Emircan İğrek - Can Dostum

Giyindim, hazırlandım

Aynı yer, aynı masa

Anlatacak çok şeyim

Birikti sana

Yıllar sonra burada

İki dost bir arada

Anlatacak çok şeyim

Birikmişti sana

Ner'desin, ner'desin?

Bir işin çıktı kesin

Bekledim, bekledim, yoksun

Valla' yoksun Billa' yoksun

Öyle olsun, Can

Genceciktin

İnceciktin

Can dostumdun, Can

Arada bi' hafif yel esiyor

Sesine de benziyor

Özlüyor ya insan tabii

Ama bu yol ya öyle ya böyle

Yürünecek seninle

Görürsün başardığım vakit

☂

MAYIS

Ben Mercan Mayıs Milas. Hatırladın mı beni? Yağmurlu bir gündü. Yolun dükkanımın önünden geçiyordu. Yağmur bastırmıştı bir anda. Sen de bir solukta girivermiştin dükkanıma. Şömineden yayılan ateşlerin sıcaklığının kemiklerine ne kadar iyi geldiğini söylemiştin bana. Islanmıştın, saçlarından sular damlıyordu. Benden bir kahve istemiştin. Sıcak, dumanı üstünde tüten karamelli bir kahve... Radyoda sakin bir şarkı çalarken sen masana çoktan oturmuştun. Masada duran çiçeği görmüştün. Sonra da yanındaki notu... Hoşuna gitmişti, seni gülümsetmiştik. Solundaki küçük ibrikteki suyla sulamıştın o güzel çiçeği. Artık senin de çiçeğin olmuştu. Kahveni hazırlayıp sana getirdiğimde yüzüme gülümseyerek bakıp teşekkür etmiştin.

Hatırladın, değil mi? Unutsaydın üzülürdüm çünkü ben seni hiç unutmadım. Sen de, kahvemde huzur bulan, yüzünde tebessüm oluşturduğum insanlardan birisin. Değerlisin, teksin ve özelsin.

Mutlaka bir daha bekliyorum Kahveyaz'a. Çiçeğinin solmasını istemezsin, değil mi? Birileri gelmeli ki o çiçek sulansın. Radyoda sevdiğin bir şarkıya denk geleceksin bir sonraki gelişinde. Belki geldiğinde yaz olacak ve şömineyi yakmamış olacağız. Olsun, yine de istersen masandaki mumu yakabilirsin. Raflarda kitaplar dizili. Her türden kitap var, hangisini istersen okuman için senindir. Ya da sadece gelip oturacaksın bir sonraki sefer. Ne gülecek ne dinleyecek ne bakacak ne de konuşacaksın.

Ama senin için her zaman dumanı üstünde tütecek bir kahvem hazır olacak.

Tanıştığıma memnun oldum. Beni hiç unutma, olur mu?

☂

Üzerimdeki tatlı yorgunluk, yüzümü gülümseten cinstendi. Masanın kurulduğunu gördükçe daha da mutlu oluyor, içim içime sığmıyordu. Bugün önemli bir akşam yemeği veriyorduk dükkânda. Yarın tam anlamıyla bir üniversiteli olmamı kutlayacaktık.

İstanbul Üniversitesi Fizik bölümünü kazandığımı bir ay önce öğrenmiştik. Geçen sene geçirdiğim kaza yüzünden ertesi gün olan ikinci sınava girememiştim. Bu yüzden bir sonraki sene şansımı tekrar denemiş ve gerçekten senelerdir hayalini kurduğum bölümü kazanmıştım. Bu gece de ailem ile bu güzel başlangıcı kutlamak istemiştik.

Kahveyaz'ın hemen ortasında, kare masaları birleştirip U şekline getirmiştik. Üzerine beyaz örtüler sermiş, herkes için servis açmıştık. Yağmur, raflardaki çiçekleri alıp masaya dizmişti. Her peçeteyi beyaz bir manolya ile bağlamıştık. Işıklar bu gece değiştirilmiş, loş lambalar takılmıştı. Pencerelerin perdelerini çekmiştik ve loş ışıklar şimdi daha da canlı geliyordu gözlerime.

Mutfakta neler olduğunu görmek için adımladım. Şafak bir yandan balıkların kılçıklarını ayıklıyor, bir yandan da bu işi nasıl yaptığını Yaz'a ve Rüzgâr'a anlatıyordu. Yaz için iki basamaklı, Rüzgâr için ise dört basamaklı merdivenlerimiz vardı. Mutfak tezgahına anca bu şekilde boyları yetiyordu çünkü.

Yaz artık on yaşındaydı. Rüzgâr ise iki buçuk yaşına girmişti. Gözlerimin önünde günbegün büyüyorlardı. Gözlerimiz desem daha doğru olur tabii. İki sene önce ailemize dahil olan Şafak da onların büyümelerine yakından şahitlik ediyordu.

Hepsinin şapkaları vardı. Rüzgâr, sol eliyle şapkasını tutuyordu çünkü başına geçirmeyi başaramamış olmalıydı. Bir süre onları uzaktan izlemeye devam ettim.

"Bıçağı hafif eğik tutmalısın ki hem pulları kalkabilmeli hem de onları sürükleyebilmelisin. Eğer düz tutarsan pullar şekilsiz dağılır ve onları toplamak zorlaşır. Bu yüzden eğik tutmak önemli. Tek hamlede pulları yerinden çıkarabilmek için keskin bir bıçak kullanmalıyız." dedi ciddiyetle.

"Peki bu pulları çıkarırken onun canını yakmıyor muyuz baba?" diye sordu Yaz.

"Hayır Prenses. Bunu onun canını hiç yakmıyor." dedi Şafak.

"Ama bu saçlarımı çekmek gibi bir şey. Canını yakıyor olmalı. Biri benim saçlarımı çekiştirince canım yanıyor." dediğinde Şafak ona baktı.

Bir anda Yaz'a döndü. "Bunu kimsenin yapmasına izin vermiyorsun, değil mi?" diye sordu. Sesindeki o "baba" endişesini hissettim.

"Hayır baba." dedi Yaz. "Sadece bazen arkadaşlarımın eli takılıyor saçlarıma. Yoksa kimse kimsenin saçını çekmemeli. Bu kötü bir şey." dediğinde Şafak rahatladı.

"Evet, aferin kızım." dedi ve eğilip Yaz'ın saçlarının üzerinden öptü. Sonra Rüzgâr'a döndü. "Sen nasıl yapıldığını anladığın mı Minik Kasırga?" diye sordu. Rüzgâr o sırada başındaki şapkayı sabit tutmakla meşguldü ama "Annadım baba." diyebildi.

Şafak, şapkanın sabit durmadığını fark ettiğinde ona yönelmişti ki, "Dur ben takayım." deyip aralarına girdim. Beni görünce üçü de aynı anda arkasını döndü ve aynı anda gülümsedi. Üçünü yan yana, bana bakarken gülümsediklerini görmek, yüreğimi ısıttı.

"Hoş geldin bir tanem." dedi Şafak. "Hazırlıklar tamamlandı mı?" diye sordu. Saatlerdir mutfakta yemek hazırladığı için dışarıdaki hazırlıktan habersizdi.

"Hazır sevgilim." dedim. "Burada işler ne durumda?" Bir yandan da Rüzgâr'ın şapkasını düzeltiyordum.

"Son balıkları ayıkladım. Izgaraya attığımda hazır olacak." dedi.

"Anne, babam bize balığın boncuklarının nasıl ayıklandığını öğretti!" dedi Yaz neşeyle.

Rüzgâr da aynı anda, "Boncuk." deyip kıkırdadı. Bu bizi daha da güldürünce Rüzgâr'ı kucağıma alıp boynundan öpmeye başladım. "Bizi taklit etmeyi de bilirmiş!" deyip boş gördüğüm her noktasını öpmeye başladım. Kollarımın arasında kıkırdamaya başladı.

Ellerini Şafak'a doğru uzatıp, "Baba beni kuytar!" dedi neşeyle. Şafak gülümsedi. "Annem beni güldürüyor baba!" dediğinde hepimizin neşesi daha da katlandı.

"Anneyi babaya şikâyet etmeler de başlamış!" deyip oğlumun daha da gülmesine sebep olacak şekilde gıdıkladım.

"Babam beni kuytaracak!" diye bağırdı Rüzgâr gülerken. "Babam beni kuytayacak!"

Şafak daha fazla dayanamadı. Elindeki eldivenleri çıkardı ve Rüzgâr'ı benim ellerimden kurtardı. Rüzgâr, minik bacaklarını hızlıca babasının beline sardı, kollarını da boynuna sımsıkı doladı. Şafak, onun sarılışını büyük bir istekle kabul etti. Başını eğip o güzel kokusunu içine çekti. Bu Rüzgâr'ı tekrar kıkırdattı.

"Babam çok güçlü anne!" dedi Rüzgâr bana dönerek. "Beni tek eliyle tutuyo!"

Rüzgâr konuştukça Şafak'ın göğsü kabardı. Yüzünde tatlı bir tebessüm belirdi. Bir babanın baba olduğunu en çok hissettiği an, şüphesiz ki çocukları tarafından kahraman ilan edildikleri andı. Çocukları ona sığındığında, ne kadar güçlü olduğunu söylediğinde, ağlarken koşarak onun kollarına sığındığında, güldüğünde başını göğsüne yasladığında anlıyor insan gerçekten bir baba olduğunu.

Şafak, senelerdir çocuklarıma babalık yapıyor. Kan bağı olmadan, sımsıkı ördüğü sevgi bağıyla tutunuyor onlara. Kimseye gülümsemediği gibi gülümsüyor, kimseye anlatmadığı hikayeler anlatıyor ve kimsenin duyamayacağı ninniler söylüyor. Zihnini çocuklarına anlatacak masallar yaratmak için yoruyor, onların örnek alacağını bildiği için atacağı adımları iki kez düşünüyor.

Yaz, onun destekleri sayesinde birçok madalya kazandı. Satrançta, yüzmede ve piyano çalmakta yaşıtlarından çok önde. Kıvrak zekasını babasının akıl oyunlarıyla kazandı. Kalbindeki derin sevgiyi, annesinden aldı. Umutsuzluğa düşmeyip durmadan çabalamayı annesinden öğrendi. Saçlarını artık yalnızca babasına ördürüyor. Bisiklete binmeyi babasından öğrendi. Resim yeteneğini annesiyle pekiştirdi. Sudoku çözmeyi babasından, çengel bulmaca çözmeyi annesinden öğrendi. En sevdiği oyuncağı, babasının seneler önce hediye ettiği cep boy satranç takımı, en sevdiği çiçek annesinin en sevdiği olan manolyalar.

Rüzgâr, kumdan kale yapmayı babasından öğrendi. Origamiye annesinden görüp heveslendi. İlk düştüğünde babası onu kaldırdı. Şarkı dinlemeyi annesinin söylediği şarkıları dinleyerek sevmeye başladı. Cesaretini babasıyla kazanıyor. Empati için annesini örnek alıyor. Ağladığında annesine sığınıyor ama komik bir şeye güldüğünde koşarak babasına neye güldüğünü söylüyor. Masalları annesinden dinlemeyi seviyor ama babasıyla çizgi film izlemeye bayılıyor.

Şafak o kadar uzun zamandır çocuklarımın babası ki, onun yalnız bir adam olduğu zamanları neredeyse unutmak üzereyim. Sanırım Şafak da artık hiç hatırlamak istemiyor.

"Benim güçlü olduğumu mu söylüyorsun?" diye sordu neşeyle Şafak. Rüzgâr'ı belinin sol tarafına doğru çekip sağ koluyla da bir çırpıda Yaz'ı kucağına aldı. Ben de dahil herkes şaşırınca Şafak daha da neşelendi. Belki ileride ciddi bel problemleri yaşayacaktı ama çocuklarının gülümsediğini görmek onun için her şeyi katlanabilir kılıyordu.

Rüzgâr'ın boncuk gözleri parladı ve kocaman açıldı. "Babam dev gibi birisi!" diye neşeyle bağırıp kollarını havaya kaldırdığında Yaz da kollarını Şafak'ın boynuna sarmıştı. Şafak, ikisini de sımsıkı tutarken zorlanıyor gibi durmuyordu ama ben yine de her an biri düşecek diye tetikte bekliyordum.

İkisi de düşmedi. Birkaç saniye sonra Şafak'ın boynuna o kadar sıkı sarıldılar ki Şafak bırakmak istese de onların kucağında kalmaya devam edeceğini anladık.

Yaz ve Rüzgâr kaş göz yapıp aynı anda Şafak'ın iki yanağına da sulu bir öpücük bırakırken Şafak genzinden gelen bir kahkahayla mutfağımın duvarlarına o huzurlu gülüşünün izlerini bıraktı.

Kendime o kahkahaları, ölene dek bu duvarlarda hapsedeceğimin sessiz bir sözünü verdim.

☂

Hazırlıklar bittikten sonra eve gidip hızlıca duş aldık. Üzerlerimizi değiştirdik. Şafak her zamanki gibi siyah bir takım elbise giyerken, ben gül kurusu kalın askılı bir elbise tercih etmiştim. Başıma kırık beyaz ve üzerinde gül desenleri olan bir bandana geçirmiş, saçlarımı da dalgalandırmıştım. Yüzüme duru bir makyaj yapıp en sevdiğim parfümü sıkmıştım.

Yaz'ı ben giydirirken, Şafak da Rüzgâr'ı giydirdi. Saçlarını yaptık, ayakkabılarını giydirdik ve hep beraber evden çıktık. Ömer Abi ve ailesi de yemeğe davetli oldukları için bu akşam izinliydi. Arabayı Şafak kullanacaktı.

Yarım saat içerisinde dükkâna gelmiştik. Henüz konukların gelmesi için erkendi ama bizden hemen sonra Yağmur ve Hakan çifti de aramıza katıldı. Çoğu şeyi Yağmur ile hazırlamıştık ama son halini görünce neşeyle kıkırdadı.

"Kim yaptıysa ellerine sağlık. Kendi ellerimle hazırlamışım gibi beğendim." dedi bana sarılırken. Sonra hiç çekinmeden yanağıma sulu bir öpücük kondurdu.

"Bütün allığımı dudağına ruj yaptın Canımın Ciğeri ya!" diye sızlandım. Sulu öpücüklerine ne kadar sinir olduğumu biliyordu ve beni sinirlendirmek onun en önemli göreviydi.

"Şu öpücüğü bana ver desem vermez. Sen de durmuş mızmızlanıyorsun." deyip hayıflandı Hakan. "Beni böyle öpse bir de ben onu öper, sonra başıma koyardım." derken bana sarılıyordu.

"Şafak seni hiç böyle öpmüyor diye kıskanıyorsun değil mi?" diye araya girdi Yağmur. "Bu arkadaş öpüşmesi. Kocayla yapılmaz." dediğinde Hakan, bir an Şafak'a baktı. Bakışı biraz yoğun ve düşünceliydi. Bunu fark eden Şafak gözlerini büyüttü.

"Bana neden öyle bakıyorsun Hakan? Git işine kardeşim!" deyip geriye doğru bir adım attı.

"Bak seninle kaç senedir arkadaşız, bir kere şöyle öpüşmedik." deyip Şafak'a doğru adım atmıştı ki Şafak göğsünden ittirdi Hakan'ı. "Belki kilit nokta budur kardeşim." dedi Hakan pis pis sırıtarak.

"Ya sen her gördüğün şeye neden özeniyorsun kardeşim?" dedi Şafak. Sonra Yağmur'a döndü. "Akşam akşam başıma iş açacaksın yine!" deyip işaret parmağını ona doğru salladı. "Al kocanı, ver karımı." deyip beni belimden tutup kendisine doğru çekti.

Üçünün bu halleri beni oldukça keyiflendirdiği için kıkırdamadan duramıyordum. Şafak, belimdeki hassas noktaya dokunduğunda da kıkırdamaya devam ettim. "Senelerdir didişmeden duramadığınız tek bir gün bile yok!" diye kızdım alayla. "Dua edin izlemesi komik yoksa hayatta katlanamazdım!" dedim ama kimse buna inanmadı elbette.

Dışarıdaki masalarda oturup biraz sohbet ettik misafirlerimiz gelmeye başlamadan önce. Rüzgâr, yeni bisikletini dükkânın boş alanında sürüyordu ve bize sürekli korna çalıyordu. Yaz da kardeşine göz kulak oluyordu. İki yaş için uygun bir bisikletti ama pedallara gücü yetmediği için ayaklarını sürüyordu Rüzgâr. Bazen de ayağı arka tekerlere temas edince canı yanıyordu. Bu yüzden Yaz, Rüzgâr her bisiklete bindiğinde ona göz kulak olurdu.

Biz sohbet ederken Aysun Hanımların arabası dükkâna yanaştı. Arabadan Sultan Hanım ve Aysun Hanım indi. Onları masaya davet ettik. Ardından Ömer Abi ve eşi Şevval Hanım geldi. Onları da masadaki yerlerine oturttuk. Birkaç dakika sonra, Açelya ve Akın çifti geldi. İkisi de evlenmek üzereydi ve tatlı telaşları yüzünden okunuyordu. Bir polis ve bir avukatın bu kadar iyi anlaşacağını tahmin etmezdim ama ikisi de mesleğinin tüm zorluklarını göğüsleyip birlikte olmak için çok çabalamışlardı.

Zehra ve Ayhan, dünya turuna çıktıkları için bu gece aramızda değillerdi. Ayhan, Zehra'nın senelerce mahrum kaldığı dünyayı ona göstermekte en başından beridir istekliydi. Bu yüzden Zehra'yı tanımaya başladığı ilk andan beridir ona kaçırdığı her şeyi kendi elleriyle yaşatmaya yemin etmişti. Aslında dünya turu fikri benden çıkmıştı. Ayhan'ı ofisinde ziyaret ettiğim bir gün, laf arasında Zehra'nın eskiden odasında birçok atlas olduğunu söylemiştim. Coğrafyayı çok iyi bilirdi ama bundan ailesine hiç söz etmemişti. Ayhan, o gün akşam Zehra'ya dünya turu için ikna etmişti ve üç aydır buralarda değillerdi.

Sultan Hanım, Yaz ile okulu hakkında sohbet ederken ben de onları dinlemeye dalmıştım ve Burçak ve Baran'ın arabasının park yerine yanaştığını görmemiştim. Yanımda gerilen Şafak'ı fark ettiğimde gelenlerin kim olduğunu anlamıştım.

Masadan kalkıp onların karşısına geçtim. Şafak'ın da elini tuttum çünkü bugün de aralarındaki bu küslük devam ederse bu sefer ben Şafak'a küsecektim. Burçak, çantasını daha sıkı kavradı. Ben "Hoş geldiniz." derken Baran'ın gözleri Şafak'a takılı kalmıştı. Şafak onlara bir şey söylemedi.

Burçak, ikizine doğru bir adım attığında "İkiz." deyip gözlerinin içine baktı. Şafak'ın ona bakması için gözleriyle yalvarıyordu resmen.

Şafak gözlerini başka noktalara çevirdi. İkizine küs kalamadığını biliyordum ama kızgındı. Onu da anlıyordum.

Baran ve Burçak'ın ilişkisi iki hafta önce duyulmuştu ama onlar aslında bir senedir birlikteydi. Bundan bir sene boyunca hiçbirimizin haberi olmamıştı. Onlar ilişkilerini gizli tutma kararı almıştı çünkü Baran, küçüklüğünden beridir Burçak'ın babasının verdiği burslarla eğitim görmüş biriydi. Birçok kez Şafakların evine girip çıkmıştı ve Burçak'a olan ilgisi de o evdeki ziyaretlerinde başlamıştı aslında. Baran, yanlış anlaşılmak istemiyordu. Senelerdir ailenin içinde olup defalarca evine aldıkları için, o ziyaretlerinde evin kızına göz dikmiş gibi bir izlenim bırakmak istememişti.

Bu yüzden bir süre ilişkilerini gizli yaşamaya karar vermişlerdi. Baran'ın bana anlattıklarına göre defalarca Şafak'a anlatmayı denemiş ama kendisini bir türlü hazır hissedememişti. Ben, Baran'ın bana içini döktüğü anda onları affetmiştim ama Şafak onlarla iki haftadır küstü.

Burçak ile şu yaşlarına kadar bir gün bile küs kalmamış olmaları, bu iki haftalık küslüğü resmen bir zulme çevirmişti. Şafak idare ediyor gibi görünüyordu ama içten içe paramparçaydı. Burçak ise kalbinde ne yaşıyorsa onu dışa yansıtıyordu. Tükenmiş, yorgun ve ümitsizdi. Görmeye alışkın olmadığım bir Burçak'tı.

Şafak, ikisinin ilişkisini Aysun Hanım ağzından kaçırdığında öğrenmişti. Aysun Hanım, birkaç aydır bu ilişkiden haberdarmış ve Burçak'ın ricası üzerine Şafak'a söylememişti. Burçak bunu kendisini yapmak istemişti ama geç kalmıştı. Baran da o da geç kalmıştı.

Burçak, sesi titrerken, "Benimle bir daha hiç konuşmayacak mısın?" diye sordu. Çantayı tutan eli titriyordu. "Biz seninle hiç bu kadar uzun süre küs kalmadık. Ben şimdi ne yapacağımı bilmiyorum abi."

Burçak ilk kez Şafak'a "abi" diyordu. Çünkü onlar, senelerce ikiz olarak yaşamıştı ama Şafak, Burçak'ı her zaman koruyup kollamıştı. Ona değer vermiş, onu kimseyi sevmeyeceği şekilde sevmişti. Baran'a karşı ne hissediyorsam, Burçak da ikizine karşı öyle hissediyordu.

Baran'a baktım. Burçak'ı Şafak'ın karşısından çekip almak istiyor gibiydi. Burçak'ın acı çekmesine tahammülü olmadığını biliyordum çünkü aynı sevginin bir başka tohumu da bendim.

Şafak, ikizinin gözlerine baktı. O da bu durumdan memnun değildi ama ortada yapılan bir hata vardı. Bu hatanın da bir cezası olacaktı. Yine de çok uzattığını düşündüğüm için, "Biraz dışarıda konuşmaya ne dersiniz?" deyip hem Şafak'ın hem de Burçak'ın kolundan tuttum. Onları dış kapıya doğru sürüklerken gözlerimle de Baran'a bizi takip etmesi için işaret verdim.

Sessiz bir noktaya geldiğimde, "Bu akşam aileyi bir çatının altında toplamakta kararlıyım. Aranızda küslük, dargınlık olmasını istemiyorum. İkiniz de konuşmaktan korktuğunuz için şu an bu haldesiniz ama bu mesele hemen burada bitecek." Şafak'ın gözlerine baktım. "Beni anlıyor musun sevgilim?" diye sordum.

Burçak öne atıldı. "Sana söylemediğim için kendime çok kızıyorum ama beni anlamanı istiyorum Şafak. Bu yalnızca benim meselem değildi. Bir şeyler yanlıştı ve ilk önce bunu düzeltmemiz gerekiyordu. O yüzden söyleyemedik." Elinin tersiyle gözünden akan bir damla yaşı sildi. "Baran, çok uzun süredir bizim ailemizde. Bu bir anda olmadı. Ben, Baran'ı gördüğüm ilk andan beridir ona karşı farklı hissettim." Şafak'ın gözlerinden bir sis bulutu geçti. Burçak konuştukça öfkesine hâkim olmakta zorlanıyordu. "O da benden farksızdı. Bu, bu senelerdir devam eden bir şey." dediğinde sesi titredi.

Şafak, sesli bir nefes aldı ve Baran'a doğru adımlayıp yakasına yapıştı. Öyle ani yapmıştı ki ne olduğunu anlayamamıştım bile. "Yalandan ne kadar nefret ettiğimi biliyordun!" diye soludu. "Babam seni benden ayırmadı. İkimizi beraber yetiştirdi. Onun yalana karşı tutumunu biliyordun. Her şeyi biliyordun! Yalan söylememen gerektiğini biliyordun ama bir yıl boyunca gözlerimin içine bakıp her gün bana yalan söyledin!"

Burçak, titreyen elleriyle abisinin koluna yapıştı ama Şafak bırakmamakta ısrarcıydı. Baran da karşı çıkmamakta.

"İşte bu yüzden söylemedik!" diye karşı çıktı Burçak. "Çünkü Baran bizimle büyüdü! Neredeyse her gün bizim evimize girdi. Böyle düşünecektiniz işte! Baran sanki benim için bizim evimize geliyormuş zannedecektiniz ama hayır! Beni dinle Şafak. Yalvarırım bırak yakasını ve beni dinle."

Şafak, Baran'ın gözlerine baktı. Baran hiçbir tepki vermemekte ısrarcıydı. Şafak ise onu öldürmek istiyor gibiydi. Ama ikizini dinledi. Ellerini yakasından çekti.

"Ben Baran'ı hep sevdim. Önce bir evcilik oyunu gibi düşündüm. Sonra ona sevgim de bağım da güçlendi ve çocukluk aşkı oldu. Sonra gençlik aşkım. Hayatımda Baran'ın olmadığı bir zaman dilimini hatırlamıyorum ben. Çünkü en başından beridir o vardı. Hep bir gölge gibi, bir çatı gibi yakınımdaydı. Kurtulmak istemedim. Onunla bir şekilde olamayacağımızı biliyordum ve senelerce kalbime gömdüm. Onunla olamamayı kabullendim. Çünkü şimdiki gibi düşünecektiniz. Onu suçlayacaktınız. Onu ihanetle suçlayacaktınız ama o hiçbir şey yapmadı. Kalbine söz geçiremeyen bendim. O eve geldiğinde gözlerini ondan ayıramayan bendim. Dikkatini çekmesini sağlayan bendim. Birine kızacaksan bana kız. Çünkü evimize gelen, babamın bana kardeş gibi tanıttığı adama ilk günden beridir âşık olan benim."

Burçak kalbinden konuşuyordu. Elinin sürekli kalbinin üzerinde durmasının sebebi buydu. Omuzları çöküktü çünkü söylediklerinin ağırlığı altında eziliyordu. Gözleri yaşlıydı çünkü insan, kaybını ilk önce gözlerinden verirdi. Önce ağlar, sonra kaybederdi.

Şafak, sonunda Burçak'a olan sessizliğini bozdu.

"Seninle konuşmamamın sebebinin Baran'ı senelerdir sevmenden kaynaklı olduğunu mu düşünüyorsun?" diye sorduğunda Burçak afalladı. "Sana kırgınım çünkü seni anlayamayacağımı düşünüp bir sene boyunca gözlerimin içine baka baka yalan söyledin!" Şafak'ın ses tonunda acı vardı. "Ben senin gözünde böyle bir adam olduğumu bilmiyordum. Bana güveniyorsun sanıyordum. Ama sen sırf birini sevdiğin için seni yargılayacağımı düşünüp bana yalan söyledin. Benden uzaklaştın. Canımı yakan bu Burçak! Beni öfkelendiren bu!" İşaret parmağını ona doğru salladı. "Çocukken gelseydin yanıma, Baran'ı ilk gördüğün gün gelseydin ve dizlerime kıvrılıp 'Ben o çocuğu seviyorum.' deseydin Baran'ı sana getirmek için elimden geleni yapardım! Sırf sen gül diye, sen mutlu ol diye gerekirse babama da karşı çıkardım!"

Gözleri kızardı Şafak'ın. Sesindeki acı tonu hissetmek, yüreğimi burktu. Onun camdan bir kalbi vardı ve o camı kırabilecek güçte olan bir avuç insandık. Biz onu kırdığımızda yüreği hiç olmadığı kadar yanıyordu işte.

"Ama sen karşıma geçmiş hâlâ seni Baran'ı sevdiğin için suçladığımı söylüyorsun! Ben senin saç tellerini ezbere bilirken senin benim kalbimin neden kırıldığını anlayamıyor olman da beni öfkelendiriyor!" Ellerini yumruk yaptı ve birkaç saniye soluklanmak için geri adım attı. Arkasını döndü. "Annemden öğrendim!" dedi. "O da söylemeye niyetli değildi de neyse. Yanlışlıkla duymasam belki birkaç sene daha haberim olmayacaktı hiçbir şeyden." Yutkundu. "Babam, sizi bana emanet etti. Onun bana bıraktığı tek miras, sizdiniz. Sizi çatımın altında tutmak için senelerdir kendimden ödünler verdim ama siz, bulduğunuz ilk fırsatta bana yalan söylemeyi seçtiniz."

Burçak, hıçkırarak ağlamaya başlamıştı ve birkaç adımda Şafak'a ulaşıp kollarını onun beline sardı. Şafak irkildi ama başka tepki vermedi. Ona geri sarılmadı. Burçak, bunun üzerine ona daha sıkı sarıldı.

"Özür dilerim." diye fısıldadı Burçak. "Çok canımı yakıyor bu kırgınlığın. Lütfen beni affetmenin bir yolunu bul." dedi. "Ben bilmiyorum. Senin beni affetmen için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ve çok çaresiz hissediyorum. Özür dilerim, yine senden çok şey istiyorum ama lütfen beni affetmenin bir yolunu bul." Başını onun göğsüne sakladı ve hıçkırıkları daha boğuk bir hâl aldı.

Şafak bana baktı. Ben çoktan, sessiz sessiz gözyaşı dökmeye başlamıştım. Bir akşam Şafak ile sohbet ettiğimizde, bana kardeşimin olmasını isteyip istemediğimi sormuştu. Ben de ona bir abimin olmasını çok istediğimi söylemiştim. Beni koruyan, beni seven, beni göğsünde saklayan bir abimin olması için dünyaları vereceğimi söylemiştim.

Çünkü kız çocukları büyürken bir ağacın gölgesine sığınmak ister. Hayat, acımasızdır. Biz erkeklerden daha önce tanışırız hayatla ve korkarız. Eğer bir abim olsaydı, beni Atahan ailesinden koruyacağını bilirdim. Eğer bir abim olsaydı, Yusuf'un bana şiddet uyguladığı gün Yusuf'a dünyayı dar edeceğini bilirdim. Eğer bir abim olsaydı, kimsenin benim hakkımda kötü konuşmasına izin vermeyeceğini bilirdim. Ve bunu yalnızca insanlara gözlerini dikerek yapabilirdi. Eğer bir abim olsaydı, kimsesiz kalmayacağımı bilirdim.

Eğer bir abim olsaydı, benim süper kahramanım olurdu.

Şafak'ın gözlerimin içine baktığında, aklının o akşamki konuşmaya gittiğine emindim. Çünkü kollarını usulca kaldırıp kardeşine sararken onu her şeyden, herkesten korumak ister gibiydi.

Burçak, Şafak ona sarılınca daha çok ağlamaya başladı. Şafak ona daha sıkı sarıldı. Başını omzuna yasladı ve bir süre öyle kaldılar. Ben de uzanıp Baran'ın koluna tutundum. Burçak'ı böyle görmeyi hiç istemediğini biliyordum çünkü ben de Şafak'ı böyle görmekten mutlu değildim.

Şafak, Burçak'ı kendisinden ayırdı. Burçak'ın yanaklarında birikmiş gözyaşlarını dikkatlice sildi. Kaşları hafif çatılıydı, omuzları hafif gergin ama ikizine bakışları yumuşacıktı. Gözyaşlarını sildikten sonra uzanıp alnına uzun bir öpücük kondurdu.

"Teşekkür ederim." diye fısıldadı Burçak. "Artık adam öldürsem cesedi benim yerime gömeceğinden eminim." dediğinde Şafak iflah olmaz bir bakış attı Burçak'a. Söyledikleri beni ve Baran'ı ufak da olsa gülümsetmişti.

"Bir daha sakın." dedi Şafak. Burçak'ın gözlerinin içine baktı. "Çaldığın son kapı ben olmayayım."

Burçak hemen başını aşağı yukarı salladı. Tekrar sarıldılar. Bu sarılmalarında Şafak, gözlerini Baran'a dikti. Baran'ın koluna tutunduğum için kaslarının gerginliğini hissettim.

"Onun saç tellerini ezbere bildiğimi söylerken yalan söylemiyordum." dedi Baran'a bakarak. "Eğer onun tek bir zerresini incitirsen seni öldürürüm Baran. Hiç tereddüt etmeden."

Baran, daha dik durmaya başladı. "Onu incittiğim gün, eline silahı ben veririm." dedi.

Burçak, elinin tersiyle gözünden akan son yaşları silerken, "Neyse ki doktorum. Yoksa bu dediklerinizi çok daha fazla ciddiye alabilirdim." dedi. "Birbirinize kurşun sıkmadan önce lütfen beni arayın. Ameliyathaneyi hazır edeyim."

Hâlâ hüzünlü olsa da sözleri bizi gülümsetti. Şafak, omzuna kolunu atıp onu kendisine çekerken ben de Baran'ın koluna başımı yasladım. Boştaki kolunu elimin üzerine sarıp bana desteğini gösterdi ve herkesin abisine geri kavuştuğunu görmek, yüreğimdeki bütün yükü kaldırdı.

Bizi böyle seviyordum işte. Bu güçlü bağlarımızla birbirimize tutunuşumuzu seviyordum. Çünkü kopmayacağımızı biliyordum, ayrılamayacağımızı da. Çünkü ben gitmek istesem, elimin üzerindeki elin, uzaklaşmama izin vermeyeceğinden emindim. Burçak kaçıp gitmek istese, Şafak'ın onu daha çok göğsüne çekeceğini biliyordum çünkü aramızdaki bu bağ, biri yıkıldığında diğerinin desteğiyle ayağa kalkmayı başarabilecek kadar sağlamdı.

☂

"Evet! Herkes tatlılarına kavuştuğuna göre konuşma yapma sırası geldi!" diyerek aramızdaki hafif uğultuyu kesmeyi başardı Yağmur. "Sözü, yarın okulunun ilk günü olan sevgili patronum Mercan Mayıs Milas'a veriyorum!" deyip herkesin alkışlamasını sağlayan o ilk alkışı yaptı.

Elimdeki kadehi masaya bıraktım. Yaz ve Rüzgâr, uykusu geldiği için on dakika önce dinlenme odasında uykuya dalmışlardı. Yemek boyunca bizleydiler ve onlar olduğu için şarapları çıkaramamıştık. Yemeği sodalarımızla yerken, onlar dinlenme odasında mışıl mışıl uyumaya başlar başlamaz Yağmur koşa koşa şarapları getirmişti.

Herkes tüm dikkatini bana vermişti. Kendi dükkanımda, iki sene önce hiç tanımadığım insanlarla şimdi aynı sofrayı paylaşıyor, aynı duygular için kadeh kaldırıyordum. Herkesin gözleri ilgiyle ve sevgiyle parlıyor, kendimi nadide bir çiçek gibi hissetmemi sağlayacak kadar güzel gözüküyordu.

Sandalyemden kalktım.

"Çocukken hayallere inanan biriydim. Beynim durmadan çalışır, hayaller kurardım. Suskun bir çocuktum ama zihnimin sessiz kaldığını hiç bilmedim. Büyüdükçe hayallerim değişti. Hayat ağır geldi, hırpaladı beni ve bir vakit gerçekten hayal kurmayı bıraktım. Hani insan, kendisini toparlayabilmek için çok acı çektiğinde hayal kurmaya inatla devam eder ya, ben onun tam tersini yaptım. Kendimden vazgeçtim. O hayaller aleminde yaşayan küçük çocuğu kendi ellerimle göğsümdeki kafese kilitledim." Yutkundum. "Gülmeye devam ettim ama. Kimse, göğsümde bir mezar taşıdığımı bilmedi. Bilinsin istemedim. Güldüm, neşe saçtım. İnsanlara içimdeki neşeyi verdim sanki bende çokmuş gibi. Bazı geceler tükendim. Bazı geceler sahiden tükendim ama sabah olduğunda dükkanımı açmayı hep bildim."

Dükkâna göz gezdirdim. "Kahveyaz, benim gençliğimin hayaliydi. On yedi yaşındayken her kahve içtiğimde, 'Bir gün benim de kahve dükkanım olacak.' derdim kendi kendime. Gerçekleşmeyeceğinden korktuğum için herkese bu hayalimi söyleyemezdim. Yine de her gün kahve içerdim her gün o hayalimi hayatta tutabilmek için."

"Konya'dan geldiğim gece hayal kurmayı unutmuş biri olarak ayak bastım İstanbul'a. Yapayalnızdım. Sanki yalın ayaktım. İlk gecem soğuk ve umutsuzdu. Yaptığım tek şey, kızıma sarılmak ve onu sıcak tutmaya çalışmaktı. O gece, çok az uyuduğum o zaman diliminde, rüyamda kendimi gördüm." Gülümsedim. "Şu anki halimi gördüm." derken sesim titredi. Omuzlarımı indirip kaldırdım. Herkesin yüzünde hüzünlü bir ifade gelip geçti. "O umutsuz kadın, uykuya daldığında çaresizdi ama uyandığında hedefleri vardı. Umutları vardı. İstanbul'da ne olursa olsun kendi ayakları üzerinde durabileceğine dair inancı vardı. O kadın, artık yenilmezdi. O kadın, o gece Mercan'ı gömmüş, Mayıs olarak uyanmıştı."

Şafak, elimi tutup sıktı. Ona karşılık verdim.

Yağmur'a baktım. "Seninle tanışmam hayatımı doğru yola yönlendirdi." dedim. "Senin neşen bana iyi geldi. Kahveyaz, seninle ışıldamaya başladı. Güneş gibi doğdun, yağmur gibi bereket getirdin." Yağmur buruk bir tebessüm etti. "Gidebilirdin. Önüne çok daha güzel fırsatlar çıktı ama sen gitmek yerine bana daha sıkı sarıldın. Tek kişilik bir aileydin ve içinde parça parça benim eksiklerimi dolduracak kişiliklerin vardı. Başım sıkıştığında baba oldun, ağladığımda anne, dertleşmek istediğimde kız kardeş, korktuğumda da bir abi oldun bana." Başlar başlamaz ağlamak istemiyordum ama gözlerim sulanmıştı. "Bana en çok sen inandın. Sana Canımın Ciğeri diyorum çünkü bana şu zaman kadar canım gibi bağlı, ciğerim kadar yakındın."

Yağmur, elini dudaklarına götürüp bana bir öpücük gönderdi. Gözleri dolmuştu.

Aysun Anne'ye baktım. "İlk tanıştığımızda bana inanmamayı seçtiğinde üzülmüştüm." dedim. "Kalbinin ne kadar temiz olduğunu biliyordum çünkü tanıdığım iki nadide çocuğu sen yetiştirmiştin. Bana ilk sarıldığın zaman, yüreğimden büyük bir yük kalktı. Sana 'anne' diyebileceğimi söylediğin o an, yüreğimdeki kuş, kafesinin kilidini kırdı. O kafesi cennetten getirdiğin çiçeklerinle doldurdun." dediğimde Aysun Hanım, gözlerinden akan hızlı yaşları hızlıca sildi. "Teşekkür ederim anne." dedim.

Sultan Hanım'a baktım. "Beni ilk gördüğün anda yargılamadığın için, çocuklarıma karşı ilgili olduğun için sana ne kadar minnettar olduğumu bilemezsin Sultan." dedim. "Sana gösterdiğim hürmeti gösterdiğim insanlar, beni senelerce aşağılamışken senin yüce gönüllülüğün kendimi bir bulutun üzerinde süzülüyormuş gibi hissettirdi."

Sonra Hakan'a baktım. "Sana ihtiyacımın olduğunu seni tanımadan önce bilmiyordum." dedim. "Çok güzel bir kalbin var ve tanıştığımız ilk günden beridir beni o kalpte ağırladığın için çok şanslıyım. Ayrıca ben gelene kadar Şafak'a göz kulak olduğun için sana büyük bir minnet borcum var." dedim gülümseyerek. "Sen olmasan o kaybolurdu. O bir çınar ağacıysa, sen de onu toprağa sabitleyen köklerisin. Kimse seni görmüyordu belki ama seni tanıdığım ilk andan beridir gördüğümü bilmeni isterim Hakan." Başımı sağa doğru hafifçe eğdim. "Canımın Ciğeri'ni sana emanet ederken bir kere bile düşünmedim. Sen olması gereken adamdın. Sen, hepimizin tanıması gereken adamdın."

Ömer Abi'ye baktım. Yüzündeki babacan gülümseme, aklıma babamı getirdi. O kır saçlarını, sakalsız yüzünü, gözlerinin kenarlarındaki kırışıkları sanki onu dün görmüşüm gibi net bir şekilde gözlerimin önüne getirdi. "Bakma sana Ömer Abi dediğime." deyip gülümsedim. "Seni babam gibi gördüm hep. Çocuklarımla, kendi torununmuş gibi ilgilendin. Seninle tanıştığım ilk gece, Şafak beni hastaneye götürürken çocuklarımı sana emanet ettim sanki seni senelerdir tanıyormuş gibi. Ama öyle hissettim. Sanki babam," Sesim titredi ve kesildi. Yutkundum. "Sanki babam, bana göz kulak olması için seni göndermiş gibi hissettim." Ömer Abi, gözünden akıp giden yaşı hızlıca sildi. Şevval Hanım, elini kocasının koluna koydu. "Seni tanıdığım günden beridir babamı daha az özlüyorum Ömer Abi. Bu aileye verdiğin her emek, hiç unutulmayacak. Beni koruyup kolladığın anları hiç unutmayacağım."

Açelya'ya baktım. "Sana ne diyeyim?" dedim buruk bir tebessüm ederken. "Sen beni susturanlara karşı çıktın. Gözünü bile kırpmadın. Geri çekilmeyi hiç düşünmedin. Sen olmasan, hiçbirimiz burada olmazdık. Çocuklarım, şimdi Kahveyaz'ın çatısının altında uyuyor olmazdı." Dudaklarımı dilimle nemlendirdim. "Sana ömrüm boyunca değil, cennette ya da cehennemde, öbür dünyada bile borçlu olacağım. Sen benim için çok kıymetlisin ve hep öyle kalacaksın."

Akın'a baktım. "Bana Şafak'ın askerlik anılarını anlattığın için seninle aramı hep iyi tutmaya niyetliyim." dediğimde masadaki herkes gülümsedi. Üzerimizdeki tatlı hüzün bir anlığına olsun dağıldı. "Şafak'ın bana getirdiği güzide insanlardan birisin. Açelya'yı çok mutlu ettiğini biliyorum ve ikinizi mutlu görmeyi çok istiyorum." Gülümsedim. "Sana her zaman kahve yapmaya hazırım ve bu sefer, kızımı o aileden kurtarmana gerek bile yok."

Burçak'a baktım. "O kadar geniş bir kalbin var ki." dediğimde gözlerim doldu. "Beni görür görmez kalbine almaktan hiç çekinmedin. Seni ilk gördüğümde ve beni mutfağa sürüklediğinde beni hemencecik kabul ettiğinin farkındaydım." Gülümsedim. "Bana Şafak'ın bir çınar ağacı olduğunu söylediğinde dünyaya bakış açımı değiştirdin. O gün ellerimden tutup gözlerimdeki bağı çözdün ve Şafak'ın gölgesine sığındığımı fark etmemi sağladın. Beni çınar ağacının gölgesinde dinlenen o beyaz bir manolya yapan sensin. Beni Şafak'ın kök saldığı toprağa kök salmamı sağlayan da sensin." Başımı sağa doğru hafifçe eğdim. "Senin de o gün dediğin gibi, gökyüzü sınırsız Burçak. Ve seni her zaman çatımın altında tutacağımdan emin olacağım." dediğimde Burçak gözünden akıp giden gözyaşını hızlıca sildi.

Baran'a baktım. Ne diyeceğimi bilemediğim için ilk önce, "Selam." dedim. Herkes güldü. Baran da ondan beklemeyeceğim kadar geniş gülümsedi. Sadece ikimiz yalnızken bu kadar gülümserdi.

"Kıymetini bilmelisin. Benim için değerli olduğunu bilmelisin." diyerek başladım sözlerime. "Yalnız bir çocukluk geçirdim ben. Arkadaşlarım sokakta kardeşleriyle oynarken ben bez bebeklerimle oynayarak büyüdüm. Okulda benden üst sınıflarda olan kızlar beni tuvalette sıkıştırıp dövdüğünde, 'Keşke bir abim olsaydı' diye düşündüm. Arkadaşlarım okuldan abisiyle çıkıp eve giderken ben onların arkasından onları takip edip, 'Keşke şimdi ellerimden tutan bir abim olsaydı.' dedim. Bir ağaca tırmanırken, evcilik oynarken, ilk kalp kırıklığımda, ilk yalnız hissettiğimde, ilk şiddet gördüğümde," Sesim son cümlede titredi. Baran'ın bakışları derinleşti. "İlk çaresiz kaldığımda, 'Keşke' dedim. 'Keşke bir abim olsaydı.' O kadar istedim ki bir abimin olmasını, karşıma bir şekilde çıktın işte. Seni tanıdığım için çok şanslıyım çünkü bir daha çaresiz kalmayacağımdan eminim. Bir daha kimsenin beni dövemeyeceğinden, kalbimi kıramayacağından eminim. Abim olmayı kabul ettiğin için teşekkür ederim. Sen bilmesen bile içimden çok kez sana 'Abi' diye seslendim. İlk zamanlarda benden pek hoşlanmadığını biliyorum ama umarım böyle dediğim için bana kızmamışsındır." Ortamdaki ağır hüznü yok etmek için gülümsemeye çalıştım.

Baran, konuşmak yerine elindeki kadehi bana doğru kaldırdı. Başını hafifçe eğip kaldırdı ve bu bile benim için çok değerliydi. Baran beni çoktandır kardeşi olarak kabul etmişti zaten.

"Burçak'a çok iyi bak." dedim. "İkiniz beraberken öyle güzelsiniz ki gözlerimi sizden almak çok zor geliyor. Ne olursa olsun, aşkına sımsıkı bağlı kal. Herkese, her zorluğa göğüs ger çünkü bu aşkı hak ediyorsun. Sevilmeyi hak ediyorsun ve çok güzel seviyorsun. Hep böyle güzel kal abi."

Yanımda oturan Şafak'a döndüğümde Şafak başını kaldırıp gözlerimin içine baktı. Boştaki elimi alıp dudaklarına götürdü. Küçük bir öpücük bıraktı.

"Ve sen..." dediğimde masadakilerin derin bir iç çektiğini işittim. "Talihsiz kaderimin şanslı tesadüfü..." deyip gülümsedim. "Çözmek istediğim bir bulmacaydın benim için. Tamamlamaktan da korkuyordum seni çünkü işimizin biteceğini sanıyordum. Sanki seni anlarsam, aramıza sınırsız duvarlar örülecek gibi hissediyordum. Seni tanımaya, seni sevmeye korkuyordum. Oysa sen, kalbinin her bir parçasını bir araya getirmem için kendi ellerinle uzatıp verdin bana. 'Beni çöz.' dedin. Seni her bir parçandan tanıdım, her bir güzel özelliğini günlerce, aylarca tek tek bir araya getirdim. Bitirdim seni. Doğum yaptığım gece, Rüzgâr'ı ilk kez kucağına aldığın o gece, sana uzaktan bakabildim. Her bir parçan belliydi. Birleştirdiğim her parça tam karşımdaydı ve bu, gördüğüm en güzel manzaraydı."

Gözlerimden birkaç damla yaş akıp gitti. "Beni bir gece bile üzmedin sen." dediğimde sesim titredi. "Bir gece bile yatağa kırgın girmedim. Kalbimdeki her kırığı ellerinin parçalanacağını bile bile korkmadan birleştirdin. Sen de görmek istedin. O camdan yapılmış ve bin bir parçaya ayrılmış kalbin, uzaktan nasıl görüneceğini görmek istedin. Günlerce uğraştın. Dokunmaman gereken parçalar oldu. Sabırla bekledin. Senin ellerine o parçaları vermemi bekledin. Sabırla, inançla bekledin beni. O kırık camdan kalbi görmeyi, o kalbi tutmayı en çok sen hak ettin. Umarım hissettirdiğin kadar güzel gözüküyordur kalbim."

Ağlamak istemiyordum ama işte o noktadayım. Şafak, elimi sımsıkı tutup dudaklarına götürdü ve bir süre ayırmadı. Ben de elimi yanağına götürüp o güzel yüzünü okşadım. Benim konuşmam olduğu için kimse konuşmamakta kararlıydı ama gözlerindeki o güzel bakışlar, kalplerinde taşıdığı o güzel sevgileri bana ulaşıyordu. Herkes, bu sessizlik içinde benimle gözleriyle ve kalpleriyle konuşuyordu.

"Şimdi sizin sayenizde yarın hayallerimden birini gerçekleştireceğim." dedim. Gülümsedim. "Artık öğrenciyim." derken sesim cıvıl cıvıldı. "Yarın yıllardır hayalini kurduğum o amfilerde derse gireceğim. Bunu kendi başıma yapamazdım. Siz olmasanız bir şeyler elbet ters giderdi. Belki daha erken vazgeçer, belki çabalamaktan korkardım. Ama şimdi önümü görüyorum. Bu uzun ve güzel yolu görüyorum ve çok heyecanlıyım. Bu gece bu çatının altında benimle olduğunuz için çok teşekkür ederim. Size ömrüm boyunca minnet duyacağımı bilin."

Masadaki herkesle göz teması kurdum. "Benim güzel ailem..." deyip iç geçirdim. "Bir araya geldiğimizde, çocukluğumda hayalini bile kuramayacağım kadar güzel bir aile olduk. Uzaktan ya da yakından, batıdan ya da doğudan, hayalimde ya da bir yemek sofrasında, bir araya geldiğimiz her anda eşsiz bir manzara oluşturuyoruz. Bugün, bu sofrada benim üniversiteye başlamamı kutluyoruz ama aslında bu hepimizin başarısı. Hepiniz bir noktada benim hayatıma bir şekilde dokundunuz ve beni bugün olduğum kadın yaptınız. Bu gece size tek tek teşekkür etmeme izin verin ve sizi çok sevdiğimi bilerek yataklarınıza girin. Ben, bugün veya yarın, ne zaman isterseniz yanınızda olacağım. Elimden bir şey gelmese bile elinizden tutacağım."

Sözlerimi bitirdiğimde herkes elindeki kadehi kaldırdı ve kadehlerinden birer yudum aldı. Uzun soluklu bir konuşmayı belki ama ben de bu noktaya kestirme yollardan gelmemiştim. Bu gece, uzun uzun konuşmak benim hakkımdı.

Yerime oturduğumda Şafak elini bacağıma koydu. Hafifçe sıktı ve başını bana doğru çevirdi. O güzel kahve gözlerine baktığımda o da benim onun kahve gözlerinde kaybolmam gibi, benim mavi gözlerimde kayboldu.

Ona doğru hafifçe eğildim ve "Sen bir çınar ağacısın." dedim fısıldayarak. "Ben ise senin yapraklarının gölgesine sığınmış bir beyaz manolyayım." Beni dikkatle dinliyordu. "Yaprak dökeceğin zamanlar gelecek ama üzerime düşen gölgelerin kaybolacak sanıp endişelenme. Çünkü o zaman, gökyüzüne bürüneceğim ve senin çatın ben olacağım."

Seneler önce Burçak'ın söyledikleri hâlâ dün gibi aklımdaydı.

"Bize değer verdiğini bizimle sohbetler ederek, bizimle vakit geçirerek göstermez. O bizim gölgesine sığındığımız bir çınar ağacı gibi. Çınar ağacıyla konuşmazsın, değil mi? Ona yaslanırsın, gölgesinde dinlenirsin. Şafak da bizim için böyle işte. Onunla sohbetimiz olmasa da, onunla aile gezileri yapamasak da onun gölgesinde dinleniriz, sırtımızı ona yaslarız."

"Sen de artık onun gölgesinin altındasın Mayıs. Artık sen de güvendesin. Ben onun yıprandığının farkındayım ama. Bizimle ilgilenmek zorunda hissediyor kendisini. Yaprak dökmekten korkuyor çünkü gölgesini yitireceğini düşünüyor. Bu yüzden hiç bakmıyor kendisine, işi de gücü de biziz. Çok yorgun Mayıs. Biliyorum, çok yorgun. Yaprak dökmesi lazım, yeni bir bahar için yaprak dökmesi lazım."

"Gözlerin gökyüzü gibi. Çınar ağaçlarının çatısı da yalnızca gökyüzüdür. Sen hem onun gölgesinde dinleniyorsun hem de onun güvende hissetmesi için ona çatı oluyorsun."

Şafak ile evleneli on bir ay oluyordu. Biz evlendiğimiz gün, biri düştüğünde diğerinin ona hem kalkan olacağının hem de onu ayağa kaldıracağının sözünü vermiştik. Bizim evliliğimiz iki kişilikti. Paylaştığımız hayat iki kişilikti. Aldığımız kararlar iki kişilikti. Ben düşersem onun gölgesine çekilecektim, o düşerse ayak bastığımız her yere gölge düşürecektim.

Yeri gelecek o benim çatım olacak, yeri gelecek onu çatımın altına çekeceğim. Bu ikimizden birinin asla kazanamayacağı bir savaş olacak. Fakat dördümüzün ebedi zaferi olduğunu her zaman bileceğiz.

☂

"Baran'ın mavi bir gemisi vardı." dedi Aysun Hanım. "Onu her gördüğümde pantolonunun cebinde o mavi gemiyi taşıdığını bilirdim. Bir keresinde evin havuzunun etrafında dolanıyordu ve o gemiyi cebinden çıkarıp yüzdürmeyi denedi. Gemi suyun üzerinde yalnızca birkaç saniye durdu ve batmaya başladı. Sonra öğrendik, gemi küçük bir noktasından kırılmış ve su alıp batmış aslında. Baran ne yaptı peki?" Anlatışı daha heyecanlı bir hâl aldı. "Geminin battığını görür görmez havuza atladı!" Gözleri büyüdü. "Yaşı yediydi ve havuz 1.40 metreydi. Yüzme de bilmiyordu!"

Baran başını eğdi. Gülümsemesini bastırmaya çalışıyordu. Masadaki herkes de, Burçak ve Şafak hariç, Aysun Hanım'ı heyecanla dinliyordu.

"Onun havuza atladığını görür görmez çığlık attım. Şafak da ne olduğunu bakmak için pencere kenarına gelmişti. Baran'ı havuzun içinde çırpınırken görür görmez koşarak dışarı çıktı ve havuza atladı. Evde bir telaş başladı tabii. Hepimiz havuzun başında toplandık. Şafak, Baran'ı havuzdan çıkardı ve Baran öksürürken bile 'Gemim!' diye bağırıyordu. Şafak, havuza tekrar atlatıp dakikalarca gemiyi aradı. O an kim için endişe edeceğimi bilememiştim!" deyip kızgınca baktı Şafak'a ve Baran'a.

"Neyse ki Şafak birkaç dakika sonra gemiyi buldu ve Baran sonunda canının derdine düşebildi." dediğinde Baran gözlerini Şafak'a çevirdi. Gözlerinde anlık bir minnet duygusu geçerken Şafak yalnızca başını indirip kaldırdı. Baran'ı affetmesi biraz zaman alacaktı ama en azından kapılarını aralamıştı.

Baran, birkaç saniye sonra elini ceketinin iç cebine attığında herkes heyecanla ona bakmaya başlamıştı. İç cebinden o eski gemiyi çıkardığı anda masadaki herkesten sevinç dolu kahkahalar yükseldi. Bir eşyaya hiç bu kadar bağlı kalamadığım için Baran'ın bu gemiyi senelerdir yanında taşıdığını bilmek tuhaf hissettirmişti.

"Hâlâ cebinde taşıdığına inanamıyorum!" dedi Burçak. Yüzündeki şaşkın ifade görülmeye değerdi.

Baran başını ona doğru biraz eğip, "Bana verdiğin ilk şeydi." dediğinde dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. "Kaç yaşında olursam olayım, onu yanımdan ayırmam mümkün değil." Burçak'ın yanakları kızardı. Şafak'ın gözleri kısıldı. Aysun Hanım da şaşırmıştı. Sanırım hiç kimse bu gemiyi Burçak'ın Baran'a verdiğini bilmiyordu.

Burçak, elini Baran'ın koluna sardığında Baran iç çekip saçlarının üzerinden öpmüştü onu. Bu, kesinlikle görülmeye değer bir andı.

"Bu hayatımda gördüğüm en romantik şeydi." diye araya girdi Yağmur. Önce Hakan'a döndü, "Alınma ama evlenme teklifini fena halde solladı." Sonra bize döndü. "Ve artık favori çiftim olmayabilirsiniz." dedi. "Daha iyisi gelene kadar en iyisi bu!" dediğinde masadakiler hafif kıkırtılarla ona eşlik ettiler.

Hakan, Baran'a bakıp, "Kardeşim şimdi durduk yere çıtayı yükseltmenin ne anlamı vardı?" dedi. "O evlenme teklifini yapabilmek için kaç çocuğun cebine harçlık soktum senin haberin var mı?" diye sordu.

Hakan, Yağmur'a evlenme teklifini ederken çocukları kullanmıştı. Birçok çocuk, bir anda dükkânı basmış ve Yağmur'dan cupcake istemişti. Yağmur ilk başta afallamıştı ama çocukların isteklerini yerine getirmiş, yarım saatte yüze yakın cupcake yapmıştı. Çocuklar cupcakeleri yerken bir anda bağırmaya başlamış ve keklerinin içerisinden boncuklar çıktığını söylemişti. Aslında her çocuk, o boncuğu keki aldıktan sonra kendileri eklemişti ve ardından sanki Yağmur'un hatasıymış gibi bağırmıştı. Ben de evlenme teklifinden habersiz olduğum için şaşırmıştım tabii.

Sonra her çocuk, keklerinden çıkan boncuğu tezgâha bıraktı. Aslında boncukların hepsi sıralıydı. Yağmur da boncukları şaşkınlıkla incelerken içlerinde yazan harfleri fark etmişti. Şaşkınlık içerisinde tek tek boncukları okumaya çalışmıştı.

"Sana sığındım çünkü kalbimi yumruklayıp beni kendi kalbine çekecek kadar delikanlıydın."

Boncukların içerisindeki harfler bir araya geldiğinde bu söz ortaya çıkmıştı. Sonra Hakan, masasından kalkıp gelmiş, kendi kekinde de bir şey çıktığını söylemişti. Yağmur, notta yazanları bile daha kavrayamamışken Hakan, kekin içerisinden bir yüzük çıkardığında Yağmur Hakan'ı dövmeye başlamıştı.

Hakan, güzelce bir dayak yemişti. Yine de Yağmur "evet" demişti.

Bence en güzel evlilik teklifi bana yapılmıştı ama bunu dile getirip ortamı bozmak istemedim. Tam o anda Şafak bana dönüp göz kırpmıştı ve bu bile benim için yeterliydi.

Kazadan bir ay sonra Şafak ile evlenmiştik. Düğün istemedik ikimiz de ama tıpkı bu akşamki gibi uzun bir masa kurduk Kahveyaz'da. Sol kolumun kırıldıktan sonra eski sağlığına kavuşması uzun zaman aldı ve psikolojik olarak yıprandım ama Şafak, yine her anımda yanımda oldu. Düğün gecemizde de kolumun ağrısı hiç geçmedi ama etrafımızdaki insanlar bizim için dans ederken o koluma masaj yapmayı seçti.

Ve bu adama "evet" dediğim anın, ne evlenme teklifi ettiğinde ne de nikah masasında olmadığını anlamıştım. Ben bu adama, koluma masaj yapmayı seçtiğinde "evet" demiştim.

Başımı onun omzuna yaslayıp masadakilerin kendi aralarında konuşmalarını dinledim. Şafak, masanın üzerindeki elimi tuttu ve sanırım benim yaptığım gibi insanları izlemeye başladı.

Yağmur'un neşesi, Hakan'ın her fırsatta Yağmur'a yaklaşması, Açelya'nın avukat ciddiyetiyle kahkahalar atması, Akın'ın sürekli onu izlemeye dalması, Aysun Hanım'ın çocuklarıyla hiç bitmeyen anılarını sıkılmadan anlatması, Sultan Hanım'ın ellerini önünde birleştirip huşu içinde gençleri dinlemesi, Ömer Abi'nin karısının elini hiç bırakmaması, Burçak'ın Baran'ın cebinden çıkardığı gemiyi tüm gece boyunca okşaması, Baran'ın ilk kez kendisini bu kadar ailenin içerisinde hissettiğini belli eden yüzünden hiç silinmeyen o eksik tebessümü kesinlikle uzaktan izlenmeye değerdi.

Elimde fırsat olsa, yapabileceğimi bilsem, bu anın hiç bozulmayacağına emin olsam, bu manzarayı ölümsüzleştirmek isterdim. Ama biliyordum, tek bir hareketim bile bu büyüyü bozacaktı. Bu yüzden sevdiğim adamın omzuna yaslanmışken, onların ömrüm boyunca unutmayacağım hallerini zihnime kazıdım.

Yaşlanacaktım, torunlarım olacaktı, kayıplar verecektim, yorgun düşecektim, gülmeyi hiç kesmeyecek, umudu göğsümden hiç eksik etmeyecektim ama en önemlisi de kaç yaşına gelirsem geleyim, ailemin bu manzarasını zihnimden hiç çıkarmayacaktım.

Çünkü biliyordum, hepimiz bu masada olmayı hak ettik. Hepimiz gülmeyi, sevilmeyi, saygı duyulmayı ve şefkatle sarmalanmayı ve bu gece hiç bitmeyecekmiş gibi yorulmadan konuşmayı hak ettik.

Tozlu rafları üfledik, geçmişlerimizle yüzleştik, yalnız kaldık, örselendik, yalanlar söyleyip, ihanetlere uğradık ama işte buradayız. Zaman akıyor ve işlerin daha da kötüye gideceğine inandığın anda bir de bakmışsın ailenle bir çatının altında gülmekten başka hiçbir şey yapmıyorsun.

İşte diyorum. İşte böyle zamanlar, hayatta zorluklarla mücadele edebileceğime inandığım anlar.

Hep bu çatının altına sığının, olur mu? Hangi mevsim, hangi saat ya da kimle olduğunuz önemli değil. Yalnızca Kahveyaz'da dumanı tüten bir kahvenizin her zaman olacağına inanın.

☂

Heyecandan bütün gece uyuyamamıştım. Gece üçte, dört buçukta, beş çeyrekte kalkmıştım ama saati bir türlü yedi edememiştim. Son anlarda uykuya dalmış, rüyalar görmüştüm. Bilincim ise alarmım çalmadan birkaç dakika önce sıcak dudakları yanaklarımda hissettiğimde yerine gelmişti.

Gözlerimi kırpıştırdım. Şafak, tam karşımda dirseğini yatağa yaslayıp yan dönmüş vaziyette beni izliyordu.

"Günaydın Manolya." diye mırıldandığında yüzümde tatlı bir tebessüm belirdi. Göğsümdeki heyecan zihnim açıldıkça kendini daha çok belli etti ve uykulu bir sesle, "Bugün okula başlıyorum!" dedim.

Şafak başını geriye atarak güldü. "Evleneceğimiz gün böyle bir heyecanla uyanmadığın için sana trip atmalı mıyım?" dediğinde kollarımı boynuna sarıp onu kendime çektim. Dudaklarına küçük bir öpücük kondurduğumda iç çekti.

"Sen ve trip atmak mı?" deyip gözlerimi kıstım. "Sen her şeyi yapabilirsin ama bana trip atamazsın." dedim.

Gözlerini kısan o oldu. "Öyle miymiş?" dedi.

"Öyle," dedim. "Çünkü sende sınırsız bir kotam var." dediğimde kıkırdadım. Gülüşümü dudaklarıyla kesti.

"İşte uzun zamandır duyduğum en doğru cümle." deyip beni tekrar öpmeye başladı. Kolunu yatak ve belim arasından geçirip belimi sıkıca sardı. Dudaklarını benden ayırıp "Bir Vals molası?" diye sordu. Gözleri parladığında ona hayır diyemeyeceğimi biliyordum. Sonuçta herkes böyle önemli bir günde stres atmanın, enerji depolamanın bir yolunu bulmalıydı.

Biz de bu işi genelde dans ederek yapıyorduk.

Müzik sona erip dansımız bittiğinde yatakta kalmaya istekliydim ama Şafak beni kucaklayıp duşa götürdü. Hızlı bir duşun ardından ben hazırlamaya başlarken o da aşağıya inip kahvaltıyı hazırlamaya başladı.

Üzerime papatyalı elbisemi girip sarı bir bandana taktım. Bağcıklı kısa topuklu ayakkabımı almak için ayakkabı dolabını açmıştım ki hamile olduğum dönemlerde giydiğim babetlerimi gördüm. Uzun zamandır dolabın arkasında duruyorlardı ve onları seneler sonra görmek, içimdeki heyecanın her bir zerresini hak ettiğimi hissetmemi sağladı.

Bugüne uyanmak için çok çabalamıştım. İstediğim üniversitede istediğim bölümü kazanmak için çok emek vermiştim.

Ve insan verdiği mücadeleyi bir çift babet ayakkabıda bile görebiliyordu.

Ayakkabılarımı giyip çantamı aldım ve aşağıya inmeye başladım. Yaz ve Rüzgâr da çoktan uyanmıştı. Şafak, ben uyurken pankekleri yapmış olmalıydı çünkü birkaç dakika içerisinde yapılamayacak kadar çok pankek vardı sofrada.

Rüzgâr'ın pankekine çikolata sürerken çocuklarımın yanaklarına kocaman öpücükler bıraktım. İkisi de dönüp benim yanaklarıma aynı anda öpücükler kondurdu.

"Heyecanlı mısın anne?" diye sordu Yaz.

"Çok heyecanlıyım!" dedim kızımın neşesine eşlik ederek.

"Artık okulun en havalı kızıyım çünkü sadece yalnızca benim annem benim gibi okula gidiyor!" dedi Yaz keyifle. Yerinde neşeyle kıpırdanıyordu ve söyledikleri hepimizi güldürdü.

"Çok havlı!" diyerek araya girdi Rüzgâr. Minik ellerini havaya kaldırdı. Şafak, lokmasını ona uzatınca hemen ilgisi dağıldı ama o da en az kızım kadar heyecanlı görünüyordu. Benim heyecanıma ortaklık etmeleri, bugünü benim için oldukça kolaylaştıracaktı.

Beraber dolu dolu bir kahvaltı yaptık. Ömer Abi, Yaz ve Rüzgâr'ı aldı. Rüzgâr'ı Aysun Hanımlara, Yaz'ı da okula bıraktı. Derslerimin olduğu günler Rüzgâr ile artık Aysun Hnaım ilgilenecekti. Bunu okulu kazandığım gün teklif etmişti. O an, aklıma eski kaynanamı getirmeden edemedim. O, asla böyle bir şey yapmazdı ve ben de çocuklarımı asla ona emanet edemezdim zaten.

Çocuklar gittikten sonra Şafak'ın ellerinden birer Türk kahvesi içtik ve beni okula bırakması için Şafak'ın pek sık kullanmadığı arabalarından birine bindik. Ömer Abi çocukları bıraktığı için bugün okula ikimiz gidecektik.

Radyoda Sezen Aksu parçaları çalarken ben de durmayıp ona eşlik ettim. Şafak yol boyunca beni gülümseyerek dinledi. Okulun otoparkına gelene kadar Şafak'a lisede yaptığım haylazlıkları anlattım. Beni ilgiyle dinledi. Onu bu sabah fazlasıyla güldürdüm.

Onun gözlerinin kenarlarında erken yaşta kırışıklar oluşturmasına sebebiyet veriyordum ama ikimiz de şikayetçi değildik.

Otoparkta durduğumuz anda heyecanım ellerimi titretti. Şafak, arabanın kilitlerini hemen açmadı ve bana döndü. Bana sonsuzluk gibi gelen bir süre boyunca gözlerimin içine, gözlerimin ardında sakladığım ruhuma baktı.

"Bugünün her bir saniyesini hak ettin." diyerek başladı sözlerine. "O kapıdan içeriye girdiğinde yüreğinde hiçbir endişe, hiçbir pişmanlık olmasın." Kucağımdaki elimi tuttu. "Kendini yabancı hissetme. Keşke liseden mezun olur olmaz üniversiteye gidebilseydim gibi şeyler düşünme."

Başımı koltuğun başlığına yaslayıp gözlerimi kaçırdım. Ne kadar heyecanlı olsam da Şafak ruhuma sakladığım endişelerimi görebilmişti. Yine.

"Seni yargılayan biri elbet olur. Sen kırılırsın, biliyorum. Öyle anlarda bizi hatırla. Bu sabah hep beraber yaptığımız kahvaltıyı, dün gece yediğimiz o akşam yemeğini, evlendiğimiz geceyi, dava gününü, sana evlilik teklifi ettiğimi, Rüzgâr'ı kucağımıza aldığımız ilk ânı, evini yerle bir ettiklerinde kapında belirdiğimi, seninle tanıştığım gece arabayla hastaneye gidişimizi, bana ilk gülümseyişini hatırla. Hatırla ve bunların bir pişmanlık olmadığına inan."

Elimi dudaklarına götürdü.

"Seninle geçirdiğim günler, bana geçmişimi katlanabilir kıldı. Benimle geçirdiğin günler de senin bütün pişmanlıklarınla savaşsın." Durdu. "İzin ver." Elini kaldırıp yanağıma yasladı. "Seninle gurur duyuyorum." dedi yürekten. "Bu cümlenin seni bütün gün rahatlatmasına izin ver. Sana güveniyorum. Bu cümlenin sana bütün gün güç vermesine izin ver. Seni seviyorum. Bu cümlenin yüzünde bütün gün solmayacak bir gülümseme oluşturmasına izin ver."

Uzanıp dudaklarıma nahif bir öpücük kondurdu. "Bu öpücüğün, bütün gün kalbinden gelip dudaklarına ulaşan güzel sözleri çıkarmasına izin ver." dediğinde gülümsedim.

"Sen beni çok seviyor gibisin." dediğimde boğuk kahkahasını işittim. Ninni gibi geldi.

"Ne kadar sevdiğimi bilsen, aklını kaybederdin." dediğinde dudaklarıma yaklaşmıştı bile. Bu sefer daha uzun süren, kalbimi eriten bir öpücük verdi.

Benden ayrıldı. Artık ayrılık vaktinin geldiğini düşünmüştüm ama kapıları açmamaya devam etti. Ceketinin iç cebine uzandı ve avcunun içinde bir şey tutmaya başladı. Merakla eline baktım. Merakım onu neşelendirdi.

Avcunu açtığında mavi bir kâğıt ile yapılmış kırlangıç gördüm. Kanadında da bir dal papatya taşıyordu.

"Rüzgâr'a yapılışını anlatırken birkaç bir şey kapmış olabilirim." dedi gülümseyerek. "Bu kırlangıç, bugün sana yol gösterecek. Dün gece onu karşıma alıp ciddi bir konuşma yaptım." dediğinde kıkırdadım. Gülüşümü izleyip bitmesini bekledi. "Kanadında taşıdığı papatya, sana ilk tanıştığımızda hastanede verdiğim papatyayı hatırlatsın. Hayatlarımız ne kadar değişirse değişsin, mevsim ne olursa olsun, sana verecek bir dal papatyam her zaman olacak."

Başımı sağa doğru eğip gözlerinin içine sevgiyle, aşkla baktım.

"Seni sevmek artık yeterli gelmiyor." diye mırıldandım. "Böyle güzel bir adam, beni yalnızca seviyor olamaz. Bu," deyip elimdeki kırlangıcı ve papatyayı gösterdim. "Bu sevginin çok ötesinde bir şey."

"Bu bir bağ." dedi gülümseyerek. "Bu kimsenin koparmaya gücünün yetemeyeceği bir bağ. Bizim bile."

Uzanıp dudaklarına öpücükler bıraktım. Belimden tutup beni biraz kendisine çekti ama sonra ayrılık vakti geldi. Arabadan gülerek indim, o da inip arabaya yaslandı. Ben okul kapısına giderken ona el salladım, o da bana işaret ve orta parmağını kaşına götürüp selam verdi.

Okulun kapısına geldiğimde, böyle bir ânı Yusuf ile hiç yaşayamayacağımın farkındalığını göğsümde taşıyordum. Bunu artık kabullenmiştim ve bir pişmanlık gibi taşımıyordum yüreğimde.

Böyle olması gerekiyordu, dedim içimden. Pişman değilim. Bugün büründüğüm kadın, yaşadığı hiçbir şeyden pişman değil.

Elimdeki kırlangıcı daha sıkı tutup okula girdim. Sınıfı bulmak epey zordu ama bunu da başardım. Büyük bir amfinin köşesinde durduğumu fark edene kadar üniversiteye başladığımı tam olarak kavrayamamıştım ama işte buradaydık.

Global bir kahve dükkânı zincirim vardı. Birçok yeni şubeyle kendi adımı kendi sektörümde duyurmayı başarmış, bağımsız bir kadın olmuştum. Şimdi ise sırada hayatla yeni tanışmaya başlayan ürkek bir üniversite öğrencisi olmak vardı.

Hoşuma giden bir yere oturdum. Sınıfı inceledim, sınıftaki genç insanlara bakıp bana bakan insanlara gülümsedim. Hangisinin daha önce Kahveyaz'a geldiğini düşünmeye başladım.

Yanıma birkaç dakika sonra bir kız oturdu. Derse geç kalacağından endişe duymuş olmalıydı ki nefes nefese girmişti sınıfa. Üzerinde benim de taşıdığım gibi tatlı bir heyecan olduğundan emindim. Benden küçük görünüyordu, muhtemelen liseden mezun olur olmaz üniversiteye gelen çoğu öğrenciden biriydi.

Saçları koyu kahve ve upuzundu. Kaşları biçimli, çenesi belirgindi. Uzun kirpikleri gözlerine gölge düşürüyordu ve zayıf olmasından kaynaklı, biraz kambur duruyordu. Deri ceketinin cebinden telefonunu çıkarıp telefonuyla ilgilenmeye başladı.

İçimde, onunla konuşmam gerektiğine dair büyük bir istek oluştu. Fakat konuyu nereden açacağımı bilmiyordum. Kalbimde tatlı bir gerginlik oluştu ve bu gerginlik ellerimi titretti. Biriyle tanışmakta zorluk çekmeyen biriydim ama üniversite ortamı, kahve dükkanımda kahve yapmaya benzemiyordu.

Genzimi temizleyip hafifçe öne eğildim ve aklıma ilk geleni söyledim. "Terabithia Köprüsü filminin sonunda, çok kısa bir süre kadrajda görünen bir karakter var." dediğimde ilgisini çekmeyi başarmıştım. Hafifçe gülümseyerek baktı bana. "Bu karakterin göğüs kısmı tamamen demir kafesten oluşuyordu ve o kafesin içerisinde hapsettiği bir kuş vardı." Gülümsemesi biraz boğuklaştı. Ne demek istediğimi anlamaya çalışır gibi baktı gözlerime. "O karakteri gördüğümde insanın göğsünde altın bir kafesle dünyaya geldiğine karar verdim. Fakat o kafes doğduğumuz anda boştur. Tanıştığımız her insan, kendi kuşlarından birer tüy koparıp tanıştığı kişiye verir ve her gece uyuduğumuzda o tüyler bir araya gelir. Bir sabah bir bakmışız, tanıştığımız insanlardan taşıdığımız parçalarla hayatta kalan bir kırlangıcımız olmuş."

Avcumun içinde tuttuğum kâğıttan kırlangıcı ona doğru uzattım. "Seninle tanışmanın bedeli olarak say." deyip avcumdaki kırlangıcı işaret ettim. Papatyayı kendime saklamıştım ama kırlangıç, bugün bana yön gösterme görevini onu yanıma oturtarak tamamlamış gibi görünüyordu. Gülümsediğimde onun da güzel gülümsemesi ortaya çıktı. "Böyle göründüğüne bakma." dedim. "Göğsündeki kafese girdiğinde bir tüy parçasına dönüşecek."

Gülümseyerek elimdeki kırlangıcı aldı ve "Bu, uzun zamandır katıldığım en güzel sohbetti." dedi.

Artık ona karşı daha rahat hissettim ve "Ben Mayıs." dedim gülümseyerek. Ona elimi uzattım. "Mercan Mayıs Milas."

Bana doğru döndü ve uzattığım elimi tuttu. "Ben de Başak." dedi. Beni taklit ederek devam etti. "Başak Yaren Fidan."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları