Cem Adrian - Bana Ne Yaptın?

Kestim, akıttım, damarlarımdaki kanımda akan o kirli siyah yalanları

Olmadı

Sildim, çıkardım yüzümden kazıdım yüzüme çizdiğin o siyah derin yazıları

Olmadı

Kustum, ükürdüm içimde senden kalan o keskin o acıtan hatıraları

Olmadı

☂

MAYIS

Zihnim bulanık. Zaman ve mekân algım yok. Tanıdık gelen sadece bir şey var. Bir koku. Yanı başımda. Başım o yönde olmalı ki kokusu çok net doluyor ciğerlerime. Şimdi de bir başka tanıdık bir his. Dokunuyor. Elleri saçlarımda. Ona ait, biliyorum. Onun dokunuşları başka. Onun teni bir başka iz bırakıyor tenimde. O yanımda, artık bundan eminim.

Gözlerimi açmaya çalıştım. Biraz zordu çünkü çok ışık vardı. Gözlerim yandı ama başardım işte. Araladığımda gözlerimi, onunla göz göze geldim. Elimi tuttuğunu o an fark ettim. Benimle göz göze geldiğinde daha sıkı tuttu elimi.

Nerede olduğumu bilmiyordum ama bir boşluk hissi vardı üzerimde.

"Şafak." diye fısıldadığımda, "Günaydın Mayıs." dedi. Gülümsedi. Her zaman yaptığı gibi gülümsemedi bu sefer. Acı doluydu, endişeliydi, yorgundu gülüşü.

Bilincim artık tam anlamıyla yerindeydi. Bir hastane odasında olduğumu fark etmiştim ve karnımdaki boşluk hissi artık çok netti.

"Rüzgâr?" diye sordum ve gözlerimden birkaç damla yaş kendiliğinden firar etti. Oğluma bir şey mi olmuştu? Oğlum neredeydi? Benimle değil, onu biliyorum. Oğlum neredeydi o zaman?

"Sakin ol." deyip saçlarımı okşamaya başladı. Kaşlarını alnına doğru kaldırdı. "Rüzgâr'ı getirecekler birazdan. Şimdi kontrolleri yapılıyor."

Gözlerimi kapattım ve ağlamaya başladım. Şafak'ın parmakları yüzümde dolanırken o an yapabildiğim tek şey, durmadan ağlamak oldu. Böyle olmamalıydı çünkü. Böyle hayal etmemiştim.

"Sezaryen mi oldu doğum? Niye hiçbir şey hatırlamıyorum? Oğlum iyi mi? Doğruyu mu söylüyorsun? Oğluma bir şey olmadı değil mi?" Ağlamam durmuyordu ama konuşmayı başarmıştım. Sesim kısıktı, enerjim yerinde değildi ama kalbim, korkularım yüzünden hızla atıyordu.

Yerimde huzursuzca kıpırdandığım için Şafak, yanaklarımı avuçları arasına aldı. Sadece onu göreceğim kadar yakınımdaydı artık. "Rüzgâr çok iyi." Sesi titredi. Gözleri gözlerimdeydi ve Rüzgâr hakkında konuşurken anbean gözlerinin dolmasını izledim. "Onu senden önce kucağıma aldım. Çok güzel bir bebek." Çok güzel bir gülümseme belirdi yüzünde. Sesi titremişti, gözleri dolu doluydu ama yüzündeki tebessüm mutluluk doluydu.

Ona inandım.

Oğlumu herkesten önce kucağına almıştı. Ona bakmıştı. Onu sonunda tam anlamıyla hissedebilmişti. Ben uyuyorken onun yanında olmuştu.

Gözlerimden akan yaşları silerken ellerinin sargılı olduğunu fark ettim. Yüzündeki çizikleri, kaşının üzerindeki dikiş izini fark ettim ve o an her şey çok daha net oturdu.

Birkaç saat önce yaşadıklarım gözlerimin önüne geldi. Şafak'ın beni arayışı, evde saklanışım, o adamların gelişi ve sonrası... Çok korkunçtu. Her şey çok korkunçtu.

"Şafak." deyip elimi kaldırdım. Yüzüne dokunmak istedim. Ona dokunduğum anda gözleri kapandı. "Sana ne yaptılar?" Sesim titredi. Yüzü çizik ve yaralarla doluydu. Kim bilir başka ne yaraları vardı? Ne haldeydi ben uyurken?

"Şş," deyip yanaklarımı baş parmaklarıyla okşadı. "Bunları şimdi konuşmayalım. Sen kendini toparlamaya bak. Sonra her şeyi konuşuruz, çözümünü buluruz, olur mu?" Saçlarımı yüzümden çekti.

Başımda bandana yoktu. Şafak da farkındaydı. Belki bu hareketi bunu anlayabilmem için yaptı. Görmüş müydü? Çok fazla şey oluyordu. Çok fazla şeyin beni beklediğini hissediyordum ve şu birkaç dakikadır öğrendiğim gerçekler beni elden ayaktan kesiyordu.

"Bandanam." diye fısıldadım.

Gülümsedi ama az önceki gibi bir tebessüm değildi. Yavaşça doğruldu. Hareketleri çok kısıtlıydı ve kolunu kıpırdattığında yüzü buruşuyordu. Görmediğim başka yaraları vardı ve çok endişelendim onun için. Geçiştirmeyi seçmişti ama onunla en kısa zamanda konuşmam lazımdı.

Koltuğun arkasındaki ceketinin cebinden kırmızı bir bandana çıkardı. "Burçak söyledi az önce. Yeni doğum yapan anneler kırmızı bir taç takıyormuş. Ben de kırmızı bandananın da iş göreceğini düşündüm." Gülümsedi. "Takayım mı? Birileri gelmek üzeredir." dedi uyarı dolu bir ses tonuyla.

Görmüş müydü hâlâ emin olamıyordum. Soramıyordum. Dilim bu soruya bir türlü gitmiyordu. Sustum ve başımla onayladım onu. O görmüş olsa bile başkalarının görmesini istemiyordum. Bandanayı takarken gözlerini benden ayırmadı. Saçlarıma hiç bakmadı. Gülümsedi. Güven vermek ister gibi gülümsedi. O an aklımı yitireceğimi sandım. Neyi görüp neyi görmediğini bilememek beni sersemletti ve ne diyeceğimi bilemedim.

Bandanayı taktıktan sonra perçemlerimi düzeltti dikkatle. Durgunlaştı. Ağlamak üzereydim ve çenemin titrediğini belli etmemek için dişlerimi sıktım, dudaklarımı birbirine bastırdım. Elinin tersiyle elmacık kemiğimi okşadı. "O an yanında olamadığım için özür dilerim." dediği anda ağlamaya başladım. O ise gözlerini kaçırdı. Tenimde gezinen eline odakladı gözlerini. "Ne desem, yaşadığın o korkuyu hafifletecek bir şey sunamam sana." Gözlerimin içine baktı. Yüzünde gizlemeye çalıştığı öfkeyi gördüm. Gözlerindeki pişmanlığı gördüm. Dokunuşundaki çaresizliği hissettim.

"Ben iyiyim." dedim ve yüzümde dolanan elini bileğinden tuttum. İyi değildim, o anlar aklıma geldikçe ürperiyordum ama artık önemi yoktu. O buradaydı çünkü. Bana baksın istedim tekrardan. Baktı. "Bunların hiçbiri senin suçun değil." Ağlamam dinmişti ama durgun birkaç damla yaş firar ediyordu. "Sen elinden geleni yaptın." derken sesim titredi. "Bak bana," dedim çünkü gözlerini kaçırdı yine. Bileğini daha sıkı tuttum. "Ben olduğum yerden çok memnunum. Ben senin yanında kendimi güvende hissettim. Dün gece de bugün de. Şimdi oğlum için endişe etmiyorsam bunun sebebi, onun güvende olduğunu söylemen. Ben şimdi bu kapıdan çıkıp gelecek birinden korkmuyorsam bu senin sayende." Gözlerimden yaşlar durgunca akmaya devam etti. "Oğlumu bu şekilde doğurmak istemezdim." Gözlerini tekrar kaçırdı. Elini göğsüme doğru çekip gözlerini tekrar bana çevirmesini sağladım. "Ama böyle olmasının sebebi sen değilsin. Duyuyor musun? Yanımda olduğun için çok mutluyum. Şimdi sakinsem, yanımda sen olduğun için. Eğer bundan sonra tek bir an bile kendini suçlarsan senin başına gelenler yüzünden de kendimi suçlarım. Kendimi vicdan azabından yiyip bitiririm. Anlıyor musun?"

Yutkundu. "Olmayacak öyle bir şey." dedi hemen. "Ben iyiyim. Senin de hiçbir suçun yok." Bileğini tuttuğum elimi tuttu.

"O zaman anlaştık." dedim sorar gibi. Cevap vermedi ama yenildiğini biliyordum. İkimiz de kötü şeyler yaşamıştık ama bunu konuşmanın yeri burası değildi. Şimdi odağım yalnızca oğlum ve kızım olmalıydı.

Saate baktım. Gecenin dördüydü. Şafak evden market için ayrıldığında saat on birdi ve beş saattir oradan oraya savruluyorduk. Şimdi bu hastane odasında yaşadığım sakinlik bana çok iyi gelmişti. O anları hatırlamak istemiyordum ve zihnimin bana oyun oynadığı her an, yaşadıklarımı unutmak için Şafak'a baktım. Dikkatimi dağıtmasını istedim ve yaptı da.

Ben daha sakindim, o da artık daha rahat gözüküyordu. El eleydik, yalnızca birbirimize bakıyorduk. Bütün seslerin sonunda sustuğu, endişenin ve korkunun yakamı bıraktığı huzurlu birkaç saniye akıp geçti. Sonra gülümsedi. Aklına bir şey gelmiş olmalıydı. Yatağımın yanındaki çekmeceli dolaptan ekşi jelibon ve Laviva çikolatasını çıkardı. Yüzünde bir tebessüm vardı ve ben de gülümsemeden edemedim. Dudağımı ısırdım.

"Ekşi jelibonunu," Alaya vurarak konuştu. "Ve Laviva'nı getirdim." Gözleri yüzümde hızlıca dolandı. "Hâlâ canın istiyor mu?"

Gülümsedim. Odadaki kasveti dağıtmayı iyi başarmıştı. "Kendimi hâlâ hamile hissediyorum." dedim. Güldü. Kısa sürse de kahkahasını duymak çok iyi hissettirmişti.

Yemek istedim ama doktor kontrolünden sonra yiyebileceğimi söyledi. Yüzüm düşse de üstelemedim. Zaten kapı tıklatılınca ve oğlumu getirdiklerini görünce jelibonu falan unuttum gittim.

Burçak, yerinde hafifçe dans ederek tekerlekli beşiğin içinde uyuyan oğlumu getirmişti. "Bakın, sürpriz yumurtadan ne çıktı?" diyerek girmişti odaya ve enerjisi anında bana geçti. Gülümsedim.

Dikişlerim olduğu için ben kalkamadım. Şafak yatağımı yavaşça doğrulttu. Burçak, bebeğimi kucağına aldı ve dikkatle tutarak bana doğru getirmeye başladı. Kalbim güm güm atıyordu. Çok heyecanlanmıştım.

Minicikti. Kollarımın arasına aldığımda kaybolup gidecek diye çok korktum. Uyuyordu. Dudaklarını öne büzmüştü. Fındık kadardı burnu. Başında mavi bir bere vardı ama koyu saçlarını görebiliyordum. Saçlı doğmuştu oğlum.

"Rüzgâr'ım." Kokusunu içime çekmek için yaklaştırdım kendime. Cennet gibi kokuyordu. Burnumun direğini sızlatmıştı kokusu. "Seni verene binlerce şükürler olsun. Cennet kokulum benim." Öptüm onu. Kokusunu içime çektim. Bir kere daha öptüm. Sanki parmaklarımın arasında bir dal tutuyordum ve o dal, parmaklarımın arasında ezilmesin diye sıkamıyordum bile.

"İyi hissediyorsan kendini, emzir istersen." diyerek araya girdi Burçak. Yatağa oturmuştu. Ona baktım ve başımla onayladım.

"Ben çıkayım." Konuşan Şafak'tı. Gözlerini kaçırmıştı. Yutkundu konuştuktan sonra. Burnuna parmağını sürttü ve bir nefes çektikten sonra hareketlendi. Burçak'ın omzunu sıktıktan sonra yavaş adımlarla odayı terk etti. Yürümekte zorlanıyordu. Sol eli göğsünün üzerindeydi.

Göğsümü açtım. Rüzgâr'ı göğüs ucumu bulması için biraz çevirdim. Ben de doğruldum, daha doğru bir pozisyona geçer geçmez Rüzgâr emmeye başladı. Dudaklarımı birbirine bastırdım çünkü ağlamak üzereydim.

Aylarca oğlumu yaşatabilmek için mücadele vermiştim. Onu, Yusuf'un ailesinden gizlemek benim için hiç kolay olmamıştı. Onu hiçbir zaman bir pişmanlık olarak görmemiştim. Rüzgâr bana Yusuf'un son emanetiydi. Yusuf'un iziydi. Benim mucizem, Yusuf'un toprağıydı. Oğlum artık kollarımın arasındaydı ve ona hiç tanımadığı babasını tanıtmak benim de boynumun borcuydu.

Ama her şeyi geride bıraktığımda, yalnızca oğlumu ve kendimi düşündüğümde her şey o kadar toz pembeydi ki. Sanki çimlerin üzerinde oturuyor, güneş tenimi ısıtırken en sevdiğim şarkıları oğluma söylüyormuş gibi rahattım. Ne yaşarsam yaşayayım, şu an her şey çok berraktı. Huzurluydu. Sessizdi. Ben, bugünü görebilmek için çok şey feda etmiştim ve bir kere daha anne olabilmiştim.

"Sen nasılsın?" Burçak, elini bacağıma koyup sıktı. Düşüncelerimden sıyrılıp dikkatimi ona verdim.

"Ben iyiyim." dedim. "Oğlumun iyi olduğunu gördüm ya, ben artık çok iyiyim." Dikişlerim sızlıyordu ama alışırdım buna da.

"Bizi korkuttun." dedi ve elimin üzerine koydu elini. "Ama çok güzel savaştın." dedi gurur dolu bir ses tonuyla. "Oğlun için, kızın için, kendin için... Seninle gurur duyuyorum." Gülümsedi. "Çok güzel bir anne olduğunu biliyordum ama çok güçlü bir kadınsın da sen. Örnek alınması gereken bir insansın. Mücadelen, öyle gelip geçici bir şey değil. Bunu çok iyi anladım ve seni tanıdığım için gerçekten çok mutluyum."

Gözlerim dolmuştu. Bir gözüm Rüzgâr'da, bir kulağım Burçak'taydı. "Burçak, ağlatacaksın beni." diye mırıldanıp gülümsemeye çalıştım. Kendi mücadelemin ben de farkındaydım ama bunu başkasından gurur dolu bir edayla duyunca kendimi çok daha farklı hissediyordum.

Bir anneydim. Bir kadındım ve bir insandım. Kim görmezden gelmeye çalışırsa çalışsın ben anneliğimle, kadınlığımla, insanlığımla ayakta kalmaya devam ediyordum.

"Ağlamak yok!" deyip elimi sıkıca tuttu. Oysa onun da gözleri dolu doluydu. "Baksana, kollarının arasında çok güzel bir mucizeyi tutuyorsun." Rüzgâr'a baktı. "Bu manzara ağlatır mı hiç? Ona baktıkça durmadan gülesim geliyor benim. Sen de mutlu ol hadi." deyip kocaman gülümsedi.

Rüzgâr'ı emzirmiştim ve Burçak onu alıp beşiğine geri koymuştu. Dışarıya çıkıp Şafak'ı çağırmak için ayaklanmıştı ki kapı daha önce açıldı ve bir anda hareketlilik oldu. Yağmur'u görünce kocaman gülümsedim. O da yerinde neşeyle zıplamaya başladı ve kıkırdayarak yanıma geldi.

"Ay aman da aman! Birileri bugün annelik kariyerini ikiye mi katlamış!" diyerek yanaklarımı sıkınca kıkırdadım. Yanaklarımı avuçlarının arasına aldı ve durgun bir tebessüm belirdi yüzünde. Gurur dolu gözlerle bana bakınca burnumun direği sızladı ama ağlamadım. Burnumu çektim ve gülümsedim. "Hepsi geçti." diye fısıldadı. "Aylardır hayalini kurduğumuz günler bizi bekliyor." diye ekleyince bileklerinden tuttum ve başımla onayladım onu.

Yanağıma sulu bir öpücük bırakıp bir "Oh!" çekti. Sonra diğer yanağımı da öptü ve ben yüzümü buruşturdum. Odada bizi gülümseyerek izleyen Şafak, Burçak ve Hakan, halime güldüler.

"Şimdi sırada Minik Kasırga var!" deyip benden ayrılan Yağmur, Rüzgâr'a yöneldi. Onu görür görmez dudaklarını öne büzüp bana baktı tekrardan. "Bu ne kadar minik ya!" deyip tekrar Rüzgâr'a baktı. "Minik Kasırga falan dedim ama bu anca Şöyle Tatlı Bir Esinti olur."

Güldüm. "Niye öyle diyorsun teyzesi? Öyle minik olduğuna bakma, uyandığında burnundan getirecek. O zaman minik bir kasırgadan da fazlası olduğunu düşüneceksin."

Yağmur dudaklarını tekrar öne doğru büzdü. "Ben bu miniğin teyzesiyim değil mi?" deyince başımla onayladım onu. "Helal kız sana. Üşenmedin, yaptın bir velet. Biz de nasibimizi alalım tabii." diye ekleyince başımı iki yana sallayıp gözlerimi devirdim.

"Delikanlı, eğer çok sevdiysen seni teyzelik mertebesinin bir üstüne çıkarabilirim. Teyze, anne yarısı demek. Ben de gelirsem yanına, tamamlanırız. Anne oluverirsin sen de. Ne diyorsun?" deyip tek kaşını kaldırdı Hakan sırıtarak.

"Kuzu, kurttan medet umar olmuş." dedi Yağmur omuz silkerek. "Sen de pek çaresizsin Kuzum ya." deyip Hakan'ın omzunu sıktı. Hakan dondu kaldı tabii.

Hakan bana baktı. "Bu sefer de olmadı değil mi?" dedi. Burun kıvırdım ve omuz silktim. Hakan'ın Yağmur'a sulanmaları bir gün içe yarayacaktı da biz görecek miydik, Allah bilirdi.

"Neyse," diye mırıldanan Hakan yatağıma oturdu. Elimi tuttu. "Var mı bir ihtiyacın, Kırmızı Başlıklı Kız?" deyince kıkırdadım. Onun gözlerine bakınca birkaç saat önceki telefon konuşmamız aklıma gelmişti ama kendimi toparlamaya, gülümsememi yüzümde tutmaya çalıştım.

"Gayet iyiyim." dedim ve elini sıktım. "Yanımda olduğunuzu görmek," Duvara yaslanmış ve bizi sessizce ve gülümseyerek izleyen Şafak'a baktım. "Beni yeterince iyi hissettiriyor." Cümlemi bitirdiğimde yüzündeki tebessüm büyüdü.

Hakan ve Yağmur, biraz daha oturduktan sonra Yaz'ın uyuduğu odaya gittiler. Ömer Abi Yaz'ın başında bekliyordu ve onu sabaha kadar uyandırmamalarını söylemiştim. Kızımın güzel bir uykuya ihtiyacı vardı. Kardeşini yarın sabah da görebilirdi.

Odada yalnızca ben ve Şafak kaldığımızda olanları konuşmak için konuyu açacaktım ki kapı tıklatılarak açıldı. Gel, dediğimizde iki polis memuru odaya girmişti ve ben anında gerilmiştim. Şafak elimden tutup beni sakinleştirmeye çalıştı.

"Geçmiş olsun Mayıs Hanım." dedi sarışın polis memuru.

"Teşekkürler." diye mırıldandım. Yatakta biraz daha doğruldum. Dikişlerim hareket ettiğimde canımı yakıyordu.

"Size bu gece yaşadıklarınız hakkında sorularımız var. Kendinizi iyi hissediyorsanız ifadenizi almak istiyoruz." dedi yine aynı sarışın polis memuru.

Şafak'a baktım. Kararı tamamen bana bırakmıştı ve ben de bir an önce bu olanlardan kurtulmak için memuru başımla onayladım.

"Ama önce sizden başlasak iyi olur Şafak Bey. Olay sizinle başlamış sanırım." Konuşan kişi, esmer memurdu.

Şafak'a baktım. Dişlerini sıkmıştı. Biraz gergindi ve gözlerini benden kaçırmıştı. "Dışarıda verebilirim ifademi." deyince hemen itiraz ettim. Olanları bizzat ben de duymak istiyordum. Şafak kalkıp gitmesin diye elini daha sıkı tuttum.

Sonra anlatmaya başladı.

"Markete gitmek için evden çıkmıştım. İki araç önümü kesti. On kişiydiler ve onların kim olduğunu biliyorum. Mayıs'ın eski eşinin ailesi. Torunlarını alabilmek için Mayıs'a aylardır sözlü tacizlerde bulunuyorlar ve bir velayet davası içerisindeyiz zaten. Aramızda sözlü bir tartışma yaşandı. Ardından dört kişinin saldırısına uğradım. Diğer beş kişi de evimi dağıtmak için yanımdan ayrılmıştı. Şeref, yani Mayıs'ın eski kayınbabası tarafından ölüm tehditi de aldım."

Polis memuru Şafak'ın söylediklerini not alıyordu. Benim içinse sakin kalmak çok zordu.

"Size geçelim." dedi polis memuru. Yutkundum.

"Şafak beni aradı uyarmak için." diyerek başladım sözlerime. Şafak'ın bakışları üzerimdeydi. "Ben kızımı dolaba sakladım. Onu bulamasınlar diye. Sonra kendimi saklamak için bir vaktim olmadı çünkü çoktan eve girmişlerdi. Ben yine de saklanmaya çalıştım. Camları kırdılar. Kötü kokulu bir madde döktüler yerlere. Yıkıp geçtiler her noktayı. Sonra," Yutkundum. Nefes almaya çalıştım. Şafak'ın elini daha sıkı tuttum. Baş parmağıyla elimi okşamaya başladı sakinleşmem için. "Yusuf'un kuzeni, yani ölen kocamın kuzeni, Ali beni gördü." Yaşadıklarım aklıma gelince gözlerim doldu.

Ali tam karşımdaydı ve gülüşü öyle sadistçe gelmişti ki korkudan yerimde buz kestim.

"Ali, yanlış bir şey yapma." dedim ve ondan uzaklaşmaya başladım.

"Yenge!" dedi korkunç bir gülümsemeyle. "Seni gökte ararken yerde bulduk." Elini birbirine çarptı. "Bak sen şu işe!" dedi alayla.

"Ali, gelme." deyip geriye doğru kaçmaya çalıştım. Ali bir kahkaha daha attı. Korkudan aklımı yitirecektim.

"Yenge sakin ol ya." deyip üzerime yürüdü. "Alt tarafı oturup konuşacağız" Göz kırptı. Elinde bir sopa tutuyordu ve konuşurken sallamaya başladı. "Seninle Yusuf'un öldüğü geceyi hiç konuşamadık, değil mi?" Başını salladı. "Kaçıp gitmeseydin bu konuşmayı daha erken yapardık." dedi suçlar bir ifadeyle. Tabii ki de olanlar için beni suçluyordu.

"Ali, ben hamileyim." dedim titrek bir tonda. "Ne yapmayı düşünüyorsan bir kere daha düşün. Yusuf'un son emaneti bu karnımdaki bebek. Ona zarar verme."

Bedenimi inceledi bir süre. "Yusuf senin yüzünden öldü." dedi. Kin doluydu gözleri. "Benim masamdan kalkıp arabasını kullandı ve o yolda öldü benim kardeşim bildiğim adam."

"Suçsuz olduğumu iddia etmedim." Geriye doğru bir adım attım. "Onun ölümünün suçlularından biri benim. Bunu biliyorum."

"Tek suçlu sensin!" dedi hiddetle. Bana doğru iki büyük adım attı. "Onunla mutlu olmayı beceremedin mi? O adam, senelerce sadece senin iyiliğini istedi. Sen ne yaptın!" Sesi yükseldi. "Kocana karılık yapmak dışında her şeyi yaptın! Al işte sonuçları. Senin yüzünden İstanbul'a geldik. Senin yüzünden halamın acısı hiç dinmiyor. Evlatlarını toprağa verdiler senin yüzünden! Be utanmaz! Hâlâ nasıl hiçbir şey olmamış gibi yaşayabiliyorsun?" Tam karşıma geçtiğinde nefesimi tuttum. Bedenim korkudan tir tir titriyordu ve sözleri yaralayıcıydı.

"Yusuf'u yatağına bile almadığın zamanlarda o adam sana ihanet etmeyi bir an bile düşünmedi. Aklını çelmek, senden vazgeçirmek için çok uğraştım ama o adam sana sırılsıklam aşıktı. Sen ona hep sırtını döndün. Sen o adamı yalnız bıraktın ve onu öldürdün. Tek suçlusu sensin. Duyuyor musun beni? Tek suçlu sensin." İşaret parmağını göğsüme bastırdı ve dişlerinin arasından "Katil." dedi.

Bıçağı sol elimde saklıyordum. Sağ elimle onu göğsünden ittirdim. "Hadsiz!" dedim hiddetle. "Yatağıma kimin gireceği benden başka kimi ilgilendirir! Hadsiz!" Sinirden delirmiştim. Konya'da hayatıma o kadar çok insan karışırdı ki akraba ziyaretlerinden eve döndüğümüzde sinir krizleri geçirdiğim anlar olurdu. Yaz doğmadan önce, kısır dediler. Evime geldiklerinde ve yemeğimi beğenmediklerinde beceriksiz dediler. Sehpamın üzerinde toz buldular, pasaklı dediler. Eğitimimden konu açılırdı, sen kocanın karısı ol yeter dediler. Halıma, perdeme, evimdeki tabağa, ocağımdaki yemeğe, yatak odamdaki nevresim takımına, giydiğim geceliğe, yakamın açıklığına, eteğimin boyuna, saçlarımın uzunluğuna kadar karıştılar. Bu ailenin benim hakkımda konuşacağı o kadar şey olurdu ki. Bir kere bile takdir görmedim. Yedi sene boyunca bir kere bile takdir etmediler beni. Hep suçluydum, hep kusurluydum. Hep düzeltilmesi gereken kişi bendim.

Yusuf kusursuzdu. Yusuf tam bir aile babasıydı. Yusuf ideal bir kocaydı.

Peki onu neden yatağıma almadığımı biri çıkıp sorabildi mi?

Kendi hakkımı savunduğumda nasıl da sessizleşti herkes? Neredelerdi? Ben Yusuf'a ilk kez nefret kusarken neredelerdi?

Haklıydım. Allah kahretsin ki, onu yatağıma almadığım o dönemlerde çok haklıydım.

Ali kollarımı sımsıkı tuttu. Öyle sıkı tuttu ki elimdeki bıçak bir anda yere düştü. Bıçağa baktığında daha da öfkelendi. "Beni de mi öldürmeyi planlıyordun?" deyip beni sarstığında kendime engel olamadım ve yüzüne tükürdüm.

Geriye savruldu. Tiksintiyle yüzünü temizledi. Gözlerine nefretle baktım. "Yusuf ile aynı masadaysan bana ne yaptığını biliyorsundur da. Yemiyor değil mi? Korkusuzca dile getirmeye diliniz varmıyor. Siz işte busunuz. Size göre herkes kusurlu. Tek mükemmel sizsiniz!" Ellerim titriyordu ama artık korkudan değil, tamamen kin ve nefretten. "Sizden de, soyadınızdan da nefret ediyorum. Bana bir gün bile gün yüzünü göstermediniz. Benim huzurum neden bozuldu Ali? Ben mi istedim bunu? Ben o adamla güle oynaya evlendim be! Ben o adamla evlenmek için hayatımdan vazgeçtim! Sence onu yatağıma bilerek mi almadım!"

Gözlerimden yaşlar akıp gidiyordu. Doluydum, çok doluydum.

"Gidin artık. Onun öcünü yeterince almadınız mı benden? Dinmedi mi kininiz artık! Bırakın, yalvarırım beni artık rahat bırakın. Bırakın da onun için vazgeçtiğim hayatımı yaşayayım. Bırakın ben de mutlu olayım. Bırakın da oğlumu kucağıma alayım. Bırakın. Bırakın artık!"

Bedenim titriyordu ve başım dönmeye başlamıştı. Oturmam gerekiyordu. Çok kötü hissediyordum kendimi. Dengemi sağlayamıyordum. Bulanık görmeye başlamıştım ve kusmak istiyordum. Arkamda tutunacak bir yer aradım. Televizyona tutunabildim.

Ali doğruldu iyice. Tiksinti dolu bir ifadeyle karşıma geçti ve bir anda boğazıma yapıştı. Nefes alamadım. Rüzgâr'ın ağırlığıyla öne doğru eğilmem gerekirken Ali tüm gücüyle başımı geriye doğru ittirdi ve karnıma bir sancı saplandı.

"Benim kardeşim mezardayken seni yaşatır mıyız sanıyorsun?" Tükürerek konuştu. Tiksindim. Nefes alamıyordum. "Herkes vazgeçsin." Başını iyice yaklaştırdı yüzüme. "Ben yine de vazgeçmeyeceğim." Beni sola doğru sürükledi. Arkamda kitaplık vardı ve boğazımı tutan eliyle beni geriye doğru ittirdi. Sırtımı kitaplığa sertçe vurdum ve birkaç kitap devrildi üzerime. "Bu geceyi hiç unutma Mercan." Boğazımı daha çok sıktı. Artık nefes almayı unutacak kadar nefessiz kalmıştım. Boğazımdan hırıltılı sesler çıkarıyordum. "Artık senin en büyük kâbusun benim. Şeref enişteyi, Makbule halamı gözünde çok büyütme. Artık korkacağın tek biri var. Kardeşimin canına karşılık senin canını istiyorum ve almadan durmayacağım." Sırtımı tekrar kitaplığa vurdu ve birkaç kitap başıma düştü. Elini gevşetti ama boştaki eliyle karnımın yanına bir baskı yapınca canım çok yandı. Yaz'ın duymasından korktuğum için acı iniltilerimi frenledim.

Ali, boğazımdaki eliyle beni defalarca arkadaki kitaplığa itti. Sonlara doğru şiddeti arttı. İki elimle boğazımdaki elini çekmeye çalıştım ve ben tırnaklarımı geçirdikçe o daha çok hırslandı. Artık başımı da kitaplığın raflarına çarpıyordum ve durmuyordu. Sol eliyle karnımın yanına bastırıyor, parmaklarını tenime batırıyor; sağ eliyle de defalarca kitaplığa itiyordu bedenimi.

Bilincimi kaybedecek düzeye gelmiştim. Gözlerim geriye giderken gözyaşlarım yanaklarımı ıslatıyordu. Canım yanıyordu. Durmuyordu. Bitmiyordu. "Geber!" diyordu Ali sürekli.

"Geber!"

"Geber!"

"Geber!"

"Yeter." Şafak'ın sesini duyduğumda kendime geldim. Ne anlattığımı bilmiyordum. Yaşadığım o âna o kadar odaklanmıştım ki neyden söz ettiğimi bile bilmiyordum. Ağladığımı fark ettim. Gözlerim ıslaktı.

"Bu kadar yeterli." dedi polis memuru. "Sizden isimleri alalım ve soruşturma devam etsin."

İsimleri verdim. Polis gitti. Odayı kısa bir an sessizlik kapladı. Dudaklarım titriyordu. Şafak polis memurlarını kapıdan uğurladıktan sonra arkasını dönmemişti bana. Anlattıklarımı sindiriyordu sanırım. Peki ben nasıl sindirecektim? Ben nasıl dayanacaktım? Ölümle tehdit edilmekten yorulmuştum. Ben sadece yaşamak istiyordum. Kimseye karşı çıkmadan, kendi halimde yaşamak istiyordum.

Hava almam lazımdı. Başım zonkluyordu ve hava almak istiyordum. Kulaklarımda bir basınç varken yutkunmak bile zor geldi. Dudaklarım titriyordu, ellerim titriyordu ve konuşacak gücüm yoktu. O yüzden sessizce doğrulmaya çalıştım.

Karnımdaki dikiş izleri ben hareket ettiğimde sızladılar ve dudaklarımın arasından bir nefes kaçtı. Şafak, sesi duyar duymaz arkasını döndü. Doğrulduğumu görünce yanıma hızlı adımlarla geldi. "Neye ihtiyacın var?" diye sordu ilgiyle.

Dudaklarım titriyordu. Başımı öne eğdim. O kollarımdan nazikçe tutarken Ali'nin öfkeyle kolumu sıkışı aklıma geldi ve buz kestim. Gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Sessizce ağlıyordum.

Sanki kendimin yasını tutuyordum. Senelerce hırpalanan, örselenen Mercan'ın yasını şimdi tutuyordum. Ağlamak, ağlamak ve yalnızca ağlamak istiyordum. Dört bir yanım bu ailenin sözleriyle çevrilmişken, kendisine saygısını kaybeden o genç ve toy Mercan için derin ve sessiz bir yas tutmak istiyordum.

Kalkmak için direndim ama Şafak engel oldu. "Ne istediğini söyler misin?" dedi yalvarır gibi. Ona bakamıyordum ama acı çektiğini hissediyordum. Neyden utanıyordum da yüzüne bakmıyordum, bilmiyorum. "Söyle, yapayım senin için." dediğinde dudaklarımı birbirine bastırdım ve hıçkırarak ağlamaya başladım.

"Şafak." diye fısıldadım. Başımı iki yana salladım.

"Buradayım." dedi. Omzumdan sarkan saçlarımı omzumun arkasına attı. "Bak, buradayım." Boynumu tutunca irkildim. O soğuk elleri hâlâ hissediyordum. Belki boynumda bir iz bırakmamıştı ama ruhuma kazınmış soğuk, kirli ellerin izleri vardı. Şafak bunu hissetti. Onun pis ellerinin izlerini, kendi şefkatli elleriyle okşayarak temizlemeye başladı.

"Korkunçtu." diye fısıldadığımda beni hemen göğsüne çekti. O ayaktaydı, ben de yatakta doğrulmuştum, ayaklarım yere sarkıyordu. Tek ihtiyacım olan, onun sıcak göğsüydü.

"Geçti." dedi saçlarımı okşarken. "Geçti, ben buradayım." Boynuma dokundu. "Artık hep yanındayım." Daha çok hıçkırmaya başladım. Göğsüne yaslandığımda sert bir şey hissettim ama ne giydiğini çözemedim o an. Aklım yerinde değildi zaten.

"Ne giyiyorsun sen?" diye sordum sayıklar gibi. Ondan ayrıldım. Gözlerine baktım. O bakışlarını kaçırdı. "Şafak söyle." diye direttim.

"Korse." dedi. Dudaklarını dişledi. "Bir kaburgam kırık. Biri de çatlak. Bir süre giymem gerekiyormuş." dediğinde dudaklarım hüzünle öne doğru büzüldü. Benim halimi görünce parmakları yüzüme tırmandı. Yanaklarımda, dudaklarımın üzerinde şefkatle gezindi. "Ben iyiyim. Sakın acına acı ekleyeyim deme. Ben iyiyim. Sana şu an sarılabiliyorum ya, ben artık çok iyiyim."

"Özür dilerim." dediğimde baş parmağını dudağıma bastırdı. Beni tekrar göğsüne çekti. Kim bilir başka ne yaraları vardı? Beni, bizi korumak için kendi canından olmayı göze almıştı. Şafak, senelerce Yusuf'un ailesinin yapmadığını yapmıştı bana. Beni koşulsuz korumuş, kollamıştı.

Ondan ayrıldım. Gözlerimin içine baktı. Kendimi toparlamaya çalıştım ama yapacağım şeyin farkındalığıyla biraz titriyordum. Bunu fark etti. Kollarımı ovmaya başladı şefkatle. Oturması için onu hafifçe kendime doğru çektim. İtiraz etmeden yatakta yanıma oturdu. Yutkundum ve sağ elimi kaldırıp başımdaki kırmızı bandanayı saçlarımdan ayırdım.

Şafak yutkundu. "Yapmak zorunda değilsin." demişti ama yapmak istiyordum. Şafak, artık beni inandırmıştı.

Saçlarımı geriye doğru çektim ve oradaki geniş dikiş izini Şafak'a gösterdim. Parmaklarım titriyordu ve Şafak oradaki dikiş izini gördüğünde hemen ellerimden tuttu ve ellerimin üzerinden öptü. Hıçkırarak ağlamaya başladım.

Şafak, ellerimi sımsıkı tutup okşarken gözleri saçlarımla senelerdir gizlemeye çalıştığım o dikiş izine kaydı.

"Yaz daha doğmamıştı. Kayınbabamın evinden dönmüştük. Ben kendimi çok kötü hissediyordum çünkü beni bütün gece boyunca yıpratmışlardı. Yaptığım her şeyde kusur bulmuşlardı ve ailemi bir arada tutmak için yetersiz olduğumu söylemişlerdi. Yusuf'un yanında yapmadılar bunu tabii." Ağladığım için başım çok ağrıyordu. "Yusuf, annesiyle konuşmuş. Artık," Bunu nasıl anlatacağımı bilmiyordum. Çekiniyordum. "Artık birlikte olmadığımızı anlatmış annesine." Şafak dişlerini sıkmaya başladı. "Makbule Hanım da beni mutfakta köşeye çekti o akşam ve," Canım çok yanıyordu. Anlatmak çok zordu. "Yetersiz bir kadın olduğumu söyledi. Karılık görevimi yapamadığımı, işe yaramaz olduğumu söyledi. Çok ağrıma gitti." Omzumu kaşıdım huzursuzca. "Ben kendimi savunamadım. Size ne diyemedim. Yuttum her şeyi." Anılar bir bir gün yüzüne çıktıkça benim nefesim kesiliyordu.

"Sonra eve geldik. Yusuf, bana yaklaşmaya çalıştı." Kalp atışlarım hızlanmıştı. "Annesinden cesaret aldığı belliydi ve ben istemedim." Nefeslerim sıklaştı. Şafak bana doğru yaklaştı. Ellerimi sıkıca tutmaya başladı. "İstemeyebilirdim değil mi? Benim bedenim, benim kararımdı sonuçta. Kocam da olsa, bunca şeyden sonra, hem de sıcağı sıcağına bunu istememem normaldi değil mi?" Ellerim titriyordu ve Şafak, ellerimi okşamaya başlamıştı. "İstemediğim için sinirlendi. 'Sen istemesen de yapacağız.' dedi." dediğimde Şafak tuttuğu nefesini bıraktı. Boynumdan tutup beni kendisine doğru çekti ve alnımı alnına yasladı. Onun tenini hissetmek beni biraz olsun rahatlattı.

"Mayıs." diye fısıldadı. Tenimin üzerinden bir nefes aldığında ben daha çok ağlamaya başladım.

"Bitirmeme izin ver." diye fısıldadım. Elimi göğsüne bastırdım. Kalp atışları çok hızlıydı. Benden farkı yoktu. "Başka zaman bu cesareti bulamam." dediğimde başını salladı. Alnım onun alnına yaslıyken anlatmaya devam ettim. "Karşı koydum. Kocam da olsa, o an istemedim ve karşı koydum. Bir şeyler kopmuştu artık bende ve durmasını istedim. Durmadı. Kıyafetlerimi üzerimden çıkarmak isterken onu ittim. Sinirlendi. Çok sinirlendi. Onu hayatımda bir kez öfkeden delirirken görmüştüm. O da o ândı işte. Ağladığım için sinirlendi. Yaptığı şeyin doğru olduğunu sanıyordu. Annesi öyle doldurmuştu ki onu, aklı başka hiçbir şeyi kavramıyordu. Ben çırpındım. Bağırdık birbirimize. Nefret kustum. Sindiremedi. Şansını tekrar denedi ama artık daha öfkeliydi. Canımı yakıyordu. Göremiyordu, anlamıyordu ama canımı çok yakıyordu." Soluklanmam lazımdı. Titrek bir nefes aldım. "Bu sefer de karşı çıkınca öfkesine yenildi. Tokat attı. Ben daha da çıldırdım. Üzerine yürüdüm. Bana el kaldırmaya hakkı olmadığını söyledim ama bu onu daha da kontrolsüzleştirdi. Sanki ben ne kadar dikbaşlı olursam o da o kadar işe yaramaz görüyordu kendisini. Beni sertçe itti. Artık buna savurmak mı denir, itmek mi denir bilmiyorum. Ben dengemi koruyamadım. Tezgâha kafamı çarptım." Şafak, yanaklarımı okşamaya devam ederken kendimi güvende hissetmenin rahatlığıyla devam ettim. "Bayılmışım. Ne kadar şiddetli çarptığımı da hatırlamıyorum. O gece yaşananların çoğunu uyandığımda hatırlamıyordum. On iki dikiş atılmıştı ve Yusuf, olanları hatırlamadığım için bir senaryo uydurdu. Merdivenlerden düştüğümü söyledi herkese, polislere, bana. Ama sonra hatırladım." Şafak'ın yüzümde gezinen ellerine tutundum. "Bana yaptıklarını birkaç hafta sonra hatırladım." Şafak sesli bir nefes aldı. "Ama hatırladığımı hiç öğrenmedi. Yusuf'u sevdiğimi sanıp bildiklerimi yuttum ve hiçbir şey olmamış gibi, yaşananlar talihsiz bir kazaymış gibi devam ettim hayatıma."

"Mayıs." diye fısıldadı Şafak. "Ah Mayıs..."

"Kendime bunu yaptığım için çok kızıyorum." diye itiraf ettim. "Kendimi ömrüm boyunca hiç affetmeyeceğim." Gözyaşlarım hızlandı. Şafak biraz daha yaklaştı bana. Kokusunu almak beni sakinleştirmeye yetmedi. "Kadınlık gururumu sırf bir aşk uğruna, sırf ailem dağılmasın diye ayaklar altına aldım."

"Hayır." diye itiraz etti Şafak.

"Öyle." dedim keskin bir tonda. "Haksızım. Sakın beni haklı çıkarmaya çalışma. Bunu hak etmiyorum." Şafak yüzünü biraz yana çevirince yanağım onun yanağına yaslandı ve birbirimizi öyle ani, öyle uyumla tamamladık ki kendimi yuvamı bulmuş gibi hissettim. Canım yanıyordu ama yuvamdaydım.

"Yaşananları hatırladığım ilk zamanlarda onunla sudan sebeplerle kavga ettim. Ya da trip attım diyeyim. Yatağa girmemesini sağladım." Gözlerimi kapatıp yalnızca Şafak'ın varlığını hissetmeye çalıştım. "Her şeyi bilirken onunla aynı yatağa girmeye hazır değildim ama artık ne benim bahanelerim ne de onun sabrı kalmıştı. Bana öyle kibar davrandı ki, bir süre sonra onunla uyumak eskisi kadar rahatsız etmedi beni. Sanki, sanki gerçekten olanlar hiç yaşanmamıştı."

Yusuf o zamanlarda gerçekten tüm kalbiyle beni iyileştirmeye mi çalıştı yoksa kendi vicdanının sesini mi susturmak istedi, hâlâ bilmiyorum. Bildiğim tek şey, kusursuz görünmeyi hep başardığıydı.

"Ben kocamın yaptığı birçok şeyi sineye çektim. Görmezden geldim. Kendimi kaybettim. Suçluyum. Birine böylesine delice bağlandığım için suçluyum. Senelerce, o gecenin ağırlığıyla yaşadım ve cezamı çekiyorum. Suçluyum." Duraksadım. Belki tek seferde söylersem artık eskisi kadar acıtmazdı. "Kocam bana rızam olmadan dokunmaya çalıştı ve karşı çıkarken yaralandım. Kocam masum olduğunu söyledi ve gerçeği bilmeme rağmen sırf ondan uzak kalmamak için olanları görmezden geldim. Senelerce o adamla aynı yatağa girdim. O an bana yaşattıklarını bilerek yatağa girdim. Kendimi ezdim. Ezdim. Ezdim..."

Şafak'a tutundum. "Hatırladığımı söylesem belki bana bu şekilde yaklaşmazdı. O günden sonra bana çok daha kibar davrandı, daha çok üzerime düştü. Bana yaşadıklarımı unutturmaya çalışır gibi çabaladı. Ben de kapıldım sanırım. İçten içe hiçbir şeyi unutmasam da onun beni sevmesine, üzerime düşmesine izin verdim. Hata benim. Görmezden gelmeyi seçtim. Kendimi hiç affedemiyorum. Yaptıklarımı sindiremiyorum."

Şafak benden ayrıldı. Başımı öne eğdim. Çenemi tutarak başımı kaldırdı ve gözlerinin içine bakmamı sağladı. "Bu gök mavisi gözlerin ardında, çok fazla acı saklıyorsun ve hepsi ciğerime batıyor. Kırık kaburgamdan daha çok canımı yakıyor." Ellerim titrediği için kucağıma çekip yumruk yaptım. "Sana yaşadıklarını unutturmak istiyorum." Yaklaştı. "Sana hak ettiğin hayatı yaşatmak istiyorum." Şefkatle dokundu bana. "İzin ver kendine. İzin ver bana." Gözlerine daha derin baktım. Ne yapmaya çalıştığını anlamak ister gibi. "İzin ver bize." diye fısıldadı.

Ne diyeceğimi bilemedim. Gözlerinin içine bakabildim sadece. Gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama her geçen an daha cesaretli oldu. Yutkundu. Parmakları saçlarımın arasına karışınca nefesimi tuttum. Kucağımdaki elimi sımsıkı tutmuştu güç vermek ister gibi. Saçlarımı kaldırıp sakladığım dikiş izini buldu ve parmakları yavaşça izin üzerinde gezindi. Öleceğim sandım. Nefesim kesildi. Dokunuşları beni parçalara ayırdı. Kalbim kulaklarımda atıyordu sanki. Bedenim titriyordu.

Dokunuşları bir kuş tüyü gibiydi. Yok gibiydi ama tüm varlığıyla oradaydı. Öyle yoğun hislerle çevrelenmiştim ki başım döndü.

Parmakları gezinmeyi bıraktığında uzandı ve o dikiş izinin üzerinden öptü. Kalbim sıkıştı. Aklımı yitireceğim sandım. Daha önce kimse o dikiş izine dokunmamıştı. Kimse orada bir yaranın mezarı olduğunu bilememişti ama şimdi o izin üzerinde dudaklarının izini bırakan adam, beni tüm çıplaklığımla görmüştü. Bana dokunmuştu. Beni artık tam anlamıyla hissetmişti.

Yaptığı şey öyle anlamlıydı ki başım, hissettiklerim yüzünden daha çok dönmeye başladı. Titriyordum. Bedenimi kendisine doğru çekip sakinleşmemi bekledi. Gözlerimi sımsıkı yumup ona sığındım sadece. Sarhoş gibiydim.

"Sen kollarımın arasındayken her şey anlamsız geliyor. Her şey çözülebilir geliyor. Her şey atlatılabilir, her yara kapanabilir ve her söz söylenebilir gibi geliyor." Bana daha sıkı sarıldı. "Seni kollarımın arasında tutmaya kararlıyım. Eğer istersen, ne zaman istersen, her an ve her yerde bana sığınmanı sağlarım. Sen benim çatımın altındaysan biz her şeyi atlatabiliriz. Buna inanmanı istiyorum. İnanmanı da geçtim, buna bağlanmanı istiyorum Mayıs."

Başımla onayladım onu. O ne hissediyorsa ben de ondan farksızdım. Demek artık böyle ilerleyecekti. Biz demek, şu an demekti. Şu anki gibi sımsıkı sarılmak, birbirimize sığınmak demekti. Kabulümdü. İhtiyacımdı ve kabulümdü.

Ona sarılmak, onun çatısının altına sığınmak kendimi bulmamı sağlayacaktı. Bizi, biz; bizi bir bağ yapacaktı.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları