Tarkan - İnci Tanem

Çaresizim, mecbur bu veda

Kokun üzerimde, gidiyorum uzaklara

Sığınıp anılara, bu hasrete dayanırız elbet

Ümidimiz muradına erecek, sabret

Sığınıp anılara, bu hasrete dayanırız elbet

Ümidimiz muradına erecek, sabret

☂

ŞAFAK

Arabadan hızla indiğimde tökezledim. Ambulansın kapısı açıldığı için yetişmem gerektiğini biliyordum. Bu yüzden dengemi sağlayarak koşmaya başladım. Mayıs, sedyeyle indiriliyordu. Burçak'ın koşarak geldiğini gördüm ve hemen yanımdan geçip Mayıs'a baktı.

Yüzü çiziklerle doluydu ve alnından akan kanlarla kaplamıştı. Kıyafetleri yerde sürüklendiği için yırtılmıştı. Bacakları ve elleri yara bere içindeydi.

Burçak, Mayıs'ı böyle gördüğü için ilk başta irkildi ama sonrasında, "Hastanın durumu nedir?" diye sordu. Sedye Acil girişinden hastaneye girmek üzere hareket ettirmeye başlanmıştı.

"Mercan Mayıs Atahan. 28 yaşında. Travmatik bir trafik kazası. İlk muayenede sol kol kemiğinin klavikula bölgesinde açık kırık tespit ettik. Glasgow Koma Skalası'na göre hastanın bilinci 7. Solunum hızı artmış ve derinlik azalmış. Bu hipoksemisine işaret edebilir. Ayrıca sol tarafta kaburga kemiği kırıkları tespit ettik ve sol aksiller bölgede şişme gördük. İç kanamadan şüpheleniyoruz. Vital işaretlerde hipotansiyon da gözlemleniyor."

Adamın söylediklerini dinlerken başım dönmeye başladı. Bir şeyler söylüyordu ve hiçbirinin iyi şeyler olmadığının farkındaydım. Adamın sıraladıklarını dinlerken kendimde bu gücü nasıl bulduğumu bilmiyorum ama sedye hızla ilerlerken tökezlemedim.

Mayıs ameliyathanenin kapısından içeri girerken son kez ona baktım ve içimden "İyileşeceksin bir tanem." dedim. "Bizim için başka bir ihtimal mümkün değil."

Burçak içeriye girmek üzereyken son kez bana baktı ve zorlukla nefes aldı. "Onu iyileştir." dedim. Yığılmak üzereydim ve kulaklarım çınlıyordu. Başımda korkunç bir ağrı vardı ve en önemlisi nefes almak eskisi gibi kolay gelmiyordu.

"O çok güçlü." dedi Burçak. "Başaracak. Buna inan." deyip kollarımdan sarstı. "Herkesten daha çok sen inan ve ayakta dur. Mayıs uyandığında sana ihtiyacı olacak."

Kolumu bir kere daha sıkıp ameliyathaneye girdi ve kapılar kapanmadan önce koşarak ilerlediğini gördüm. Sonrası büyük bir sessizlik.

Ellerim toz içindeydi. Gözlerimdeki yaşları silmek için kaldırdığımda yüzümün çamur olduğunu hissettim. Elimdeki kum taneleri yüzümü çizdi.

Ne yapacağımı bilmiyordum. Bildiğim tek şey çok korktuğumdu. Yüreğim sanki bir el tarafından çekiştirilerek parçalanıyordu. Gözlerimden yaşlar akarken omuzlarım sarsılmaya başladı. Ellerim diz kapaklarımı bulana kadar eğildim ve omuzlarım sarsılarak ağlamaya başladım. "Mayıs." diye fısıldadım hıçkırıklarımın arasından. "Beni bırakma." Acınası bir haldeydim. Kıyafetlerim toz içindeydi. Darmadağındım ve yitik hissediyordum.

Aklımdan nasıl silecektim yerde yattığı o görüntüleri? Acıdan kıvranmasına rağmen tek düşündüğü şey, çocuklarının velayetiydi. O ses kaydını aldığım için kendimi hiç affetmeyecektim. Mayıs'ın ölme ihtimaliyle hareket ettiğim için kendimi hiç affetmeyecektim.

"Geri gel." diye fısıldadım. Başımı daha çok öne eğdim. "Bana geri gel Mayıs." dedim ve dudaklarım titrerken, "Sensiz nefes alamam." deyip elimi sıkışan kalbime bastırdım.

"Şafak!" Yağmur'un sesi koridorda yankılanırken kendimi doğrulmaya zorladım. Ayakta kalmakta zorluk çekiyordum. Bedenim titriyordu ama doğruldum ve arkamı döndüm. Yağmur ve Hakan koşarak bana doğru geliyordu.

Yağmur perişan haldeydi. Annesinin kaybına yeni yeni alışmaya başlamışken en yakın arkadaşının kaybıyla yüzleşiyordu şimdi de.

Karşımda durdu ve titreyen elleriyle kollarımdan tuttu. "Ne dediler? Durumu nasıl?" diye sordu.

"Ameliyathaneye aldılar." der demez gözlerimdeki yaşlar hızlandı. "Uyanmamıştı hâlâ. Onu burada beklediğimi söylediysem de duymadı." Gözyaşlarım yüzünden Yağmur'u görememeye başladım.

"O seni duydu." dedi Yağmur. O da ben gibi ağlıyordu. "Mayıs seni her yerden duyar." Beni kendisine doğru çekti ve omuzları sarsıla sarsıla ağlamaya başladı. Başımı omzuna güçsüzce koydum.

"Çok çaresizim." diye fısıldadığımda Yağmur bana daha sıkı sarıldı. "Elimden hiçbir şey gelmiyor." Yağmur'a sarılacak gücüm yoktu. Kollarımı ona saramamıştım bile. Bir elim boşta sallanırken diğer elim ağrıyan kalbimin üzerindeydi.

"Mayıs uyanacak." dedi Yağmur. "Bizim güçlü kalmamız lazım. Uyanacak o. Bırakıp gitmez bizi." Onun da benden eksik kalır yanı yoktu ama beni teselli ediyordu.

"Gelin şuraya oturun." diye araya girdi Hakan. Yağmur ve bana dokunmuştu. Yağmur benden ayrıldı ve sandalyeye oturdu. Hakan, bana destek olarak sandalyeye oturmamı sağladı. Başımı duvara yasladım.

"Çocuklar nerede?" diye sordum Yağmur'a.

Yağmur elinin tersiyle gözünden akan yaşı sildi. "Ömer Abi annenlere götürdü." dediğinde başımı salladım. Yaz, annesinin geldiğini görünce ben gibi dükkândan dışarı çıkmıştı ve tam da o çıktığı anda Mayıs'a araba çarpmıştı. Yaz her şeyi görmüştü.

Bana doğru koşarken... Bize doğru koşarken... Gülümserken... Kollarını açmışken...

Ona saniyeler içerisinde sarılacağıma o kadar emindim ki. Saniyeler içerisinde havada savrulup yerde sürükleneceğini görebileceğimi asla düşünmemiştim ama işte buradayız. Tam o noktada. Mayıs'ı ikinci kez kaybetmekle yüzleşmekte olduğum noktada.

Acı eskisi gibi keskin. Acı eskisinden daha yoğun.

Mayıs'ın ses kaydı alırken söyledikleri zihnimde yankılanıp duruyordu. Gözlerinden akan yaşlar, yüzünün acıyla buruşması, gözlerinin ve sesinin kayıp gidişini izlemek...

Çıldırmak üzereydim!

"Onu öldüreceğim!" Gömleğimin yakalarından tutup çektim ve iki düğme kopup yerde savruldu. "O adamı inim inim inleteceğim!" Ayağa kalktım ve arabama doğru gitmeyi planlıyordum ama Hakan kolumdan tuttu.

"Buradan başka hiçbir yere gitmiyorsun!" dedi ama onu ittirdim.

"Bırak!" diye bağırdım. Darmadağın haldeydim. Saçlarım gözlerimi kapatacak kadar düşmüştü, beyaz gömleğim kir içindeydi ve ben hâlâ öfkeden kuduruyordum. "Onu öldürmezsem nefes alamam! Bırak Hakan!" Hakan iki kolumdan tutmaya başladı bu sefer. Kapıya doğru kaçmaya çalışıyordum ama Hakan bırakmıyordu.

"İzin vermem!" dedi yüksek sesle. Beni ameliyathane kapısına doğru savurdu. "Otur oturduğun yerde! Pişman olacağın şeyler söylüyorsun!"

"Mayıs ameliyatta!" diye bağırdım. Hakan'ı göğsünden ittirdim. Ellerim sinirle saçlarıma karıştı ve köklerinden çekiştirdim. "Kafayı yiyeceğim!" Geriye gittim ve bedenimi biraz öne eğdim. Acı her yerdeydi ve kaçamıyordum. "Gördüm lan! Gözümün önünde araba çarptı! O adi puştun sevdiğim kadına çarptığı her saniyeyi gördüm!" Hakan'ı tekrar omuzlarından ittirdim. "Çığlığı kulaklarımın içinde!" İki kulağıma da sertçe vurdum. "Geberiyorum lan! Geberiyorum!"

Hakan kollarını bana sarıp çırpınışlarımı son vermeye çalıştı ama ağlamaya başladım. "Bana geliyordu! Kollarını açmış bana geliyordu!" Elimle Hakan'ın göğsüne vurdum. "Neden ben gitmedim ona? Ben gitseydim, kapısını açsaydım şu an burada olmazdık!"

"Kendini suçlu çıkarmak hiçbir şeyi çözmeyecek." deyip bana daha sıkı sarıldı.

"İçeride yatan ben olmalıydım." dedim sayıklar gibi. Uyuşmuş gibiydim belki de. "O bensiz yaşardı bir şekilde." Gözlerim tekrar yaşlarla örtüldü. "Ama ben yapamam." deyip başımı iki yana salladım. "Ben Mayıs olmadan yaşayamam." Sesli nefesler alıp veriyordum ve nefes alabildiğim her saniye kendimden nefret ettim.

"Toparla kendini." dedi Hakan. Omuzlarımdan tutup dik durmamı sağladı. "Yaz ve Rüzgâr'ı düşün." Sarstı beni. "Ayakta kalmak zorundasın. Duydun mu beni? Şu siktiğimin acısını bastıracaksın ve ayakta kalacaksın!" Bağırdı. "Karşımda senelerce sırtımı yasladığım adamı görmek istiyorum. Cenazedeymiş gibi yas tutan bir adam gibi davranıyorsun ve seni tanıyamıyorum!" Tekrar sarstı beni. "Seneler önce annem ameliyattayken ve senle tam olarak burada otururken bana söylediklerini hatırla! Ben senin sözlerinle ayağa kalktıysam sen de sike sike ayakta duracaksın, duydun mu beni?"

Dudaklarım titrerken, "Gel buraya adi herif!" deyip beni kendine çekti ve sıkıca sarıldı.

Sözleri ağlamamı dindirmişti. Gözlerimden usul usul yaşlar akıyordu ama cenazedeymiş gibi davranmamı kesmem konusunda haklıydı. Sandalyeye oturmak yerine duvarın dibine çöktüm. Bacaklarımı karnıma doğru çekip dirseklerimi diz kapaklarıma yasladım. Elimi saçlarımdan geçirip başımı eğdim.

Mayıs'ın kaza anı gözlerimin önünden gitmiyordu ve çıldırdığımın farkındaydım. Sadece artık daha sakindim. Dakikalar geçti, oturduğum yerden kalkmadım. Koridorda Yağmur'un ağlamasından başka ses duyulmazken ağrıyan başıma ellerimle baskı yapmaya ve yere bakmaya devam ettim.

Yağmur sinir krizi geçirmek üzereydi ki Hakan onu sakinleştirdi. Ayağa kalkıp Yağmur'a yardım edemediğim dakikalarda da kendimi aciz hissettim.

Dakikalarca beklerken beni teselli eden tek şey, Şeref Atahan'ı nasıl öldüreceğimin planlarını yapmaktı. O adamı hiç bilmeyeceği şekillerde öldürecektim. Geç bile kalmıştım. O adam, ellerimde inim inim inleyecekti.

Ölümü o adam için ben yazacak ve ben oynayacaktım.

Elim telefona gitti. Ekranı açtığımda Mayıs'ın ses kaydının olduğu ekran karşıma çıktı ve acıyla inledim. Titreyen ellerim hareketlendi ve ekranı korka korka kapattım. Baran'ı rehberden bulup aradım ve telefonu kulağıma dayar dayamaz cevap verdi.

"Abi." dedi. Ne demek istediğini anladım. Baran acılarını dışa vuran bir adam olmadı. Babam öldüğünde de ağlamamıştı ama şimdi, o ses tonunda acıyı sezdim. Mayıs'ın nasıl olduğunu soruyordu, bir gelişme olup olmadığını soruyordu, benim nasıl olduğumu soruyordu. Ama hiçbirine cevap verecek gücüm yoktu.

"Bana Şeref Atahan'ı bul Baran." dedim. Sesim dakikalardır çıkan cılız sesime tezat, boğuk ve nefret doluydu.

"Onu bırak ben öldüreyim." dedi. İlk cinayeti olmayacaktı.

"Onu öldürerek iyilik yapmayacağız." dedim. "Onun iliklerini öyle bir sömüreceğiz ki doğduğuna pişman olacak."

"Büyük bir zevkle." dedi ve telefonu kapatmak üzereydim ki, "Abi yeterince yakınında değildim." diye itirafta bulundu. Mayıs, sınavı olduğu için yanında kimseyi istememişti ama Baran'a yine de onu izlemesini söylemiştim. Mayıs'a görünmeden onu koruyacaktı ve bir noktaya kadar yapmıştı da.

"Senin suçun değildi." derken ruhsuzdum ama sözlerimin arkasındaydım. Mayıs benim kollarıma gelmek üzereyken araba çarpmıştı. Ona göz kulak olma sorumluluğu bendeydi.

"Sadece bir metre daha yakınında olsaydım..." Cümlesini tamamlayamadı. Gözlerimden hissizce birkaç damla yaş firar etti. "Tutabilirdim onu. Bunları yaşamazdık." derken sesindeki kendisine duyduğu öfkeyi hissettim. "Senelerdir hiçbir görevimde başarısız olmamıştım. Şimdi bana vereceğin her cezaya razıyım Abi. Hepsini hak ettim."

"O puştu bularak vicdan azabını dindir." dedim. "Çocukların yanında sen kal. Tahsin'i görevlendir." dedim. Onunla yüz yüze konuşmayı planladım çünkü o da sandığımdan daha çok yıkılmıştı. Telefonu kapattım. O puştun benim yokluğumda Yaz ve Rüzgâr'ı almak için planı olduğunu anlamak zor değildi ve onları cesedimi çiğnemeden alamazdı benden.

Telefonu elimde sımsıkı tutarken başımı tekrar eğdim ve başımdaki korkunç sızıyı bastırmak için gözlerimi kapattım.

Sonrası için birini daha aramam gerekiyordu. Rehbere tekrar girdim ve Miraç Karadağ isminin üzerinde durup onu aradım. Telefon birkaç çalıştan sonra açıldı.

"Uzun zaman oldu Şafak Milas." derken sesi neşeli çıkmıştı.

"Senden bir iyilik isteyeceğim." dedim. Aramızdaki işleri uzatmayı sevmezdik. Miraç güldü. Ne durumda olduğumu bilmediği için ona kızmadım.

"Yapamayacağım bir şey olsaydı beni aramazdın. Oldu bil." Sanırım ofisindeydi. Sandalyenin sesini duydum. "Ne iyiliği istiyorsun?" diye sordu.

"Bana bir depo ayarlamanı istiyorum." dediğimde birkaç saniye suskunlaştı.

"İçi dolu mu boş mu olsun?" diye sordu.

"Boş olsun." dedim. O adamı çıplak ellerimle boğacaktım ve ne onun işkence malzemelerini ne de adamlarını istiyordum.

"Sen böyle işlerin adamı değilsin. Elini bulaştırmak istemiyorsan zevkle senin yerine işini görürüm." dedi.

"Sevdiğim kadına arabayla çarptı. Ameliyathanenin önündeyim ve aklımdan yalnızca onun sonunu nasıl getirebileceğimin planını kurarak sakin kalabiliyorum. Yani hayır. Her şeyi ben yapacağım." derken sesim buz gibiydi. Sonunda duyguların hepsi birleşmiş ve bir hiçe dönmüştü. Hissizlik her yanımdaydı.

Miraç küfretti. "Öyle olsun Şafak Milas. Depoyu hazır eder etmez seni ararım. O zamana kadar güçlü kal." Gözlerimi kapattım. "Sevdiği kadının elinden kayıp gidişini izlemek nedir iyi bilirim. Sen de şunu bil: Ne olursa olsun sana geri dönecek. İlk önce buna sen inanacaksın. En azından beklerken daha az delirmeni sağlar." dedi. Dila Karadağ ile olan ilişkilerinden haberdardım. O kadının yaşadıkları aklıma gelince Miraç ile empati yapabileceğimizi fark ettim ve sözleri daha değerli oldu.

"Eyvallah." dedim ve telefonu kapatmak üzereydim ki, "Başka bir ihtiyacın olursa başka birini aramıyorsun." dedi ve tekrar, "Eyvallah." deyip telefonu kapattım.

Koridorda Yağmur'un ağlamasından başka ses duyulmazken gözlerimi karşıya dikip öylece oturdum. Başka ne yapabileceğimi bilmiyordum ve bu beni delirtiyordu.

Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum ama duvarı izleyerek saatleri devirdiğimin farkındaydım. "Mayıs için pasta yapmıştım." diyerek koridordaki sessizliği bozdu Yağmur. Biraz durulmuştu ama şimdi yine ağlıyordu ve saatler sonra ilk kez konuşmuştu. Hakan ona sarılıyordu. "Üzerinde mumları bile hazır duruyordu." Sesi boğuk çıktı. "O pastayı kesemeyecek." dedi sayıklar gibi. "Ona pasta yaptığımdan bile haberi yok."

Nefes almakta zorlandığım için doğruldum. "Neden kimse bir şey demiyor?" dedim ve tökezleyen adımlarla koridorda bir hemşire yakalamak için yürümeye başladım. "Saatlerdir içeride." dedim. Ne kadardır içeride olduğunu bilmiyordum. "Biri bir şey söylesin." diye sayıklıyordum. Koridordan bir hemşireyi yakaladım ve "Mayıs içeride." dedim. Kollarından tuttum. "Nasıl olduğunu kimse söylemiyor. Siz öğrenir misiniz?"

Gözlerinde acı belirdi. "Doktorlarımız elinden geleni yaptıklarına eminim. Lütfen sabırlı olun. Vakti geldiğinde size açıklama yapacaktır doktorunuz." dedi ve kolumu destekler gibi sıkıp yanımdan ayrıldı.

"Orada yatan senin sevgilin olsaydı bana sabırlı olmamı söyleyebilir miydin?" diye sordum arkasından ama duymadı. "Siz nereden bileceksiniz?" Başımı eğdim. "Siz benim ne kadar acı çektiğimi ve ufacık bir habere bile ne kadar ihtiyacım olduğunu nereden bileceksiniz?" Elimi kalbime götürdüm. Çok ağrıyordu. Bu yüzden üzerine bastırdım. Acıyı bastırabilme umuduyla.

"Siz Mayıs'ı tanımıyorsunuz ki. Onun o güçlü yanının aksine ne kadar kırılgan bir insan olduğunu bilmiyorsunuz ki. Siz hiç onun gözlerinin içine bakmadınız ki. Onun yaşaması gerektiğini hiç gözlerinden görmediniz ki. Bir baksa size, anlardınız. O gözlerinde hayat taşıyor. Onun içeride olması haksızlık. Anlatamıyorum kimseye ama haksızlık bu." Dudaklarım titremeye başlamıştı. "Kahkahasını duymadınız o yüzden attığı çığlığın kafamın içinde nasıl yankılandığını bilmiyorsunuz." Başıma sertçe vurdum. "Ellerini tutmadınız siz. O yüzden ellerinin yara bere içinde olduğunu görünce endişelenmediniz."

Kime ne anlattığımı bilmiyordum ama işte o noktadayım. Delirdiğim noktadayım. Her yerde Mayıs'ı gördüğüm noktadayım.

Annemi koridorun karşısında görünce donup kaldım. Bana doğru koşarak geliyordu ve onu görür görmez gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Karşıma gelir gelmez kollarını bana sardı. Ona sıkıca sarıldım ve "Anne!" diye feryat ettim. "Anne canım çok yanıyor."

Annem, sesimi duyar duymaz ağlamaya başlamıştı. "Oğlum benim. Yaralı kuşum!" deyip sırtımı okşarken ona daha sıkı sarıldım. Anneme senelerdir sarılmadığımı tam şu an fark ettim. Ya ona da yolda gelirken bir şey olsaydı? Ya onu da kaybetseydim?

"Anne beni bırakma." diye fısıldadım. Gözyaşlarım omzundan akıp gidiyordu ama hiçbir şey umurunda değildi. "İçim yanıyor anne. Durdur bu acıyı." Sesimin titreyişi annemi daha da endişelendirdi. "Sen bir yolunu bulursun. Al bu acıyı anne." diye sayıklarken annemin ağlayışını ve sırtımı okşadığında kumaştan çıkan sesi duyuyordum.

"Ah güzel oğlum benim!" deyip saçlarımı okşadı. "Mayıs iyileşecek annem. Arkasında onu bekleyen bunca insan varken bizi bırakıp gitmez. Yapmaz!" dedi ve benden ayrıldı. Perişan halime şöyle bir baktı. Gözleri endişeyle kavruldu.

"Babam bırakıp gitti ama." dedim gözlerim yarı açık yarı kapalıyken. "Hepimiz onu bekliyorduk ama o yine de gitti." Sesim titredi. Burnumu çektim. "Mayıs da giderse..."

Cümlemi bitirmeme izin vermedi. Eliyle göğsüme vurdu. "Böyle söyleme." dedi. Sesi titremişti. "Bu aile, bir kayıp daha yaşamayacak. İzin vermiyorum! Ben evimi bir kere daha cenaze evine çevirmeyeceğim. Duydun mu? Baban gibi olmayacak." Bana tekrar sarıldı. "Baban gibi olmayacak."

Ameliyathanenin kapısının açılma sesini duyunca başımı hızla oraya çevirdim ve doktorların içeriden çıktığını gördüm. Adımlarım hızla onların karşısında durdu. Burçak ve iki doktor bana bakıyordu.

"Zorlu bir ameliyattı." diye başladı sarışın doktor. "Beyin sarsıntısı geçirmişti ve kafatasında çatlak vardı. Ciddi bir kırık değil fakat risk taşıyor." Yüreğimin ezildiğini hissediyordum.

"İç kanaması vardı. Durdurmak için elimizden geleni yaptık." dedi yanındaki esmer doktor.

"Kaburgası kırılmış ve kalbine baskı uyguluyordu. Baskıyı azaltmamız gerekiyordu ve çok riskliydi."

"Canımdan can gitsin istemiyorsanız bana ameliyatta onun ne kadar acı çektiğini anlatmayın." dedim.

"Mayıs Hanım savaştı." dediğinde gözlerimin içi yandı. "Ameliyat başarıyla sonlandı fakat hayati riski devam ediyor. Önümüzdeki kırk sekiz saat çok riskli. İç kanamayı kontrol altına aldık ama tekrar nüksetmesi çok muhtemel. Bu yüzden şimdi yoğun bakıma alıyoruz ve dediğim gibi," Doktorun gözlerime bakışı değişti. Bana üzülür gibi baktığında ne ile karşı karşıya olduğumun daha çok farkına vardım. "Önümüzdeki kırk sekiz saat çok önemli." Ameliyattan çıktı ama belki yaşamaz diyorlardı.

"Nakletmemiz gerekiyor mu? Ya da size yardımcı olabilecek başka doktorlar var mı?" Doktora yaklaştım. "Söyleyin. Yapabileceğim bir şey varsa," Cümlemi tamamlayamadım. Nefesim kesildi. "Bana söyleyin ve yapayım."

Doktor, kollarımdan tuttu. Soğukkanlı biriydi ama ben de sınırları zorluyordum. "En iyi cerrahları kapıya dizseniz de bundan sonrası yalnızca Mayıs Hanım'ın mücadelesi olabilir. Biz elimizden geleni yaptık."

"Yaptınız." dedim başımı sallayarak. "Çok teşekkür ederim." Doktorun kolunu sıktım. Saatlerdir ameliyathanedelerdi ve Mayıs'ın yaşama tutunması için mücadele etmişlerdi. Onlara minnettardım.

"Görevimiz." dedi ve kolumu bir kez daha sıkıp yanımdan ayrıldı. Burçak bizle kalmıştı ve beni görür görmez bana sarıldı.

"Hasta yakını olduğum için neredeyse beni ameliyata almayacaklardı ama direndim. Çok riskli bir ameliyattı ama görmen lazımdı. Nasıl savaştığını görmen lazımdı!" Sesi titredi ama kendisini çabuk toparladı.

"Yaşayacak." diye fısıldadığımda bana daha sıkı sarıldı.

"Yaşayacak." diyerek beni tekrar etti.

Ameliyathanenin kapısı tekrar açıldığında hızla kenara çekildik. Mayıs, başında sargılarla, solunum cihazıyla ve sayamadığım kadar makinenin kablosuyla çevrilmiş halde çıkmıştı ameliyathaneden.

Ona doğru adımladım ama Burçak beni durdurdu. "Şimdi doğru bir zaman değil." dedi ama Mayıs'ın kayıp gittiğini görmek kalbimi paramparça etti.

Ona bu kadar yakınımdayken dokunamamak, ona seslenebilecek durumdayken konuşamamak...

Yüreğim babamın ölümünden sonra ilk kez bu kadar parçalanmıştı ve bu sefer o kesikler kapanamayacak kadar derindeydi.

☂

Tam karşımdaydı. Aramızdaki cam olmasa uzanıp onu tutabilirdim. Çok yakınımda ama bir o kadar da uzağımdaydı. Gözleri kapalıydı. Dışarıdan gören biri onun uyuduğunu söylerdi ama hayır, o hayat mücadelesi veriyordu.

Yoğun bakıma alınalı 18 saat olmuştu. Geceyi burada geçirdim. Yağmur çok bitkin düştüğü için Hakan onu götürdü. Annemi de çocukların endişelenmemesi için eve göndermiştim. Burçak'ın bugün nöbeti yoktu ama benim için kalmayı seçmişti.

Artık daha sakindim. En azından artık ne durumda olduğunu biliyordum. O gözlerini açana kadar gücümün geri geleceğini sanmıyordum ama onun yanında olduğumu göstermek için ayakta kalmam gerekiyordu.

"Durumu stabil." dedi Burçak. Yanıma gelmişti.

"İyileşiyor ama." dediğimde sesim bana yabancı geldi. Hem kısılmıştı hem de saatlerdir konuşmadığım için boğazım acımıştı.

"İyileşiyor." dedi ve bana bir paket uzattı.

"Saatlerdir hiçbir şey yemedin." dedi. İçinde ne olduğunu umursamıyordum.

"O besleniyor mu?" diye sordum. Gözlerimi Mayıs'tan ayırmadığım için Burçak kimi kastettiğimi anlamıştı.

"Serumlar ile besleniyor." dedi.

"Daha zayıf görünüyor." dediğimde sesimin titrememesi beni şaşırttı.

"Serumlar, gıdalar kadar etki göstermez. Temel gereksinimlerini karşılar. Merak etme, Mayıs aç değil." Elini omzuma koyup sıktı. "Birkaç gün solgun gözükecek ama onu iyileştireceğiz."

"O her haliyle güzel." dedim sayıklar gibi.

"Ben senin için endişeleniyorum." dedi. Ona bakmadım. "Saatlerdir ayaktasın ve hiçbir şey yapmadan onu izliyorsun. Kendi sağlığını da düşün."

"Ben iyiyim." dedim. Sesim kendime çok yabancıydı.

"İyi olsan hissederdim. Unuttun mu, biz ikiziz. Senin canın yanarsa benim canım yanar." Başını omzuma koydu. Kollarını bana sardı. "Babam görse seninle gurur duyardı." dediğinde gözlerimin içi yandı. "Bir aile kurdun ve onun için savaşıyorsun. Elinden geleni yaptın ve yapmaya devam ediyorsun. Babam, senin gibi bir oğlu olduğu için şanslı hissediyor olmalı."

"İki oldu." dedim ve bu sefer sesimin titremesini önleyemedim. "İki kez Mayıs'ı kaybetmekle yüzleştim. Onları koruyamıyorum." derken başımı iki yana salladım. "Babam gibi değilim. O bize bir şey olmaması için kendi canını önümüze sererdi. Karşımda olsa bana kızardı."

"Evin korumalardan geçilmiyor. Baran'ın bütün işlerini elinden alıp sadece Mayıs'ı koruması için görevlendirdin. Yaz'ı o insanların elinden kurtardın ve Rüzgâr'ın yüzünü bir kere bile görmemelerini sağladın. Onlar daha torunlarının nasıl gözüktüğünü bile bilmiyorlar." Elini kalbimin üzerine koydu. "Bana masal anlatma, Koca Adam. Sen harika bir baba oldun ve sana baktığımda artık babamı görüyorsam babam seninle gurur duyuyor demektir."

"O şerefsizlerin kökünü kazıyacağım." dedim kin dolu bir ses tonuyla. "Mayıs uyanır uyanmaz onlara Konya'yı dar edeceğim."

"Selamlarımı da ilet." dedi ve benden ayrıldı. Yanağıma bir öpücük kondurup dağılmış saçlarımı sanki mümkünmüş gibi düzeltmeye çalıştı.

Burçak gittikten sonra Mayıs'ı izlemeye devam ettim. Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum ama bir süre sonra Yaz'ın sesini duyunca başımı ona doğru çevirdim. Annem arkasından ona yetişmeye çalışırken koşarak bana doğru geliyordu ve onu görünce afalladım.

Yanıma yaklaştığı anda dizlerimin üzerine çöktüm ve kollarımı açtım. Bana sarılır sarılmaz "Annem, babamın yanına mı gitti?" diye sordu ağlayarak.

Sorusuyla irkildim. Saçlarını okşadım. "Hayır prenses." dedim. Yüzümü incelemeye başladı.

"Yüzün öyle söylemiyor ama. O ölmüş gibi üzgünsün." dediğinde sesi titremişti ve acıdan yüzü buruştu. "Kimse bana ne olduğunu anlatmadı ve ben çok üzgünüm." Yüzündeki yaşları temizleyen elleri titriyordu.

"Çünkü bazı şeyleri çocukların bilmemesi daha iyi prenses." derken titreyen ellerinden tutup öptüm. "Bana güveniyorsun, değil mi?" diye sorduğumda ağlasa da başını aşağı yukarı salladı. "Annen içeride uyuyor." deyip kaşlarımla odayı işaret ettim. "Bir süre yanında olamayacağız ama ben tüm gece buradaydım. Annen hiç yalnız kalmadı. Onu koruyorum."

Kollarını boynuma sarınca başımı boynuna yasladım. "Annemi çok özledim!" deyip hıçkırarak ağlamaya başladı.

Gözlerimin içi yandı ve sesimin titremesine engel olamadan, "Ben de çok özledim." dedim.

"Şafak Abi annem lütfen ölmesin." deyip boynumdaki kollarını sıkılaştırdı. "Bana söz vermişti! Hep yanımda olacaktı! Babam gibi kaybetmeyecektim onu! Söz vermişti!"

Ondan ayrıldım ve küçük yüzünü ellerimin arasına aldım. "Annene hiçbir şey olmayacak." dedim başımı iki yana sallayarak. "O bizi bırakmayacak. Şimdi yanımızda değil ama geri gelecek. O sizi bırakıp gitmez, Prenses. Çocukları için ölümü bile sırtlar ama kabul etmez. Gitmez. Gitmeyecek. Duydun mu beni? Annen gitmeyecek. Bizi bırakmayacak." Yaz'a verdiğim teselli aslında kendime de verdiğim bir teselliydi.

Bana tekrar sarıldı ve "Annemi görmek istiyorum!" dedi.

"Olmaz." dedim sırtını okşarken. Mayıs'ın makinelere bağlı halini Yaz'a gösterirsem bir travmaya sebep olabilirdim ve bu istediğim son şeydi. "Lütfen!" diye ısrar etti. "Beni görürse ayağa kalkar. İlk kez gelmiyoruz hastaneye. Sen bilmiyorsun ama o beni ne zaman görse ayağa kalkar. Bana annemi göster Şafak Abi!"

"Yapamam Prenses. Bana güvenmeni istiyorum. Burada olman bile doğru değil." deyip sırtını okşamaya devam ettim. Kendi acımı şu an hissetmiyordum bile. Tek istediğim, Yaz'ı bu acıdan kurtarmaktı.

Yaz, başını omzuma yasladı ve konuşmadı. Sanırım sessiz bir kabulleniş yaşadık. Israr etmediği için rahatladım. Onu kaldırdım. Bacaklarını belime sarıp boynumdaki kollarını sıkılaştırdı. Karşıdaki sandalyelere yöneldim ve oturduğumda Yaz'ı da kucağıma oturttum. Başını göğsüme yasladı. Kirli gömleğime yaslanmasını istemiyordum ama onun umurunda olmadığı için sesimi çıkarmadım.

"Annemi gördüm." dedi fısıltıyı andıran bir ses tonuyla. Başımı ona doğru eğdim. "Araba çarptığında annemi gördüm." Sesi titremişti ve gözlerinden yaşlar usul usul akmaya başlamıştı.

"Şşş," deyip saçlarından öptüm. Onu daha çok göğsüme çektim. "Hep beraber bunun üstesinden geleceğiz." Saçlarını usulca okşadım. "Sana ve annene bu günleri unutturacağım." Saçlarından öptüm ve bir fısıltıyı andırır gibi sayıkladım. "Gördüklerin için özür dilerim. Görmemeni sağlamalıydım."

Bir baba, çocuğunun böyle travmatik şeyleri yaşamasına müsaade etmezdi.

"Senin suçun değildi ki..." diye fısıldadı ve bana biraz daha sokuldu. "Gece kabuslar gördüm Şafak Abi. Ne zaman uyusam anneme sürekli araba çarpıyordu."

Ona daha sıkı sarıldım. "Gece yanında olamadığım için üzgünüm." dedim. "Annen de kabuslar görmesin diye onun yanında kalmak istedim ama sizi de düşünmeliydim."

Başını kaldırıp gözlerimin içine baktı. "Senin odanda uyudum." dediğinde yüzünde küçük bir tebessüm belirdi. "Oyuncak tavşanına sarılıp yattım." dediğinde saçlarından öptüm.

"Yodi seni kötü rüyalardan korumuştur o zaman." dedim neşeli olmaya çalışarak. "Ben küçükken bana aşı yapacak doktorlardan çok korkardım ve Yodi'ye sarılarak uyurdum."

"Yodi iyi bir oyuncak." dediğinde saatler sonra ilk kez yüzümde küçük bir tebessüm belirdi. Yaz'ın göğsüme duran ellerinden öptüm ve "Ona iyi arkadaşlık ettiğin için sana teşekkür ediyor." dedim.

"Annem uyanınca ve eve gideceğimizde sizin eve uğrayıp Yodi'yi alabilir miyiz?" diye sordu.

Saçlarını okşadım. "Tabii ki Prenses." Güzel saçlarından öptüm. "Hem onu uzun zamandır yalnız bıraktım ve bana kızmış olmalı. Belki böylece hatamı telafi edebilirim." dediğimde Yaz sonunda sakinleşmiş ve suskunlaşmıştı.

Yodi'nin yardımcı olduğunu söylese de gece boyunca uyumamış olmalıydı. Dakikalar içerisinde göğsümde uyuyakalmıştı. Onu uyandırmamak için bir saat boyunca yerimden kıpırdamadım. Annem de yanımdaki sandalyede oturup bana eşlik etti. İkimiz de konuşmadık ama Yaz'ın göğsümde dinleniyor olması, saatlerdir yüreğimi ağırlaştıran ağrıyı dindirmişti.

☂

Gözlerimin ne zaman uykuya teslim olduğunu bilmiyorum ama etrafımda bir anda hareketlilik olduğunu sezince irkilerek uyandım. Yaz kucağımda uyuyordu ve sesler onu da uyandırmıştı. Ne kadar zamandır uyuduğumu bilmiyordum ama bir şeyler kaçırmış olmalıydım.

Mayıs'ın odasından sesler gelmeye başlamıştı ve birkaç doktorun içeriye koşarak girdiğini gördüğümde irkildim. Yaz, olanları anlamış gibi "Anne!" diye feryat etmeye başlamıştı. Bedeni kollarımın arasında titriyordu ve o an ne yapacağımı kestiremedim. Annem ayaklanıp pencereye gitti ama perdeyi anında kapattılar ve kalakaldık.

"Mayıs." diye sayıklarken ayağa kalkmaya çalıştım.

"Anneme ne oldu?" Yaz'ın ağlayışı ona sarılmam için bir komut vermişti sanki. Mayıs'ın odasından endişeli sesler yükselirken "Şşş," diyerek Yaz'ı göğsüme çektim. Elimle kulaklarını kapattım. "Bir şey yok." diye sayıkladım saçlarına doğru. "Bir şey yok." derken başımı iki yana sallamaya başladım ve gözlerimin için yanmaya başladı.

Anneme baktığımda omuzlarının üzüntüyle çöktüğünü gördüm ve olduğum yerde öldüğümü hissettim.

"Annem ölmesin." diye sayıklıyordu Yaz. Bedeni korkuyla titriyordu. Ona daha sıkı sarıldım.

"Ölmeyecek." dedim. "Mayıs gitmeyecek." Sesim titredi. "O iyi Prenses. O iyi olacak." derken gözlerimden yaşlar usul usul akmaya başlamıştı.

Doktorların emirleri odadan taşıp bize ulaşıyordu ve buz kestim. Yaz yanımda olmasaydı hastaneyi ayağa kaldıracağımı biliyordum. O göğsümde ağlarken yapmam gereken tek şey, onu sakinleştirmek olduğunun farkındaydım. Yüreğimde bir ağrı baş gösterdi. Kendi acımı görmezden gelip Yaz'ın iyiliği için ona sımsıkı sarıldım.

Babam olsa böyle yapardı, dedim içimden. Ağlarken, gözlerimden yaşlar usul usul akarken içimden söylediğim tek şey buydu.

Babam olsa böyle yapardı.

Kızıma sımsıkı sarılırken duvarları yarmak ve Mayıs'a neler olduğunu öğrenmek için ilkel bir iç güdüyle mücadele ettim. Endişe bütün bedenimi sarmış, korku kalbimi ele geçirmiş, öfke kanıma karışmıştı. Biliyordum, kollarımın arasında bu minik bedeni tutmasaydım o aptal kapıyı yumruklayıp Mayıs'a ulaşmaya çalışacağımı biliyordum. Ama yapamıyordum. Yapmam gereken tek şey, kızımın korkusunu almaktı.

Birkaç dakika boyunca ona sarılı kaldım. Odadaki sesleri dinlemek, verilen komutların ciddiyetini fark etmek, nefeslerimin hızlanmasına sebep oldu. Annem endişeli adımlar atarak etrafımda dolanırken gözlerimi kapattım, dudaklarımı Yaz'ın saçlarına gömdüm ve sessiz bir dua ettim.

"Bize son bir şans ver Allah'ım. Mayıs'ı senden ikinci kez geri istiyorum. Söz veriyorum. Bu sefer batırmayacağım. Yemin ederim tek bir saç teline bile zarar gelmemesini sağlayacağım. Tekrar gülebilsin diye, Kahveyaz'da neşe dolu kahkahalarını atabilsin diye her şeyimi ortaya koymaya hazırım. O geri gelecekse, gitmeye de hazırım. Göğsümde anne özlemiyle kıvranan bu minik bedene hesap veremem. Beni duyuyorsun biliyorum. Mayıs, cennetlere layık bir kadın ama ona bu dünyada cenneti vermeye hazırım. Sadece gitmesin. Yalvarıyorum gitmesin."

İnsanoğlu, en içten dualarını hastane koridorlarında edermiş. Bir dua için dökülen gözyaşları, en çok hastane koridorlarında aktığında gerçekçi olurmuş. Bir ses, en çok hastane koridorlarında titrer ve mezar taşının önünde kesilirmiş.

Mayıs'ı odadan apar topar çıkarmaya başladıklarında Yaz, kucağımda çırpınmaya başladı. Onu hemen çevirdim ve annesini görmemesini sağladım. Beni tekmelemeye başladı, saçlarımı çekti. Cılız bağırışları kulaklarımı çınlattı ama ona annesini bu haldeyken gösteremezdim.

Mayıs'a belki de bana en çok ihtiyaç duyduğu anda sırt çevirdim çünkü Mayıs olsa böyle yapardı.

"Annem öldü!" diye bağırdı Yaz. Omzuma yumruklar atmaya devam ediyordu. "Annem öldü!"

"Hayır!" diye direttim. Ona daha sıkı sarıldım. "Bu senin baş edebileceğin bir sorun değil Yaz!" derken başını göğsüme bastırıyordum. Kafasını kaldırsa ve annesini uzun koridorda giderken görse eminim ki bunu ömrü boyunca unutmazdı.

"Yalancısın sen!" Göğsümü yumruklamaya başladı. "Annem öldü işte! Babam öldüğünde de böyle yaptılar! Alıp götürdüler onu! Büyüdüm ben! Babamı kaybettim bir kere!" Hıçkırarak ağlamaya başladı. "Bu acı tanıdık! Siz bilmiyorsunuz ama bu acı tanıdık!" Gözlerimi kapattım. "Babam öldüğünde de annem sessizleşmişti. Beni şimdiki gibi göğsüne bastırmıştı. Her şey çok aynı! Her şeyi tekrar yaşıyorum Şafak Abi!" Daha önce hiç görmediğim bir Yaz vardı kollarımın arasında. Onun acısını ilk kez bu kadar net hissettim ve yüreğim sıkıştı.

O daha küçücük bir çocuktu. Bu yaşananlar ona çok fazlaydı.

"Annen ölmedi." derken sesim sakindi. "Annen ölmedi. Sana söz veriyorum ki annen ölmedi. İyileşmesi için onu götürdüler." Daha sıkı sarıldım. "Seni anlıyorum. Babamı kaybettiğimde senden daha öfkeliydim. Öfkeni anlıyorum ama boşuna işte. Annen ölmedi Yaz. Bana inanmanı istiyorum çünkü sen anneni kaybettiğine inanırsan annenin tutunacak neyi kalır? Bizim ona elimizi uzatmamız lazım. Bizim sesimizi duyurmamız lazım. Çünkü hazır, bize gelmek için hazır. Sadece adım atması gerek. Doktorlar bunu sağlamak için gittiler. Anlıyor musun beni Prenses? Başka bir şey için değil. Yalnızca annenin adım atmasını sağlayabilmek için götürdüler."

Yaz, göğsümde sakinleşti. Kırk sekiz saat içerisinde korkulan senaryolardan birinin gerçekleştiğinin farkındaydım ama inancımı yitirmemeliydim.

Mayıs bize geri gelecek.

Çocuklarımız o zamana kadar bana emanet.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları