Yıldız Tilbe - Vursalar Ölemem

Bozulur yasaklar, kurallar

Sevişmek bağışlanmaz

Affetme beni

İçimde korkulu heyecan

Aşkınla başım dönerken

Vursalar ölemem

☂

MAYIS

"Uyu bebeğim, uyu,

Bu gece umut korusun seni.

Uyu bebeğim uyu,

Bu gece ay güldürsün seni.

Uyu bebeğim uyu,

Bu gece yıldızlar aydınlatsın yüzünü.

Uyu bebeğim uyu,

Bu gece sevgi sarsın seni.

Uyu bebeğim uyu,

Bu gece şefkat okşasın yanaklarını.

Sen bu gece, hayat ol bebeğim.

Sen bu gece, rahat uyu bebeğim."

Rüzgâr'ın pamuk ellerini okşadım. Gözleri benim üzerimdeydi. Ona ninni söylerken gözlerini bir an olsun benden ayırmıyordu. Ayakları ve elleri kıpır kıpırdı ama gözleri yalnızca bana sabitliydi.

"Bir gün gelecek ve karanlık saracak etrafını,

Zırhını kuşan diyecekler,

Gözyaşını silmeyecekler,

Ellerinden tutmayacaklar,

Ama sen rahat uyu bebeğim.

Uzak tutacaklar seni benden,

Üzerine bir yorgan örtmeyecekler.

Ruhunu ruhumdan sökmeye çalışacaklar,

Kimse sana sarılmayacak,

Ama sen rahat uyu bebeğim."

Ninniyi söylerken sesim titremişti. Bu öylesine bir ninni değildi. Annemin bebekken bana söylediği ninniydi ve ben Yaz'a hamileyken karnımı okşayarak bu ninniyi söylerdi. Annemi anmak ve oğlumun karşısında annesinin olmasının rahatlığıyla yatağımda kıpır kıpır olması anneme duyduğum özlemi katbekat artırmıştı şimdi.

"Kalbini kuruttuk diyecekler,

Gözyaşlarını dindirdik diye övünecekler,

Sevgiyi söküp nefreti yerleştirdiklerini sanacaklar,

Ama senin sen olduğunu,

Senin sen kaldığını bilemeyecekler.

Sen o gün de rahat uyu bebeğim.

Sen hep kollarımda, rahatça uyuyacaksın bebeğim."

Sol gözümden akıp giden yaşı elimin tersiyle sildim. Oğluma yaklaştım ve bebek kokusunu içime çekerken "Sen hep kollarımda, rahatça uyuyacaksın bebeğim." diye fısıldadım. Öptüm boynundan, minik ellerinden, al yanaklarından, tüy saçlı başından.

"Yaz'ı ve seni hep çok seveceğim. Sizin de beni sevmenizi sağlayacağım. Her şeyi unutsam bile anneniz olduğumu unutmayacağım." Tombul yanaklarını okşadım. Tüm dikkati bendeyken onunla ilgilendiğimde yüzünde beliren keyfi izlemek anneliği en çok hissettiğim anlardan biriydi.

"Böyle insanlarla karşılaşsanız bile kendinizi nasıl korumanız gerektiğini anlatacağım size. Beni yıktılar ama size nasıl ayağa kalkmanız gerektiğini öğreteceğim." Ellerinden öptüm.

"Haklarınızı ve özgürlüğünüzü elinizden almaya çalıştıklarında size nasıl karşı çıkacağınızı göstereceğim." Yeni emdiği için şişen karnını okşadım. Üzerimdeki ince pikeyi onun da üzerine çektim.

"Ama en çok ne yapacağım, biliyor musun?" Tüy saçlarını okşadım. "Size sevmeyi öğreteceğim." Öptüm oğlumu. "Çünkü insan ne kadar acı çekerse çeksin, sevildiğini hissettiğinde her şeyle baş edebileceğine inanıyor. İnsan sevdiğini kalbiyle, sevildiğini de ruhuyla hisseder çünkü. Kalbe herkesin eli uzanır ama bir ruha uzanabilmek için o ruhu sevmek gerekir." Gözlerimden birkaç damla yaş aktı. "Sizi layığıyla sevmeyenler olacaktır ama siz hep en doğru şekilde sevmelisiniz. Sevgiyi siz öğretmelisiniz. Söz veriyorum oğlum." Yanaklarından öptüm. Tenini okşadım. "Size layığıyla sevmeyi öğreteceğim."

Bir hıçkırık kaçtı dudaklarımın arasından. "Söz veriyorum oğlum. Size sevgi dolu bir dünya bırakacağım." Gözlerimi kapattım. "Biliyorum çünkü. Sevmeden yaşanmıyor. Sevilmeyince dayanılmıyor." Bir hıçkırık daha kaçtı dudaklarımın arasından.

Yıkımım tazeydi. Saldırının üzerinden yalnızca dört saat geçmişti ama acı katbekat artmıştı. Her şeyi kaybettiğimi düşündükçe, iliğim kemiğim kuruyordu sanki. Kendimi toparlayacak gücüm kalmamıştı. Çabalıyordum, yemin ederim ki çabalıyordum ama artık dayanacak gücüm kalmamıştı.

Bir hıçkırık daha kaçtı dudaklarımın arasından. Sesler belirdi yine kulaklarımda. Yıkımın sesleri... Acı bir tat belirdi yine boğazımda. Enkazın tozları... Gözlerimde yaş birikti yine. Yangınımın külleri...

Buraya kadarmış demek istemiyorum ama buraya kadarmış gibi hissediyorum. Ayakta kalmaya çalışıyorum ama dizlerim titriyor artık. Durmak bile yorucu geliyor, çünkü etrafımda yıkımlar varken ayakta durmak bile bir çaba istiyor artık.

İşte böyleyim. İşte günler öncesinde hayata umutla bakan kadının geldiği son nokta bu. Benim aynaya bakacak yüzüm yok ama siz beni tam karşınızda hayal edin. Bakın gözlerime. Yıkımı görün. Tutun ellerimden, içimdeki yangının sıcaklığını hissedin. Yaklaşın ve kokumu alın. İçimdeki yangın, yaksın genzinizi. Siz benden çekinmeyin.

"Uzak tutacaklar seni benden,

Üzerine bir yorgan örtmeyecekler.

Ruhunu ruhumdan sökmeye çalışacaklar,

Kimse sana sarılmayacak,

Ama sen rahat uyu bebeğim."

Yatakta bir hareketlilik oluncaya kadar onun odamda olduğunu fark etmemiştim. İşte buradaydı. Az önce söylediğim ninniyi söyleyerek yanımıza geldi ve usulca yatağıma girdi.

ŞAFAK

Eve geldiğimizden beridir Mayıs konuşmuyordu. Her ne kadar Yusuf ile helalleştiğini söylese de içinde bitmemiş meseleler vardı. Kendisini birçok şey için suçluyordu ve bu onu suskunlaştırmıştı. Onu anlıyordum. Yaşadıkları kolay şeyler değildi.

Ama onu böyle yıkılmış görmek...

Hayatımda hiç bu kadar çıkmazda hissetmemiştim kendimi. Ona neyin iyi geleceğini bilmiyordum. Onun yaraları çok derindendi ve dikiş tutmuyordu. Ona şifa olmak istiyordum ama nasıl yapacağımı bilmiyordum.

"Geçecek." dersem bana inanır mıydı?

Ona olan sevgim ona her şeyin geçeceğine inandırır mıydı?

Nasıl olduğuna bakmak için odasına gireceğimde söylediği ninniyi duydum. Adımlarım durdu. Kapının ağzında beklemeye ve onu dinlemeye başladım. Berrak sesinden yayılan şefkat ve sevgiyi Rüzgâr ile paylaştım.

Kalbimi sıkıştıran bir sesi vardı. Gözlerimi kapatıp onun sesine odaklandığımda onun dokunuşlarını tenimde hissediyordum. Yanıyordum ve yanmak istiyordum.

Rüzgâr'a söylediklerini işittim. Sesinin titreyişini, gözyaşlarının akışını hissettim. Kendimi birkaç saniye sonra onların yanında buldum. Başka nereye gideceğimi bilmiyordum çünkü. Yatağa girerken az önce söylediği ninniden bir parça söyledim. Yanında olduğumu hissetsin istedim. Yüklerini onunla taşımaya hazır olduğumu hissetsin istedim.

Rüzgâr'ın gözleri ikimizin arasında gidip gelirken Mayıs'ın gözlerinde minneti gördüm. Rahatlamayı gördüm. Uzandım ve saçlarından öptüm onu. Elini kolumun üzerine koydu. Bana yaslandığını hissetmek beni de rahatlattı.

"Geçecek." dedim gözlerinin içine bakarak. "Her şey birkaç gün sonra bitecek." Saçlarını okşadım. "O zaman ninninin sözleri değişmeyecek ama daha farklı söyleyeceksin."

"Bu gece buna inanır mıyım bilmiyorum." diye fısıldadı titrek bir ses tonuyla. Yeter ki konuşsun diye geçirdim içimden. Suskunluğu canımı daha çok yakıyordu çünkü.

"Bu gece yasını tutacaksın." dedim gözlerinin içine bakarak. "Bunu hak ediyorsun ama uykuya dalmadan önce yarının yeni bir gün olduğunu hatırlayacaksın. Söz mü?" diye sordum.

Buruk bir tebessüm etti ve "Söz." diye fısıldadı. Başını yastığa koydu ve Rüzgâr'ı okşamaya devam etti. İyice mayışmıştı Rüzgâr. Mayıs'ın da dinlenmesi gerektiğini bildiğim için onu usulca kucağıma aldım. Beşiğini hemen yatağın yanına getirdim ve onu güzelce yatırdım. İtiraz etmedi. Biraz debelendi ama dakikalar içerisinde uykuya daldı.

Mayıs beni izliyordu. Gözlerimi ona çevirdiğimde puslu gözlerindeki isteği gördüm. "Bu gece yalnız uyumak istemiyorum." diye fısıldadı.

"Bu gece ve bundan sonraki hiçbir gece yalnız uyumayacaksın." dedim. Bu neyin cesaretiydi bilmiyordum ama Mayıs'a karşı takındığım bu sahiplenici tavır, artık benim de kontrolümden çıkmıştı. Mayıs bir istek değildi. Mayıs bir heves değildi. Mayıs, bir ihtiyaçtı. Ruhum için, kalbim için ve tenim için bir ihtiyaçtı.

Diğer tarafa geçtim ve sırtını göğsüme yaslayacağım şekilde ona sokuldum. Kendisini iyice bana yasladı. Yastığın üzerindeki koluma başını koydu. Diğer kolumla belini sıkıca sardım ve iyice kendime çektim. Kabuğuna çekildi sanki. Bacaklarını karnına doğru çekti. Başını eğdi ve sırtı iyice büküldü. Cenin pozisyonundaydı.

Onu sıkıca sardım. Minik bedeni, iri cüssemin içinde iyice küçüldü sanki. Güzel saçlarını kokladım. Burnumu omzuna yaklaştırdım ve pürüzsüz tenine dudaklarımı yasladım. Teninden ciğerlerime bir nefes çektim. Belini saran elimi onun göğsüne yaklaştırdım ve tam kalbinin üzerinde durdum. Elini, elimin üzerine koydu ve kalbine bastırdı. İkimiz de elimizi çekmedik.

Avcumun içinde atan onunla tanıştığımdan beridir bana da yaşam olan o güzel kalbinin atışları, onun bana söylediği bir ninniydi. Kimsenin duyamayacağı, kimsenin dokunamayacağı ve kimsenin anlayamayacağı bir ninniydi.

Bana özeldi. Bana aitti.

Onu sıkıca sardım.

"Seni seviyorum." diye fısıldadım boynuna doğru. "Seni, geri dönülemeyecek bir vaziyette seviyorum." Omzundan öptüm. "Sevildiğini hissediyor musun?" diye sordum. "Başarıyor muyum hissettirmeyi?"

Başını koyduğu kolumda ıslaklık hissettim. Ağlıyordu. Yüreğim sıkıştı. Saçlarından öptüm.

"Hissettiklerini hissediyor musun?" deyip kalbinin üzerindeki elimi daha çok bastırdı tenine. Ben konuştukça hızlanan kalp atışları, verdiği sessiz ama gür bir cevaptı.

Omzundan öptüm. "Buradayım." dedim. "Ağlamak istersen, sarılmak istersen, sırtını yaslamak istersen, gülmek istersen, konuşmak istersen, susmak istersen..." Boynundan başlayıp omzunun sonuna doğru usul usul öptüm onu. Her konuştuğumda bir öpücük kondurdum.

"Seni hak edecek ne yaptığımı bilmiyorum." diye fısıldadı titrek bir tonda. Elimi daha sıkı tuttu.

"Boğuluyordum." dedim. "Herkes görüyordu ama yardım edemeyecek kadar uzaklarındaydım. Sen oradaydın. Boğulduğum yerde. Sen de boğulmuştun ama yüzmeyi öğrenmiştin. Bana elini uzattın. Tutmak için hiç tereddüt etmedim. O zamandan beridir ya ben seni dibe çekip boğulmamızı sağlıyorum ya da sen bizi yüzeye çıkarıyorsun." Daha sıkı sarıldım ona. "Sen beni hak etmedin Mayıs. Senin ellerinden tutabilmek ve seni yaşatabilmek için yüzmeyi öğrendim."

Ağlamaya başlamıştı. "Şimdi her şey çok ağır geliyor ama sabaha geçecek değil mi?" diye sordu.

"Geçecek." dedim. Omzundan öptüm. "Geçmesini sağlayacağım."

YAĞMUR

Kendimi boşlukta hissediyorum. Kalbimin içinde sahiden derin ve karanlık bir boşluk var. Dükkânın yerle bir olmuş hali gözlerimin önünden gitmiyor ve delirdiğimi hissediyorum. Odam sessiz ama bağırışları hâlâ duyuyorum. Odam aydınlık ama sanki dükkânın enkazı altında kalmışım gibi karanlıktayım.

Duş aldım ama yeterince temiz hissetmiyorum kendimi. Saçlarımı tarıyorum ama neye bu hazırlığım? Her şeyimizi kaybetmişken sanki yarın her şey normalmiş gibi dükkâna gideceğimi mi düşünüyorum? Neyin hazırlığı bu?

Hiçbir şey olmamış gibi yaparsam sahiden hiçbir şey olmamış gibi mi olur?

Aynadaki başı boş aksime bakarken arkamda Hakan'ı gördüm. Banyoya gelmişti. Kollarını belime sarıp sırtımı göğsüne doğru çekti. "Uzun sürdü." dedi tok ses tonuyla. Saldırıdan sonra her yerim toz ve kir içerisinde kalmıştı ve dakikalar önce onunla arkamdaki küvetteydim. Beni yıkamasına izin vermiştim. Saçlarımı tarayacağımı söyleyip onun içeri geçmesini söylemiştim ama dediği gibi, uzun sürmüştü.

"Dalmışım." dedim. Başımı geriye doğru attım. Omzuna yasladım.

"Daha iyi misin?" diye sordu. İkimiz de aynaya baktığımız için gözlerimiz aynada buluştu.

"Bugün içimden yalan söylemek gelmiyor." dedim ve buruk bir tebessüm ettim. "İyi değilim sanırım."

Yüz ifadesi ciddileşti. "Benim yanımdayken hiçbir konu hakkında yalan söyleme." Kollarını belime sardı. "Sen berraksın. Yalanlar seni bulanıklaştırıyor. Benim için hep berrak kal."

Söyledikleri burnumun direğini sızlattı. Kolay kolay ağlayan bir insan değildim ama şimdi bir bebek gibi savunmasız hissediyordum kendimi. Bu yüzden bir bebek gibi ağlamak istiyordum.

"Lütfen beni hiç bırakma." diye fısıldadım. Sırtımı yasladığım göğsü hareket etmeyi kesti. Nefesini tutmuştu. "Bu gece çok yorgunum. Sadece bir kereliğine, yalnızca bu gece, beni sen ayakta tut." Gözlerimden birkaç damla yaş durgunca akıp gitti.

Hakan, belimdeki baskısını artırdı ve beni kendisine doğru çevirdi. Sonra belimden kavrayıp lavabo tezgahına oturttu. Ela gözlerine baktım. Yüzümde ciddiyetle dolanmaya başladı gözleri. Yanaklarımı ıslatan gözyaşlarını usulca sildi. Başını eğdi ve kokusunu havadan değil de teninden alabileceğim kadar bana yaklaştı.

Dudakları usulca dudaklarımın üzerinde durdu ve çok sakin, çok durgun bir şekilde öpmeye başladı beni. İri elleri boynumu kavramışken titrek ellerim göğsünün üzerinde durdu. İncinmemden korkar gibi beni öperken ağlama isteğim daha da artmıştı ve dudaklarım onun dudaklarının üzerindeyken birkaç damla gözyaşım aktı gitti.

İri bir adamdı. Onun yanındayken, o bir dağ ise ben o dağın çiçeği oluyordum. Onun içerisinde kaybolup gidiyordum. Ama şimdi beni öpüşü öyle narin ve öyle kırılgan ki bu iri cüssesine çok aykırı geliyordu.

En son, babamın beni terk ettiği gün bu kadar ağlamak istemiştim. Dudakları dudaklarımın üzerinden durgun bir nehirde akan su gibi kayıp giderken çok kırılgan hissettim. Çok berraktım çünkü. Onun istediği gibi çok berraktım.

"Seni seviyorum." dedi dudakları dudaklarımın üzerindeyken. Gözlerimden akan yaşlar hızlandı. "Seni seviyorum Yağmur." Bir kere daha öptü beni. "Eğer iyi gelecekse, seni kollarımın arasında tutarken senin yaralarını daha iyi saracaksa, bu gece seni en çok ben seviyorum. Annenden, Mayıs'tan, bilmediğim bir kardeşin varsa ondan, herkesten daha çok seviyorum seni."

Omzuna tutundum. Bana daha da yaklaştı. Beni öpmeye başladı. Benim içimde bir yıkım varken onun dudakları çok sakindi. Bir annenin bebeğini incinmesinden korkarak usul usul öptüğü gibi öpüyordu beni. Sanki bu gece bir bebek gibi hissettiğimi bilerek yapıyordu bunu ve bunu bilmek, beni görebildiğini bilmek tüm çaresizliğime bu adama âşık olmamı sağlıyordu.

"Bana ne yapıyorsun?" diye sordum titrek bir sesle. Sersemlemiş halim hoşuna gitmişti.

"Yarın yine benim Delikanlım olabilmen için bu gecelik kedi olmana izin veriyorum. Hırçınlığın bu gece bende kalsın, sakinlik de senin olsun." Tekrar öptü dudaklarımdan. "Olmaz mı?" diye sordu.

"Olur." diye fısıldadım. Kabullenişim onu mutlu etti. Başımı göğsüne doğru yasladığım anda beni kucakladı ve yatak odasına götürdü. Yatağa yatmadık. Pencerenin hemen dibindeki berjere oturdu ve beni kucağına iyice çekti.

Çaresiz bir kabulleniş ve amansız bir istekle ona iyice sokuldum. Bir tırtılsam şimdi kozamın içindeydim. Yarına kelebek olabilmek için şimdi benim dinlenme vaktimdi.

HAKAN

İnanılmaz bir kadındı. Onu kollarımın arasında bu şekilde tutabildiğime kendim bile inanamıyordum çünkü bana verdiği bu his, kalbimi hızlandıran ve nefeslerimi kesen bu his daha önce tattığım bir şey değildi. Gerçekçi gelmeyecek kadar güzeldi.

Sağ elimle saçlarını okşarken sol elimle de kucağında tuttuğu ellerini okşuyordum. Başı boyun girintime yerleşmişti. Başımı eğince o eşsiz kokusunu havadan değil de teninden alabilecek kadar şanslıydım.

Kollarımda böylesine savunmasız otururken bana bir yaşama amacı vermişti Yağmur. Onu korumak için ölmeyi reddedecektim artık. Başına ne gelirse gelsin bende şifa bulabileceğine inandıracaktım onu. İnandırmak için her şeyi yapacaktım.

"Kahveyaz'a ilk girdiğimde ne düşündüm biliyor musun?" diye sordu durgun bir tonda. Başımı ona doğru eğdim.

"Ne düşündün?" diye sordum. Saçlarını okşamaya devam ettim.

"Burada istediğin kadın olacaksın, dedim kendime. Mayıs biriyle çalışmak için çok yeni olduğunu söylemişti ama bedavaya bile çalışmayı kabul etmiştim." Bana biraz daha sokuldu. "Çünkü olay yalnızca para kazanmak değildi. Mayıs'ın dükkânda yarattığı o sıcaklık, Kahveyaz'ın bir mücadelenin eseri olduğunu anlatıyordu. Yaptığı her değişikliğin bir anlamı vardı. Tezgâhın üzerindeki her objenin, sattığımız her ürünün bir anlamı vardı." Sesi titredi.

"Ben Kahveyaz'ı çok seviyordum Hakan." Ağlamaya başladı. Yüreğim sıkıştı. Onu daha çok kendime çektim. "Benim evimdi. Mayıs ile yarattığımız bir sığınağımızdı." Bir hıçkırık kaçtı dudaklarının arasından. "Şimdi kendimi çok açıkta hissediyorum. Çok savunmasız. Üşüyorum. İçim üşüyor. Korkuyorum. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmamasından korkuyorum."

Endişelendim. Onu kendi evimde bile yeterince koruyamadığımı düşünecek kadar endişelendim. Kollarımı ona sarışım onun için yetersiz geliyordur diye endişelendim.

"Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak." dedim. "Hiçbir zaman eskisi gibi olmaz. Büyürken öğrendiğim en can alıcı gerçek buydu Yağmur." Saçlarından öptüm. "Eskisinden daha güzel yapılsa da bazı şeyler, insan eskiyi daha çok istiyor. Keşke bunun bir yolu olsaydı. Keşke sana gerçekten eskisi gibi hissettirebilseydim."

Çaresizliğin bir tanımı varsa o tanımı şimdi içimde yaşatıyordum.

"O zaman bana bir söz ver." dedi ağlamaklı bir ses tonuyla.

"Söyle bir tanem." deyip başımı ona doğru eğdim. Usulca tebessüm etti.

"Seni hiç eski bir anıymış gibi hissetmemi sağlayacaksın." Gözlerimin içine baktı. "Seni her zaman yanımda isteyeceğim ve birbirimizi öyle güzel seveceğiz ki geçmişi anmak istemeyeceğiz. Canımızı yakmayacağız anılarla." Narin elleri yüzüme çıktı ve sakallarımın üzerinde dolandı. "Çünkü canımı en çok anılar yakıyor." Sesi titredi. Uzanıp gözünden akan bir damla yaşı sildim. "Beni canım yanmayana kadar sev, olur mu?"

Eğildim ve alnına bir öpücük kondurdum. "Seni, canımın yanacağı kadar çok seviyorum Yağmur. Seni böylesine çok sevmek kalbime zarar veriyor. Sen kollarımın arasındayken içimde bir tufan kopuyor." Yanağını okşadım. "Ama hiçbir şikâyetim yok. Seni tanıdığımdan beridir kendimi hiç bu kadar hayatta hissetmedim çünkü." Gözlerime beni kör edecek kadar güzel bakıyordu. "Söz bir tanem. Seni canın yanmayana kadar seveceğim."

Annemi kanserden, babamı da kalp krizinden dolayı kaybetmemin üzerinden yalnızca üç sene geçmişti. Üç sene boyunca bana yalnızca Şafak destek olmuştu. Beni Şafak hayatta tutmuştu. Kimsesizliğimi hiç hissettirmeyecek kadar ailem olmuştu.

Şimdi, tutunacak bir başka dalımın daha olduğunu hissediyordum. Kollarımda mayışan bu kadın, benim hayat bağımdı. Onu, ruhumun bedenime tutunduğu kadar sıkıca tutacaktım.

MAYIS

Bugün yeni bir gündü. Her ne kadar acıyla cebelleşsek de güneş yine her zamanki gibi doğmuş, insanlar her zamanki telaşlarına kapılmış, hayat her zamanki gibi akmaya başlamıştı. Hayat, bizim acılarımızı önemsemeden kendi akışında akmaya devam ediyordu işte.

Dün gece gözyaşları içerisinde uyusam da sabah Yaz'ı kursa göndermeden önce kahvaltısını hazırlamıştım. Onunla kursunun nasıl gittiği hakkında konuşmuştum. Beraber çıkacağımız tatil hakkında konuşmuştuk. Ona hayatın her zamanki gibi ilerlediğini hissettirmiştim.

Ömer Abi onu kursa götürdüğünde Şafak da çalışma odasında birkaç işi olduğunu söylemişti. Ben mutfağı toparlayana ve hazırlanana kadar o da kendi işlerini halletmişti. Ardından ikimiz de Rüzgâr'ı yıkamak için banyoya girmiştik. Bu sefer Rüzgâr'ı kendisi yıkayacağını söylemişti ve itiraz etmemiştim.

Üzerindeki tişörtü çıkarmıştı. Bunu yapmasını beklemediğim için biraz şaşırmıştım ama kendimi hızlıca toparladım. Oğlumu sol koluyla tutarken sağ eliyle de yıkamaya başladı. Rüzgâr gözlerini Şafak'tan hiç ayırmıyordu. Üzerine birer avuç su atıp suya alışmasını sağlarken kıpır kıpırdı. Şafak da çocuklaşmış, oğlumu eğlendiren yüz ifadeleri yaparak onu yıkamaya başlamıştı.

Rüzgâr'ın gülerken çıkardığı sesler huzurun bir başka tanımıydı. Elleri ayakları kıpır kıpırdı ve Şafak onu yıkarken gözlerindeki güven içime işliyordu. Sudan hiç korkmuyordu çünkü onu kurtaracak adama ve kadına bakıyordu. Bir bebek sahiden başka ne ister ki?

"Bu minik kolları kim yemiş?" deyip oğlumun kolunu ısırır gibi yaptığında Rüzgâr kıkırdadı.

"Bu koca göbek ne yemiş?" deyip oğlumun göbeğini gıdıkladığında Rüzgâr kıkırdadı.

"Bu minik ayakları kim kapmış?" deyip oğlumun ayaklarını öptüğünde Rüzgâr kıkırdadı.

"Bu fındık burnu kim yemek istiyormuş?" deyip oğlumun burnunu kendi burnuna sürttüğünde Rüzgâr kıkırdadı.

Banyoyu oyuna çevirmelerine müsaade ettim. Üçümüzün de buna ihtiyacı olduğunu hissettim çünkü. Ben onları gülerek izlerken Şafak bana döndü ve elindeki bir avuç suyu bana attı. Şaşkın bir nida kopardığımda benim sesime Rüzgâr'ın kıkırtısı karışmıştı. Şafak ona dönüp, "Hoşuna mı gitti Minik Kasırga?" diye sordu gülerek. "Bir daha ıslatalım mı anneyi?" deyip göz kırptığında, "Bakın kaçar giderim!" diyerek onları tehdit ettim. Yine de işe yaramadı ve Şafak bir avuç suyu daha bana sıçrattı.

Ben durur muyum? Ben de ona su sıçrattım. Rüzgâr ikimize de bakarak kıkırdarken biz de kendi halimize güldük. Banyodan çıkmadan önce Şafak, şakağıma bir öpücük kondurdu ve oğlumu havluya sarmaya başladı.

Bugün işlerimiz başımızdan aşkındı. Dükkânı eski haline getirmek için elimizden geleni yapacaktık. Ben, Şafak, Yağmur ve Hakan ile ne kadar olursa o kadar olacaktı tabii. Bu yüzden hızlıca hazırlandık. Üzerime bir tişört ve kot şort geçirdim. Saçlarımı at kuyruğu yaptım ve Rüzgâr'ın çantasını hazırladım. Şafak da beyaz bir tişört ile lacivert keten bir pantolon giymişti. Tişörtü pantolonun içine katmıştı. Spor giyinse bile resmî bir havası da vardı.

Ömer Abi direkt dükkâna geleceği için arabayı Şafak kullandı. Yol boyunca pek konuşmadık. İkimizin de kafası meşguldü. Ben çoğunlukta arka koltukta Rüzgâr ile ilgilenmiştim. O da gözleri hem bizdeyken hem de yoldayken arabayı kullanmıştı.

Dün polisler olay yerini inceleyecekleri için dükkâna sabaha kadar girmemize izin vermemişlerdi. Bu yüzden oradan ayrıldıktan saatler sonra ne halde olduğunu görüyordum. Bıraktığım gibiydi. Etrafında sarı şeritler vardı ve dükkânı tekrar bu halde görmek canımı yakmıştı.

Dükkânın önünde etrafını incelerken bir araba yaklaştı. Hakan ve Yağmur gelmişti. Yağmur arabadan iner inmez yanıma geldi ve bana sıkıca sarıldı.

"Dünden beridir aklım sende." dedi ve daha sıkı sardı kollarını. "Nasılsın?"

"İyiyim Canımın Ciğeri. İyi olmam lazım ve iyiyim." Ondan ayrıldım. Saçlarını geriye doğru attım. "Sen nasılsın?"

Gülümsedi. "İyi olmam lazım ve iyiyim." dedi. "Dün geceden çok farklıyım."

Gülümsedim. "Ben de öyle."

İkimiz de zor bir gece geçirmiştik ama ikimiz de kollarının arasında uyuduğumuz adamlar sayesinde kendimizi daha iyi hissediyorduk.

"Ben ufaklığı da görmek istiyorum." deyip benden ayrıldı Yağmur. Şafak'ın kucağındaki Rüzgâr'ın yanına gitti. Hakan Rüzgâr ile oynarken aralarına girdi ve "Prensin prensesi geldi. Verin bakiyim onu bana." dedi ve Rüzgâr'ı kucağına aldı. Rüzgâr ellerini bir o yana bir bu yana sallarken Yağmur, kokusunu içine çeke çeke öptü onu. "Esmer saçlı prensim benim ya!" deyip boynundan öptü. "Özledin mi prensesini?" deyip burnunu burnuna sürttü. "Özlersin tabii. Ben olsam ben de kendimi özlerdim." dedi ve yanaklarına sulu sulu öpücükler bıraktı.

"Sabah sabah bir bebeği kıskandırdın ya bana, aferin sana Delikanlı." deyip Rüzgâr'ı onun elinden aldı Hakan. Yağmur kıkırdadı.

"Tamam tamam, en çok sen benim prensimsin." deyip göğsüne vurdu. "Rüzgâr Yalancı Prens." Göz kırptığında hepimizi gülümsetti. Sonra genzini temizledi. "E, nereden başlıyoruz?" diye sordu.

O sorusunu sorar sormaz dükkânın önünde bir başka araba belirdi. Siyah filmlerden kimin geldiğini anlamamıştım ama arabadan Burçak ve Aysun Hanım inince çok şaşırdım. Burçak, onu hep bildiğimin aksine spor giyinmişti. "Geç kalmadık değil mi?" diye sorduğunda kaşlarımı çatmadan edemedim.

"Yok, kalmadınız." dedi Şafak ve ikisiyle de selamlaştı. Biz Yağmur ile kafa karışıklığıyla bakışırken Aysun Hanım konuştu.

"Siz dükkânı hallederken ben de Rüzgâr ile ilgileneceğim bugün." dedi gözlerimin içine bakarak. "Aklın oğlunda kalmasın." deyip gülümsedi ve bana yaklaştı. Sarılmak için kollarını açtığında kollarının arasına girdim. "Hepsi gelip geçecek." diye fısıldadı. "Biz yanındayız ve hepsi gelip geçecek."

Ona daha sıkı sarıldım. "Teşekkür ederim." diye fısıldadım. Aysun Hanım sırtımı birkaç kez sıvazlayıp benden ayrıldı. Hakan'ın kucağındaki Rüzgâr'ı aldı. Burçak yanıma geldi ve ona da sarıldım.

"Duyduğumda çok üzüldüm ama bu olanlar seni yıkmayacak. Beraber ayağa kalkacağız, tamam mı?" diye sordu. Başımı sallayıp ona daha sıkı sarıldım.

Şaşırmalara doymuyordum çünkü birkaç dakika sonra dükkânın önünde bir araba daha belirdi ve arabanın içinden Açelya Hanım ve Akın çıktı. Onlar da dükkânı toparlamamız için yardıma gelmişlerdi. Gerçekten gelmelerine çok şaşırmıştım. Ben ne diyeceğimi bilmezken herkes çoktan adapte olmuştu.

Onlar dükkâna girmeye hazırlanırken Şafak'ın kolundan tuttum. "Onları sen mi çağırdın?" diye sordum. Gülümsedi, karşıma geçti. "Hayır." dedi. "Ben olanları anlattım. Onların söylediği ilk şey, ben de yardıma geliyorum, oldu."

Çok mutlu hissettim o an. Herkes ufak ufak eşyaları taşımaya başlamıştı ve onlara bakarken İstanbul'a küçük bir valizle gelişimi hatırladım. Yalnızca kızım ve oğlum vardı yanımda ama şimdi kocaman bir aile olduğumuzu görebiliyordum.

☁️

Aysun Hanım ve Rüzgâr dinlenme odasındaydı. Ben ve Yağmur tezgâhı temizliyorduk. Akın ve Açelya duvardaki kırık ve çatlak rafları indiriyordu. Şafak ve Hakan ise yerdeki tahta parçalarını topluyordu. Aralarına çok geçmeden Ömer Abi de katıldı.

Dükkânın önünden geçen ve dün olanlardan haberi olmayan birkaç müşterimle konuştum. Bana geçmiş olsun dileklerini ilettiler ve çok üzüldüklerini dile getirdiler. Onların karşısında dik durmaya çalıştım ama ne kadar başardım bilmiyorum.

Öğlene kadar dükkânın artık "çöp" olarak adlandıracağımız malzemelerini toplamayı başarabilmiştik. Dükkân şimdi bomboştu. Vitrinlerim, raflarım, masalarım gittikten sonra neredeyse hiçbir şey kalmamıştı. Yalnızca tezgâhım ve zarar görmemiş iki kahve makinem vardı. Diğer her şeyi çöpe atmıştık.

Ben kırılan camlar için birilerini aramayı düşünürken birkaç adam geldi dükkâna. Şafak ve Hakan ile selamlaştılar. Camların ölçüsünü almak için geldiklerini anladığımda şaşkınlıkla Şafak'a baktım. Onlar cam ölçüsünü alırken Şafak'a "Ne ara konuştun onlarla?" diye sordum.

"Sen bunları düşünme." deyip geçiştirmişti.

Ben acıdan kıvranırken o bir yandan beni teselli etme bir yandan da bu işleri halletmekle meşgul olmuştu.

Öğle yemeği için pizza söylemiştik. Dükkânın ortasına piknik örtülerini serip oturduk. İçecekleri kâğıt bardaklardan içtik, pizzaları ellerimizle yedik. Yüzlerimiz toz içerisindeydi ama kimsenin umurunda değildi. Herkesin yüzü gülüyordu ve herkes enerjikti. Sohbetler kesilmiyordu, konular hiç bitmiyordu. Yüzler hiç asılmıyordu.

Bir an durup herkese şöyle bir baktığımda gözleri dolan yalnızca ben olmuştum.

Kendimi çok şanslı hissettim onları izlerken. Başımı Şafak'ın omzuna koyarken yüreğimde tatlı bir hafiflik vardı. İç çekişlerim canımı yakmıyordu artık.

Süreçle Akın ilgileniyordu. Bunu yapanların arkasında kim olduğunu en kısa zamanda öğreneceğimizi söylemişti. Bu yüzden onun yüzüne bakarken gözlerimde hep bir soru işareti oluyordu. O hem çalışıp hem de aramalar yapmıştı bütün gün ve şu an hangi noktada olduğumuzu öğrenmek istiyordum. Cevabını bildiğim bir soruydu ama yine de birinin ağzından duymak istiyordum.

Yemekler yendikten sonra hızlıca topladık. Temizlik yapmak için ellerimize bezlerimizi almıştık. Camları takmak için gelmişlerdi ve onlar camları takarken biz de temizliğe devam ettik.

Ben duvardaki vitrinin parçalarını temizlerken Şafak yanıma bir katalog ile geldi. "Bu ne?" diye sordum.

"Dükkânda kullanmak istediğin masayı seç." deyip kataloğu önüme bıraktı.

"Nasıl?" diye sordum çünkü ilk başta anlayamamıştım.

"Sana dükkânda kullanmak istediğin masalar için bir katalog getirdim. Hadi seç en çok beğendiğini." Gözlerimin içine beklentiyle baktı.

"Nasıl yapacağız peki?" diye sordum. Maddi anlamda bu masrafları karşılayacak durumda değildim. Ne demek istediğimi anladığında yüzünde ciddiyet belirdi.

"Kahveyaz'a yatırım yaptığımızda dükkânı sigortalamıştık da. Yani her şeyi sigorta şirketi karşılıyor. Sen yalnızca istediğini seç ve gerisini bana bırak." dedi.

Şaşkınlığım anında yüzüme yayıldı. "Sigorta şirketi ile anlaştığımızı bilmiyordum." dedim.

"Yatırım yaptığımız her işletme için yaparız bunu. Limitini de istediğimiz gibi ayarlarız çünkü sigorta şirketimizi de biz kurduk."

Daha ne kadar şaşıracağımı bilmiyordum. "Oha!" deyiverdim bir anda. Kısa bir kahkaha attı. Yanağımdan öptü ve "Hizmetimizde sınır yoktur." deyip gülümsedi.

Üzerimden şaşkınlığı atar atmaz Yağmur'u yanıma çağırdım ve hangi masayı seçeceğimize karar vermeye başladık. İkimizin de içine sinen ahşap bir masada karar kıldık. Biz masaları seçerken camlarımızı takmışlardı ve biz de takarken oluşan tozları temizledik Yağmur ile.

Öğleden sonra Ahmet Amca, Çiçek Hanım ve Gülşah Hanım gelmişti. Bana içtenlikle sarılıp her konuda yardım edebileceklerini söylemişlerdi. Ayrıca Ahmet Amca, evindeki emektar radyoyu da bana hediye etmişti. O an gözyaşlarımı tutamadım ve ona sıkıca sarılıp omzunda ağladım. Bir baba gibi sırtımı sıvazlayıp onda ilk kez gördüğüm duygusallıkla bana sarıldı. Ahmet Amca ilk kez bana karşı gardını indirmişti ve ona sıkıca sarılmak bana çok iyi gelmişti.

Kahveyaz'a renk veren bu üçlü yanımızdan ayrıldıktan sonra biraz mola vermek için sabah gelen gazetelere bakmak istedim. Birkaç gazetedeki haberleri okudum. Üçüncü gazeteyi elime aldığımda ilk sayfada Kahveyaz'ın fotoğrafını görünce bir an gözlerime inanamadım. Yanlış mı görüyorum diye kontrol ettim ama gayet de doğru görüyordum.

Kahveyaz'a gerçekleştirilen saldırı, haber olmuştu.

Hemen o sayfayı açtım. Okumaya başladım. İlk başta Kahveyaz'ı anlatan birkaç paragraf vardı. Sonrasında dünkü saldırı hakkında şunu söylemişti:

Biraz önce söylediklerime bakacak olursak Kahveyaz'ın tatlı ve şirin bir kahve dükkânı olduğunu düşünebilirsiniz. Sizi dün gerçekleştirilen saldırı hakkında bilgilendirdiğimde bu düşüncenizi maalesef ki rafa kaldıracaksınız. İddialara göre, kahve dükkanının sahibi olan Mercan Mayıs Atahan, kaybettiği eşinin ailesi tarafından aranan biriymiş. Başka bir şehirden kaçıp İstanbul'da yeni bir hayat kurmak isteyen Atahan, geçmişinden kurtulamamış gibi gözüküyor.

Böyle ciddi meselelerle, hayatî risk taşıyan tehlikelerle mücadele ederken bir kahve dükkânı işletmek, oraya sakin geçen günlerini taçlandırmak için kahve içmeye gelen müşterilerin hayatını riske atmak değil de nedir?

Ayrıca gündemi oldukça sarsan etkinlikler düzenleyip, içerikler üreten bu işletme, Milas Yatırım'dan almış olduğu destekle bu kadar büyümüştür. Şimdi akıllara şu soru geliyor: Milas Yatırım neden böyle riskli bir işe imza attı?

Onun da cevabı, yine iddialara göre, tamamen bir aşk hikayesi. Kahveyaz'a bir gün yolu düşen Şafak Milas, Atahan'ı gördükten sonra ondan kopamamış. Muhtemelen acıklı hikayesiyle Milas'ı kendisine bağlayan Atahan, daha da ileriye giderek Kahveyaz için bir yatırım anlaşması imzalamış. Bu pencereden bakıldığında oldukça çarpıcı olan bu hikâye, birkaç şahit doğrultusunda oldukça gerçekçi ve doğru gözüküyor.

Yalnızca kahve içmek için geldiğim bir dükkânda sırf bir aile kavgası sebebiyle canından olmak istemeyecek yüzlerce hatta binlerce insandan biriyim. Her sevenin evlenmemesi gereken günümüz dünyasında, her önüne gelen de kamuya hizmet eden işletmeler açmamalı. Benim gibi düşünen değerli okurlarım, Kahveyaz'ın konumunu biliyorsunuz. Bundan sonra bu kafede kahve içmeyi düşünüyorsanız çelik yeleklerinizi de giyip gitmenizi öneriyorum.

Yazılanları bir kere daha okudum. Bir kere daha. İdrak edene kadar bir kere daha okudum.

Yutkunamadım. Denedim ama başaramadım. Dükkânın içerisinde kahkahalar yükselirken beynim çatlayacak derecede ağrımaya başladı. Okuduklarım somutlaşıp beynime bir yük olarak bindi sanki. Her bir kelime, her bir itham gözlerimin önünden geçip gitti.

"Şafak!" dedim. Gelen masaları yerleştirmeye yardım eden Şafak, ona ciddiyetle seslendiğimi duyunca kaşlarını çatarak bana baktı. "Gelir misin?" dedim yine aynı ciddiyetle. Elindeki tozu ellerini birbirine vurarak sildi yanıma gelirken.

"Her şey yolunda mı?" diye sordu kaşları çatılıyken.

"Yatırımcılarla sohbet ettiğim o gece, tam karşımda duran kırmızı elbiseli kadını hatırlıyor musun?" diye sordum. Gözlerini benden kaçırdı ve düşünmeye başladı.

"Evet." dedi bir süre sonra. "Esra Oduncu." dedi gözlerimin içine bakarak. "Çağırdığımız birkaç gazeteciden biriydi." Bana yaklaştı. "Neden soruyorsun?" Elimde sıkıca tuttuğum gazeteye gözü değdi ve Kahveyaz'ın adını görünce elimden aldı. Yazılanları okumaya başladı.

İkimizin de ciddileştiğini gören Yağmur ve Hakan yanımıza geldi. Sonra Burçak, sonra da Açelya. Şafak yazılanları okuduktan sonra Yağmur ve Hakan aldı gazeteyi.

"O gece, inatla kahve dükkânı demeyi reddediyordu. Ucuz ve basit bir şeymiş gibi sürekli kafe diyordu Kahveyaz için. Bir de yazısında 'kafe'yi kalın italik ile yazmış!" Sinirden gülmeye başladım.

"Neler yazmış ya!" dedim sesimi yükselterek. "Allah kahretsin! Neler yazmış?" Şafak yakınıma geldi ve yumruk yaptığım ellerimden tuttu. Titreyen ellerimi sakinleştirmeye çalıştı. "Çelik yelekle geleceklermiş!" Sinirden güldüm. "Kendi yazdıklarında tek bir doğru laf yokken nasıl olur da benim müşterilerimi kandırdığımı iddia edebilir? Hangi yüzle! İnsanlar bu cesareti nereden buluyor?!" Sinirden bedenim de titremeye başlamıştı.

"Gel buraya." deyip beni kendisine çekti Şafak. "Sen sakinleşmediğin sürece bir çözüm yolu aramayacağım." dedi. Göğsüne yaslandım. "İlk önceliğim sensin." deyip saçlarımdan öptü. Bedenim titrediği için beni sıkıca sardı.

"Abi herkes aklından geçeni hiç teyit ettirmeden böyle rahatça gazetelerde yayınlayabiliyorsa ben de yarın gazeteci olarak işe başlıyorum!" diye sitem etti Yağmur.

"Böyle bir yazıyı hiçbir iddianame yokken böyle rahatça paylaşmaları hukuken bir suçtur." dedi Açelya. Bize baktı. "Sizden onay alır almaz hukuki işlemleri başlatacağım." dedi ciddiyetle.

"Hemen başlat." dedi Şafak. "O kadının sabah masasında dava dilekçesini görmesini istiyorum Açelya." diye ekledi. Şafak başını bana doğru eğdi ve "Yapılması gereken ilk şeyi yaptık." dedi.

Beni sakinleştirmeyi umdu ama ben, "Ne fark eder? Bu yazılanları insanlar okudu bile. Benim ve Kahveyaz hakkındaki düşünceleri değişti bile. Hangi insan artık gönül rahatlığıyla gelir ki buraya?" diye karşı çıktım. Ondan ayrıldım. "Adalete inanan bir insanım ama davayı kazanacak bile olsak yine de o bizden üstün olacak."

"Başka bir şey yapmamız lazım." dedi Yağmur. Göz göze geldik. Düşünmeye başladık.

Ne yapacağımıza o an karar vermiştim ama bunun için Şafak'ın yardımı gerekiyordu. Bu yüzden gözlerim direkt onu buldu.

Tam ağzımı açıp konuşacaktım ki Akın yanımıza geldi ve "Saldırıyı kimin yaptığını tespit ettik." dedi. Ölüm sessizliği dükkânı sararken farkında olmadan Şafak'a tutundum. Akın, Şafak'ın gözlerinin içine baktı. "Bundan hoşlanmayacaksın." dedi.

"Söyle Akın." diye yanıt verdi Şafak. Mesele yalnızca benimle değil, onunla da ilgiliydi anlaşılan.

"Ayhan Milas." dediğinde Şafak'a tutunduğum kolu gerildi. Açelya şok içerisinde Akın'a döndü çünkü abisinin adını duymayı beklemiyordu. Kimse bunu beklemiyordu. Akın bana baktı ve, "Zehra Atahan ile planlamışlar." dediğinde sarsıldım. "Saldırganın ifadesine göre parayı Ayhan Milas'tan alacaklarmış. Müşteri olarak dükkâna gelmelerini söylemiş. Bir kadın huzursuzluk çıkaracak ve dükkânı dağıtmaya başlayacak. Siz de o zaman devreye girip her yeri yerle bir edeceksiniz diye talimat vermiş."

O an fark ettiklerim beynimi daha da uyuşturdu. "Esra'nın benim hakkımda nasıl bu kadar şey bildiğini şimdi anlıyorum." dediğimde Şafak bana baktı. "Ailemden kaçtığımı Zehra söylemiş olmalı Esra'ya. Esra ile Zehra'yı da yalnızca Ayhan buluşturabilir."

O akşam yemeğinde Ayhan ile yaşadığımız tartışmanın böyle bir geri dönüşü olacağını hiç tahmin etmemiştim.

"Onu bu sefer geberteceğim!" Şafak hızla dükkândan çıkarken arkasından koştum. Şirkete gitmek için karşı yola geçecekti ki kolundan tuttum. Vücudu gerilmişti, yüz hatları çok keskindi. Kolunu tutmakta bile zorlanmıştım.

"Onunla kavga etmeyeceksin." dedim ciddiyetle. "Onu dövünce senin hapse atılmanı izlemeyeceğim! Çünkü onlar adaletle nasıl oynaması gerektiğini bilen insanlar. Onlar kendi adaletlerini yaratmış ve yalnızca ona inanan insanlar." Söylediklerimi ciddiyetle dinledi. Kalabalık caddede beni duyması bile güçken tüm ilgi odağı bendim.

"Bu yaptıklarının bir bedeli olacak Mayıs." dedi öfkeyle. "Sana çektirdiği her acının bir bedeli olmalı." Bana yaklaştı. "İçimdeki öfkeyi sakinleştirecek bir planın var mı? Yoksa şimdi bırak kolumu." dedi ciddiyetle.

Yutkundum. Onu ilk kez böyle görüyordum.

"Ben, onlar yüzünden çektiğim acıyı gölgeleyecek bir yol biliyorum. Bu yolda benimle yürümek isteyecek misin?" diye sordum. Ona yaklaştım.

"Seninle yürümeyeceğim hiçbir yol yok." dedi keskin bir tonda. Kahve gözleri mavi gözlerimin üzerinde ciddiyetle sabitlendi. "Anlat planını, seni dinliyorum." dedi.

Gülümsedim. Tatlı bir gülümseme değildi bu. Olması gerektiği gibi, onlar gibi kurnazdı gülüşüm de.

"İkimizin de saklayacağı bir şey yok değil mi?" dedim. Başıyla onayladı beni.

"O zaman şöyle yapıyoruz..."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları