Sezen Aksu - Tükeneceğiz

Etrafımızı sarıverecek

Bir boşluk ki asla bitmeyecek

Herşey bir anda anlamsız gelecek

İşte biz o gün tükeneceğiz

☂

MAYIS

Çok heyecanlıydım. İçim içime sığmıyordu. Sürekli gülümsemek, kıkır kıkır gülmek istiyordum. Bugün canım kızımın doğum günüydü çünkü. Benim kızım iyi ki doğmuştu. Annesi ona kurban olurdu, annesi onun için ayaklarının altına çiçekler ekerdi. Annesi, sırf kızı gülümsesin diye kendi gülüşlerinden feda ederdi.

Benim biricik kızım, benim biricik mucizem, benim kanatsız meleğim, benim sığınağım, benim mabedim... Benim kızım iyi ki doğdu.

"Sanki senin doğum günün." dedi Şafak neşeyle. Yaz'ın pastasını süslerken tüm dikkatim pastada olduğu için Şafak'ın da yanımda olduğunu unutmuştum.

"O benim canımın parçası." dedim gülümseyerek. "En az onun kadar heyecanlı olmak benim de hakkım." Şafak gülümsedi. Hakan ile sabahın erken saatlerinde gelmişlerdi. Ofiste kısa bir iş görüşmesi yapmış, sonra da buraya damlamışlardı çünkü bugün çok güzel bir hazırlık yapıyorduk. Yaz'a okulda doğum günü sürprizi yapacaktık.

Ben hatırlıyorum. İlk okuldaydım, fen dersindeydik. Kapı çalmıştı. Ben öğretmenimin dediklerini dikkatle defterime geçirirken gelenlerin kim olduğunu anlayamamıştım bile. Sonra karşımda annem ve babamı görmüştüm. Babam, elinde kocaman bir pasta tutuyordu. Üzerinde sayamadığım kadar mum vardı. Pembe bir pastaydı. O kadar güzeldi ki. Sıra arkadaşım sevinçle bana sarılmıştı. Ben ise donup kalmıştım mutluluktan.

Annem ve babam bana sürpriz yapmıştı o gün. Annem pastalar, börekler yapmıştı. Sınıf arkadaşlarım beni prensesleri ilan etmişti. Pasta yemiş, dans etmiş, sohbetler etmiştik. Kaç yaşıma gelirsem geleyim ben o gün biricik ailemin bana hissettirdiklerini unutamazdım.

Babamın gülümsemesini hatırlıyorum. Annemin gözyaşlarının parlattığı gözlerini. Niye ağladığını o gün anlayamamıştım. Sevinçle koşturmamız gerekirken annemin gözleri hep dolu doluydu. Anne olduğumda anladım. O, beni bir mucize olarak görüyordu. Gülüşlerim için ömrünü feda etmişti o kadın ve ben güldüğümde dünyalar onun olurdu. Bu yüzden gözleri dolardı çünkü ben onun dünyasıydım, yıldızıydım, güneşiydim, evreniydim.

Beni büyütmek için kendisini öylesine feda etmişti ki belki de bir süre sonra bildiği tek şey olmuştum.

"Ay ağlıyor bu kadın!" Yağmur'un sesini duydum. Şafak da bir anda ilgisini tamamen bana vermişti. Ağladığımı ben de çok sonradan fark ettim. Yağmur bunu açığa çıkarınca gözyaşlarım bir anda akmaya başladı. Şafak, elini hızlıca havluya silip omuzlarımdan kavradı ve beni kendisine doğru çevirdi.

"Neden ağlıyorsun bakayım?" diye sordu tatlı bir imayla, dolu dolu bir samimiyetle.

"Kızım çok mutlu olacak." dedim ve tekrar hıçkırdım. "Ben çok mutlu olmuştum çünkü." Krema bulaşmış ellerime aldırmadan gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim. Yanağımda krema bırakmış olmalıyım ki Şafak şapşal bir tebessümle o kremayı temizledi.

Hakan ve Yağmur'a baktım. "Ben ilkokuldayken annem ve babam sınıfa pasta ile girmişti. O gün dünyanın en şanslı çocuğu gibi hissetmiştim. Hâlâ unutamıyorum o yüzlerini." Tekrar Şafak'a döndüm. "Çok özlüyorum onları. Keşke," Yutkundum. "Keşke bugünü görebilselerdi. Keşke bana o gün baktıkları gibi torunlarına da bakabilselerdi. Yaz onları çok severdi. Benim onları sevdiğim gibi severdi. Benim annem çok güzel bir kadındı çünkü. Yüreği çok genişti. Eli de çok lezzetliydi. O gün, doğum günü pastam ve yaptığı diğer yemekler o kadar hızlı bitmişti ki annemle gurur duymuştum. Beni sınıfın prensesi yapmıştı annem." Hem ağlıyor hem gülüyor hem de anlatıyordum. Ne hissettiğimi ben de bilmiyordum. Annelik damarlarım çok fena kabarmıştı.

"Kime benzediğini öğrenmiş olduk." dedi Şafak gülümseyerek. Kolunu omzuma sarıp beni göğsüne çektiğinde dinginleştiğimi hissettim. "Sen ağlarsan bugün kızını prenses gibi hissettiremeyiz ama." dediğinde kendime geldim. "Böyle ağlarsan pasta yetişmez, kurabiyeler pişmez. Modun düşük olursa Yaz da hisseder bunu. Neşelenemez. O yüzden şimdi ne yapıyorsun?" Uzun saçlarımı omzuma sardığı koluyla omzunun ardına attı. "Kendini toparlıyorsun ve işe koyuluyorsun."

Hakan söze girdi. "Hem istiyorsan ben dede olurum bugün. Delikanlı da anneanne olur. Baston falan ayarlarız, tek derdimiz bu olsun." Gözleri kıstı. "Tahmini kaç yaşında olurlardı? Eşkâlleri nasıldı? Hemen benzetiveririz kendimizi. Prodüksiyon hazır." diye ekledi ve göz kırptı.

"GBT'sine mi bakacağız? Eşkâlleri nasıldı diye sorulur mu Anacığımın Kuzusu?" diye araya girdi Yağmur. "Gül cemalleri nasıldı diye sorman lazımdı. Hiç hürmet görmemiş, göstermemiş bu çocuk." Hamuru yoğuruyordu bir yandan ve "Ama ben bu Kuzu'yu keçiye çevirmez miyim?" deyip hamuru daha sert yoğurmaya başladı. "Öğreteceğim sana bunları, hiç merak etme."

"Canımı ye, Delikanlı." dedi Hakan gülerek. "Anacığına layık bir damat olmak için her şeyi yaparım, biliyorsun." dedi ve Yağmur'un açtığı hamurlara kurabiye kalıplarını basmaya devam etti.

"Bu böyle değildi." diyerek araya girdi Şafak. "Asabiydi bu adam. Asarım keserim ayakları falan yapıyordu benimleyken." Yağmur'a döndü. "Ne yaptın ne içirdin bu adama? Kediye çevirdin resmen." dedi gülerek. Ben de gülümsedim.

"Ben onu ilk gördüğümde nasıl bir Delikanlı olduğunu anladım." dedi Hakan. Yağmur'a gülen gözlerle bakınca iç çekmeden edemedim. "Her sağlıklı ilişkinin bir delikanlısı bir de kedisi olduğu söylenir. O Delikanlı olunca bana da kedi olmak düştü." Sonra Şafak'a hiddetle baktı. "Hem hayırdır kardeşim? Sana ne? Hanımım da hanımım! Hanımım da hanımım! Var mı bir itirazın?"

Yağmur, hamuru yoğurmayı bırakmıştı ve hayretle bakıyordu Hakan'a. Hakan öyle içten konuşuyordu ki kimse onun yalan söylediğini iddia edemezdi. Hakan, o an Yağmur'un onu izlediğinin farkında değildi.

"Hem sen sanki sütten çıkmış ak kaşıksın." Bir anda okları Şafak'a yönlendirdi. "Ben asıyorsam sen de kesiyordun. Şimdi bak şu vaziyetine," deyip unlu elleriyle hâlâ sarılan bizi işaret etti. "Nerede görülmüş senin şu evimin direği, yuvamızın çatısı hallerin? Seni de Mayıs adam etmedi mi?"

"Ay beni hiç karıştırma!" dedim ve doğruldum. Ellerimi de kaldırdım. "Hem adam etti lafı hiç hoş değil. Ben kimseyi eğitmedim, Şafak'ın da eğitilecek bir hâli yoktu zaten."

"Aynen öyle. Mayıs beni yeniden yaratmadı. Varlığıyla bende saklı olanı açığa çıkardı. Aksini iddia etmiyorum zaten." dedi Şafak. Bana baktı. "Asmak kesmek falan istemiyorum. Olduğum yer, yaptığım şey zaten çok güzel. Fazlasını istemiyorum."

Biraz utandım. İç çekerken buldum kendimi. Gözleri yine birçok şey anlatıyordu ve insanın yapabileceği tek şey, iç çekmek oluyordu. İç çektim, sanki o bir yaraymış gibi. İç çektim, sanki o bir sızıymış gibi.

Konuşmanın ardından kâh gülerek kâh şakalaşarak doğum günü pastasını, iki çeşit poğaçayı, üzerinde çizgi film karakteri olan kurabiyeleri, tuzlu çörekleri hazırlamıştık ve hepsini arabaya yükleyip soluğu okulda almıştık.

Yaz'ın öğretmeni Ayşe Hanım ile dün gece konuşmuştum. Geleceğimiz vakti çok iyi biliyordu ve kimseye söylememişti. Yaz'ın doğum günü olduğunu da bilmiyormuş gibi yapmıştı. Yani kızıma tamamen sürpriz olacaktı gelişimiz.

Sınıfın kapısının önünde elimde pasta ile beklerken derin derin nefesler alıp vermeye başladım. "Canımın Ciğeri, şurada doğurmazsın değil mi? Benden duymuş olma ama sanki şu an doğuracak gibi duruyorsun." dedi Yağmur.

"Çok heyecanlandım, ne yapayım?" dedim yerimde kıpırdanırken. Askılı bir elbise giymiş olmama rağmen ateş basmıştı beni.

Şafak bana dönüp, "Doğurmazsın değil mi?" diye sorunca gülmeden edemedim.

"Doğurmam." dedim kaşlarımı bir kez indirip kaldırarak. "Rüzgâr ile anlaştık. Yarın doğacak." dediğimde Şafak'ın gözleri büyüdü. O kadar şapşal gelmişti ki gözüme dudaklarımı birbirine bastırıp kahkahama engel oldum. Bu adam bu kadar masum, saf değildi ama konu Rüzgâr olunca resetleniyordu aklı.

"Ay sizle hiç uğraşamam!" diyen Yağmur, kapıyı çalınca hazırlıksız yakalanmıştım ama kendimi çabucak toparladım. Ayşe Hoca, "Gir!" deyince Şafak boştaki eliyle kapıyı araladı. Sınıfta bir uğultu vardı ama biz sınıfa girince, Yaz beni elimde pasta ile görünce şaşırdı. Dudakları aralandı ve elleriyle dudaklarını kapattı. Ben kızıma gülümseyerek baktım. Hakan ve Yağmur sanki tribünde tezahürat yapıyormuş gibi "İyi ki doğdun Yaz!" şarkısını söylerken, ben ve Şafak daha sakin eşlik ettik onlara.

Yaz bizi görünce yerinde sevinçle zıpladı. Sınıfta da sevinç çığlıkları yankılanıyordu. Ayşe Hoca, öğrencileri koordine edip şarkıya eşlik etmelerini sağladı ve koridordan bile net bir şekilde duyulacak kadar sesler yükseldi. Yaz çok mutlu olmuştu, gözleri ışıl ışıldı.

Ona baktıkça yüreğim öyle ferahladı ki. O gülünce, o bana sevgiyle bakınca yaşadığım her âna değdi. Onun için uykusuz kaldığım her geceye, o rahat etsin diye rahatımdan olduğum her âna, o gülsün diye ağladığım her şeye değdi.

Ben eğilemediğim için Şafak, Yaz'ı kucağına aldı ve benim hizama getirdi.

"Hadi bir dilek tut, meleğim." dedim pastayı ona doğru uzatarak. Şafak, Yaz'ı kucağında sıkıca tutarken Yaz ellerini birleştirdi ve gözlerini kapattı. Birkaç saniyede dileğini tuttu ve mumları tüm gücüyle üfledi. Sınıfta bir alkış tufanı koptu. Yaz, arkadaşlarına göz attı ve sonra bana baktığında gözlerinde beliren o sevgi dolu ifade gözlerimi doldurdu.

"Teşekkür ederim anneciğim!" dedi ve onun da gözleri ben gibi doldu. "Çok mutlu oldum." deyip kollarını bana doğru sarınca Yağmur elimdeki pastayı hızlıca aldı. Ben de Şafak, Yaz'ı belinden sıkıca tutarken kollarını boynuma sarmasına izin verdim. Bana öyle sıkı sarıldı ki kollarının izlerini tenimi de aşıp ruhuma bıraktı sanki. Sıkıca sarıldım kızıma, hiç sarılmamışım gibi, hiç kavuşmamışım gibi.

"İyi ki benim biricik kızımsın." dedim saçlarının arasına fısıldayarak. "Sen benim en kıymetli hazinemsin. Sen meleğimsin benim. Kuzumsun, sığınağımsın. Annen seni çok seviyor güzelim. Annen seni hep koruyacak, ellerinden tutacak. Bu yaşında da beraber büyüyeceğiz. Seni çok seviyorum, cennet kokulum. İyi ki doğdun." Saçlarından, yanaklarından, gözlerinden, minik ellerinden doyasıya öptüm onu. O da kıkırdadı, sevinçle karşıladı öpücüklerimi.

Benden ayrıldıktan sonra Şafak onu hemen indirmedi. Benim hafifçe dağıttığım saçları biçimli parmaklarıyla düzeltti. Kızıma bir mucizeymiş, bir melekmiş gibi baktı. Birkaç damla gözyaşı akmıştı, o gözyaşlarını usulca sildi. Kızıma sıkıca sarıldığında Yaz hemen kollarını onun boynuna sardı. Şafak onun kulağına doğru eğildi. Sınıftaki uğultu yüzünden ne dediğini pek anlaşılmıyordu ama ben duydum.

"Çok kıymetlisin benim için. Hayatımdaki en güzel şanssın sen. Yüzünden gülüşlerin, gözlerinden hayat enerjin, ruhundan da sevgin hiç eksilmesin. Gurur duyuyorum seninle. Bir baba gibi gurur duyuyorum. İyi ki doğdun Prenses."

Yaz, Şafak'ı dinlerken başını usulca sallayarak yanıt veriyordu ve ne zaman Şafak "baba" cümlesini kurdu, Yaz, kollarını Şafak'a sıkıca sardı. Başını omzuna gömdü ve tuttuğu gözyaşlarını bıraktı. Şafak, kızıma sımsıkı sarıldı. Tüm aidiyetiyle, tüm kabullenişiyle, tüm teslimiyetiyle sarıldı.

Gözlerimi Yağmur'a çevirdim çünkü onlara bakarsam gözlerimdeki yaşlar hızlanırdı. Yağmur da benden farksız değildi aslında. Şafak'a gururlu bir ifadeyle bakıyordu, gözlerinde takdir vardı. Benim ona baktığımı fark edince gözlerini bana çevirdi. İkimiz de aynı anda başımızı iki yana salladık çünkü Şafak öyle bir çıkmazdı ki benim için, kayboldum sanarken kendimi bulmuştum. Kabullenmez dediğim ne varsa gözü kapalı kabullenmişti. Yaz, onun için bir çocuk değildi. Ben onun için yalnızca bir kadın değildim ve ondaki anlamlarımızın altına sığınmıştık. Onu tanıdığım günden beridir o kırık şemsiyenin altında bizi yağmurlardan korumasını izlemiştim.

Bu adam, çok başka bir mevzuydu.

Yaz, Şafak'tan ayrılmadan önce yanaklarına öpücükler kondurdu. Şafak gülümseyerek kabul etti öpücükleri. Yaz kucağından indikten sonra Yağmur ve Hakan ile de sarıldı. Ardından arkadaşlarıyla tek tek sarıldı. Çocuk kahkahası, çığlığı eksik olmadı sınıfta. Bazı çocuklar getirdiğimiz yiyeceklere heyecanla baktı, bazıları Yaz'ı tebrik etti.

Yağmur pastayı keserken ben de yanıma gelen iki meraklı kızla konuşuyordum. Hamile olmam onların çok ilgisini çekmişti ve karnıma dokunmak istemişlerdi. Rüzgâr'ın hareket ettiğini hissettiklerinde de ilk önce korkuyla sonra da şaşkınlıkla çığlık atmışlardı. Yanımda oturan Şafak da onların bu tepkisine gülümsemişti.

O an bir şey fark ettim. Şafak, Rüzgâr'ı yalnızca bir kere hissetmişti. Evimi yerle bir ettikleri akşam bizi almaya geldiğinde karnıma dokunmasına izin vermiştim. Ondan sonra da hiç teşebbüs etmemişti buna.

"Şafak Abi, Koray ile tanış!" Yaz, arkadaşlarının arasından dolgun ve dalgalı saçları olan Koray'ın elinden tutarak geldi. Koray ağır başlı bir çocuktu. Zeki olduğunu da biliyordum. Saygılıydı da. Yanakları al aldı ve onu her gördüğümde yanaklarını sıkasım gelirdi. Kirpikleri upuzundu ve kahve gözleri boncuk boncuk bakardı.

Şafak, onu görünce daha dik oturmaya başladı. "Koray bak! Bana satranç alan arkadaşım işte!" dedi Yaz, Şafak'ı heyecanla gösterirken.

"Merhaba Koray." dedi Şafak. Koray, Şafak'tan biraz çekindiği için ilk başta uzak durdu ama Şafak ona elini uzatınca usulca elini tuttu. "Seviyor musun sen de satranç oynamayı?" diye sordu.

Koray, Şafak'a biraz daha yaklaştı. "Seviyorum ama matematiği daha çok seviyorum." dedi büyümüş de küçülmüş gibi.

Şafak, gurur duyar gibi baktı Koray'a. "Öyle mi?" dedi sırtına elini koyduğunda. "Çok sevindim. Ben de senin yaşlarındayken matematiği çok severdim, biliyor musun? Hatta olimpiyatlara da katıldım. Senin böyle bir düşüncen var mı?"

Koray'ın gözleri ışıldadı bir anda. "Ben hep duyuyorum. Okuldaki Matematik Kulübü'nde çok konuşuluyor bu, biliyor musun?" dedi heyecanla. "Çok istiyorum Şafak Abi! Senin gibi olmak istiyorum!" Şafak'ın ellerinden sıkıca tutunca gülümsemeden edemedim. Şafak gülümsedi, Koray'ı göğsüne çekip sarıldı.

"Örnek aldığın insanlar olsun ama o insanlar olmak isteme. Hep kendin ol. Farklı ol. Başarı, benzersizdir. Benzersiz ol." diye nasihat verdi Koray'a. Koray ilgiyle dinledi onu. "Şimdi bana söz ver." deyip bir kolunu Koray'ın omzuna koydu, diğer elini de onun göğsüne bastırdı. "O olimpiyatlara katılacaksın. Eğitimini aksatmayacaksın. Beş sene sonra, on sene sonra senin ismini her yerde duyacağım, anlaştık mı?" dedi.

Koray'ın yüzü düştü biraz. "Olimpiyatlara hazırlanmak için para gerekir mi?" diye sordu. Ellerini önünde birleştirmiş, parmaklarıyla oynuyordu. "Benim annemin parası yok." dedi bir anda. Yaz da duymuştu bunu. "Beni bir kulübe kaydettiremez. Para isterlerse ödeyemeyiz biz." dedi. Ellerini önünde birleştirmişti ve parmaklarıyla oynuyordu. Biraz mahcup olmuştu. Yutkundum onun bu haline.

"Para, düşündüğün son şey olsun Koray." dedi Şafak ciddiyetle. Koray'ın iki elinden de tuttu ve gözlerini Koray'ın boncuk mavisi gözlerine sabitledi. "Kardeşin var mı?" diye sordu.

Koray, "Bir abim, bir de ablam var." dedi.

"Okuyorlar mı?" diye sordu.

"Ablam liseye gitmedi. Annemle işe gidiyor o. Abim de beşinci sınıf." dedi.

"Tamam." dedi Şafak kararlı bir ses tonuyla. Koray'a biraz daha yaklaştı. Bir arkadaşı duyup rencide olmasından kaçındı. Bunu düşünmesi bile çok değerliydi benim için. Koray'ın yanaklarını avuçları içerisine aldı. "Senin ve kardeşlerinin eğitimi benim sorumluluğum altında artık." dedi. Koray'ın ellerinden tekrar tuttu. "Seni olimpiyatlara hazırlayacağız. Çok başarılı olacaksın. Ablan da okuyacak, abin de devam edecek okumaya. Anladın mı Aslan Parçası?" diye sordu.

Koray'ın gözleri doldu. Bir elini Şafak'tan ayırdı ve elinin tersiyle gözyaşını sildi. "Teşekkür ederim." diye fısıldadığında ağlamaya başladı. Şafak onu hemen göğsüne çekti.

"Başardığında teşekkür et, olur mu?" dedi sırtını sıvazlarken. Koray, başıyla onayladı onu ve ayrıldı ondan. Şafak gülümseyerek baktı Koray'a; Koray da ona. İkisinin arasındaki saniyeler içerisinde inanılmaz bir bağ kurulmuştu ve Şafak'ın bu hallerine şaşırmadan edemiyordum.

Yaz bu duruma çok sevinmişti. Koray'a sıkıca sarılmıştı ve neşeyle zıplamaya başlamışlardı.

Birkaç saat boyunca Hakan'ın getirdiği ses bombasından çocukların istediği her şarkıyı açtık. Hepsi güldü, eğlendi, dans etti, oyunlar oynadı. Yaz çok mutluydu ve neşeyle dönüp duruyordu etrafta. Artık toparlanma aşamasındaydık ki Ömer Abi ve okul görevlisi iki kişi elinde poşetlerle sınıfa girdi. Ben ne olduğunu çözememişken Şafak, Ömer Abi'nin elinden bir poşet aldı.

"Bence bugün herkes küçük bir hediyeyi hak etti, değil mi?" dediğinde çocuklardan sevinç çığlıkları yükseldi. Hakan da Şafak'a yardım etmeye gitti. Yağmur ve ben birbirimize bakakaldık çünkü böyle bir şeyi hiç beklemiyorduk.

Her çocuk heyecanla hediyelerini açmaya başladı. Herkese aynı hediyeyi almıştı Şafak. Bir masa oyunuydu. Hem zekâ hem strateji gerektiren bir oyundu ve çocuklar bu oyunu biliyor olmalı ki hepsi sevinçle Şafak'a teşekkür etti.

Yaz'a aldığı doğum günü hediyesini sınıftaki her çocuğa da almıştı.

Çocuklar oyuncaklara dalınca yanıma geldi. Ben ona hayretle bakarken o, "Yaz'a hediyesini verdiğimde çocukların da isteyeceğini düşündüm. Hepsine almasaydım içim rahat etmezdi." diye açıklama yaptı.

Kolunu tuttum. "Çok güzel düşünmüşsün Şafak. Çok incesin gerçekten." dedim.

Bu adamın kalbi bir başka atıyordu. Bana, hastanedeyken bir dal papatya uzattığında bunu öğrenmiştim ama şimdi her şey daha berraktı. Bu adamın yüreği genişti. Çiçekler vardı bu adamın kalbinde. Düşünceliydi, saygılıydı, kibardı. Bu adam, bu adam... Bu adam sevilmesi gereken bir adamdı.

☁️

Ben hatasız bir kul değilim. Cennetten düşmedim. Hatalarım var, farkındayım. Pişmanlıklarım genzimde birikmiş, her yutkunduğumda kendini hatırlatır. Gözlerim hep cesaretle bakmaz, bazen ben de kırılırım, ben de yenilirim. Ben sürekli ayakta kalamam, benim de düşmem gerekir. Ben sürekli gülemem, bazen ağlamak en büyük tedavidir.

Ama karşımda onları görüyorum ya, işte o zaman ne kadar kötü durumda olursam olayım başımı dik tutuyorum. Ne kadar yük taşırsam taşıyayım omuzlarım dik durur, bakışlarımdan cesaret akar. Çünkü ruhumu onlardan anca böyle koruyabilirim.

"Ah şuna da bakın! Kimleri görüyorum?" Karşımda gördüğüm kadın, Zehra'ydı. Yusuf'un kız kardeşi, Zehra.

Öğle yemeğini yedikten sonra Yaz'ı okula bırakmıştım ve dükkâna dönüyordum ki, sokağı döndüğümde Zehra bir anda karşıma çıkmıştı.

"Ne işin var senin burada?" diye sordum kaşlarımı çatarak. Sinsi tebessümüyle, nefret dolu bakışlarıyla yaklaştı yanıma.

"Aynı soruyu ben de sana soruyorum. Senin burada ne işin var Mercan?" Bana doğru bir adım attı. Kaşları hep çatılıydı, bu yüzden gülse bile öfkeli gelirdi bana. Şimdi de gözlerinde yersiz bir cesaret, bitmek tükenmek bilmeyen bir öfke vardı.

"Sana hesap verecek değilim." dedim. Belimi elimle destekledim. Doğuma sayılı günler kala Rüzgâr'ı ayakta taşıyabilmek zor geliyordu artık. Zehra'yı görmezden gelip gitmek istedim ama kolumu tuttu. Tüm gücüyle tırnaklarını etime geçirdi. Dişlerimi sıktım. Öfkeyle döndüm ona. "Sen ne cüretle bana dokunursun?" deyip kolumu ondan çektim. "Siz git demekten anlamaz mısınız? Ne yüzsüz insanlarsınız ya!"

"Sözlerine dikkat et, Mercan." Öfkeyle soludu ama ondan hayatım boyunca bir kez bile korkmamıştım. "Seni bu kaldırım taşına gömerim. Mezar taşın bile olmaz."

"Yazık." dedim suratımı ekşiterek. "Acıyorum sana. Hiç sevmemişler seni. Kalbin hiç yumuşamamış. Şeref Bey ve Makbule Hanım öyle kötü yetiştirmişler ki seni, aldığın nefesi hayat sanıyorsun. Dinsin bu öfken Zehra! Bul bir yolunu, sil at şu kinini!"

"Ne diyorsun kızım sen?" Yüzüme tükürür gibi konuştu. "Sana fikrini sordum mu ben? Nasıl yaşadığımı bir ben bilirim. Aç kalmadım, açıkta kalmadım. O yüzünü ekşittiğin insanlar beni büyütmek için ömürlerini adadılar. Hayırlı bir evlat olmak, taş kalpli olmayı getiriyorsa taş kalpliyim ve bundan gurur duyuyorum. Sen gibi çıtkırıldım olacağıma, taş kalpli olur, kendimi korurum daha iyi."

"Sen Makbule Hanım ve Şeref Bey'in hayatının misafirisin. Senin bir hayatın yok. Kararlar almıyorsun sen, düşünemiyorsun. Ne derlerse yapıyorsun. Odanın perdesini açarlarsa dışarıyı görebiliyorsun. Annen dışarı çıkarsa sen de anca o zaman çıkabiliyorsun. Sen bunu yaşamak mı sanıyorsun Zehra?" Ona doğru bir adım attım. "Sana hep yardım etmek istedim. Bunu inkâr edemezsin. Sana elimi uzattım. Gel kurtarayım seni şu ailenin zincirlerinden dedim. Sen beni de senin yanına zincirlemeyi tercih ettin." Buruk bir tebessüm ettim. "Biz bizeyiz. İtiraf et hadi. O zincirleri kırmak istemedin mi hiç? Yaşamak nasılmış, merak etmedin mi hiç?"

Zehra, sinir bozucu bir kahkaha attı. "Sen çok kitap okuyorsun." dedi alayla. "Olmayacak hayallere kaptırmışsın kendini. Yazık sana." Tiksinir gibi baktı yüzüme. "Abimin seni nasıl sevdiğini hiç anlayamamıştım zaten. Gözlerin sürekli dışarıdaydı. Sen abimi de aldatmışsındır kesin."

"Sözlerine dikkat et!" Sözünü hiddetle kestim. "Benim sadakatimi senin ağzına sakız yapmayacağım. Hakkımda istediğini söyle ama ne Yusuf'a olan aşkıma ne de sadakatime dil uzatabilirsin."

"Yalan mı?" Bana doğru bir adım attı. "Karnındakinin kimin çocuğu olduğunu da bilmiyoruz. Belki abimden değil. Nasıl inanalım sana? Evimize hırsız gibi girip bütün altınları aldıktan sonra senin lafına neden inanalım?"

"Haddini aşıyorsun." dedim dişlerimin arasından. "Ben, sizin benden çaldıklarınızı geri aldım. O altınlar zaten benimdi ve bunu en iyi sen bilirsin. Gözümün önünde altınlarımı nispet yapar gibi sayıp keseye koyan sendin! Ne çabuk unuttun? Senin bu seviyesiz ithamlarının hiçbirine cevap vermek zorunda değilim. Benim çocuklarımı sahiplenmenize de ihtiyacım yok zaten. İstiyorsanız Yaz'ı da soyunuzdan görmeyin. Öyle işime gelir ki!"

Zehra kahkaha attı. "Sen de işindesin be Mercan! Senin de ne olduğun yavaş yavaş açığa çıkıyor! Beni bu hallerinle çok eğlendiriyorsun!" dedi ve tekrar alayla kahkaha attı. Sonra yavaş yavaş kahkahasını kesti. Uzun uzun mırıldanır gibi gülmeye devam etti. Beni sinir etmeye çalıştığını anlayabiliyordum ama bu kızın benim üzerimde zerre tesiri olmazdı.

"Şurada birkaç gün kaldı değil mi? Şu karnındaki, soysuz bir piçin çocuğu da olsa sırf sen acı çek diye onu da senin ellerinden alacağız. Yaz'ı bizzat ben çekip alacağım senin yanından. İstersen yerlere kapan ne karnındakini ne de Yaz'ı bir daha göremeyeceksin. Abimin kanını yerde bırakıp korkak gibi kaçıp gitmenin ve bu Allah'ın şehrinde bin bir türlü günah işlemenin bedelini çocuklarını senin elinden alarak ödeteceğiz."

Bir anda saçlarımı kavradı. Dışarıdan bakıldığında okşuyormuş gibi gözüküyordu ama aslında köklerimden asılıyordu. Ona boyun eğmedim. Canım yansa da, saç köklerim sızlasa da başımı yana bile eğdirmesine izin vermedim. "Çok yakında bu upuzun saçların bile yalnız bırakacak seni. Senelerdir süren husumetimizin hatırına geldim bugün yanına. Seni uyarmaya geldim. Ağlayacağın," Başını iki yana salladı. Gözlerini kıstı. "Çok ağlayacağın günler kapına dayandı. Bir nefeslik ömrün kaldı."

Saçlarımı bir kere daha çekti ve sonra bıraktı. Bir söz bile söylememe müsaade etmeden yanımdan geçip gitti.

☁️

Zehra ile konuşmamdan kimseye söz etmemiştim. Dükkâna geldiğimde normal bir şekilde hayatıma devam ettim. Zaten ciddi bir kalabalık vardı ve akşama kadar onlarla ilgilenmek dikkatimi dağıtmıştı. İş çıkışında Şafak da dükkâna gelmiş, ödevlerini yapan Yaz ile dinlenme odasında vakit getirmişti. Saat sekiz olduğunda dükkânı kapatmış, eve gelmiştik.

Şafak, doğuma çok az kaldığı için sadece yatmamı söyledi ve akşam yemeğimi o hazırladı. Kremalı mantar çorbası ve tavuk sote yapmıştı. Eli lezzetliydi. Hem ben hem de Yaz keyifle yemiştik yemeklerini. Yemekleri beğenilince Şafak da çok mutlu oldu ve gururlu bir aşçı gibi davrandı sofrada. Arada ünlü aşçıların taklitlerini de yaptı. Kahkahaların eksik olmadığı bir yemek yedik.

Sofrayı Yaz ile topladılar, beni de salona pış pışladılar. Kanepede uzanıp biraz televizyon izledim onlar sofrayı toparlarken. Sonra Yaz ve Şafak satranç oynadılar. Şu zamana kadar oynadıkları her maçın skorunu tutuyorlardı.

Yaz 30, Şafak ise 21'di.

Yaz, duş aldıktan sonra uyumaya gitti. Deva'yı da yanına almak istedi ama ben müsaade etmedim uyumayacağını bildiğim için. Ben kapıyı kapatır kapatmaz yataktan kalkar, Deva ile oyunlar oynardı. Ben kızımı biliyordum. O da bu lafları yemediğim için çok üstelemedi ve uykuya daldı.

Aşağıya indiğimde Şafak'ın mutfaktan çıktığını gördüm. Elinde iki bardak tutuyordu. Süt ısıtmıştı ikimize. Başıyla koltukları işaret etti. Sehpaya bardakları koyduktan sonra oturmama yardım etti. Sırtıma bir yastık koydu ve ayaklarımı uzatmam için kanepenin ayak kısmını açtı. Başımı koltuğun sırtına yasladım ve derin bir nefes aldım.

Ne yorucu bir gündü böyle.

Bir an önce bitmesini istiyordum.

"Yarın doktor randevusu var." dedim Şafak'a. "Doğumdan önce son kez görecek doktor."

Şafak'ın heyecanı yüzünden okunuyordu ama yüzündeki ifadeyi gölgelemeye çalıştı. Ben onu görüyordum, bu hallerini bana yutturamazdı.

"Ben bırakırım seni." dedi ve bardağımı bana uzattı. Ilık sütümden bir yudum aldığımda, "Bırakıp gitme." dedim. "Sen de gel doktorun yanına. Olmaz mı?"

Bir anda bana döndü. "Gerçekten mi?" diye sordu. Onun yanındayken rahatsız olacağımı düşünmüş olmalıydı. Bunu günlerdir düşünüyordum zaten. Hastane randevularımın konusu açıldığında yüzünde anlık bir heves belirir ama sonrasında hemen kaybolurdu. Onunla doktora gitmeme karşı çıkacağımı düşündüğü için böyle yaptığını düşünüyordum ve sanırım yanılmamıştım.

Gülümsedim. "Gerçekten." deyip sütümden bir yudum daha aldım. "Ama eğer ben illa doğduktan sonra göreceğim diyorsan bir şey diyemem tabii." dedim kaşlarımı alnıma doğru kaldırarak.

"İmkânım varsa Rüzgâr'ı rüyamda bile görmek isterim." diye cevap verdi hemen.

"İmkânın hep var Şafak." dedim. Ona doğru döndüm biraz daha. "Rüzgâr'a karşı Yaz'a olduğundan daha temkinlisin. Bunun bir sebebi var mı?" diye sordum. Bu soruyu sormak için en doğru zamanı sonunda bulmuştum. Yaz'ı kanatlarını altına alırken daha korkusuzdu ama konu ne zaman Rüzgâr'a gelse eli ayağına dolaşıyordu sanki. Bunun sebebini öğrenmek istiyordum.

Şafak yutkundu. Gözlerini kaçırdı. "Yaz aklı başında artık. Çocuk ama düşünebiliyor, kararlar alabiliyor. O yüzden onunla ilgilenirken bir cesaretim oluyor. Ben düşersem o kaldırır diyorum. Bir yanlışım olursa Yaz bunu telafi edebilir. Rüzgâr ise çok savunmasız olacak. Onu her şeyden korumam gerektiğini hissediyorum. Ona karşı yapacağım tek bir hatanın bile telafisi olmayabilir. Hata yapmaktan korkuyorum sadece."

Dürüstçe cevap vermesi beni mutlu etti. Ayrıca düşünceleri beni bir kez daha bu adama hayran bıraktı.

"Gel buraya," dedim gözlerinin içine bakarak. Afalladı ama dediğimi yaptı. Kalktı ve karşımda dikildi. Elimi uzattım, elimi tuttu. Onu kendime doğru çektim, itiraz etmedi. Eğilmek yerine diz çökmeyi tercih etti. Elini alıp karnımın üzerine koyduğumda yine afalladı.

Rüzgâr anında tekme atmıştı ve Şafak bunu hissetmişti. Yüzündeki afallamış ifadeyi görmek gözlerimi doldurmuştu. İri eli karnımın üzerindeyken sanki Rüzgâr ile aralarından çekilmiş gibi hissettim. Şimdi ikisi yalnızca birbirlerini hissediyorlardı.

"Yaz'a hamileyken çok korkuyordum senin gibi. Bir çocuk büyütmenin dünyadaki en önemli sorumluluk olduğunu biliyordum ve çok korkuyordum. Doğuma yaklaştığımda hüngür hüngür ağlıyordum. Sonra ne kadar az korkarsam o kadar iyi bir anne olacağımı anladım çünkü ben korkarsam benim korkum kızıma da geçecekti. Bunu anladığım andan itibaren kızı için her şeyi yapabilecek bir anne oldum ve aldığım en doğru karar buydu." Karnımın üzerindeki elinin üzerine elimi koydum. "Senden korkmanı istemiyorum. Senden Rüzgâr doğduktan sonra bambaşka bir adam olmanı da istemiyorum. Eğer kendini değiştirirsen beni çok üzersin. Sen olduğun adam olarak kalacaksın. Hem kızımı hem de oğlumu bu şekilde her şeyden koruyacaksın zaten. Rüzgâr'ın kucağımızda olup olmaması hiçbir şeyi değiştirmeyecek çünkü o, güvenli bir yuvada olduğunu hissediyor şu an. Baksana nasıl sakinleşti sen dokunduğunda. Korunduğunu biliyor işte."

Şafak, elinin üzerindeki elimi öptü. Gözlerini kapattığında diğer elimi kaldırıp saçlarının üzerine koydum. Ne o dudaklarını çekti ne de ben elimi. Saçlarını baş parmağımla okşarken o da yanağını elimin üzerine yasladı.

"Hayatımıza girdiğin için çok şanslıyız." derken burnumun direği sızlamıştı. Şafak'ın gözleri kapalıydı. Başı yana dönüktü ama sözlerimin etkisini, yüzünü tam göremesem de kirpiklerinin titreyişinden anlayabiliyordum. "Senden başka hiçbir şey istemiyorum. Sadece olduğun yerde kalsan bile şanslı hissediyorum kendimi. Derme çatma bir çatının altına sığındım ama daha önce kendimi hiç bu kadar güvende hissetmedim. Bunu bil ve kendine daha fazla yük ekleme, tamam mı?"

Şafak başını kaldırdı ve elimin üzerini uzunca öptü. İki eliyle elimi tuttu ve kendi açtığı boşluktan elimi bir kez daha öptü.

"Daha önce kimse bana kendimi bu kadar değerli hissettirmedi." diye bir itirafta bulundu. Gözlerini bana çevirdi. "Yaşamak için bir anlamım var artık, bir amacım var. Kendini şanslı mı sanıyorsun? Asıl şanslı olan benim. O gün senden kahve almaya gelmeseydim nasıl devam ederdim yaşamaya? Savrulup duruyormuşum, yeni fark ediyorum. Sen bana durmayı öğrettin. Durursam hayat beni savurur sanıyordum ama senin sayende durunca anladım. Hayat zaten buymuş. Durmakmış. Bir yuvaya ait olmakmış. Hayat, o yuvanın etrafından akıp gidiyormuş zaten. Kaygılar boşunaymış, korkular anlamsızmış." Elimi bir kere daha öptü. "Sen benim hayatımın anlamıymışsın. Sen gelince yaşamaya başladım ve ölmekten de ilk kez bu kadar korkar oldum." Ayağa kalktı. Yanaklarımı avuçları arasına aldı. "Çatımın altından ayrılma, olur mu? Solma bahçemden. Hayat, etrafımda akıp giderken beni olduğum yere sabitleyen sensin. Eğer sen gidersen ben savrulurum. Gitme, kalalım hep olduğumuz yerde. Yuvamızda."

Gözlerimden birkaç damla yaş istemsizce aktı. "Gitmem." diye fısıldadım dudaklarım titrerken. "Burası senin çatının altı. Ancak sen git dersen giderim."

Bileklerini tuttum sıkıca. Susayım, yalnızca dokunuşlarım konuşsun istedim. Sözleri kalbime bir bir işlerken sıklaşan nefeslerimin beni boğmasından korkar gibi tutundum ona. Ona sığınır gibi. Etrafımızda rüzgâr eserken savrulmaktan korkar gibi.

Savrulmaktan değil de ondan kopmaktan korkuyordum ama içten içe de biliyordum. Bu adamla yalnızca el ele değildim, gönül gönüleydim artık. Gönlümüz öyle bağlanmıştı ki, ondan ayrılmak diye bir tanım yoktu aramızda. Söz geçiremiyordum. Susturamıyordum kalbimi. Görmezden gelemiyordum. Kalbim artık yalnızca onu istiyordu. Onun kalbinin gölgesine sığınmak istiyordu.

Bilirdim. Bizi bir çatı; ruhumu ise yalnızca onun gölgesi korurdu.

ŞAFAK

Parmaklarımı direksiyona vurarak bir ritim tutturdum. Radyoda çalan şarkıyı mırıldanmaya başladım. Karanlık yolda farların aydınlattığı kadar ilerlerken telefonuma bir bildirim düşünce boştaki elimle mesajı açtım.

Mayıs mesaj atmıştı.

Eğer varsa -lütfen olsun- Laviva da alır mısın? : )

Mesajı gülümseyerek okudum. On dakika önce canı bir anda ekşi jelibonlardan istemişti ve öyle bir şeyin varlığından bile haberim olmadığı için evde de yoktu. Ben de marketten alıp gelebileceğimi söylemiştim. Her ne kadar saatin geç olduğunu ve yolların tekin olmadığını söylese de canı çok istediği için el mahkûm gitmeme izin vermişti. Şimdi de jelibonların yanında Laviva çikolatadan da istediğini söylemişti.

Daha çok gülümsedim.

Arabayı biraz daha hızlı kullanmaya başladım. Bir an önce istediklerini almak ve onu mutlu etmek istiyordum. Yarım saat önceki konuşmamızdan sonra artık ondan kopamayacağımı daha çok anlamıştım. Artık Mayıs'ın olmadığı bir hayatı düşünmek mümkün değildi. Bu kadın, hayatımın içindeydi artık. Çıkıp gitmesine de müsaade etmeyecektim.

Şarkıya parmaklarımla ritim tutturmuşken karşı yoldan üzerime doğru bir arabanın geldiğini fark ettim. Bu taşlı yol, iki şerit kadar geniş değildi ama zor da olsa geçiş sağlanabiliyordu. Arabayı biraz sağa kırdım, karşımdaki araba da sola kıracak sandım ama aksine benim gibi sola kırdı.

Kaşlarımı çattım. Araba durdu. Ben de durdum. Kapı açıldı ve o an arabanın içinden çıkan insanları görünce el frenini çektim. Şeref denen adam, yanında üç adamla beraber arabamın önünde durmuştu. Bu adamlar, Mayıs'a el kaldırdıkları gün gördüğüm adamlardı ama başka insanlar da arkasında belirmişti.

Bela istedikleri gözlerinden okunuyordu.

İçlerinde en genç olan çocuk, arabanın kaputuna bir tekme attı ve "Çık dışarı Şafak Milas Efendi!" diye bağırdı. Sessiz kaldım. Buradan basıp gidebilirdim. Hâlâ geriye gitme şansım vardı ama bu sefer onları eve sürüklemiş olurdum. Evde Yaz uyuyorken, Mayıs beni bekliyorken yapacağım en son şey bu olurdu.

Parmak eklemlerimi kütlettim ve arabadan indim.

"Yolunuzu mu şaşırdınız?" diye sordum Şeref'e bakarak. Üzerinde bir kaban vardı ve her zamanki gibi takım elbise giymişti. Göz altları iyice çökmüştü.

Nefret insanı sömürürdü. İliğine kemiğine sızardı ve sen farkında olmadan içini de dışını da kaplardı. Şeref'in içini kaplayan nefreti yüzünden de okunuyordu.

Şeref, yavaş adımlarla aheste aheste karşıma dikildi. "Biz evini basarız diye hayal etmiştik." Bana yukarıdan bir bakış attı. Haline sadece gülmek istedim. "Hani sen o küçük aklında benim evimi basıp torunumu benden aldın ya!" Elindeki tesbihi parmakları arasında sıkıştırıp bana doğru savurarak konuşuyordu. "Ben de evini senden alayım dedim. Ödeşir miyiz ha Şafak Milas?" Alaycıydı sesi ama tehdit ettiğinin de farkındaydım.

"Karşındayım işte." dedim. Eve gitmelerine izin veremezdim. Hedefi şaşırtmam gerekiyordu.

Şeref, gözlerini kıstı. Yüzümü inceledi. Ona açık vermedim. Bu adamın beni okuyabilme çabası bile komikti.

"Yok." dedi burun kıvırarak. Sesli bir nefes çekti. "İçimde kalır." Alayla kıvrıldı dudakları. "Ben hem seni hem de evini dağıtayım. Çatını başına yıkayım. Hem ne demişler, biri yer biri bakar. Kıyamet ondan kopar, değil mi Şafak Milas?" Dişlerini gıcırdattı.

Panikledim. Dışa vurmasam da panikledim. Onlara engel olmam lazımdı ama şu an nasıl yapacağımı bilmiyordum.

"Adnan!" diye bağırdı Şeref. "Adresi biliyorsun. Al üç adamı, eve git!" diye emir verdiğinde öne adımladım.

Şeref'e yaklaştım ve burnumdan solurken "Sen evimi kuş bakışı bile göremezsin! Boşuna adamlarını falan gönderme." dedim.

"Beş adam al Adnan!" dedi Şeref, gözlerimin içine bakarak. Ne olduğunu anlamama izin vermeden suratıma bir yumruk attı.

Yumruk yüzünden yüzüm sola doğru savruldu ve başımı kaldırır kaldırmaz karnıma bir tekme yedim. Yusuf'un amcasıydı tekme atan, onu hatırlıyordum. Kolunu tutup ters çevirdim. Acıyla inlerken dizlerinin üzerine çökmesini sağladım ama ben adamı boğazlarken iki adam kollarımı tutup beni geriye doğru çekti.

Şereflerin arabasının arkasında duran arabaya beş kişi bindiler ve arabayı çalıştırdılar. Kollarımı tutan adamlardan kurtulmak için kollarımı savurdum. Daha sıkı tuttular ve omzumdan kıvırdılar. Keskin bir acı saplandı ama göz ardı ettim. Arkadaki araba yanımızdan geçip giderken arabanın üzerine atlamaya çalıştım ama kolumu tutan adamlar tekrar sertçe geriye çekti. Bu sefer solumdaki adam beni bıraktı ama yere savruldum. Taşlar yüzümü çizdi.

Bir an önce bu adamlardan kurtulmam lazımdı. Beş kişiydiler ve ikisi benden yaşça büyüktü.

Şeref, "Atahanlardan can almak demek, kanını akıtmak demektir. Bunu sana şimdi bizzat göstersinler." dedi ve arabamın kaputuna yaslandı. Dilini dişlerinin üzerinde gezdirip yüzüme baktı.

Kin doldum.

Ayağa kalktım. Karşımdaki adam yüzüme yumruk atacakken kolunu tuttum ve bileğinden çevirdim. Karnına bir tekme attım. Üzerime doğru gelen adama dirseğimi geçirdim ve burnundan kanlar akmaya başladı. Bir adam da arkama geçip kolunu boğazıma sardı. Kolunu tutup kurtulmaya çalıştım ama boğazımı daha da sıktı.

Nefessiz kaldım. Göz bebeklerim büyüdü. Gücüm bir anlığına kesildi ve bedenimi kontrol edemedim. Üzerime yürüyen adam karnıma bir tekme atacakken kendimi biraz toparladım ve o bana ulaşamadan karnına bir tekme attım. Nefesim iyice kesilmişti ve ağzımdan bile nefes alamıyordum. Yüzümü sıcak bastığını hissettim. Kurtulmaya çalıştım ama başaramadım.

Üzerime doğru diğer adam geldi. Bu sefer onun yumruğundan kaçamadım. İki büklüm olduğumda arkamdaki adamla aramızda biraz boşluk oluştu ve karın boşluğuna sert bir dirsek attım. Kollarını çözdüğü anda derin, sesli bir nefes almaya çalıştım.

Uzun süre nefessiz kalmış ve ciğerlerim ondan esirgediğim nefesleri şimdi art arda almaya çalışıyordu.

"Takdir ettim Şafak." Şeref'in iğrendirici sesini duydum ama kulaklarım çınlıyordu. "Ben şimdiye ölürsün sanıyordum. Sen ise yalnızca bayılmak üzeresin." dedi eğlenir bir tonda.

Onu duymazdan geldim. Solumdaki adama yöneldim ve yüzüne sert bir yumruk attım. Burnu kırılmıştı çünkü oluk oluk kan akmaya başlamıştı anında. Bir küfür savurdu ve üzerime yürüdü. Kaldırdığı kolunu tuttum ve geriye doğru kıvırdım. Bu sefer de omzunu çıkarmıştım. Acıyla inleyip geriye çekildi.

Gebersin.

İki adam, üzerime atıldı. Biri anında kollarımı tuttu. Diğeri de karnıma bir yumruk savurdu. Karşımdaki adamı tekmemle geriye savurdum ama çabuk toparladı kendisini. Arkamdaki adam kollarımı mümkünmüş gibi daha çok geriye doğru çekti. Omuzlarım sızladı. Diğer eliyle saçlarımı kavradı ve başımı kaldırdı. Kaldırır kaldırmaz karşımdaki adam, yanağıma sert bir yumruk geçirdi. Kan tükürdüm. Karnıma sert bir yumruk attı. Sonra bir daha... Ben kan tükürmeye devam ederken karnıma durmadan yumruk attı ve nefessiz kaldım. Arkamdaki adam, diz kapağımın arkasına dizini tekme attı, diz çöktürdü beni. Ellerim boşa çıkınca zemine tutundum çünkü nefesim kesilmişti. Nasıl nefes alınır, unutmuştum sanki.

Ben nefes almaya çalışırken bir adam sırtıma tekme savurup yere savrulmamı sağladı. Ayağa kalkmaya çalıştım ama kaburgam ciğerime batınca nefesim kesildi. Bir tekme yedim. Aynı anda üç tekme yemeğe başladım. Ayağa kalkmaya çalıştım ama üç adam çevremi tamamen sarmıştı ve sırtıma, karnıma, bacaklarıma tekmeler savuruyordu.

Cenin pozisyonu aldım. Kaburgam tekrar ciğerimi sıkıştırdı. Nefes almak için uğraşırken bir tekme daha yedim. Bir tekme daha. Bir tekme daha. Bir tekme daha. Yüzüm, taşlı zeminde çizildi ve kan aktığını hissettim. Biri saçlarımı kavradı ve zemine sertçe vurdu. Başım döndü, kulaklarım çınladı.

Küfürler duyuyordum ama hepsi boğuktu. Tekmeler durmuyordu, nefes alamıyordum. Kan, vücudumun birçok yerinden akıyordu. Sıcaklığını hissediyordum ama tepki veremiyordum. Ayağa kalkmam lazımdı. Her nefesim kesildiğinde aklıma Mayıs geliyordu. Beni bekliyordu, ona gitmem lazımdı. Kalkmalıydım ama her kalkmaya çalıştığımda bir tekme yiyordum. Ciğerim sıkışmanın da ötesine gitmişti artık. Sanki işlevsizdi.

Sırtıma bir tekme daha yedim ve kaburgalarım daha çok acımaya başladı. Yaz'ı düşündüm. Kalkmam lazımdı. Saçlarımdan tuttu biri ve yere vurdu başımı.

Sabah doktor randevumuz vardı. Rüzgâr'ı görecektim. Kalkmam lazımdı. Biri omzuna ayağını bastırmıştı. Acıyla inledim.

"Yeter." Şeref'in tek sözü, onları durdurmaya yetti. Ayak seslerini az da olsa işittim. Yüzümü ter ve kan kaplamışken gözlerimi başımda dikilen adama çevirdim. "Bizim oralarda birinin karısına yan gözle baksan bile cehennemi boylarsın. Seni yaşatıyorum. Neden biliyor musun?" Üzerime doğru eğildi. "Çünkü sen yalnızca namusumuza leke sürmedin. Sen torunlarımın karşısında beni küçük düşürmeye çalıştın. Seni yaşarken öldürmek şart oldu. Bu başlangıçtı Şafak Milas. Üzerine şimdi olduğu gibi bir gölge gibi düşeceğim ve seni kör edeceğim. Karanlıktan başka bir şey göremeyeceksin." Bir tekme attı. "Bu da imzam olsun."

Adamlarını da alıp arabasına bindiler ve hızla uzaklaştılar.

Öksürdüm. Nefes alamıyordum ve başım dönüyordu. Ayağa kalkamayacağımı hissediyordum ama yetişmem lazımdı. Sürünmeye başladım. Öksürdüm. Kollarım sızladı. Sürünmeye devam ettim. Kan tükürdüm, nefes almaya çalıştım. Arabanın önüne gelince kapı koluna uzandım ama boyum yetmedi. Kalkmaya zorladım kendimi. Kaburgalarım ciğerime battı. Nefesim tekrar kesildi. Kapıyı zorla açtım, telefonuma uzandım. Parmaklarımda kan vardı ve ekrana dokunduğumda izler bıraktım.

Öksürdüm. Mayıs'ın numarasını buldum. Aradım. Telefonu titreyen elimle kulağıma götürdüm. Tekrar öksürdüm. Başımı kaldırmak istedim ama boynum sızladı. Yine de başardım. Gökyüzüne bakmaya çalıştım, nefes almaya çalıştım. Telefon açıldı.

"Laviva yok muymuş?" sesini duyunca yüzüm acıyla buruştu. Bu sefer fiziksel bir acı değildi hissettiğim. Korkunç bir vicdan azabı, ızdırap dolu bir kaybetmek korkusuydu canımı acıtan, ciğerlerimi sıkıştıran.

"Kapıları kilitle." dedim zar zor. Konuşurken canım yanmıştı. Sesim çok kısıktı ve öksürmüştüm konuşur konuşmaz. "Hemen kapıları kilitle. Güvenlik sistemini aktive et. Şifre: 1830."

"Şafak?" Mayıs'ın korku dolu sesini işittim. Gözlerimi kapattım. Onun korkmasına sebep olmak bile kendimi berbat hissettiriyordu. "Sesin neden böyle geliyor? Neredesin? Ne oldu?"

"Şifre: 1830." Öksürdüm. Kaburgalarım tekrar ciğerime battı. Nefesim kesildi. Mayıs bunu duydu.

"Ne oldu?" diye sordu hiddetle. Sesi titredi. "Şafak ne oldu? İyi misin?"

"Şeref'in adamları geliyorlar eve." diyebildim. "Ben gelene kadar kapıları kilitle." Sesim artık zar zor çıkıyordu. Başım daha çok dönmeye başlamıştı.

"Şafak!" diye acıyla inledi. "Ne yaptılar sana?"

"Ben iyiyim. Dediklerimi duydun, değil mi?"

Hareketlendiğini duydum. Ağlamaya başlamıştı. Gözlerimi acıyla yumdum. Onun korkmasına sebebiyet veren bendim ve bu, hissettiğim ağrılardan daha çok canımı yakıyordu. Hızlanan nefesleri kulaklarıma doldukça yüreğim sızlıyordu.

"Size bir şey olmayacak." diye fısıldadım.

"Canın yanıyor mu?" diye fısıldadı. Gözlerimi kapattım. Nefes almak istedim, yine ciğerim sıkıştı.

"Şifreyi girdin mi?" diye sordum.

Titrek sesle, "Hı hı." diye yanıtladı beni.

"Hı hı." diyerek taklit ettim onu. Daha yüksek sesli ağlamaya başladı.

"Anneler taklit edilmez." dedi ama ilk kez bu kadar acı dolu söylemişti bunu. Yüreğim sıkıştı.

"Pardon annesi." diye fısıldadığımda daha şiddetli ağlamaya başladı.

"Neredesin? Hakan'ı arayalım, gelip alsın seni." dedi titrek bir sesle.

"Ben bunları halledeceğim. Yanına geleceğim. Ben gelene kadar dayan, olur mu?" Ayağa kalkmaya çalıştım. Bir elim kulağımdayken diğer elimle arabadan destek alıp ayaklanmaya çalıştım ve zor da olsa başardım. Ellerim, kollarım titriyordu.

"Seni görmeden bana bir şey olmasına izin vermem." dedi. Canım yansa da gülümsedim. "Bize bir şey olmayacak, söz veriyorum." diye ekledi.

Telefonu kapattım. Hızlı olmalıydım. Ömer'i aramak için ekrana baktığımda başım daha hızlı dönmeye başladı. Sırtımı arabaya yasladım ve nefes almaya çalıştım. Başımın dönmesi geçmiyordu. Ekranı bulanık görüyorken Ömer'i zor da olsa aramayı başardım.

"Buyurun Şafak Bey." diye açtı telefonu.

"Şeref'in adamları evimi basmaya gidiyorlar. Ne yap et, onlardan daha önce ulaş eve. Hakan'ı da ara. Mayıs ve Yaz'ı kurtarmanız lazım." dedim lafı dolandırmadan.

"Ne oldu sana?" dedi. Sesimdeki tersliği anlamıştı. "Neredesin? Sesin kötü geliyor." Endişesi sesine yansıdı.

"Ömer, benim için vakit yok." dedim. "Evime git ve onları kurtar."

Ben yapamıyorum, sen yap.

Telefonu kapattım. Arabaya binmek için dönmüştüm ki dengem şaştı. Öksürdüm yine, kan tükürdüm. Nefes almaya çalışırken kaburgam tekrar ciğerime battı. Gözlerimden istemsizce birkaç damla yaş akarken arabaya tutunmaya çalıştım ama başaramadım. Kulaklarım çınladı. Gözlerim karardı. Kusma isteğiyle dolup taştım. Başım zonklarken tutunamadım hiçbir yere ve taş zemine yığıldım.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları