MAYIS

Doğum için gün sayıyordum. Son doktor kontrolümde iki hafta içerisinde Rüzgâr'ı kucağıma alacağımı öğrenmiştim. Şu an her şey çok güzel ilerliyordu ve ikimiz de çok sağlıklıydık. İçimde tatlı bir heyecan vardı ve bu yüzden normalde olduğumdan daha hareketli, daha neşeliydim. Yağmur her ne kadar "Otur evinde kadın!" diyerek bana sitem etse de her gün Kahveyaz'ı açıyordum.

Yaptığım iş daha azdı ama istikrarımı korumak beni mutlu ediyordu. Şafak'ın sarhoş sarhoş kapımda belirişinin üzerinden dört gün geçmişti. Beyefendi, o gün sabahtan akşama kadar uyumuştu. O uyandığında saat akşam yediyi geçmişti ve sarhoşken yaptıklarının hiçbirini hatırlamadığını iddia ediyordu.

Onunla çok dalga geçmiştim. Hâlâ da geçiyordum. İlk dalga konum, sesinin çok kötü olmasıydı. Sarhoş olduğunda gülmeyi beceremiyordu bir de. Ağzı hafif kayıyordu ve bunu ona söylediğimde beni şiddetle reddetti. Bense dakikalarca güldüm bu hallerine. Sinirlenmişti ama benim güldüğümü görünce de bir şey diyememişti.

Aramız daha iyiydi. En azından artık akışına bırakmayı seçmiştim. Şafak'a karşı hoşlantımsı -Yağmur'un tabiriyle- hisler besliyordum ve bunu inkâr etmek bu hisleri hissettiğim gerçeğini değiştirmeyeceği için akışına bırakmaya karar vermiştim. Şu an tek ilgim oğlumdaydı zaten.

Eh bir de başımıza başka bir iş de almıştık tabii. Kahveyaz'da üç gün sürecek olan ve sayılı kişinin katılabileceği küçük bir eğitim verecektim. Milas Yatırım'da sosyal medya uzmanı olan Zeynep, her şeyi zaten halletmişti. Instagram hesabı açmıştı. Milas Yatırım hesabından da bizim hesabımızı paylaşmıştı. Sayfa çok kısa bir sürede -iki günlük bir sürede- çok büyük ilgi gördü. Dün de Yağmur ve Zeynep tüm gün fotoğraf çekimi yapmışlardı. Bu fotoğraflar hesapta paylaşılmıştı. Ardından da bu etkinlik duyurulmuştu.

Yirmi kişilik bir kontenjan olacaktı. Ben yirmi kişinin en az bir hafta içerisinde dolabileceğini düşünürken yalnızca bir saat içerisinde kontenjan dolmuştu. Zeynep Hanım bunun beklendik bir şey olduğunu söylese de ben hâlâ inanamıyordum.

Zaten üç gündür dükkâna normalden çok daha fazla müşteri geliyordu. Stokları yenilemiştik, tatlıları daha çok çıkartmaya başlamıştık. Hatta dün artık Yağmur müşteri yoğunluğundan kafayı sıyırınca Yavuz'un dükkanını basmış, Yavuz saç keserken bir anda onun koluna girip dükkâna sürüklemişti. Ben oturma işini yapıyor ve kasayla ilgileniyordum. Yağmur ve Yavuz ise kahve hazırlama, tatlıları yapma işini üstlenmişti.

Bu kalabalık çok hoşuma gidiyordu. Her müşteri ile konuşma fırsatı da buluyordum. Herkes oğlumu sağlıcakla kucağıma almayı diliyordu. Birçok kadından doğum tavsiyesi de alıyordum. Hatta birkaç kadınla Instagram'dan konuşmak üzere takipleşmiştik. Ek gıda sayfası yöneten bir anne ile de görüşmüştüm. Altıncı aydan sonra mutlaka sayfasındaki tarifleri yapmamı söylemişti.

Ayrıca gençler okul çıkışlarında gelmeye başlamıştı. Yakınlarda bir kolej vardı ve birçok liseli genç, Kahveyaz'ın videoları keşfete düştükçe buraya gelmeye başlamıştı. Sohbetleri çok tatlıydı, sürekli gülecek bir şey buluyorlardı ve ben de kasada onları izliyor, mutlu oluyordum. Onların Mayıs Abla'sı olmuştum. Kızlar çok tatlı bir anne olduğumu, yaz dizilerinden çıkmış gibi bir imajımın olduğunu dile getirmişlerdi. Ben ve Yağmur buna çok gülmüştük.

Bugün sabah biraz daha fazla hazırlanmıştım. Günlük makyajımın biraz dışına çıkmıştım çünkü bugün eğitimin ilk günüydü. Mavi elbisemi giymiş, beyaz bir bandana takmış ve yine beyaz babetlerimi giymiştim. Ayaklarım son günlerde biraz şişmişti, ödem toplamıştı ama yine de rahatsız değildim.

Bir de kepenk meselesi vardı. Şafak, kepenk kilidinin zeminde olduğunu öğrendiği günün ertesinde iki işçi getirerek kilidi benim rahatça ulaşabileceğim bir yüksekliğe çıkartmıştı. Doğurduktan sonra da kepenkleri değiştireceğini, otomatik hareket eden kepenkler getirteceğini söylemişti. Gerekçe olarak da Milas Yatırım'ın girişimlere her anlamda yardımcı olduğunu öne sürmüştü. Ben, Yağmur, Yaz ve Rüzgâr bunu tabii ki de yememiştik ama afiyet olmuş gibi yapmıştık.

Çok heyecanlıydım çünkü eğitim için gelmeye başlamışlardı bile. Yağmur da bugün özenmişti ve sivri dilini birazcık yontmuştu. Gelen kişilere daha kibar, daha ılımlı yaklaşıyordu. Hatta gelen iki influencer ile çoktan kaynaşmıştı bile. Her şey hazırdı, masalar kurulmuştu.

İki günlüğüne yalnızca eğitim olacağı için ek olarak sipariş hazırlamayacaktık çünkü bu eğitim ile güzel bir meblağ kazanacaktık zaten. Eğitim sabah onda başlayacaktı ama yine de biz ona kadar hizmet vermeye devam etmiştik. İçim el vermemişti diğer türlüsüne.

Masalar, bugüne özel Şafak'ın çalışanları tarafından düzenlenmişti. Kare masalar birleştirilmiş, üzerine piknik örtüsü deseninde kırmızı örtüler serilmişti. Her katılımcının adının yazdığı önlükler tasarlanmıştı ve hediye paketleri de hazırlanmıştı.

Hediye paketlerinin içerisinde yeni ürünlerimizden oluşan bir tatlı kutusu vardı. Kahvelerimizden de birer paket koymuştuk ve içlerine herkese özel notlar düşmüştüm kendi el yazımla.

Herkes yerini aldığında ben de kendi önlüğümü giymiş ve masaların önüne geçmiştim. Herkes çok tatlıydı. Yirmi kişinin içerisinde beş çift vardı. Ayrıca iki erkek de ayrıca katılmıştı. Diğer sekiz kişi de kadındı. Erkek ve kadın karışık bir katılım olması beni mutlu etmişti.

"Hepiniz hoş geldiniz!" dedim gülümseyerek. Herkes alkışladı. Yağmur da yanımda yerini almıştı. "Ben Mercan Mayıs Atahan." Sözü Yağmur aldı. "Ben de Yağmur Özşahin."

"İki günlük etkinliğimiz için göstermiş olduğunuz katılım için öncelikle teşekkür ederim. İsterseniz lafı hiç uzatmadan bu iki günlük etkinlikte neler olacağını konuşalım." Herkesi gülümserken ve ilgiyle beni dinlerken görmek beni çok mutlu etmişti. Kendimi öğretmen gibi hissetmiştim. Ki küçükken öğretmen olmayı çok isterdim.

"Bugün eğitimi ben vereceğim. Beraber bir baristanın neler yaptığını öğreneceğiz. Kahvenin kavrulma süreci, şurupların içerikleri ve ne şekilde kullanılması gerektiği, makinelerin kullanımı gibi birçok konuda bilgi aktarımı yapacağım size."

"Yani günün sonunda kapsül kahvelerden vazgeçebilecek miyim?" diye sordu influencer olan Buse.

Gülümsedim. "Kapsül kahveler de birçok damak tadına hitap eder ama ne demek istediğini anladım. Ben de sen gibi, kahvemin her aşamasını kendim yapmak istiyorum. Bu yüzden emin olabilirsin, kapsül kahvelere ara vereceksin." Gülümsedi söylediklerimden sonra.

"Biz de hayatımıza bir renk katalım diye geldik açıkçası." dedi ikili gelen erkeklerden uzun boylu olanı. Gülümsedim ona. "Yani biliyorum, ayıp olacak ama granüllü paket kahvelerden içmekten midemizi kaybedeli uzun zaman oluyor. Mide mide olalı böyle bir eziyet görmemiştir ama kolay olması cezbedici oluyor her zaman. Eğer bugün kahve yapmak, gerçekten hoşumuza giderse yapacağımız ilk şey eve bir kahve makinesi almak olacak." dedi.

"Omuzlarıma büyük bir yük bindirdiniz şimdi." dediğimde herkes güldü. Bu sırada kapı açılmıştı ve tüm ilgi bir anda kapıya yönelmişti. Gelenleri görünce Yağmur ile kaşlarımız çatıldı.

Gelenler, Şafak ve Hakan'dı. İkisi dükkâna girince birkaç kadının şaşırdığını işittim.

"Şafak Milas değil mi o?"

"Yanındaki de Hakan Dağhan!" gibi birkaç mırıltı da duymuştuk ve Yağmur ile birbirimize şaşkınlıkla baktık. Onların bu kadar ünlü olduklarını bilmiyorduk.

"Bölmedik, değil mi?" diye sordu Şafak. Bugün üzerinde diğer günlerin aksine salaş, bej renkte bir gömlek vardı. Altına da kot pantolon ve beyaz spor ayakkabı giymişti. Bir de siyah bir kep takmıştı. Bu spor halleri beni hem şaşırtmıştı hem de kalbimde bir teklemeye sebep olmuştu.

Bu adamın bu kadar yakışıklı olması akıl kârı değildi. Bir de kollarını birkaç kat kıvırmıştı. Kol kaslarının böyle belirgin olduğundan hiç haberim yoktu gerçekten.

Hakan da spor giyinmişti. Üzerinde beyaz, göğüs kısmında amblem olan bir tişört vardı. Üzerine kot ceket giymişti ve Şafak gibi bir kep takıyordu. Yakasında güneş gözlüğü vardı. Şafak'ın aksine, açık yeşil kargo bir pantolon giymişti. Beyaz basket ayakkabılarıyla da çok farklı duruyordu. Beni asıl şaşırtan şey ise tişörtünün açıkta bıraktığı boynunda ve kollarında birçok dövme olmasıydı.

Yağmur'a kaçamak bir bakış attım. Ağzı açık kalmıştı ve gözlerini kırpıştırarak bakıyordu Hakan'a.

Şafak ve Hakan, gayet normal bir tavırla yanımıza geldi, kokularını tenimizde bırakacak kadar yakınımızdan geçtiler ve önümüzdeki ilk boş masanın arkasında durdular.

Bu masa bizim için değil miydi? Ben boş olmasının sebebini buna yormuştum ama Şafak ve Hakan'a mı aitti yani?

Masanın yanındaki önlükleri aldılar ve giymeye başladılar. Yağmur ile bir anda birbirimize döndük. İkimizin ifadesi de çok komikti. Bana doğru eğilip "Beni ateşler bastı!" dedi gözlerini irice açarak. "Bu adamın böyle marifetleri vardı da ne diye daha önceden göstermedi bana?" Yakasını çekiştirdi. "Eridim galiba, bir şeyler oldu bana." diye sayıklayınca kıkırdamadan edemedim.

İkisi de hazır olduklarında omuzlarını indirip kaldırdılar. Giydikleri önlüklerle hem çok karizmatik hem çok tatlı hem de biraz komik olmuşlardı. Onlara gülmemek için çok çabalıyordum ama çok da zordu. Bize gülecek bir haftalık malzeme çıkmıştı.

"Sizi dinliyoruz, hanımlar." dedi Şafak. Gözleri benim üzerimdeydi. Çenesini hafifçe kaldırmıştı ve yüzünde asılı kalmış özgüven kokan bir tebessüm vardı. Sakalları düne göre daha kısaydı. Bu yüzden yüzü daha canlıydı. Gözleri parıl parıldı. Duruşu bir çınar ağacı gibi dimdik, gülüşü de bir çiçek gibi sevimliydi.

Çok başka bir adamdı bu adam...

"Evet." dedim, ellerimi birbirine vurdum. "Herkes geldiğine göre." deyip kaşlarımla onları işaret ettim. "Başlayalım mı?"

Bundan sonraki süreç çok güzel ilerlemişti. İlk önce beraber kahve kavurmuştuk. Ardından kendi yöntemlerimle kahveyi nasıl çektiğimi göstermiştim. Hassas terazi kullanarak ölçeklere göre ne kadar kahve kullanılması gerektiğini de anlatmıştım. Kahveyi çektikten sonra portafiltrenin doğru kullanımı hakkında bilgi vermiştim. Bence kahve yapmakta en dikkat edilmesi gereken nokta buydu. Kahvenin en doğru şekilde demlenmesi için kahve tozlarının pürüzsüz bir şekilde ve gerekli ölçekte yerleştirilmesi çok önemliydi. Kağıdının temiz olması ve ne tür kağıtlar kullanılması gerektiğini de anlatmıştım.

Lafın tam anlamıyla hiç susmamıştım. Hayatımda bu kadar eğlenerek iş yaptığımı da hatırlamıyordum. Benim anlatımım bittikten sonra herkese sırayla yanıma gelmesini söylemiştim. Gösterdiğim şekilde yapmaları gerekiyordu. Toplam 11 ekip vardı ve her ekip söylediklerimi yerine getirirken birçok soru da soruyordu bana. Kahvenin aroması nasıl olmalı, ne kadar süre çekilmeli ve kavurma tekniklerinde püf noktalar var mı tarzında birçok soru sormuşlardı. Hepsine cevap vermiştim.

Kahve yapmak benim için bir işten çok daha fazlasıydı. Bir tutkuydu, çocukluğumun hayaliydi. Bu yüzden sandığımdan da çok şey biliyordum bu konuda.

En sona Şafaklar kalmıştı. İkisi de makinenin önüne geldiklerinde önce kahve çekirdeklerini kavurmaya başladılar. Gösterdiğim taktikte, gösterdiğim süre içerisinde kahveyi kavurdular. Ardından çekme işlemine geçtiler. Öğütücüde güzelce kahveyi çektiler. Şafak, bu konuda çok becerikliydi. Söylediklerimi aynen yapıyordu. Hakan da öyle.

Kahveyi çektikten sonra portafiltreye yerleştirdiler ve benim özenle yaydığım gibi onlar da özenle yaydılar. Pürüzsüz bir görüntü oluştuktan sonra portafiltreyi yerine oturtmalarını söyledim. Şafak, oturtamadı. "Sanırım bir şey sıkışmış." dedi bana dönerek. Öne atıldım ve yanına geldim. Biraz eğilerek yuvayı kontrol ettim fakat bir sorun görünmüyordu.

"Tekrar dener misin?" diye sorduğumda daha çok yaklaştı bana. Onun kokusu burnuma dolunca geri çekilmem gerektiğini hissettim ama ayaklarım geri adım atmak istemedi. İçimde beliren bir dürtü, ondan uzaklaşmak şöyle dursun, ona daha çok yaklaşmam için can atıyordu resmen.

"Yok olmadı." dediğinde portafiltreyi elime almak için yönelmiştim. Elini çekecek sandım ama çekmedi. Elinin üzerine elimi koymuş oldum. Teninin sıcaklığını avuç içimde hissedince sıcak bastı. Yutkundum. Avuç içlerimde elinin üzerindeki belirgin damarlarını hissediyordum. Sanki kanının akışı da avuçlarımın içindeydi artık.

Tenim karıncalandı. Terlediğimi hissettim. Askılı bir elbise giymek bugün için çok doğru bir tercih olmuştu.

Şafak da inatla bana doğru mümkünmüş gibi daha çok eğiliyordu. Saçının kokusu, boynundan yayılan kendine has kokusu ciğerlerime daha çok doluyordu. Bir de kollarımız birbirine değiyor, ona temas ettiğim her noktayı ateş basıyordu.

Elini daha sıkı tuttum çünkü portafiltrenin kontrolünü tamamen elime almam gerekiyordu. "Önce şu şekilde geriye çekmen gerekiyor." diye mırıldandım. Başını bana doğru çevirdi. Kesinlikle elime bakmıyordu. Gözleri yüzümde, bilhassa da sıcaktan kızaran yanaklarımın üzerindeydi. Dudaklarımı dilimle nemlendirdiğimde gözlerinin dudaklarıma kaydığını hissettim.

Şimdi şurada doğuracaktım.

"Sonra hafifçe kaldırır gibi sola doğru çevirmen gerekiyor." dedim tüm gücümü toparlayarak. Portafiltre yuvasına oturmuştu. Ellerimi geri çektiğimde kimsenin görmemesini umarak elbisemin eteğini avuçladım. Tenim karıncalanıp duruyordu.

Hakan da dediklerimi yaptıktan sonra saat öğleni geçmişti ve bir saatlik yemek molası vermiştik. Yemekleri dün geceden ben hazırlamıştım. Yani Kahveyaz'ın meşhur makarnası için hamur yoğurmuş ve makarnaları da kesmiştim. Yağmur da şişe şişe limonata hazırlamıştı bu sabah.

Yemekleri Şafak'ın iki çalışanı dağıtmıştı ve herkes büyük bir sohbet içerisinde yemeklerini yemişti. Herkes çok tatlıydı ve çok çabuk kaynaşmıştı. Meslekleri, nelere ilgi duydukları, neleri istedikleri gibi birçok konudan sohbet açılmıştı ve onları dinlerken kendimi çok mutlu ve huzurlu hissetmiştim.

Oturup ağlayacak durumdaydım çünkü çok mutluydum. İçim içime sığmıyor ve bu bana ağlama isteği uyandırıyordu. Hamilelikte sıklıkla maruz kaldığım bir durumdu ama insanların yanlış anlamasından korktuğum için kendimi tutuyordum. Dinlenme odasındaki telefonumu almak için masadan kalktığımda ve dinlenme odasına girdiğimde kapıyı kapatamadım çünkü Şafak hemen arkamdan gelmiş, benimle içeri girmişti.

"Gel bakayım sen buraya!" dedim onu görür görmez. Söylediklerim onu gülümsetti. Gülümsemesi sıcacıktı.

"Geldim, hocam." dedi alayla.

Kaşlarımı çattım. "Senin eğitime katılacağından haberim yoktu. Niye söylemiyorsun?" diye sordum sahte bir öfkeyle.

Bana doğru bir adım attı. "Beni gördüğünde yüzündeki ifadeyi görmek için söylemedim." dedi. Göz kırptı. "İyi ki de söylememişim."

Kaşlarımı kaldırdım. "Baya beğendin herhalde halimi?" dedim.

"Baya beğendim." dedi boğuk bir ses tonuyla. Yutkunduğunda yutkundum. "Çok hoşuma gittin." dediğinde ben yine terlemeye başladım.

"Ya." deyiverdim bir anda. Erimek üzere olduğumu keşke bu kadar belli etmeseydim.

"Ya." diyerek taklit etti beni. Bana doğru bir adım daha attı. Daha nereye kadar gelmeyi planlıyordu bu adam?

"Anneler taklit edilmez." dedim ama sesim az önceki gibi güçlü değildi.

"Pardon annesi." dediğinde ikimizin yüzünde de tatlı, nahoş bir gülümseme belirdi. "Kahveyi çok seviyorsun, değil mi?" diye sorduğunda başımı sallayarak onayladım onu. "Yapılışını anlatırken gözlerinin içi parlıyor. Yüzünden gülücükler eksik olmuyor. Kahveyi bu kadar sevmenin bir nedeni var mı?" diye sordu ilgiyle.

"Var." dedim yerimde hafifçe kıpırdanarak. Heyecanlanmıştım. "Ben, lisedeyken kahve içmeyi çok severdim. Bizim okulun aşağısında Şehnaz teyze vardı. Kocası ile işlettiği bir kahve dükkânı vardı ve beni çok severlerdi. Okul çıkışlarında oraya gider ders çalışırdım. Her gün, istisnasız her gün giderdim Şafak. Kocası, İsmail Amca bana kahvenin bütün inceliklerini anlatmıştı ve benim bu konuda çok yetenekli olduğumu söylemişti. Bana her şeyi onlar öğrettiler. Poğaça tarifini de Şehnaz Teyze öğretti biliyor musun?" Heyecanlı anlatışım çok hoşuna gitmiş olmalı ki gözlerinin içi parıl parılken dinliyordu beni. "İşte o zamanlarda onlara çok özeniyordum. Kimseye bu hayalimi söylememiştim ama hep bir kahve dükkânı açmak istemiştim. Çok güzel bir ortam değil mi? Kahve her şeyi güzelleştirmiyor mu Şafak?"

Eli uzandı ve avuç içini yanağıma yasladı. "Kahveyaz'ı senin varlığın güzelleştiriyor." dedi. Gülümsediğimde baş parmağı kıvrılan dudağıma dokundu. "Sen olmasan burası sadece bir dükkân olurdu. Burayı ev gibi hissettiren sensin. Senin sesin, senin sohbetlerin, senin dokunuşların güzelleştiriyor her şeyi. Kahvenin tadı da değişiyor sen yapınca. Her şey başka içinde sen olunca."

"Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?" diye sordum çocuksu bir heyecanla.

"Gerçekten böyle düşünüyorum." dedi tüm dürüstlüğüyle. Çok mutlu hissettim. Kalbim kıpır kıpır oldu. Midem kasıldı ama bu Rüzgâr yüzünden de olabilirdi. O yüzden emin olamadım.

"Bir şeyi merak ediyorum." dediğinde başını bana doğru biraz eğmişti. Yutkundum çünkü kokusu daha çok doldu ciğerlerime. Bakışları yüzümde dolandı. "En sevdiğin kahve ne?" Sesi daha da boğuklaştı. Tüm ilgisi gözlerimde, yanaklarımda ve dudaklarımdaydı.

"Ayırt edemem." dedim. "Hepsi benim yavrularım." Nefeslenir gibi güldü. Başını biraz daha eğdi. Başımı biraz daha kaldırsam dudakları dudaklarımın üzerinde duracaktı ve kalbim göğüs kafesimi zorlayacak kadar hızlı atmaya başlamıştı. Hızlanan nefeslerimi hissediyordu ve bu hoşuna gidiyordu. Üzerimde bıraktığı etkiyi görmeyi çok seviyordu. "Ama karamelli her kahve daha güzeldir." dediğimde, "Öyle mi?" diye sordu.

Bu adamın bir anda kalınlaşan ses tonu nevrimi döndürüyordu. "Öyle." diye mırıldandığımda baş parmağı elmacık kemiğimin üzerinde gezindi.

"O zaman, bundan sonra bu adamın en büyük ayıbı, sana karamelli kahve yapmayı bilmemesi olsun." dediğinde gülümsedim. Bu cümle benim için çok değerliydi. Kendimi çok başka hissetmiştim. Daha özel, daha nadide... Çok hoşuma gitmişti.

Gülünce, baş parmağının altında yanaklarım sıkıştı. Tekrar okşadı tenimi. Parmakları inatla, onu dört gün önce öptüğüm noktanın üzerinde geziniyordu ve ben onu öptüğümü hatırladıkça heyecanlanıyordum. Neyse ki o anı hatırlamasının imkânı yoktu.

Fakat o hiç beklemediğim bir şey yaptı ve başını biraz daha eğdi. Dolgun dudakları, onu öptüğüm yerden beni öptü. Donup kaldım. Ben şaşkınlıktan kirpiklerimi bile kıpırdatamazken geri çekilmek için acele etmedi. Burnum boynuna temas edecek kadar yakınındaydı ve kokusu beni iyice sersemletti.

Geriye çekildiğinde kahve gözleri, gözlerime puslu bir bakışla baktı. Gözleri kısılmıştı, kahve irislerine kirpiklerinden düşer gölgeler, gözlerini dipsiz bir kuyu gibi hissettirdi. Bana bakınca büyüyen göz bebekleri, halimi inceledikçe gerilen dudakları kalbimde bir sıcaklığa sebep oldu. Yutkunmak istedim ama sanki hareket etsem bu anın büyüsü bozulacak gibi hissettiğim için yapamadım.

Yalnızca ona baktım. Baktım çünkü bana böyle güzel bakan bir adama hak ettiği gibi güzel bakmak istedim. Güçlü biriydi Şafak. Duruşu da sözleri de sağlamdı ama bana baktığında, adımı dudaklarına aldığında o güçlü duvarların ardında, o güçlü çınar ağacının gölgesinde dinlenen bir adam ile göz göze geliyordum. Seven ve sevilmek isteyen bir adamdı o.

"Bana bıraktığın izi, sende bırakmak da boynumun borcuydu." dediğinde yutkundum.

"Nasıl?" diye fısıldadım. Güldü. Onu, o gün öptüğümü biliyordu.

"Bende bıraktığın her izi hatırlarım. İster ayıkken ister baygınken... Eğer bana dokunursan," Tenimin üzerinden bir nefes aldı. "Hissederim. Bendeki hiçbir izini silemezsin."

Gözlerinin içine baktım. Kahve gözlerine kirpiklerinden düşen gölgeler, gözlerini daha da derinleştirmişti. Sanki şimdi yalnızca gözlerine bakmıyor, gözlerine yuva olmuş ruhuna bakıyordum. Bu adam, sahiden gözlerini ruhunda saklıyordu. Onun gözlerine bakan herkes benim gibi mi düşünüyor bilmiyorum ama gözlerinin içine baktığımda bana yalnızca kahve irislerini değil, derin bakışlarını değil, aynı zamanda etrafını sisler sarmış ruhunu da gösteriyordu. İşte bu yüzden bakmak istiyordum ona. O sislerin neden orada olduğunu, o sislerin hapsettiği ruhunun nelerle yaralandığını görmek için bakıyordum. Bakıyordum çünkü onu bir şekilde, kimsenin hissetmediği bir şekilde hissetmek istiyordum. Arsız, bencil bir istekti bu. Bu adama bakmak, bakmak, bakmak ve bakmak istiyordum.

"Bana şöyle bakma Mayıs." dedi boğuk bir ses tonuyla. İç çekti.

"Nasıl bakmayayım?" diye sordum kaşlarımı hafifçe kaldırarak.

"Beni görmek ister gibi." dedi usulca. Saçlarımı kulağımın ardına attı.

"Bu, artık bir istekten daha fazlası." diye mırıldandım şaşırdığım bir cesaretle. "Çünkü seni görebiliyorum Şafak."

Derin bir nefes aldı. "Bunun ne demek olduğunu biliyor musun?" diye sordu ciddiyetle. Omuzları gergindi. Gözleri de kısılmıştı.

"Bilmiyorum." dedim dürüstçe. "Ama öğrenmek istiyorum. Seni görebilen bensem, seni yaşamayı da hak eden benim, değil mi?" diye sorduğumda yutkundu. Gözleri dudaklarıma kaydı. "O yüzden eğer sen cevabını biliyorsan bana söyleme. Yaşayarak öğrenmek istiyorum. Seni, seni var eden her şeyi..."

Gözlerini benden ayırdı, tavana bakıp derin bir nefes aldıktan sonra tekrar bana indirdi. "Sana birazdan soracağım sorunun cesaretini bana az önce kendi ellerinle verdin." dediğinde kaşlarımı çattım. Ne demek istediğini anlayamamıştım.

Yutkundu. Başını biraz daha eğdi yüzüme doğru. Ben ona cevap bekler gibi bakarken o, yüzümü bir süre izledi. "Benim evime taşınmanızı istiyorum Mayıs." dediğinde gözlerim şaşkınlıkla aralandı. Geriye doğru gitmek istedim ama buna engel oldu.

"Doğuma çok az kaldı ve bu süreci yalnız başına atlatmanı istemiyorum. Bir süre, kendin belirleyeceğin bir süre boyunca benimle yaşayın. Sana her sabah ayakkabılarını seve seve giydiririm Mayıs. Her sabah seni buraya seve seve getiririm. Kepenklerini her gün seve seve kaldırırım. Rüzgâr'ın her hazırlığında seve seve yanında olurum. Sana istediğin kahveyi istediğin saatte seve seve yaparım. Sen iste, yeter ki bir an bile beni yanında iste, seve seve senin yanında olurum." Yüzümdeki afallamış ifadeyi görünce yüzü düştü. "Hemen cevap vermeni istemiyorum. Lütfen düşünmeden hayır deme." dedi. İç çekti. "Çünkü hayatımda daha önce hiçbir şeyi bu kadar istemedim Mayıs. Akşamları sizi evimde görmeyi, hiç bu kadar istemedim." Bir şeyler söylemek istedim ama donup kaldım. Şu huyumdan da nefret ettim şimdi. Keşke konuşmayı becerebilsem de bu kadar üzgün, bu kadar istekli bakma gözlerime diyebilsem ona.

Benim suskunluğum onu daha çok korkuttu. Yutkundu. "Eğitimin sonuna kadar düşün. Her anlamda düşün. İyisini, kötüsünü, doğrusunu, yanlışını... Hepsini söyle bana. Söyle ki yanlışların hepsini doğru yapayım. Söyle ki, bana gelmen için elimden gelen her şeyi yapayım."

**

Şafak ile konuştuktan sonra eğitime devam etmek zorunda kalmıştım. Aslında aklım çoktan uçup gitmişti. Şafak, çok yanlış bir anda teklif etmişti bana. Şurupların içerikleri hakkında bilgi verirken aklımın bir ucunda sürekli Şafak'ın sesi, yüzü, bakışları beliriyordu. Bir de o andan beridir daha farklı bakıyordu gözlerime.

Ona bakınca kalbim sıkışıyordu. Gözlerime öyle bir istekle, öyle bir umutla bakıyordu ki oturup ağlayasım geliyordu. Bir adam için bu kadar değerli olmam ve kırılmamdan, incinmemden korkar gibi davranması beni ağlama isteğiyle dolup taşırıyordu.

Gülmek istiyordum bir de. Onunla durmadan gülmek istiyordum. Durmadan sohbet etmeliydik, durmadan gezmeli, durmadan yaşamalıydık hayatı. Bu adam bana umutmuşum gibi baktıkça güzel ne varsa hepsini yaşamak istiyordum.

Beni sözleriyle ağlatıp gözleriyle gülümseten bir adamdı Şafak.

Şurup eğitiminin ardından eğitimin birinci günü sonlanmıştı ve herkes dağıldığında dükkânda ben ve Yağmur kalmıştı. Yağmur, gidenleri uğurlar uğurlamaz daha bana arkası dönükken "Yağmur çok fena bir şey oldu!" demiştim ve o da tam ben konuşurken "Dinlenme odasına ne oldu?" diye sormuştu heyecanla.

İkimiz de halimize güldük. Yağmur hemen bir masayı düzeltti ve iki sandalye koydu. Birine oturduğunda ben de diğerine oturdum. Beni merakla beklerken, "Şafak, benimle yaşa dedi." dedim direkt konuya girerek.

Yağmur'un gözleri saniyeler içerisinde irice açıldı. Aynı şekilde dudakları da aralandı ve bir eliyle ağzını kapattı. Diğer eliyle de dizine vurdu. Birkaç saniye kendisini toparlaması için süre verdim. Sonra bir anda, "Evlilik görüyorum!" diye neşeyle lafa girdi. "Vallahi billahi, gözlerim şimdi şuracıkta kör olsa bile ben yine de sizde evlilik görüyorum!"

Hızla kalktı oturduğu yerden. Bir anda kendi kendine oynamaya başladı. Gülmeden edemedim. "Ne yapıyorsun sen?" diye sorduğumda da "Düğünün için alıştırmalara şu an itibariyle başlıyorum." diyerek yanıtladı beni. Kendimi tutamadım ve bir kahkaha attım.

"İki dakika ciddi ol. Gel buraya." deyip sandalyesini işaret ettim.

Yağmur heyecanla sandalyesine oturdu ama içi kıpır kıpırdı. Elini çenesini koydu ve beni dinlemeye başladı.

"İyi hoş, seviniyoruz falan ama bunun kararını tek başıma alamam. Ama," Alnımı kaşıdım. Şafak'ın benim için söyledikleri aklıma gelince hem utandım hem de heyecanlandım. Bir adam, bir kadın için böyle cümleler kuruyorsa onun için daha başkadır, değil mi? Şafak için yalnızca Mercan Mayıs Atahan değilim, değil mi?

"Ama," diye devam ettim. "Neler söylediğini bir duysan." Derin bir nefes aldım. "Şu an zorlandığım ne varsa, ayakkabı giymekten tut, doğum hazırlığına kadar her şeyi beraber yapabileceğimizi söyledi." Yağmur heyecanla kıpırdandı oturduğu yerde. "Aklına takılan ne yanlış varsa bana söyle, hepsini doğru yapayım dedi Yağmur." dediğimde Yağmur bir anda kendini masaya attı.

"Sen aşıksın arkadaş!" şarkısını söylemeye başladı. Sonra kaldırdı başını, gözlerimin içine baktı. "Tam olarak dediğini yap." dedi ciddiyetle. "O andan itibaren aklına gelen iyi ve kötü her nedeni düşün ve bunu ona söyle. Bırak, senin için hepsini doğru kılsın." Yüzümü inceledi. Kararsızlığım yüzümden okunuyordu ve bunu görmüştü. "Onunla yaşamak istiyorsun, değil mi?" diye sorduğunda suskunluğumu sürdürdüm çünkü cevabı bilmiyordum.

"Ben tek kişilik bir hayat yaşamıyorum." dedim. "Kızımı da oğlumu da düşünmem lazım."

Yağmur hemen sözümü kesti. "Bu nedenlerin hiçbirini ne bana ne de başkasına anlat." dedi elini kaldırarak. "Bunları düşün, hepsini, her şeyi düşün ve Şafak'a söyle. Ne ben ne de başka biri etkilesin kararını. Sen bir annesin ama aynı zamanda bir kadınsın, bir insansın Mayıs. Bunu düşün, her şeyi düşün. Düşünmekten beynin çatlasın ama düşün. Pişman olmamak için düşün."

"O bu fikri öne sürer sürmez kendimi onun evinde hayal ettim." diye bir itirafta bulundum. "Sadece birkaç saniyeliğine bir insan, bir kadın olduğumu düşündüm. Tek kişilik bir hayat yaşıyormuş gibi düşündüm." Gözlerim doldu. "Ne gördüm biliyor musun?" Gülümsedim. "Mutlu bir kadın gördüm, Yağmur." Gözlerimi kaçırdım. "Ama sonra anne olduğumu hatırladım ve gerçekler bir bir yüzüme çarptı. Şimdi bir karar vermek çok zor ama dediğini yapacağım. Düşüneceğim her nedeni."

Yağmur ayağa kalktı ve bana sıkıca sarıldı. Başımı karnına yaslayıp kollarını da beline sardım. Saçlarımın uçlarını her sarıldığımızda yaptığı gibi parmaklarına doladı. "Sen şu hayatta annemden sonra gurur duyduğum tek kadınsın, Mayıs." dedi. Gözlerimi kapattım çünkü ağlayasım gelmişti. "Ve mutlu olmasını en çok istediğim tek kadınsın. Ne karar alırsan senin arkandayım. Seni herkesten korurum, herkese karşı savunurum. Sakın kendini çaresiz, kimsesiz hissetme. Senin bir kardeşin var. Senin bir ailen var ve bu aile, sen ne karar alırsan al, senin arkanda olacak. Sen yalnızca yaşamana bak. Yalnızca sevil." Daha sıkı sarıldı bana. "Çünkü herkesten daha çok hak ediyorsun."

**

Eğitimin ikinci gününde çoğunlukla Yağmur konuştu çünkü uzmanlık alanı olan pastaları gösteriyorduk bugün. Kurulan büyük tezgâhta o kadar güzel işler çıkarmıştı ki ben de onu hayranlıkla izlemiştim tüm gün. Sevdiği bir işi yaptığını biliyordum. Sevdiği bir yerde çalıştığını biliyordum. Beni, işini, Kahveyaz'ı sevdiğini biliyordum ve bu çok iyi hissettirmişti.

Şafak ve Hakan, bugün de etkinliğe katılmıştı. Şafak ile sürekli göz göze geliyorduk. Benimle çok az konuşmuştu ama kafamı nereye çevirsem onu orada görüyordum. Baktığım her yerdeydi. İşittiğim her seste onun sesi de vardı.

Dün gece Yaz'a bu konuyu açmıştım. Ona danışmadan hiçbir karar alamazdım. Hamileliğim nedeniyle yanımda birinin olması gerektiğini ve bu kişinin Şafak olabileceğini söylemiştim. Bana yardım etmek istediğini, bu yüzden bir süre onun evinde kalmamızı istediğini söylemiştim. Yaz beni sabırla dinledi. Ciddiyetle dinledi, düşündü.

"Şafak Abi, bizi koruyacak değil mi?" diye sordu. Hiç tereddüt etmeden başımla onayladım.

"Şafak Abi, kardeşime iyi bakacak, değil mi?" diye sordu. Hiç tereddüt etmeden başımla onayladım.

"Şafak Abi, seni dedem ve babaannemden koruyacak, değil mi?" diye sordu. Hiç tereddüt etmeden başımla onayladım.

"Şafak Abi, geceleri evde olacak, değil mi?" diye sordu. Hiç tereddüt etmeden başımla onayladım.

"Şafak Abi, bizi çok sevecek, değil mi?" diye sordu. Hiç tereddüt etmeden başımla onayladım.

"O zaman Şafak Abi'nin evi bizim de evimiz olsun, anne." demişti.

"Biz hep beraberiz." demiştim ona. "Nerede olduğumuz hiç önemli değil. Ben, sen ve Rüzgâr'ın hep yanında olacağım. Biz nerede olursak olalım hep aynı çatının altında olacağız. Bunu hiç unutma, tamam mı?" dedikten sonra ona sıkıca sarılmıştım ve beraber uyumuştuk o gece. Kızımı dün gece göğsümde uyutmuştum.

Yaz'ın bu durumu onaylaması çok büyük bir artıydı benim için. Artık bu fikre daha sıcak bakıyordum ama hâlâ konuşmamız gereken konular vardı. Bu yüzden eğitimin bitmesini bekliyordum. Şafak, bütün gün tedirgindi, gergindi. Bana bakıyor, kararımı yüzümden okumaya çalışıyordu ama hiçbirinde başaramıyordu.

Ve eğitim bitmişti. Katılımcılara hediyeler vermiş, iletişim bilgilerini almış ve irtibatta kalmak üzere anlaşmıştık. Birçok fotoğraf çektirmiştik ve yarın ilk işim bu fotoğrafları çerçeveletip duvarlara asmak olacaktı.

Herkes dağıldığında Hakan dükkânda kalıp bir kahve içmek istemişti ama Yağmur, bizim konuşacağımızı bildiği için Hakan'ı kolundan tuttuğu gibi dışarı çıkarmıştı. Beraber yürüyüşe çıkmışlardı.

Yalnız kaldığımızda ikimiz de bir süre konuşmadık. Ben tezgâhın üzerindeki birkaç bardağı rafa dizerken Şafak da bana yardım etti. Latte bardaklarını rafa dizerken, "Suskunluğunla beni çıldırtmayı planlıyorsan bayağı başarılısın, Mayıs." demişti. Gülmeden edemedim. Bana baktı, kaşlarını kaldırdı. "Ha baya eğleniyorsun yani?" dedi alayla. Daha çok güldüm. "Komik bir şey mi anlatıyorum?" deyip bana doğru döndüğünde daha çok gülmeye başladım. Sinirlerim bozulmuştu.

"Özür dilerim." dedim elimle dudaklarımı kapatarak. "Çok komik geldin gözüme ama alaya vurmuyorum. Hiç öyle düşünme." dedim.

"Hiç öyle düşünmem tabii." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak. Diliyle dudaklarını nemlendirdikten sonra derin bir nefes aldı ve "Düşündün mü?" diye sordu. Ciddileşmişti.

"Düşündüm." dedim. "Sana, senin evinde neden kalamayacağımı anlatacağım." dediğimde kaşlarını aniden çattı. Yüzü düştü. Sanki kararımı söylemişim gibi davrandı ama "Sen de o yanlışları doğru yapıp yapamayacağını söyleyeceksin ve eğer gerçekten doğru hissedersem seninle yaşamaya başlarız." dediğimde yüzünde beliren o umut dolu ifade beni gülümsetti.

Daha dik durmaya başladı. Gözlerini gözlerime sabitledi. "Dinliyorum." dedi.

"Birlikte yaşamamız davayı onların lehine çevirecektir." dedim.

"Açelya ile dün konuştum. Sana hak verdi ama kimse, benimle yaşadığını bilmeyecek. Benim evimde kaldığını kimsenin bilmemesini sağlayacağım. Yaşadığım semti biliyorsun. Kalabalık bir yer değil ve kimse elini kolunu sallayarak giremez evime. Kimse benim evimde olduğunu kanıtlayamaz."

"Ya evindeyken fotoğraflarımızı çekerlerse?" Dükkânda sarıldığımızda çekilen fotoğrafa atıfta bulundum.

"Sitenin güvenliği ile görüşeceğim. Ayrıca evin güvenliğini artıracağım. O da mı seni güvende hissettirmedi? Bir güvenlik şirketi ile anlaşır siteye de bahçeye de adamlar dizerim. Ayrıca kim hangi cesaretle benim evimin fotoğrafını çekebilir? Bir denesin bakalım da hayatını nasıl kararttığımı hep beraber görelim." Sesi de yüzü de daha da ciddileşmişti.

"Senin evinden her gün dükkâna gelmek zor olacak." dedim. "Çok daha erken kalkmam gerekecek çünkü çalışma saatlerimi değiştiremem."

"Seni her gün saat kaçta istersen buraya getiririm. Arabada uyursun ya da hiç uyanmazsın, ben seni taşır, arabaya bindirir, geldiğimizde de uyandırırım." diye yanıtladı hemen.

"Ailen buna hiç sıcak bakmayacaktır." dedim.

"Ailemle yaşamıyorum. Eğer onlar benim iyi olmamı istiyorlarsa bunu kabul edeceklerdir çünkü şu an sizinle yaşamazsam nasıl iyi olacağımı bilmiyorum."

"Rüzgâr doğduğunda hayatım bu kadar rahat olmayacak. Geceleri uyuyamayacağım. Seni de uyutamayacağız bazı geceler."

Gülümsedi. "Sence uykumu sizden daha mı çok önemsiyorum? Aksine, uykusuz kalacaksam böyle mantıklı nedenler yüzünden kalayım." dedi.

"Yalnız kalmak istediğin zamanlar olacak. Bekar bir adamsın sonuçta. Hep böyle gitti. Ben tek kişi gelmiyorum evine. Üç kişi giriyoruz çatının altına. Yalnız kalmak eskisi gibi kolay olmayacak." dedim.

Gözlerim içine baktı. "Ben artık yalnız kalmak istemiyorum." dedi. Yutkundu. "Eğer yalnızlık yine hayatımda olmak zorundaysa, izin ver de seninle yalnız kalayım."

"Son bir sorum var." dedim bunların üzerine. Pür dikkat beni dinlemeye başladı. "Bizimle yaşamayı neden bu kadar çok istiyorsun?"

Yutkundu. Bir süre konuşmadı, yüzümü inceledi. Sonra derin bir iç çekti. "Çünkü sen artık her yerdesin. Aklımdasın, yanımdasın, düşümdesin, gölgemdesin, işimdesin, evimdesin. Sen zaten çoktan hayatımı kapladın. Seninle günümü geçirip, Yaz ile vakit geçirdikten sonra o dört duvarın çatısının altına gitmek artık zor geliyor. Senin olmadığın yerde hiçbir anlam yok artık. Bir kere evime uğradın Mayıs ve her şeyi yeniden anlamlandırdın. Dokunuşunla, varlığınla evimi zenginleştirdin. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Ben de, çatımın altı da."

Yerimde kıpırdandım. Sözleri asiydi. Konuşan kendisiydi ama hakimiyeti onda değil gibiydi. "Bu ne demek?" diye sordum.

"Benimle yaşarsan, dün söylediğin gibi beni yaşarsan hepsinin cevabını alacaksın." dedi.

Derin bir nefes aldım. Bunu şimdi düşünürsem her şeyden vazgeçebilecek kadar kendimde kaybolurdum yine. "Son bir sorum var." dediğimde gözlerime ilgiyle baktı. "Kediye alerjin var mı?" diye sorduğumda ilk olarak kaşlarını çattı, sonra başını iki yana salladı.

"Güzel." diye mırıldandım. Heyecanı yüzünden okunuyordu çünkü gözlerime baktığımda teklifi çoktan kabul ettiğimi görebiliyordu. "Eğer senin evine yerleşeceksek, bir kedi sahipleneceğiz çünkü."

"O nereden çıktı?" diye sordu. Öylesine bir soruydu çünkü çoktan kabul ettiğini biliyordum. Sadece merak etmişti.

"Kayınbabamlar evimi yerle bir ettiğinde Yaz'a evimize bir kedi girdiğini ve her yeri kedinin dağıttığını söylemiştim. Yaz, kediyi sahiplenmek istemişti. Ben de kedinin kaçtığını söylemiştim ama bir söz de vermiştim. Bir kedi sahipleneceğimizi söylemiştim." Gülümsedim. "Eğer bir kedi sahiplenirsek senin evine taşınırız Şafak." dedim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları