya savurdu. Ali'nin bedeni soğuk mermer duvara çarptığında nefes almasına izin vermeden boğazına yapıştı.

"Sana bu dünyayı dar edeceğim!" dedi Ali'nin yüzüne yaklaşarak. "Sana alacak nefes bırakmayacağım!" dedi ve boğazını sıktı. Ali inlerken Şafak parmaklarını daha sert geçirdi Ali'nin boğazına. "Sen benim evimi basarken senin kuzenlerin aynen böyle vuruyordu bana!" dedi ve onun başını tezgâha sertçe vurdu. Ali'nin acı iniltisi duyulurken Şafak onu yakasından yakaladı ve duvara savurdu. Ali tekrar acıyla inledi ve Şafak onun doğrulmasına izin vermeden boğazına sarıldı. "Mayıs'ı böyle mi savurdun benim kitaplığıma?" diye sordu evimizi basmaya geldikleri gün Ali'nin sırtımı kitaplığa defalara vurmasına atıfta bulunarak. Sırtını defalarca duvara vurdu. Ali'nin gözleri kaymaya başlamıştı ama konuşacak gücü kendisinde buldu.

"Biz, adımıza leke süreni yaşatmayız!" dedi tiksinti dolu bir ses tonuyla. "Mayıs ölecek! Ölmeyi hak ediyor!" Elini kaldırıp Şafak'ın boğazına yapışacaktı ama Şafak bileğini tuttu ve geriye doğru çevirdi.

"Sen kendini Azrail mi sanıyorsun?" deyip suratına bir yumruk attı. "Başkalarının hesabını kesecek kadar önemli biri misin lan sen?"

Akın Şafak'ın kolunu tuttu çünkü Şafak sert bir yumruk için hazırlanıyordu. Elini havadan kaptı ve "Bu dayağın hesabını sorguda veremem. Yeter bu kadar." dedi.

Şafak kolunu kurtardı. "Benim içim soğumadı." dedi Akın'ın gözlerini içine bakarak. Bu sırada bir yandan da Ali'nin boğazına yapışmıştı. Ali'nin çırpınışları onların umurunda değildi.

"Senin için soğur mu kardeşim?" diye sordu Akın. "Sen bu adamı bin parçaya ayırsan da sakinleşmezsin." Şafak'ın omzunu sıktı uyarır gibi.

Şafak Ali'ye döndü. Çenesini sertçe kavradı ve yüzünü Ali'ye yaklaştırdı. "Senin artık bir hayatın yok." dedi. Çenesini daha sert sıkmaya başlamış olmalı ki Ali inledi. "Senin aldığın her nefesten haberim olacak artık ve sen," Parmaklarını Ali'nin yüzüne bastırdı. Dişlerine baskı yapıyordu. "Sen rahatça tek bir nefes bile alamayacaksın." Ali'yi Akın'a doğru savururken "Şimdi siktir git gözümün önünden." dedi iğrenir bir tonda.

Akın, Ali'yi ellerinden tuttu ve kemerindeki kelepçeyi çıkartıp Ali'nin bileklerine taktı. Ali, ondan beklemeyeceğim bir güçte arkasına, yani bana doğru dönünce şaşırdım. Yağmur refleksle beni geriye doğru çekti ama artık içimden Ali'den korkmak gelmiyordu. Bu yüzden ifadesizce baktım gözlerine.

Ağzından kanlar tüküre tüküre, "Onlar gelmeseydi senin bu tuvaletten tek parça çıkmaman için çok güzel planlarım vardı." dedi ve güldü. "Yine geleceğim. Beni bekle, olur mu?" diye ekledi alayla.

Şafak Ali'nin üzerine atılacaktı ki Baran ve Hakan onu kollarından tuttu. Ali'nin gözlerinin içine baktım. Yüzümde alaycı bir tebessüm vardı. "Senin benim mutfağımdan seçtiğin bıçağa, tuvalete peşimden gireceğin dakikaya kadar her şeyi kendim planlamışken beni öldürebileceğine inanıyor muydun gerçekten?"

Ali'nin yüzündeki şaşkınlığı görmek keyiflenmemi sağlamıştı. Ali dışındaki herkesin de böyle hissettiğini biliyordum. Ali "Nasıl?" diye kendi kendine sayıklarken Akın, "Hapiste bunu düşünecek çok vaktin olacak." dedi ve Ali'yi tuvaletten çıkarmak için kapıya yöneldi. Dün gece Akın'a gösterdiğim mutfaktaki arka kapıdan park ettiği polis arabasına Ali'yi bindirmek için yanımızdan ayrıldı. Ali çıkmadan önce son bir kez bana baktı. "Siz beni küçümsedikçe en çok bana yenileceksiniz." dedim ve yaşadığı yenilginin yüzüne yansıyan her ifadesini zihnime kaydettim. Olur da bir gün gücümün farkında olamazsam aklıma onun bu yüzünü getirecektim.

Evet, her şey planlıydı. Bu lansmanın iki amacı vardı. Birincisi, Ayhan'ın itibarını herkesin içerisinde zedelemek; ikincisi de Ali'yi suçüstü yakalayıp gerçekten bir ceza almasını sağlamaktı. Ali'nin bu lansmanda şansını kullanacağından emindim. Bana sordular, ya gelmezse dediler ama biliyordum. Ali gelecekti. Atahan ailesiyle geçirdiğim seneler sonunda öğrendiğim bir şey varsa o da onların gösterişi sevdiğiydi. Beni kendi lansmanımda öldürmek, yaptığım şovun önünü kesmek ses getirecekti. Konya'ya döndüğünde ününe ün katmış olacaktı. Bu yüzden ne kadar zor olsa da lansmanda beni öldürmeyi planlamıştı.

İçeriye girerken kesici delici alet sokamazdı çünkü kapıdaki güvenliklerden haberdardı. Bu yüzden silahını ya da bıçağını dışarıda bırakmıştı. Bulabileceği tek kesici alet de mutfağımdan alacağı bıçaklarım olabilirdi. Gizlice mutfağıma girmişti. Baran kamera kayıtlarını kesintisiz izlerken gözleri sürekli Ali'nin üzerindeydi. Mutfaktan keskin ve büyük bir bıçak aldığını bize söylemişti. Sonra kalabalığın arasına saklanmıştı ve beni karanlıkta gözetlemişti. Baran'ın gözleri ondan hiç ayrılmamıştı ve ben vaktin geldiğini inandığımda ona ben öldürebilmesi için bir şans yarattım, tuvalete girdim. Kabinlerin en sonuna saklandım ki beni bulana kadar tuvaletin güvenlik kamerasından Baran onu izleyebilsin ve gerçekten elindeki tek suç aletinin mutfağımdan aldığı bıçak olabildiğine emin olabilelim. Öyle de oldu. Elinde benim dün kurabiye hamuru kestiğim bıçak vardı. Eğer elinde silah görselerdi Ali'nin beni bulmasını beklemeyecek ve tuvalete girip onu direkt tutuklayacaklardı.

Bunu istemedim çünkü elimizde güçlü bir kanıt olsun istedim. Senelerce Yusuf'un ailesini yüzünden yaşadıklarımı sırf elimde kanıt olmadığı için cezalandıramamışken Ali için böyle bir riske girmek istemedim. Uzun bir süre hapiste kalması için boğazıma bıçak dayamasını göze aldım.

Beni kurtaracaklarını bilsem de ölüm korkusu beni elbette ele geçirdi. Her şey planlı bile olsa insan boğazında bıçağın soğuk hissini hissedince ortamdan soyutlanıyordu. Yine de plana sadık kalmayı başardım. Ali'yi suçüstü yakaladık ve ben kazandım.

Bu sefer ben kazandım.

Şafak gelip kollarını bana sarınca rahat bir nefes aldım. Günlerdir bu planın ne kadar yanlış olduğu konusunda beni uyarıyordu ve alternatif planlar öneriyordu. Hiçbiri benim planım kadar yeterli gelmemişti gözüme ve zor da olsa onu benim planıma sadık kalması konusunda ikna edebilmiştim.

"Başardık." diye mırıldandım. Yağmur'a elimi uzattım. Hakan kolunu Yağmur'un omzuna sardı. Yağmur elini bana uzattı ve sımsıkı tuttum. Baran kapının önünde ellerini önünde kavuşturup bize baktı ve etrafımdaki insanları bir süre izledim.

Yüzlerinde planının başarılı olmasının haklı gururunu taşırken ben kendimi huzurlu hissettim. Kolları arasında dinlendiğim adam sayesinde, beni koruyup kollayacağına inandığım ve abim bildiğim adam sayesinde, aşkın tatlı yüzünü bana her gün gösteren şirin çift sayesinde bugün en çok ben huzurluydum.

☁️

"Senin bu yanını bilmiyordum." diye mırıldandığımda Şafak'ın gözleri bana tırmandı. Bedenime duş jelinin köpüklerini yedirmeye çalışırken odaklandığı gözleri yüzüme sabitlendi.

"Hangi yanımı?" diye sordu ve usulca kolumun üzerinde lifi gezdirmeye devam etti.

"Küfürlü ve kavgacı yanını." dedim. Kaşlarını çattı.

"O sınırı çok sık aşmam." dedi. Elindeki lif usulca kolumu tırmandı ve omzumda yerini aldı. Onunla onun banyosunda onun küvetinde yalnızca iç çamaşırlarımla yarı çıplak bir halde oturuyor olmak sanki her gün yaptığımız bir şeymiş gibi rahat hissettiriyordu beni ama ne zaman hareketleri yavaşlıyor ve tenime sanki aklına kazımak ister gibi dokunuyor, işte o zaman karnım kasılıyor ve nefes alamıyordum.

Tenime şu an tam olarak öyle bakıyordu. Lif, Ali'nin saatler önce boynuma bıraktığı morlukların üzerine geldiğinde lif ellerinden kayıp gitti ve küvette suyun üzerinde yüzmeye başladı. Köpüklü parmakları boynuma dokundu. Ensemi usulca kavrayıp boynumu ona doğru açmamı sağladığında yutkundum.

"Ali bugün ellerimin arasında ölmeyi hak ediyordu." dedi ve gözlerimin içine baktı tekrardan. Göz bebekleri büyüdüğü için derin ve karanlık bir çukura bakıyormuş gibi hissettim. "Seni doğumhanenin önünde beklerken Ali'yi öldürmenin birçok senaryosunu kurdum kafamda." Parmakları boynumda şifa dağıtır gibi yavaşta gezinmeye başladı. "Bugün yaşadıklarımız, kafamda kurduklarım arasında en masumuydu." dediğinde yutkundum.

"Hâlâ çok öfke dolusun, değil mi?" diye sordum. Boynuma odaklı gözleri tekrar gözlerimi buldu. Banyonun soğuduğunu hissettim.

"Seni iki kez Ali yüzünden kaybetmekle yüzleştim." dedi bugünü de kastederek. "Bu beni günlerce çıldırtmaya yeter."

Saat gecenin dördü ya da beşiydi. Doğacak güneş, sönecek ay, açacak çiçek, ısınacak toprak umurumda değildi. Şimdi yalnızca Şafak vardı. Bana kendimi hissedebilmek için bahşedilmiş şu yarım saati ruhuma iyice özümsemek istiyordum sadece. Bu yüzden, "Suya gir." diye mırıldanırken kendimden beklemediğim bir cesaret vardı sesimde.

Şafak'ın göz bebekleri daha da irileşti. Yutkundu. Diliyle dudaklarını nemlendirdi. Gözlerimden ne kadar kararlı olduğumu anladı ve üzerindeki siyah tişörtü tek koluyla çıkardı. Gergin omuzlarını, geniş göğsünü ve belirgin karın kaslarını görmek bu sefer benim yutkunmamı sağladı. Ayağa kalktı ve altındaki siyah şortu da çıkardı.

Ona biraz yer açabilmek için ileriye doğru bir adım ilerledim. Küvete girdi. Tek koluyla beni kendisine doğru çekti. Sırtım onun göğsünde yer bulduğunda iki kolunu da göğsümün üzerinden bana sardı. Başım boyun girintisine yaslandı. Başını bana doğru eğdiği için yeni çıkan sakallarını gıdıklayıcı hissi yüzümden vücuduma yayıldı. Tarif edilemez ve ayarlanamaz bir vücut sıcaklığı vardı çünkü ona sokulur sokulmaz tenime değen teninden yayılan o sıcaklık beni yumuşattı. Günün bütün gerginliği ve yorgunluğu uçup gitti.

"Yarın her şey çok daha güzel olacak." diye mırıldandığımda parmak uçları saçlarımla gizlediğim o dikiş izine ulaşmıştı bile.

"Boş ver yarını." dedi. Dudakları bu sefer omzumda yerini buldu. "Biz şimdiye odaklanalım." dediğinde tenim ürperdi. Kolları belimi sıkıca sardı ve avuçları karnıma çevrili olduğu için midem kasıldı. Aylardır hissetmediğim o sıcak hisler bedenimi ele geçirirken ona yenilmemek için direndim.

Ali'nin kapıyı kırdığında zedelenen omzum şimdi biraz çürümüştü. Şafak'ın dudakları o çürüğün üzerinde usul usul dolanırken "Sana bugün bir şey olsaydı, nasıl nefes almaya devam ederdim, bilmiyorum." dedi. Başımı ona doğru kaldırdım ve koluna tutunan elimi kaldırıp onun yanağına yerleştirdim. Başını bana çevirmesini sağladım.

"Bensiz nefes alıyordun. Kesik kesik de olsa nefes alıyordun. Bana bir şey olsaydı, yine de devam ederdin." dedim. Gözlerimi kaçırdım. "İnsan çok sevince böyle hissediyor, biliyorum. Onsuz nefes alamam, onsuz yaşayamam sanıyor. Onsuz olmaz, onsuz hayat olmaz sanıyor." Dudaklarım titredi. "Ama oluyor. İnsan onsuz nefes almaya mecbur kalıyor."

Sözlerimin ucu Yusuf'a bağlandığından mıdır bilmem, Şafak dudaklarıma ondan beklemediğim bir hırsla kapandı. Dudaklarımın üzerindeki baskısı beni sersemletirken beni tek koluyla çevirip kucağına oturttu. Altında hareket ettiğim su köpüklendi. Lif, bizden uzaklara doğru yüzmeye başladı.

"Seninleyken aldığım nefeslere alıştım bir kere." dedi. Alnını alnıma yasladı. "Bana sensiz nasıl nefes aldığımı unutturacağım nefesler aldırdın." dedi ve başını boynuma gömdü. "Sen söyle." derken tenimden bir nefes çekti. "Senin kokunu almadan nasıl yaşayabilirim? Sen bir çözüm bul."

Burnu boynuma sürttükçe kanım kaynamaya başladı. Nefeslerim sıklaştı. Sol eli, suyun içine girip bacağımı sıktığında nefesim kesildi. Başını kaldırdı ve gözlerimin içine baktı. "Cevap ver." dedi. "Sensiz nasıl yaşayabilirim? Bunca şeyden sonra," Baş parmağı bacağımı okşadı. "Sana dokunmadan nasıl yaşarım?"

"Bilmiyorum." diye fısıldadım dudaklarına doğru. Onu öpmek istediğimi anladı ama beni öpmedi. Dudakları dudaklarımın üzerinde durdu.

"Bilmiyorsun tabii." dedi. Dudaklarını dudaklarıma sürttü. "İkimiz de birbirimize neler yaşattığımızı, neler hissettirdiğimizi bilmiyoruz." Göğsüne tutundum. Benim yüzümden hızlanan kalp atışlarını avcumun içinde hissettim. "Sana öngöremeyeceğinden daha çok bağımlıyım." dedi ve çenemden öptü. "Ne kadar sevdiğimi ben de bilmiyorum ama çok seviyorum seni. Nefesim kesilecek kadar, seni kaybetme korkusu yüzünden kalbim duracak kadar çok seviyorum. Bunu bil Mayıs." Dudaklarımı öpmeye başladı. Usul usul, bana işkence çektirecek kadar bir yavaşlıkta, dudaklarımın her bir zerresini keşfetmek ister gibi bir yavaşlıkta beni öptü.

Bedenimi keşfetmesine izin verdim. Beni öptü. Uzunca bir süre beni dikkatle ve sevgiyle öptü. Kendimi eşsiz bir parçaymış gibi hissettirdi. Göğsüm onun için kabardı, kalp atışlarım, aldığım nefesler onun içindi.

Huzurun yorgunluğu üzerime çöktüğünde beni kucaklayarak çıkardı küvetten. Banyo tezgahına yaslanmamı sağladıktan sonra üzerime bornozumu geçirdi. Bornozun şapkasını başıma geçirdikten sonra burnumdan akan sulara bakıp gülümsedi ve burnumdan öptü. Kurulandıktan sonra banyodan çıktı ve ben de üzerimi değiştirdim. Askılı pijama takımlarımı giydim, saçlarımı nemli kalacak kadar kuruttum. Odaya girdiğimde o da üzerini değiştirmiş, bu gece giydiği smokini dolabına asıyordu.

Elimden tuttu ve yatağa girdik. Sırtım tekrar onun göğsünde yer bulurken telefona bir saat sonrasına alarm kurdum. Yorucu bir gün olsa da Rüzgâr'ı doyurmam ve onunla ilgilenmem gerekiyordu. Uyumasam da olurdu.

Alarm kurduktan sonra gözlerim saate ve tarihe takıldı. Gördüğüm o tarih beni birkaç saniye nefessiz bıraktı çünkü velayet davasının duruşması bir hafta sonraydı.

"Biz hazırız." dedi Şafak omzumdan öperken. Ne düşündüğümü anlamıştı. "Sen hazırsın."

Hazır olduğumu biliyordum ve bir hafta sonrasında hayatımın tam anlamıyla değişeceğine ve özgür bir anne, özgür bir kadın, özgür bir insan olarak yaşamaya başlayacağıma inanarak gözlerimi kapattım.

Bu bir hafta bize ne getirir bilinmezdi ama bu gece bildiğimiz bir şey varsa, o da yaptığımız hiçbir şeyin boşa gitmeyeceğiydi.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları