Ayla Dikmen- Anlamazdın

Kalbim bomboş kaldı sanma,

Acılar geçer zamanla.

Aşka tövbe demem ben,

Görürsün sevince yeniden.

☂

MAYIS

Yorgunsun ama bu tatlı bir yorgunluk. Uykusuzsun ama uyanıkken çok mutlusun. Ağrıların var ama o ağrılarının sebebi sana çok güzel bakıyor. Kıyafetlerin eskisi gibi şık değil ama evinde, kendi pijamalarınlasın. Birçok sorumluluğun var ama yanında sana yardım eden biri var.

Eğer bir haftamı tanımlamak isteseydim yalnızca bu cümleleri kurardım. Hayatım çok hızlı bir şekilde değişmişti. Kendimi bir koşturmacanın içinde ama aynı zamanda huzurlu bir dinginliğin içinde bulmuştum.

Eve geleli, Rüzgâr'ı kendi çatımız altına alalı, bir hafta olmuştu. Gece uyuyamıyordum, uyanıkken sürekli Rüzgâr'ın ihtiyaçlarını gideriyordum. Emziriyordum, gaz çıkartıyordum, uyutuyordum ve bu döngü sonsuza kadar devam ediyordu. Miniğimin yaptığı tek şey uyumak ve yediğini çıkarmak olsa da etrafında insanları dört döndürüyordu.

Yaz'ın okulu bitmişti. Yaz tatiline girmişti ve Şafak ile bir süredir kurs arayışı içerisindelerdi. Dört gün önce Şafak'ın çalışma odasında dördümüz Yaz için yaz kurslarını araştırmıştık. Şafak hepsini not almıştı ve iki gündür Yaz'ı kahvaltı yapar yapmaz kurslarla görüşmek için götürüyordu. Akşama doğru geliyorlar ve sonra akşam yemeği yiyor, beraber vakit geçiriyorduk.

Şafak, Yaz'ın bir satranç kursuna gitmesi gerektiğine inanıyordu ve Yaz da bunu çok istiyordu. Bu yüzden bu konuda çok hassas davranıp en doğru yeri sonunda bulmuşlardı. Kızım aynı zamanda bir enstrüman çalmak istediğini de söylemişti ve Şafak, beyin gelişimi için piyanonun çok iyi bir seçenek olduğunu anlatmıştı. Yaz ile birkaç piyano videosu izlediler. Yaz heveslendi ve ertesi gün de piyano kursu için bir arayış başladı. Birkaç hafta bu tempoda gidecekti ve hâlâ üretken olmak istiyorsa başka kurslara da bakacaklardı.

Neyse ki kurs arayışımız sonunda bitmişti. Ben ve Rüzgâr, kendi sağlığımız için bu haftayı evde geçirmiştik. Karnım yavaş yavaş eski haline dönüyordu ama hâlâ 2 aylık hamileymişim gibi bir karnım vardı. Evde olmaktan hoşlanmıyordum. Senelerimi bir dört duvar arasında geçirdiğim için evde tek kalınca kendimi çok yalnız hissediyordum. Yine de kendimi meşgul edecek birkaç şeyim vardı. Mesela Rüzgâr uyurken üniversite sınavına çalışıyordum. Türkçe testleri çözüyor, konu videoları izliyordum. Matematik kısmında Şafak'tan söz almıştım. Bana konuları anlatacaktı Yaz'ın kurs işleri biter bitmez.

Akşamları yalnız kalamıyordum. Şafak hava kararmadan eve dönüyordu bu yüzden. Hâlâ yaşadıklarımızın izlerini üzerimde taşıyordum. Şafak ile olanları bir daha hiç konuşmasak da neler hissettiğimin farkındaydı. Bu yüzden elinden geldiğince yanımda oluyor, ailemle ilgileniyordu.

Baran, ben ve Rüzgâr evdeyken bahçede görev başında oluyordu. Bir ihtiyacımız olduğunda Ömer Abi yoksa ondan rica ediyordum. Onu dün öğleden sonra, Rüzgâr uyurken bir kahve içmeye davet etmiştim ve beni kırmamıştı. Pek konuşkan biri değildi ama yanımızda olduğu için memnundu. Bunu konuşurken fark etmiştim. Şafak ile aralarında sağlam bir bağ vardı. Ne zaman birbirlerini görseler dostça selam veriyorlardı hatta bazen el selamlaşması, sarılma gibi şeyler de yapıyorlardı. Şafak'ın Ömer Abi ile bile böyle bir ilişkisi yoktu. Baran'a Şafak'a sorduğumdaysa "Yaşım ondan daha büyüktür ama o babam gibidir." demişti. Ben bunu duyunca şaşırmıştım tabii. Sonra açıklamıştı. "Oğuz Bey, -Şafak'ın babası- bir baba oldu benim için. Kaybettiğim babamdan hiçbir farkı yoktu ve onu kaybettiğimde kendi babamı kaybettiğimden daha çok üzülmüştüm." demişti. Ardından eklemişti. "Şafak Bey, Oğuz Bey'in kopyası gibidir. Korumacı tavrı, dikbaşlılığı, dürüstlüğü ve olgunluğuyla bana Oğuz Bey'i hatırlatıyor. Ona her baktığımda bu yüzden babamı görüyorum." diyerek açıklama yapmıştı.

Oğuz Bey'i hiç tanımamıştım ama Şafak gibi bir evlat yetiştiren kişinin saygı duyulması gereken biri olduğunu biliyordum.

Yağmur ve Hakan iki günde bir akşam yemeğine geliyorlardı. Yağmur, Rüzgâr ile sürekli konuşuyordu. Birçok şeyden -mantıklı veya mantıksız- bahsediyordu. Hakan da onları dinliyordu. Bazen sohbete dahil oluyor, Rüzgâr ikisine bakarken ikisi herhangi bir konuda tatlı tatlı tartışıyorlardı. Dün Yağmur, Hakan'ın yanağından makas almıştı ve Hakan, kalp krizi geçiriyormuş gibi donup kalmıştı. Yağmur keyiflenmiş, bu sefer de yanaklarını sıkmıştı ve Hakan bayılma numarası yapmıştı. Yağmur ile kıkırdadıklarında Şafak ve ben, gülen gözlerle onları izlemiştik.

İşte böyle. Bir haftam böyle gelip geçti. Kahveyaz'a gitmek için bir hafta daha tanımıştım kendime. Her ne kadar sağlıklı olsam da hem Rüzgâr hem de kendim için bir haftayı evde geçirmem daha sağlıklıydı. Hem Yağmur işin üstesinden çok güzel geliyordu. Hiç şikâyeti yoktu. Ayrıca poğaçalarımı yapmaya devam ediyordum. Sadece dükkanımın fırınında pişirmiyordum. Hamuru sabah erkenden kalkıp hazırlıyordum ve Ömer Abi de her sabah Kahveyaz'a götürüyordu. Yağmur da fırınlıyor, müşteriler için hazırlıyordu.

Bugün sabah poğaçalar dışında aynı zamanda kek ve kurabiye de yapmıştım çünkü Yaz, Koray'ı bugün evimizde misafir ediyordu. Şu an odasında Deva ile oynuyorlardı. Seslerini duyuyordum.

Şafak işteydi. Ben de Rüzgâr'ı kendime kundaklamıştım. Başını göğsüme yaslayacak şekilde çarşafla kendime bağlamıştım yani. Bunu Konya'dayken Yaz için çok yapmıştım. Böylece ne kızımdan ayrılıyor ne de işleri bekletiyordum. Rüzgâr da böyle gezmeyi sevmiş olmalıydı çünkü hiç ağlamıyordu.

Akşam yemeğini yapmak için Şafak'ı bekliyordum çünkü bu konuda oldukça ciddiydi. Hiçbir ev işini tek başıma yapmayacağıma dair söz bile verdirtmişti. Ben ne kadar yorulacaksam o da o kadar yorulmalıymış. Ben de kararına saygı duydum elbette. Yalnızca canımın istediği mutfak işlerini kendim yapıyordum. Mesela şu an kendime meyve soyma işi gibi.

Yaz meyvelerinden güzel bir kâse hazırlamıştım kendime ve verandada oğlumla keyif yapmayı planlıyordum. Tek başıma planlamıştım ama Şafak'ın eve geldiğini işitince bu planın değiştiğini anladım.

"Ben geldim!" diye seslendi ve "Mutfaktayım!" diye yanıt verdim ona. Birkaç saniye içerisinde mutfağa geldi. Beni ve Rüzgâr'ı bu şekilde görünce yüzündeki günün yorgunluğunu yansıtan ifadesi yumuşadı. Gülümsedi. Kravatını gevşetti ve yanımıza gelmeden önce ellerini yıkadı. Ellerini havluya silerken, "Bu Minik Kasırga, senin karnından ayrılmaya pek istekli değil galiba." dedi eğlenir bir tonda.

Rüzgâr'ı ona bakacak şekilde hafifçe kendimi çevirdim ve "Maalesef, biz ayrılmaz bir ikiliyiz." dedim keyifli bir tonda.

Şafak'ın gülüşü büyüdü ve yanımıza geldi. "Ama ben yine sana sarılamıyorum. Dokuz ay değil miydi bu cezam?" dedi alayla.

"İşte ne güzel. Aylarca üçümüz sarıldık. Demek ki sen Rüzgâr'a sarılmak istemiyordun. Aman, Kasırga duymasın." deyip Rüzgâr'ın minik kulaklarını kapatır gibi yaptım. Şafak, "sen ne kadar kötüsün" bakışı attı ama gülümsüyordu da.

"Bir de bu pencereden bakmak lazım tabii." deyip kollarını açtı. Bir kolunu omzumdan, diğer kolunu da Rüzgâr'ı saracak şekilde etrafıma doladı. Başımı göğsüne yasladığımda sakin, yorgun bir nefes aldı. Kokusu, sabah işe giderken ona sarıldığımda aldığım kokuyla aynıydı.

Tuhaf ve adı konulmamış bir ilişkimiz vardı. Bunu kabul ediyorum, bunu kabul ediyor. Yağmur beni hâlâ nasıl öpüşmediğimiz konusunda darlıyordu. Aynı evin içerisinde yaşayıp nasıl olur da yakınlaşmamıştık, anlamıyordu. Aynı zamanda Hakan'ın da Şafak'ı darladığını, aslında Yağmur'un zoruyla bunu yaptığını, Yağmur bana anlatıyordu.

Biz şimdilik bunu kabullenmiştik. Bir ad koymak için hem fazla vakit geçirmiş hem de aslında yeterince vakit geçirememiştik. Bunu Yağmur'a anlatamıyordum ama Şafak sabırlıydı, beni anlıyordu. Bunu hiç konuşmasak da bir şeyler başlayacaksa aramızda, bunun hemen olmaması gerektiğini biliyordu.

Şafak sabırlı bir adamdı. Bunu bilmiyor, bunu yaşıyordum.

Böyle anlayışlı biriyle olmak, kendimi şanslı hissettiriyordu.

Şafak bizden ayrıldıktan sonra Rüzgâr'a doğru eğildi ve eliyle tüy gibi saçlarını okşayıp başının üzerinden öptü. Bebek kokusu onu büyülüyordu ve Rüzgâr'ı koklamaktan keyif alıyordu. Sonra derin bir "Oh!" çekiyor, narince bir daha öpüyordu. Rüzgâr onun hakkında ne hissediyordu, bilmiyordum ama ben çok şey hissediyordum.

Kan bağı olmayan bir bebeğin üzerine böylesine titremesi herkesin yaşayacağı bir olay değildi. Kendimi bu konuda da çok şanslı hissediyordum.

Şafak, Rüzgâr'ın yanağını okşarken meyve kasesinde doğradığım bir dilim şeftaliyi çatala batırdım ve Şafak'a uzattım. Aslında ağzına tıktım desem daha doğru olur ama ben kibar bir kadınım. Şafak gülümsedi şeftaliyi yerken. Kendim de bir tane attım ağzıma.

Şafak üzerini değiştirmek ve Yaz ile Koray'ı kontrol etmek için üst kata çıktı. Ben de verandadaki salıncağa kuruldum. Hafifçe sallanırken bir yandan meyve yiyor bir yandan da Rüzgâr ile konuşuyordum.

Onunla Yusuf hakkında konuşuyordum. Bunu yapmalıydım ve yapıyordum da. Oğlum, babasını her yaşta tanımalıydı. Onu göremese de onu duymalıydı. Onu duyamasa da onun hakkında olanları duymalıydı.

Ağzımda kiraz varken konuşmaya devam ettim. "On altı yaşındayken okulun piknik etkinliği vardı. Baban o zamanlar lisenin en uzun çocuğuydu. Sana bunu söyledim mi, bilmiyorum oğlum ama artık biliyorsun. Boyu çok uzundu ve çok güzel basketbol oynardı. Hiç eğitimini almadan başlamıştı basketbola ve hocamızı çok etkilemişti. Doğuştan gelen bir yeteneği vardı. Bu yüzden hemen okul takımına girdi. Neyse," deyip şeftaliyi attım ağzıma. "Basketbol anılarımızı sonra anlatırım ama annenin çok iyi bir tezahüratçı olduğunu bilmeli ve gurur duymalısın oğlum. Babanı tribünde çok iyi desteklerdim. Bu konuda hiç mütevazı olamayacağım." Kiraz yedim.

"Neyse konumuza dönelim. Pikniğe gitmiştik. Üç sınıf beraber gitmiştik ve baban saatlerce basketbol oynamıştı. Öğle vakti geldi. Köfte ekmek yiyecektik. Sıra çok uzundu. Baban çok acıkmıştı ve sıra bitmiyordu. Sonra hinlik peşinde olan bu baban var ya, beni bayılma numarası yapmam konusunda ikna etti çünkü eğer yapmazsam birkaç dakika sonra kendisi gerçekten bayılacaktı. Bütün karizmam çizilir diyerek beni ikna etti ve ben bayılma numarası yaptım. Baban bağırıyor, 'Yardım edin, tansiyonu düştü!' diyerek herkesin dikkatini çekiyordu. Zaten ilgiyi üzerinde çok çabuk toplardı. O an ilgi odağı olması gereken kişi ben olsam bile." Birkaç üzüm attım ağzıma. İç çektim.

"Burnuma tutulan kolonyayı hatırlıyorum. Baygın olmadığım için o kolonyayı dolu dolu içime çekmiştim ve neredeyse öksürecektim. Birkaç dakika sonra ayılmış numarası yaptım. Hocalar hemen bana ve Yusuf'a üç yarım köfte ekmek verdi. Baban, hocalara beni sakin bir yere oturtacağını ve düzelene kadar başında bekleyeceğini söyledi. Sonra biz aşağıdaki gölün oraya gittik. Birer köfte ekmek yiyecekken o iki, ben bir yarım ekmek köfte yedim. İki tane yiyebildiği için çok mutluydu ve her ısırıktan sonra beni öpüp teşekkür ediyordu. İşte böyle oğlum. Baban kazanmasını hep bildi ve bir şekilde istediğinden daha fazlasını elde etmeyi hep başardı."

Rüzgâr'ın uyuması için yerimde hafifçe sallandım. Uyuyunca beşiğine yatıracak ve Şafak ile akşam yemeğini hazırlamaya başlayacaktım. Tam, Şafak'ın nerede olduğunu düşünüp eve doğru bakmıştım ki Şafak'ın duvara yaslanırken bize baktığını gördüm. Biraz önceki gibi neşeli değildi ama ben ona bakınca tebessüm etti.

"Neden oradasın?" diye sordum.

"Sizi bölmek istemedim." dedi. Anlattığım hikâyeyi duymuş olmalıydı.

ŞAFAK

Yapamıyorum. O adamı kabullenemiyorum. Mayıs'ın anlattıklarından sonra Yusuf'u iyi bir insan olarak gözümde canlandıramıyorum. Ne kadar istesem de olmuyor. Belki ondan nefret etmeye hakkım olmamalıydı ama ondan nefret ediyordum.

Yusuf, Mayıs'a affedilmemesi gereken şeyler yapmıştı. İncinmesinden korktuğum için dokunurken iki kez düşündüğüm kadına, kabul edemeyeceğim şekillerde dokunmuştu. Rızası olmadan. Kocası olması umurumda değildi. Mayıs'ın yaşadıklarını görmeyi reddedip yalnızca kendi istekleri için ona dokunmuştu. Bu da yetmezmiş gibi Mayıs'ın ömrü boyunca taşıyacağı ve saklayacağı bir yara açmıştı.

Affedemiyorum. Asla kabullenemiyorum. Sakin gözüküyorum ama Mayıs'ın yaşadıklarını hazmedemiyorum. Onun üzerine düşüyorum, yaşadıklarını unutsun ve yaşattıklarım, yaşadıklarına gölge düşürsün istiyorum. Başarıyor muyum bilmiyorum. Mayıs duygularını iyi saklayan biri. Bazen ben bile onu göremiyorum.

Mesela şimdi. Gözlerime bakıyor ama bir perde var. Oraya ulaşmamı istemiyor. İnce bir perde ama bunca şeyden sonra aramızdaki en büyük engel de o işte. Bir adımız yok, nasıl bir ilişki içerisinde olduğumuzu biz de bilmiyoruz. Bizi ayıran da o perde. Yusuf.

Mayıs için Yusuf'un önemini anlıyorum. Gerçekten anlıyorum ama nasıl yapıyor merak ediyorum. Onca şeyi yaşadıktan sonra çocuklarına Yusuf'u nasıl böyle anlatabiliyor? Canı yanmıyor mu? Yanıyor. Yanıyor, biliyorum.

Yusuf'un iyi bir baba olduğunu biliyorum ama bu onu iyi bir adam yapmıyor. Mayıs da bunu biliyor ve bu gerçek onun canını yakıyor. Yusuf'a kızma lüksünün olmadığına inanıyor çünkü onun emaneti olan iki çocuğa babasını anlatmayı bir borç biliyor. Onlara baba olan Yusuf'u anlatıyor ama koca olan Yusuf'u hep kendisine saklıyor.

Canı yanıyor, biliyorum ve canım yanıyor. O perdeyi nasıl aşacağımızı bilememek canımı yakıyor. Daha fazlası olmak isterken atacağımız adımın bizi nereye sürükleyeceğini görmemizi engelleyen o perdeyi ne yapacağımızı bilmiyoruz.

Bildiğim tek şey var. Yusuf'tan nefret ediyorum. İyi bir baba olması onu hayatta tutmadı. O iyi bir koca, iyi bir adam da olmalıydı. Bu yüzden bunu ömrüm boyunca içimde tutmam gerekse de Yusuf'tan ömrüm boyunca nefret etmeye devam edeceğim.

Onun hakkında dinlediğim bu hikayeler -Mayıs'ın az önce anlattığı piknik anısı- Yusuf'u güzelleştirmiyor. Onun nasıl biri olduğunu bildiğim için aslında her hikâyede nasıl bencil bir adam olduğunu daha iyi anlıyorum. Mayıs bunu anlayamaz çünkü onu o zamanlarda seviyordu.

Mayıs, Yusuf'u hâlâ seviyor mu peki?

Bu soruyu düşününce bile kalbim sıkışıyor ama sorup durmadan da edemiyorum. Yusuf'a karşı tam olarak ne hissediyor? Ben neredeyim? Ben onun için neredeyim? Bir yerim var mı? Yusuf'un yerini asla istemiyorum ama onda benim için bir yer var mı?

Seviyor musun beni Mayıs?

Bunu sesli söyleyemiyorum ama ben seni çok seviyorum. Sevmenin ötesindeyim. Sana bağlıyım.

Duyman lazım sesimi.

Duyurmam lazım sesimi.

MAYIS

Şafak ile akşam yemeğini hazırladıktan sonra Yaz ve Koray masaya geldi. Şafak, Yaz'ın kurslarına ilgilendiği gibi aynı zamanda Koray'ın da kursları konusunda ilgileniyordu. Onu bir matematik kursuna yazdırmıştı. Aynı zamanda Yaz'ın piyano kursunun yan binasındaki keman kursuna da kaydettirmişti. Koray'ın ailesini ziyaret etmiş, diğer iki kardeşine de burs vermeye başlamıştı. Annesini de yatırım yaptığı bir şirkete, iyi bir referans mektubuyla işe aldırmıştı.

Koray'ın annesi dün gece beni aramıştı ve ağlayarak içini dökmüştü bana. Şafak'ın yardımlarına belli etmese de çok ihtiyacı olduğundan söz etmişti. Eşini kaybettikten sonra tek başına üç çocuğu büyütmenin zorluklarından konuşmuş, ben de elimden geldiği kadar onu teselli etmiştim. Şimdi çok güzel bir işi, çocukları için de çok güzel gelecek hayalleri vardı.

Şafak, Koray'ın annesi Büşra Hanım ile konuştuğumu bilmiyordu ama ben ona her baktığımda alçak gönüllüğünün ruhuna nasıl ışıklar saçtığını görebiliyordum.

Yemeği gülerek, konuşarak, bazen de sessizlik içerisinde yedik. Yaz ve Koray, sofrayı toplamamıza yardım ettikten sonra odalarına çekildiler. Koray bugün bizde kalacaktı ve birkaç saat daha oynamalarına izin verdim. Sonra yataklarına yatıracaktım.

Şafak ile mutfağı toparladıktan sonra Şafak'ın çalışma odasına geçip iki saate yakın çalıştık. Ben hem Rüzgâr ile ilgilenip hem ders çalıştım. Şafak da kendi işleriyle ilgilenip benim odaklanmam gereken yerlerde Rüzgâr ile ilgilendi.

İki saat sonra Yaz ve Koray'ı yatırdım. Deva'nın mamasını kabına koyup onun için yaptırdığımız kedi evine yerleştirdim. Şafak ile film izlemeye karar vermiştik ve o abur cuburlarımızı hazırlarken ben de hızlı ve kısa bir duş almıştım. Üzerime kiraz desenli şortlu pijama takımımı giymiştim ve saçlarımı ıslak bırakmıştım.

Mutfaktan patlamış mısır kokusu gelmeye başlamıştı ve kokusunu içime çekip adımlarımı hızlandırdım. Ben merdivenleri inerken Şafak da mutfaktan elinde kaselerle çıkmıştı. Hızlıca ona yetişip mısır kasesinden birkaç mısır aldım. Önce Şafak'a uzattım, sonra kendim yedim.

Ağzı doluyken, "Sehpaya koymamı bekleyemedin mi?" dedi gülerek.

"Böyle tadı daha güzel." deyip tekrar mısır aldım. Şafak gülümseyerek sehpaya bıraktı kaseleri ve yanıma oturdu. Filmi çoktan seçmişti. Başlatılmayı bekliyordu.

Me Before You, filmini izleyecektik. İlk önce yanıma oturdu ve cips kasesini kucağına koydu. Ben de mısır kasesini kucağıma aldım. Bacaklarımızı sehpaya uzattık ve arkamıza yaslandık. Filmin ilk yarım saatinden sonra Şafak, kolunu omzumun ardına attı. Kendimi ona yaklaşma isteğiyle dolup taşarken buldum ve ona yaklaştım. Alnımı, onun boynuna değecek şekilde tenine yasladım.

Filmin birinci saatinden sonra Şafak'ın parmakları çıplak kollarımda gezmeye başladı. Kendince bir şeyler çizdi, sildi. Kendince dokundu, bazen durdu, bazen okşadı, bazen çizer gibi üzerinden geçti. Aşı izimin etrafında dolandı parmakları. Sanki her bir santimine dokunmak ister gibi hiç boşluk bırakmadan çizgiler çizdi.

Filmin mutlu sonla biteceğine çok inanmıştım. Son yarım saatinde Şafak'ın hareketlerini hissedemeyecek kadar filme odaklanmıştım. Film bittiğinde ağladığımı fark ettim. Çenem titredi. Gözlerimi kapattım. Şafak bana daha sıkı sarıldı, ben de bir an elimden geldiğince küçülüp başımı onun omzuna yasladım.

Şafak hiçbir şey söylemedi. Onun yüzüne bakamadım bile. Yalnızca ona sığındım.

Birkaç dakika sonra benden ayrıldı ve ayağa kalktı. Elini bana uzattı. Yanaklarım gözyaşlarımla ıslanmışken onun elini tuttum. Beni, mutfağın yanındaki o hiç girmediğim odaya sürükledi. Elimi hiç bırakmadı, kapıyı açtı, içeri girdi, içeri girdim.

İki berjer vardı odada, camın hemen önünde. Bir kilim seriliydi yerde. Yuvarlak ve beyaz. Solumdaki duvarda tablolar vardı. Sağımdaki dolap ise bir plak kitaplığıydı. Şafak elimi bıraktı ve sanki almak için bekliyormuş gibi bir çırpıda bir plağı eline aldı ve soldaki komodinin üzerinde duran plak çalara plağı yerleştirdi.

Ben olduğum yerde dururken plaktan şarkı duyuldu. Bana döndü. Gözlerine baktım. Yüzünde mimik oynamıyordu. Ne yaptığını anlayamayacağım kadar ifadesizdi. Sonra karşıma geçti, elini tekrar uzattı. Elini tuttum. Diğer eliyle belimi kavradı. Belimden sırtıma doğru hareket ettirdi elini ve midemde kasılmalar hissedeceğim bir dokunuşla beni kendisine doğru çekti.

Sevilirken bilmedin mi?

Ben söylerken gülmedin mi?

Falımızda hasret var, ayrılık var demedim mi?

Sözler duyulmaya başlarken yerimizde hafifçe kıpırdamaya başladık. Minik adımlarla dans etmeye başladık. Ne hissedeceğimi bilemedim ama çok şey hissettim. Kahve gözleri, odanın loş ışığında siyah bir inci gibi parlıyordu. Gözlerine bakmak, gözlerine doymak için yeterli gelmedi o an. Başka bir şey gerekti bu güzelliği kabul etmem için. Bana böylesine güzel bakarken onun bakışlarını ruhuma çekmek yeterli gelmiyordu. Sanki ruhumda bir cennet yaratmamış gibi onun bakışlarından daha çok şey almak istedim. Daha çok şey hissetmek istedim.

Doyumsuzdum.

Biliyorum, o da benden farksız değil.

Anlamazdın anlamazdın,

Kadere de inanmazdın.

Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,

Ben olmasam bile hayat gülsün sana.

Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Şarkının sözlerini duymaya devam ettikçe şarkının bu geceye ne kadar uyduğunu daha iyi anladım. Kalbim sıkıştı sözleri dinledikçe çünkü Şafak, sözleri içime çekmemi ister gibi bakıyordu gözlerime. Dediklerine uydum. Her bir sözü kalbime kazır gibi dinledim.

Gözlerimi gözlerinden hiç çekmedim. Gözlerim doldu, anbean izledi. Ağlamak üzere olduğum için burnum kızarmıştı ama görüyor muydu, bilmiyordum. Belimi daha iyi kavrayıp beni biraz daha kendisine çekti. Yeterli gelmedi. Daha çok istedim, daha çok istedi.

Kendimi cehennemde sonsuza kadar yanacak bir günahkâr gibi hissettim ama bu beni korkutmadı. Aksine, günahı hissettikçe daha çok yanmak istedim.

Kalbim bomboş kaldı sanma,

Acılar geçer zamanla.

Aşka tövbe demem ben,

Görürsün sevince yeniden.

Sözleri duyduğumda gözlerimde yaşlar biraz daha hızlandı. Ağlıyordum ince ince ama gözlerimi ondan hiç çekmedim. Döktüğüm her bir gözyaşını izledi. Akıttığım zehri, kapatmaya çalıştığım yaraları ve aralamaya çalıştığım perdenin kayıp gidişini izledi.

Ağzını bıçak açmazken ne çok şey anlattı bana. İçim ürperdi sessiz yakarışlarıyla. Gözlerindeki ışık, yüzündeki ifade, dokunuşlarındaki sıcaklık beni sarhoş etti. Yasını sarhoşken de unutamayan, acısını bastırsın diye içkiden medet uman bir umutsuz virane gibi hissettim kendimi.

Anlamazdın anlamazdın,

Kadere de inanmazdın.

Hani sen acı veren kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,

Ben olmasam bile hayat gülsün sana.

Günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.

Dilerim ki mutlu ol sevgilim. Ben olmasam bile hayat gülsün sana.

Bu sözü ne yapayım ben? Bu sözü nasıl kabul edeyim? Bu sözle hayatıma nasıl devam edeyim? Ben ne yapayım? Ben nasıl yaşayayım?

Söyle Şafak, ben nasıl seveyim seni? Kalbime söz geçiremiyorum ama şarkı sözleri bile beni sana çağırırken nasıl yapayım bunu?

Dayanamıyorum bu halimize ama nasıl yapayım?

Ben bilmiyorum, sen yap. Yalvarırım bir şey yap.

"Acılar geçer zamanla." dedi. Şarkı bitti. Dans etmeyi bıraktık. Sağ elini yüzüme çıkardı ve tenimi okşadı.

"Aşka tövbe demem ben." dediğimde keskin bir nefes aldı. Yanaklarımdaki ıslaklığı baş parmağıyla silerken başını biraz daha eğdi bana. Sakallarına dokunmak istedim. Onun teninde, benim tenimde gezindiği gibi gezinmek istedim ama kollarımı kullanamayacak kadar sarhoş olmuş gibiydim.

"Görürsün sevince yeniden." dedi. Sesi tok ve boğuktu. Gözlerimdeki gözleri dudaklarıma indi. Parmağı dudağıma doğru kıvrıldı ve dudaklarımda parmağını hissettiğimde keskin bir nefes aldım. Göğsüm sıkıştı.

"Görürsün sevince yeniden." dediğimde keskin, kesik bir nefes aldı. Ne yapacağını biliyordum ve yapmasını istiyordum. Kaçmak istemiyordum. Onu istiyordum. Ne olursa olsun, kim olursam olayım, ne sorumluluklarım olursa olsun, ne günahım olursa olsun ben şu an onun beni öpmesini istiyorum.

Dudaklarını dudaklarımın üzerinde hissettiğimde kalbim durdu. Göğsüm sıkıştı. Ellerim benden izin almadan yüzüne tırmandı ve dakikalardır dokunmak için yanıp tutuştuğum tenine dokundu. Sakalları avuçlarıma battı ve bu inanılmaz bir histi.

Ona dokunduğum anda dudakları daha sert kapandı dudaklarıma. Parmak uçlarımda yükseldim, belimi bir eliyle kavrayıp kendisine çekti. Diğer eli boynum ve yüzüm arasında kaldı. Tenimi okşamak yerine tenime tutunuyordu sanki.

Midem kasıldı. Ona daha çok yaklaştığımda ve dudakları dudaklarımda daha kalıcı bir baskıyla dolandıkça aklımı yitireceğim sandım. Teni yumuşaktı. Hem dudakları hem de sakallarının örttüğü teni... Dokundukça dokunmak istedim, yaklaştıkça yaklaşmak istedim.

Dudaklarını dudaklarımdan ayırdı ama geri çekilmedi. Gözlerim kapalıydı, yüzünü görmüyordum ama sesi çok netti. "Sana bağlıyım Mayıs." dedi. Konuşurken dudakları dudaklarıma çarptı. "Sana etimin kemiğime olduğundan daha bağlıyım. Sana aklımın kalbime bağlı olduğundan daha bağlıyım." Dudaklarımdan öptü ve tenimden bir nefes çekti. "Sana bir çiçeğin toprağa bağlandığı gibi bağlıyım. Sana bir balığın suya bağlandığı gibi bağlıyım." Boynumdaki parmakları tenimi okşarken dudaklarımdan tekrar öptü. "Sana ihtiyacım var."

"Şafak." dediğimde beni öperek susturdu.

"Yalnızca dinle." dedi. "Sadece birkaç sözüm var. Dilim sadece bunlara dönüyor." Tekrar öptü beni. "Dinle ve yalvarırım, burada ol."

Başımla onayladım onu. Alnımı alnına yasladım, dudaklarımıza bu mesafe bile çok gelmiş gibi hissettirdi.

"Seni sevmenin ötesine geçtim ben. Sen bunun için hiç uğraş vermedin ama bu arsız adam bunu hep istedi. Seni gördüğü ilk andan beridir her şeyden çok istedi. Seni ve senin getirdiğin her şeyi gözü kapalı kabul etti." Dudaklarımdan tekrar öptü. "Doymadı." Bir daha öptü. Düşüp bayılacağımı bilmeden öptü. "Doymadı ve doymuyor." Bir kere daha öptü. "Seni her şeyim yaptım ve bundan hiç pişman değilim. Seni hayatımın her bir zerresine aldım. Hiç pişman değilim. Aklımı fikrimi sen yaptım. Hiç pişman değilim. Seni varlığımın amacı yaptım. Hiç pişman değilim. Bu çaresiz adam, seni her uzvuna katmaktan hiç pişman değil."

Bir nefes aldı. "Sen yokken taş kalpli bir adam değildim ama sen hayatıma girince yaşamayı bilmediğimi anladım. Sende yaşamı gördüm. Gülmenin nasıl bir şey olduğunu biliyordum, gülmeyen bir adam değildim ama gülmek istemiyordum. Sende tebessümü gördüm. Çiçekleri bilirdim ama onları koklamak aklıma gelmezdi. Sende çiçekleri gördüm. Başımı sokacak bir çatı hep buldum ama bir yuvam olmadı. Sende yuvayı gördüm."

Sarhoştum. Ona sarhoş olmuştum. Ona divane olmuştum.

Dudaklarımı dudaklarına yaklaştırdım ve fısıldadım. "Sana yaşamım. Sana tebessümüm. Sana çiçeğim. Sana yuvayım." Derin bir nefes çekti tenimin üzerinden. Belimdeki elini sıklaştırdı. Beni daha çok kendisine çekti. Dudaklarından öptüğümde can çekişir gibi yüzünü buruşturdu. Ayrılmak istemedim, ayrılmaya hiç istekli değildi. Ben dudaklarımı çekmeye çalıştıkça bana doğru geldi. Dudaklarım dudaklarının üzerindeyken, "Sana bağlıyım." dedim.

Sesli bir nefes verip dudaklarıma kapandı. Beni suyu, toprağı, havası benmişim gibi öptü. Öyle bir istek, öyle bir ihtiyaçla.

Benden ayrıldı ve "Bu ânın büyüsü yarın sabah bozulacak mı bilmiyorum ama bu gece seni kollarımda uyutmama izin ver." dedi ve birkaç saniye gözlerime baktıktan sonra ekledi. "Bu gece, alacakaranlık senin uzağındayken gelirse, artık bütün geceler zehir olur bana."

İtiraz etmedim.

Salonda uyuyan Rüzgâr'ı yatağından aldı ve göğsüne güzelce yatırdıktan sonra elimden tuttu. Odama götürdü bizi. Rüzgâr'ı beşiğine yatırmadan önce emzirdim ve öyle yatırdım. Ben yatakta otururken koltuğumda oturup dışarıyı izledi. İkimiz hiç konuşmadık, Rüzgâr da sanki mızmızlanmamak için bu geceyi seçmiş gibi huzurla emdi ve uyudu. Ben Rüzgâr'ı yatağına yatırırken o Yaz ve Koray'ı kontrol etmeye gitti. Sessizce geri geldi. Balkonumun kapısının pervazına yaslanmış ve dışarıyı izleyip onu beklerken o odama geri geldi. Elimden tuttu. Yatağın yanına geldiğimizde pikeyi benim için açtı ve ben usulca yatağıma yattıktan sonra o da diğer taraftan dolanıp yatağıma girdi.

İkimiz de ayrı yastıklarda yatarken bir süre birbirimizi izledik. Ne kadar vakit geçtiğini hiç bilmiyorum ama vaktin aktığını da hiç hissetmedim. Onun güzel yüzünü sanki kendime aitmiş gibi izledim. Onunla sabah konuşacaktım ama şu an yalnızca susmayı seçtim.

Perde düşmüşken ve odama güneş dolarken güneşin gözlerimi yakmasını göz ardı ettim ve yalnızca tenime güneşi çağırdım.

Şafak'a sokuldum.

Göğsü ve boynu arasındaki girintiye başımı yasladım. Elimi kalbine koydum ve göğüs kafesinin duvarlarını yumruklar gibi atan kalbini avcumun içine hapsettim. Başımın altındaki kolu sırtıma doğru uzanıp beni kendisine doğru çekti. Diğer eli yüzüme tırmandı ve yanağımı baş parmağı ile okşamaya başladı.

Kokusu ninni gibi geldi. Dokunuşları bir annenin dokunuşu gibi şefkatli hissettirdi. Avcumun içinde atan kalbi bir beşikte sallanıyormuşum gibi beni sersemletti.

Ne zaman gözlerimi kapattığımı bilmiyorum. Yaklaşık bir saat sonra emzirmek için uyanacağımı bilsem bile gözlerimi sanki ruhumu sonsuz ve huzurlu bir uykuya teslim eder gibi kapattım.

Belli belirsiz, uykuya hemen dalmadan hemen önce Şafak'ın söylediklerini hatırlıyorum.

"Gece sen varsan gecedir ve yine gece, sen kollarımdaysan güneşe teslimdir."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları