Perdenin Ardındakiler - Vazgeçemedin Ondan

Sen onunla kal,

Ben yaşarım.

Günahlarımızla bir gün barışırım.

Onu benden çok sev,

Ben alışırım.

Belki bir anı olup sana karışırım.

☂

MAYIS

Ellerim titriyordu. Gözlerimden istemsizce birkaç gözyaşı akıyordu. Kayınbabamın o görüntüsü gözlerimin önünden gitmiyordu. Yaz'ı bir şekilde onlardan koruyordum ama şimdi işler tahmin ettiğimden daha çok karışmıştı. Rüzgâr'ı onlardan nasıl koruyacaktım? Yavrularımı benden alacaklar. Biliyorum. Her şeyi yapacaklar. Benden alacaklar canlarımı.

"Titriyorsun hâlâ." Şafak bana döndü. Kırmızı ışıkta bekliyorduk. "Geçti, Mayıs."

"Buldular beni." diye fısıldadım. Başımı geriye yasladım ve gözlerimi cama doğru çevirdim. "Allah'ım sen bana yardım et." Sağ avuç içimle dudaklarımı kapattım. Korkudan titremeyen uzvum kalmamıştı adeta. Sol elimi karnıma koydum ama oğlumu koruyamayacağımı düşündüren sinsi bir his beni sarmaladıkça bütün bedenimle kapatmak istedim oğlumu. Kimse görmesin, kimse anlamasın istedim.

"Başın belada mı?" diye sorduğunda başımı ona çevirdim. Evet, başım beladaydı ama ona yansıtmak istemiyordum. Bu gece zaten belama yeterince ortak olmuştu ve onun, Hakan'ın, Ömer Abi'nin zarar görmesini istemiyordum.

Verecek cevap bulamadım. Evet desem elini uzatacak, hayır dersem bana inanmayacak gibi duruyordu.

Gözleri kaşımdaki yaraya tekrar takıldı. Dişlerini sıktığını hissettim. "Hamilesin sen!" Sesi yükseldi bir anda. "Kim ne hakla dokunur sana? Aklım almıyor!" Direksiyona bir yumruk attı.

Yeşil yandı. Öfkeli nefesler alıp verirken dikkatle arabayı kullanmaya devam etti. Yan profilinden hâlâ çok kızgın olduğunu görebiliyordum. Aklıma kayınbabamın ona bıçak çektiği görüntü gelince aklımı kaybedecek gibi oldum. Çok büyük bir suçluluk duygusu sarmıştı dört bir yanımı ve nefesimi kesiyordu.

Bir başka sancı hissedince yine acıyla inledim ve iki elim de karnıma gitti. Sesimi duyunca başını bana çevirdi Şafak. Bir yola bir bana bakıyordu. "Çok az kaldı, Mayıs. Biraz daha dayan." Sesindeki endişe hem yabancı hem de bir o kadar tanıdıktı.

Gözlerimi kapatıp derin nefesler alıp vermeye çalıştım. Şafak bir beni bir de yolu kontrol ederek hastaneye geldi. Bahçeye hızla park ettikten sonra benim kapıma geldi ve kapıyı açtı. Ben inmek için bir adım atarken omzuma destek olarak inmemi sağladı. Üzerimde mont yoktu, dükkândan olduğum gibi çıkmıştım ve bunu fark edince üzerindeki kabanı çıkartıp omuzlarıma geçirdi.

"Yürüyebilecek durumda mısın?" diye sorunca başımla cevap verdim. Yine de kolundan destek almamı sağlayarak yakınımdan yürüdü.

Hastane kapısına doğru ilerlerken "Yaz, Hakan'ı yabancı sanmıştır. Korkmuştur. Onunla konuşmam lazım." dediğimde "Sen onu merak etme. Önce sizin iyi olduğunuzdan emin olmamız lazım." diyerek beni yatıştırdı.

Acil kapısından içeri girdikten sonra bir hemşireden yardım istedi. Hamile olduğum için direkt kırmızı alana alındım. Acil doktoru yanımıza geldiğinde Şafak'ın yardımıyla sedyeye yatırıldım.

"Ben dışarıda bekliyorum seni." dedikten sonra yanımdan uzaklaştı. İlk önce bir hemşire geldi. Tansiyon ve kan şekerime baktı. O benimle ilgilenirken bir başka hemşire ultrason cihazını yatağımın yanına getirdi ve ardından bir doktor gelip bebeği kontrol etmeye başladı. Sancılarımdan, anlık bir korku yaşadığımdan bahsettim. Dikkatle, özenle inceledi. Her şeyin normal olduğunu inanmam için kalp atışlarını dinletti. Stres ve korkudan kaynaklı anlık sancıların yaşanabileceğinden söz etti. Kendime dikkat etmem, mümkünse birkaç gün istirahat etmem gerektiğini söyledi.

Onu onayladığımda yanımdan ayrıldı. Doktor ayrıldıktan sonra hemşire geldi ve kaşımdaki yara ile ilgilendi. Küçük bir sargı ile yarayı kapattıktan sonra o da yanımdan ayrıldı. Birkaç dakika yalnız kalıp sakinleşmeye çalıştım. Bunca şey bir gece için çok fazlaydı. Oğlumun sağlıklı olduğunu öğrenmek beni çok rahatlatmıştı ve birkaç dakika her şeyi sindirmek için yalnız kalmak bana çok iyi gelecekti.

Bir süre sonra onun varlığını hissedip başımı kaldırdım. Şafak'ı kapının yanında görünce gülümsemeden edemedim. Yanıma hızlı adımlarla geldi, sedyenin üzerindeki ceketini bana tekrar giydirirken "Korkulacak bir şey yok sanırım." diyerek yüzüme baktı. Yüzüme kendisini yatıştırmak istiyormuş gibi istekle bakınca sinirlerim bozulduğu için gülümsemeden edemedim.

"Çok şükür, iyi bebeğim." dedim. Ben kabanı giydikten sonra ayağa kalkacaktım ki ceketinin iç cebinden bir dal papatya uzattı bana. Önce eline sonra yüzüne bakakaldım.

"Kapının dışındaki saksılarda bir papatya vardı. Başka çiçek bulamadım." Omuz silkti. "Geçmiş olsun, Mayıs."

"Çok düşüncelisin. Teşekkür ederim." Ağlayasım geldi çünkü şiddete maruz kaldığım için geldiğim hastane odasında beni kurtaran adamın bir dal papatya uzatmasını hiç beklemiyordum. Yüreğimdeki endişe yangınını kendi elleriyle söndürmüş, söndürdüğü kül topraklardan da papatya yeşertmiş gibi hissettim.

"Hadi." diyerek kolunu bana uzattı ve dikkatlice kalkmamı sağladı. Kolundan destek alarak yürüdüm, hastaneden çıktık ve arabaya bindirdi beni. Emniyet kemerimi bu sefer ben taktım. O şoför koltuğuna geçtikten sonra bana döndü. "Hakan ile konuştum. Yaz, Ömer'i tanıyormuş. Bu yüzden Hakan'ı yadırgamamış, korkmamış. Şimdi dükkânda seni bekliyorlar."

Rahatladım. Güzel yavrumun korkmasını hiç istemiyordum. Bu altı ay boyunca yaşadıklarımı ona yansıtmamak için elimden gelen her şeyi yapmıştım ve yine yapacaktım. Bu geceyi Allah'ın izniyle atlatırsak yarın için bir çözüm düşünecektim.

Araba yolculuğu sessizlikle geçti. Gittiğim yolları dönerken daha sakindim. Şafak da bunu hissettiği için beni daha az kontrol etti. Kahveyaz'ın önüne arabayı park ettiğinde dükkânın içerisinde hareketlilik oldu. Şafak arabadan inip benim kapımı açtı. Yine bana destek olarak inmeme yardımcı oldu. Bu sırada Yaz da "Anne!" diyerek dükkândan koşarak çıktı.

Koşarak bacaklarıma yapışınca gülümsemeden edemedim. "Kardeşim iyi mi anne?" diye sordu.

"İyi anneciğim. Biraz yaramazlık yaptı içeride. Ben de doktorlara şikâyet etmek için hastaneye gittim." dediğimde bacağıma sarılı kollarını ayırdı ve karnımı öptü.

"Ama biz ne anlaşmıştık kardeşim?" Karnımla konuşmaya başladı. O güzel kaşlarını çatınca gülümsemeden edemedim. "Doğduktan sonra annemin başına çoraplar öreceğiz. Şimdi uslu bir çocuk gibi görünmemiz lazım." dediğinde Hakan'ın ve Ömer Abi'nin güldüğünü işittim.

Şafak'ı fark eden Yaz, gözlerini ona çevirdi. "Kardeşimi sen mi ispiyonladın doktorlara?" diye sordu.

Şafak ellerini iki yana kaldırdı. "Annen beni şahit gösterdi. Benim suçum yok Hâkime Hanım. Ne gördüysem onu anlattım." Yaz'ın oyununa katıldığını görmek beni gülümsetti.

"Peki adın ne?" diye sorunca Şafak pantolonunun paçalarını hafif yukarı kaldırıp Yaz'ın boyuna gelebilmek için dizlerini kırdı. Yaz'ın kollarını kavradı.

"Adım Şafak." Yaz'ın babasından aldığı sarı saçlarını kulağının arkasına attı. "Senin adın ne?"

"Adım Yaz. Sen bana Mevsim diyebilirsin çünkü yaz bir mevsimdir. Ben de bir mevsimim yani benim adım Mevsim." dedi. Şafak'ın gülüşü büyüdü. Yaz, kollarını Şafak'ın boynuna sarınca ben de Şafak da şaşırdık. Yaz, insanlardan çekinmeyen bir kişiliğe sahipti ama insanlarla kolayca temasa girmezdi. Şafak onun bir istisnası olmuştu. Başını Şafak'ın omzuna koydu ve "Anneme ve kardeşime polisçilik yaptığın için teşekkür ederim." deyince yüzüm düştü.

Evden kaçtığım o gece sığınmıştım polislere. Beni ailemden koruyun demiştim. Yaz, kucağımda korkuyla bana sarılmışken, ben karnımdaki bebeğimden habersizken bir polis merkezine sığınmıştım o yağmurlu gecede.

Şafak'ın beni koruduğunu düşündüğü için böyle demişti. Onunla neden temas kurduğunu da şimdi daha iyi anlıyordum. Şafak ne dediğini anlamadı elbette ama kötü bir şeyler sezdiği için gözleri beni buldu. Ona ifadesizce baktım. Dişlerini sıktığını yanaklarından hareketlenmeden anladım. Derin bir nefes alıp kollarını küçük kızımın beline sardı. İri kolları küçük bedeni kırılmasından korkar gibi sarınca yüreğim cız etti.

Yusuf, kızına böyle sıkıca sarılmayalı ne kadar zaman geçmişti?

"Küçüğüm, gel bakayım sen Ömer Abi'ne." Ömer Abi'nin sesini duyan Yaz, Şafak'tan ayrıldı ve Ömer Abi'nin yanına gitti. Masadaki bebekleri hakkında konuşmaya başladılar. Komşudaki oyuncaklarını da dükkâna indirmiş olmalılardı.

Hakan, yanımıza gelince ondan çekindim. Bu gece bu üç adam, bebeğim ve benim için canını tehlikeye atmıştı. Haklarını ödeyemezdim.

"Bir sorun yok, değil mi kardeşim?" diye sordu Şafak'a. Elini Şafak'ın koluna koydu. Şafak da "Yok, çok şükür." diyerek yanıtladı. Hakan'ın gözleri beni buldu. "Tanışma fırsatı bulamadık. Çok ani daldık dükkâna." Elini bana uzattı. "Hakan ben." dedi gülümseyerek. "Bugün gelmiştim buraya. Belki hatırlarsın."

"Mayıs. Memnun oldum." Elini sıktım. "Bu gece için çok teşekkür ederim size."

"Duymamış olayım." dedi Hakan. "Şerefsiz çeker bir yanım vardır, inanır mısın?" Kaşlarımı çattım. Şafak da sabır diler gibi bakışlarını göğe kaldırdı. "Dükkânın önünden bir geçelim dedik, hemen şerefsizler doluşmuş. Defetmek de boynumun borcuydu." Neşeli hali benim de modumu yükseltti.

"Sen artık daha fazla ayakta kalma." Şafak'a çevirdim gözlerimi. "Eve girseniz iyi olur." Söylediklerinden sonra yutkundum. Bu gece evde yalnız başıma kalacak durumda değildim. Korkuyordum, kızım ve oğlum için. Şafak gözlerimdeki korkuya şahit oldu. "Bu gece evin güvenli değil." dedi sıkıntılı bir tonda.

Derin bir nefes aldım. "Ben de sana bunu diyecektim. Bizi bir arkadaşıma bırakabilir misin Şafak?"

"Tabii. Sorman bile hata."

Yağmur'da kalmak en iyisi olacaktı. Ne eve girmeye cesaretim ne de şiddete maruz kaldığım dükkâna tek başıma girme isteğim vardı. Hakan'dan askıdaki çantamı ve montumu istedim. Eşyalarımı getirdikten sonra Yağmur'u arayıp onda kalıp kalamayacağımızı sordum. Hemen kabul etti.

Hakan kendi arabasına geçtikten sonra Ömer Abi şoför koltuğuna geçti bu sefer. Şafak, ben ve Yaz da arka koltuğa oturduk. Yaz, ortamıza oturdu ve başını benim koluma yaslayıp Şafak'a baktı yol boyunca.

Şafak da ona ilgiyle baktı. Hangi okula gittiğini, hangi rengi sevdiğini, en sevdiği oyunu sordu. Yaz, heyecanla hepsini cevapladı. Resim yapmayı çok sevdiğini söyledi. Çok iyi koştuğunu, hocalarının onu takdir ettiğini, en çok beden eğitimi dersini sevdiğini söyledi. Satranç oynamaya bayıldığını dile getirdi. Şafak sözünü kesmeden dinledi onu. Bu gece yaşadıklarımızı ona yansıtmamak için elinden geleni yaptı.

Yağmur'un evine geldiğimizde Yağmur kalın hırkasıyla, terlikleriyle bizi karşıladı. Müstakil bir evde oturuyorlardı. Annesi uyuyor olmalıydı ki evin bu yakasına bakan ışıkları yanmıyordu.

Yağmur, Yaz'a sarıldı ve kucağına aldı. Yanımdaki Şafak'a, şoför koltuğundaki Ömer Abi'ye baktı. Kaşlarını çattı elbette. Korumacı kardeş kimliğine bürünmüştü. Şafak ise kendinden emin bir tavırla kendisini tanıttı. "Merhaba." deyip elini uzattı ve hemen ardından ekledi. "Şafak Milas."

Yağmur, boştaki elini ona uzattı ve "Yağmur." dedi soğuk bir tonda. Bir bana bir Şafak'a bakıyor, kafasının karıştığını belli eden yüz ifadesiyle karşımızda durmaya devam ediyordu.

"Şafak, bu gece bana çok yardımcı oldu Yağmur." diyerek araya girme ihtiyacı hissettim. Yağmur kaşlarını çattı. Olayların ne olduğunu bilmemesi Şafak'a karşı da gard almasına sebep olmuştu.

"Sağ olsun." dedi şu durumda diyebileceği en kibar şekilde. "İyisiniz, değil mi?" diye sordu bana dönerek.

"İyiyiz Yağmur." İçeri girmek için adımladığında bir bana bir de Şafak'a sonra tekrar bana baktı. Yaz, Şafak'a el salladı, Şafak gülümseyerek ona karşılık verdi ve sağ elini kaldırdı. Uykusu geldiği için hemen Yağmur ablasının omzuna koydu başını ve içeriye girdiler.

Onlar gidince Şafak'a döndüm. Çok yorgun görünüyordu. "Her şey için teşekkür ederim." Dudağımı ısırdım. "Ve duymak istemiyor olabilirsin ama yine de söyleyeceğim. Özür dilerim Şafak."

Gözlerimin içine baktı, gözleri perçemime ve başımdaki bandanaya kaydı. "Duymamış olayım Mayıs." Kaşlarını çattı. "Sen ne yaptın da özür diliyorsun? Bu gece yastığa başını rahatlıkla koyacak tek kişi sensin. Bu olaylarda tek suçsuz sensin. Anladın mı?" Kabanı çıkartıp ona verecektim ki beni durdurdu. "Sende kalsın. Bu gece seni zorlamayacağım ama yarın konuşacaklarımız var. Hadi daha fazla üşüme. Sen de gir içeri." İyi geceler deyip arabasına bindi. Ben eve girdikten sonra araba tekrar çalıştı ve sokaktan ayrıldılar.

Yaz'ı yatağına yatırdıktan sonra Yağmur'a olanları anlattım. O da en az ben kadar korktu. Yedi ay boyunca yaşadıklarıma kendisi de şahit olmuştu. Ailemden kaçmak için verdiğim mücadeleyi görmüştü ve ne ile karşı karşıya olduğumun da farkındaydı.

Bu gece uyuduğum uykudan huzur bulamadım. Rüyalarıma kadar sızan Yusuf'un ailesi bir gram uykuyu bile çok gördü bana. Aylar sonra ne yapacağımı bilemeyerek yatağımda dönüp durdum. Sabah sabah oldu, içimdeki sıkıntı geçmek nedir bilmedi.

Yine de yastığımın yanına o bir dal papatyayı koydum. O bir dal papatya, bütün gece benimleydi.

☂

ŞAFAK

Hakan, bu gece bende kalmaya karar vermiş olmalı ki eve geldiğimde verandadaki koltuklarda oturduğunu gördüm. Şömineyi de yakmıştı. Benim geldiğimi görünce eliyle selam verdi. Onun yanına gittim. Tekli koltuğa oturup başımı geriye yasladım.

"Anlat hadi, bekliyorum." dediğinde başımı ona çevirdim.

"Ben de hiçbir şey bilmiyorum Hakan. Tekrar korkutmak istemediğim için bir şey soramadım ona. Şimdilik ben de sen kadar biliyorum."

Yüz ifadesi gittikçe ciddileşti. Pek sık rastlamadığım bir ifadeydi. "Bu kadın hamile." dediğinde, vay anasını yeni mi fark ettin der gibi baktım ona. "Kocası neredeydi bunlar olurken? Mayıs da bir kere bile adını anmadı. İnsan böyle bir durumda ilk kocasını aramaz mı abi? Ben mi yanlış düşünüyorum?"

Sıkıntılı bir nefes verdim. Ben de en çok bunu merak ediyordum. Bunlar yaşanırken Mayıs ondan hiç bahsetmedi. Çocuğunun sağlığı tehlikedeyken ne işi vardı da bu gece onun yanında değildi, ben de bilmiyordum. Mayıs da bir kere bile konusunu açmamıştı. Hastanede Mayıs'ı beklerken bir yerden çıkıp gelecek diye bekledim. Gerçekten bekledim. Gerçekten onun kocasıyla tanışmak için kendimi hazırladım ama kimse gelmedi, Mayıs da kimseyi sormadı. Yağmur'da kalmak istemesi de kafamı karıştırmıştı. Açık açık Mayıs'a da soramıyordum. Haddim olmayan konulara dahil olmak istemiyordum ama böyle de olmazdı.

Aklıma kocasının asker olabileceği ihtimali geldi. Ona saldıranların da kim olduğunu bilmezken yürüttüğüm her tahmin havada kalıyordu ve daha çok sinirleniyordum.

Kafamdaki bu soruların bir cevabı olmalı artık. Ben belirsizlik sevmem. Ben çekinmekten hoşlanmam. Mayıs'a bu gece nasıl davranacağımı bilememek beni içten içe öfkelendirmişti. Yapacağım en ufak bir şey, onun geri tepmesine sebep olabilirdi, yanlış anlaşılmama sebep olabilirdi. Mayıs konusundaki bütün bu belirsizlikler beni öfkelendirmenin de ötesine sürüklüyordu.

"Yarın halledeceğim bu işi." dedim kararlılıkla ve kalktım. Çalışmam lazımdı, sabah çok önemli bir toplantı vardı ama aklımı toparlayabileceğimden bile emin değildim. Saat zaten gece yarısını geçmişti. Artık uyuyabileceğimden bile emin değildim.

Hakan ile çalışma odasına geçtik ve iki kahve yapıp çalışmaya başladık. O koltukta birkaç saat sonra sızdı. Ben çalışmaya devam ettim. Projenin son açığını da kapattıktan sonra saat beşi gösterirken bir saat uyuyabilmek için çalışma odasındaki diğer koltuğa uzandım. Ne üzerimdeki kıyafetleri çıkartacak ne de başımın altına yastık koyacak kadar enerjim kalmıştı.

Uyumak için gözlerimi kapattığımda Yaz'ın boynuma dolanan kollarını, minik bedeninden yayılan o masumiyetini tekrar hissettim. Çocuksu sesi, minik elleri, boncuk boncuk gözleri kalbimi ısıtmıştı. Otuz yaşındayım ben. Bir çocuk sahibi olmayı uzun zamandır isterken kalbimde yer edinecek bir kadın ile tanışamadığım için çocuk sahibi olma fikri de benden çok uzaklaşmıştı. Bir süre sonra hayatımı işimle o kadar kapladım ki etrafımda hiç çocuk kalmadı. Bir çocuğun, yorgun bir adama masumiyetiyle ne kadar iyi geldiğini unutur olmuştum.

Ne olursa olsun Yaz'ın bana bu geceki sarılışını unutmayacağım. Yaz ile sohbet ederken Mayıs'ın minnet dolu bakan gözlerini unutmayacağım. Mayıs isterse beni kendince uzak tutsun bu yaşananlardan. Ben yine bir yolunu bulacak, onları koruyacağım.

Kocasının nerede olduğunu öğrenene kadar onları koruyacağım.

Derin bir nefes alıp gözlerimi geri kapattığımda hatırladığım son şey, Mayıs'ın papatyayı ona uzattığımdaki gülüşüydü.

☂

MAYIS

Bu sabah dükkânı Yağmur ile açtık. Bir taksiyle dükkâna geldikten sonra Yaz'ı içerideki dinlenme odasına tekrar yatırdık. Okul saati gelene kadar burada uyuyacaktı. Zaten dinlenme odasına Yaz için tasarlamıştım. Ben burada çalışırken onu sürekli komşuya emanet edemezdim. Bu yüzden onu kafede tutacak, onu oyalayacak bir oda tasarlamak istemiştim. Bir televizyon, gri bir L koltuk, renkli bir halı, bir çalışma masasıyla ve beyaz duvarlara yapıştırdığım led aydınlatmalarla odayı bir yuvaya çevirmiştim. Yaz da sevdiği oyuncaklardan birkaçını burada bırakmıştı. Evrakların bulunduğu dolabın alt çekmecesinde onun oyuncakları diziliydi. Ayrıca sehpanın üzerinde ödevlerini yapmaya da bayılırdı. Bu odayı evimizden daha çok sevdiğini düşünüyordum artık.

Yağmur ve ben kahveyi demleyip poğaçaları fırına yolladık. Masaları silmeme izin vermedi. Tezgâhın arkasına koyduğu sandalyede oturmam gerektiğine dair direktifler verdi. "Hayır senin gelmemen lazımdı zaten. Neden uydum ki senin şu patron ayaklarına?" diye söyleniyordu masaları silerken. Sabah ona patron benim, dükkânı ben açarım triplerine girdiğim için kızıyordu.

"İyiyim ben." deyip vitaminlerimi içtim. Bana soyduğu muzdan, portakaldan yemeye devam ederken o masaları silmeyi bitirdi ve tezgâhın diğer tarafına geçti. Sabah kalabalığı kendisini gösterirken siparişleri almaya başladı. Ben de onun yetişemediği yerlerde dahil oldum. Öğleni bu şekilde getirdik. Yaz'ı bugün okula da Yağmur bırakmıştı ve öğlen yemeği için de o alacaktı.

Dükkânda yalnız başıma kalmama gönlü el vermediği için Yavuz'u çağırmıştı yanıma. Yavuz yaşadıklarımın çoğunu bilmiyordu. Bu yüzden ona bir şey belli etmedik. Sancılarım olduğu için dükkânda tek bırakmak istemediğini söyledi Yağmur, o da hiç itiraz etmeden bana yardıma geldi.

Yaz'ın öğle yemeğini yemesini izlerken kapının zili çaldı. Gözlerimi kapıya çevirdim ve Şafak ile Hakan'ı gördüm karşımda. Şafak'ın gözleri önce kasada sonra da tezgâhın diğer bölümlerinde gezindi. Beni bulamayınca kaşlarını çattı ama masalara bakmaya başladığında ve beni gördüğünde rahatladığını hissettim. Bize doğru gelirken Hakan'a bir kahve istediğini söyledi.

Onu görünce hem çekindim hem de sevindim. Benden cevaplar istediğinin farkındaydım ama ona ne diyeceğimi de bilmiyordum.

Masaya geldiğinde Yaz onu fark etti ve kocaman gülümsedi. Kendi yemeğinden ona uzattı, kızımı kırmamak için patateslerinden birini ağzına attı Şafak. Yaz mutlu oldu, gülerek yemeğini yemeye devam etti.

"Senin için bir sürprizim var." Şafak, sözlerinin ardından elini cebine atınca Yaz gözle görülür düzeyde heyecanlandı. Şafak, cebinden cep boy bir satranç seti çıkarttı.

Yaz, çocuksu bir sevinçle yerinde kıpırdanmaya başladı. "Bu çok havalı bir şey." deyip taşları zemine dizmeye koydu. "Ben bunu okula çantamda götürebilirim!" Sevinçle zıplayıp Şafak'a sıkıca sarıldı. "Teşekkür ederim Şafak Abi. Bu çok güzel bir hediye!"

Şafak, kızımın sarılmasına aynı samimiyetle karşılık verdi. Ondan ayrıldığında gözlerini Yaz'a sabitleyip gülümseyerek minik ellerinden tuttu. "Sen çok zeki bir kızsın." Yaz, duyduklarından sonra utandı. Omuzlarını indirip kaldırdı. Utandığında yaptığı gibi yerinde hafifçe kıpırdanmaya başladı. "Hayat, satranç tutkuna sınırlar koymasın. Nerede olursan ol, ne yapıyorsan yap, canın satranç oynamak istediğinde bu satranç takımıyla oyna. O hep senin yanında olsun. Anlaştık mı?"

Hediyesi, bu söylediklerinden sonra çok daha manidar geldi. Yaz da artık hediyeye çok başka bir gözle baktığı için Şafak'ın gözlerine çocuksu bir minnetle baktı ve "Söz veriyorum." dedi onunla gurur duyacağım bir kararlılıkla. "Ben şimdi oynamak istiyorum. Benimle sen oynar mısın?"

Şafak gülümsedi. "Büyük bir onurdur benim için." dedikten sonra Yaz ile taşları yerinden çıkardılar ve sohbet ederek dizmeye başladılar. Bir el oynadılar ve kazanan Yaz oldu. Dükkânda sevinçle koşturup "Ben kazandım!" diye bağırdı. İkimiz de onu gülerek izledik.

Yaz, öğle arası dolduğu için Yağmur ile dükkândan ayrıldığında Şafak ile yalnız kaldık. Hakan da Yaz ve Yağmur ile gideceğini söylediğinde hepimiz şaşırmış ama başka bir şey de dememiştik. Vardır elbet bir bildiği.

Kasaya bakabilmem için tezgâhın arkasına geçmiştim ve Şafak'a da bir sandalye çekip oturmasını sağladım. Müşterinin yokluğunu fırsat bilerek konuşmayı başlattı.

"İstersen bu adamların kim olduğundan bahsetmezsin. Seni hiçbir şeye zorlamıyorum ama önlemini alman lazım." Sesi ciddiydi. Önlüğümün üzerinden karnıma koydum ellerimi. "Polise gidip suç duyurusunda bulunmalısın." Söyledikleri gerilmemi sağladı. "Bak seni korkutmak istemiyorum, belki haddim de değil ama dün gece olanlardan sonra hiçbir şey yapmadan oturamam ben."

"Suç duyurusunda bulunmayı denedim. Aylar önce bunu yaptım." Beni ilgiyle dinlemeye başladı. "Konya'dayken polise gittim ve uzaklaştırma kararı aldım. Nerede olduğumu bilmiyorlardı. Beni hâlâ Konya'da sanmaları için aldım bu kararı. Kayınbabam için aldığım uzaklaştırma, kaynanam için geçerli olmadı. Kaynanam için de bir uzaklaştırma kararı aldım, bu sefer yengem kapıma dayanmakla tehdit etti. O bitti eniştemin tehdit mesajlarını aldım."

Ben Konya'dan İstanbul'a geldiğim ilk günün sabahında almaya başlamıştım bu tehdit mesajlarını. Kayınbabam için Konya'da çıkardığım uzaklaştırma kararı kaynanamı korkutmadı. Beni sürekli arıyordu. Ben açmadıkça hiç durmadan aramaya devam ediyordu. Telefonumu kullanamıyordum bile. Sonra yengem ve eniştem de aramaya başladı. Yusuf'un amcası, kuzenleri durmadan arıyorlar, diken üzerinde hissedeyim diye elinden geleni yapıyorlardı.

Bir haftaya kalmadan eski telefonumu ve hattımı kırıp atmıştım. Yeni bir telefon almak zorunda kalmıştım bu mesajlar, tehditler yüzünden.

Peki ben hangi biri için alayım bu uzaklaştırma kararını? Biri için aldığımda diğerlerinin uzaklaştırma süresi bitecek, tekrar beni rahatsız etmeye devam edeceklerdi. Ben de bu yüzden uzaklaştırma kararı almayı bırakmıştım.

Ellerimin titrediğini fark ettim. Gözleri ellerime, sonra karnıma kaydı. "Durmuyorlar. Birini durduruyorum, bambaşka bir insanla karşıma dikiliyorlar. Ben de istiyorum polis beni korusun, dükkândan giren müşteriden korkmayayım ama uzaklaştırma kararı onları benden uzak tutmuyor. Çok isterdim ama olmuyor."

Tezgâhın üzerindeki sürahiyi eline aldı ve bana bir bardak su doldurdu.

"Kocanın ailesi bunları yaparken kocan nerede peki?" Bu soruyu çekinerek sorduğunu fark ettim. Hadsizlik etmek istememişti. Bu sorusunu elbette yanlış anlamadım. Hamile ve bir çocuklu kadın olarak elbette yanımda bir kocamın olması beklenirdi.

"Kocam bana yardım edemez." demekle yetindim. Kocam öldü, o ölünce beni suçlu bilen ailesinden kaçıyorum diyemedim.

Şafak'ın gözleri bir süre yüzümde, saçlarımda ve bandanamda takılı kaldı. Sonra derin bir nefes aldı. "Bak, kendini koruyamazsın demiyorum." Bakışları ilgi doluydu. "Yalnız olsan kendini bir şekilde korursun ama bir bebek taşıyorsun Mayıs. Bu adamlar dün gitti ama bugün gelmeyeceklerinin garantisi yok. Sen ne yapmayı düşünüyorsun peki?"

Gözlerimi kaçırdım. "Bilmiyorum. Düşünüyorum ama işin içinden çıkamıyorum. Bir yandan Yaz'ı bir yandan Rüzgâr'ı düşünüyorum."

"Adı Rüzgâr mı?" diye sorunca afalladım. Oğlumdan bahsettiğini anlayınca gülümsedim ve başımı salladım. Küçük bir tebessümle baktı karnıma. Karnımın üzerindeki ellerimle karnımı hafifçe okşadım. "Ben bir kahve alsam olur mu? Pek ayıldığım söylenemez." diyerek konuyu değiştirdi. Ayağa kalkıp ona kahve katacakken omzuma dokunup geri oturttu beni. "Alırım ben kahvemi." deyip kendine bir kahve doldurdu ve sandalyesine geri oturdu.

Onun kahvesinden bir yudum almasını bekledim. Söylediklerimi kendi içinde tartmasını bekledim. Sonra hafifçe doğrulup onun gözlerine baktım. "Şafak, sözlerimin bir anlamı yok gibi gelebilir sana ama her şey için teşekkür ederim. Ben başımın çaresine bir şekilde bakarım. Hep yaptım, yine yaparım. Dün gece yaşananlar için gerçekten çok üzgünüm. Siz olmasanız belki oğlumu kaybedecektim." Sesim titredi ama kendimi çabuk toparladım. "Size hep minnet duyacağım ama bundan sonraki sürece sizi dahil edemem. Sizi de tehlikeye atamam."

Kahvesinden bir yudum aldı. Sözlerim ona ulaşmıyor gibiydi. "Üzgünüm Mayıs. Gördüklerimden sonra ben bu olaya çoktan dahil oldum. Bu dükkândan hiçbir şey olmamış gibi çıkıp gidemem." Kahvesini tezgâha bıraktı. Dudaklarını nemlendirdikten sonra tam anlamıyla bana döndü. "Kocam bana yardım edemez dedin." Yutkundum. "Kocan yardım edemezse Yağmur ile mi koruyacaksınız kendinizi? Nereye kadar?" Kendi söylediklerine kendisi öfkelendi. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldıktan sonra geri açtı. "Olmaz Mayıs. Ben, buradan hiçbir şey olmamış gibi çıkıp gidemem." Gözlerime kararlılıkla bakarken söylediklerinin yüz ifademdeki yansımasını takip etti. Hem sınırı geçmek istemiyor hem de korkusuzca sınırlarımda dolanıyordu. Bu cesareti onun yüzüne yansımıştı. "Bizim şirketin güvenliği ile görüşeceğim. Bir güvenlik görevlisini buraya görevlendireceğim. En azından küçük de olsa bir başlangıç olacak hepimiz için."

Kaşlarımı çattım. "Saçmalama Şafak. Hem sen çalışansın. Nasıl getireceksin güvenlik görevlisini buraya? Aklın alıyor mu senin?"

Söylediklerim onu güldürdü. Kahvesinden bir yudum aldı. "Milas Holding bana ait Mayıs. Güvenlik şirketi de bana bağlı. İstediğim kişiyi istediğim yere görevlendirebilirim."

Dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. Kahveyaz'a plaza çalışanı değil bizzat plazanın sahibi mi gelmişti yani?

"Ay yok artık!" diye tepki verince bir kahkaha attı. Onu ilk kez bu kadar neşeli görmüştüm. O da beni ilk kez bu kadar şaşkın.

"Öyleymiş artık." diyerek benimle eğlendi. Ben tam konuşacaktım ki kapı açıldı ve Yağmur ile Hakan içeri girdi. İkimiz de ayağa kalktık. Yağmur, Şafak'a kaşlarını çatarak baksa da Şafak çizgisini bozmadan, beyefendi görünüşünden ödün vermeden karşılık verdi ona. Gülümsedi ve ayağa kalktı. Sonra da tezgâhın diğer tarafına geçti. Kasanın yanındaki küçük not kağıtlarını görünce iç cebinden bir kalem çıkardı ve bir kâğıdı önüne çekip numarasını kâğıda yazdı. "Bu benim numaram. İstediğin zaman arayabilirsin." Kâğıda parmaklarını bastırıp tezgâhta bana doğru sürükledi. "Konuştuklarımızda ciddiyim Mayıs."

Dudaklarımı birbirine bastırıp bana uzattığı kâğıdı aldım ve gözlerinin içine baktım. Onu bu olaya dahil etmek istemiyordum ama ne yapacaktım? Ne desem de anlamayacaktı. Bunun için şu an bir şeyler düşünemeyecek kadar kafam bulanıktı. Bu yüzden kâğıdı aldım ve başımla onayladım onu.

"Peki ben de Mayıs'ın numarasını alabilir miyim?" diye soran Hakan oldu. "İstediğim zaman şu meşhur poğaçalardan almak için yani." Yağmur ve ben gülerken Şafak başını iki yana salladı.

Hakan, Şafak'ın bakışlarını gördükten sonra gözlerini Yağmur'a çevirdi. "Senin numaran da olur." deyip göz kırpınca Yağmur'un gözleri irice açıldı. "Sen poğaça yapmasan da olur." deyince kıkırdadım. Hakan tüm cesaretiyle Yağmur'a yürümüştü, değil mi? Ben yanlış duymuyordum, değil mi?

Yağmur sinsice sırıttı. Cilveli bir tavırla, "Tabii, ver telefonunu." diyerek elini Hakan'a uzattı. Hakan yandan bir tebessüm ederken telefonunu Yağmur'a verdi. Yağmur bilerek kâğıdı avcunun içinde sakladı ve numarayı yazdıktan sonra telefonu Hakan'a uzattı.

Hakan kâğıda baktı. "112 yazıyor burada." Hakan'ın söyledikleri Şafak ve ben güldürdü.

"E canım ne yazacaktı başka? Benimle flört etmeyi düşünüyorsan canının hiç değeri kalmamış demektir. Sana şimdiden yardımcı oluyorum ben de. Çünkü bana yürüdüğün her saniye seni sedyeye boylu boyunca sermem için beni çok fena teşvik ediyor."

Hakan'ın yüzü düştü. Şafak, arkadaşının omzunu sıktı. Hakan'ı öyle görünce gönlüm el vermedi. "Ben poğaçalarını paketleyeyim." deyip dört tane poğaçayı paketledim ve Hakan'a verdim. Hepsini kendi başına yiyecek gibi duruyordu.

Paketi eline alınca, "Bir duam kabul oldu. Kaldı sekiz-on dua falan." deyip geri geri yürümeye başladı. Sonra gözleri Yağmur'u buldu. "Sen o sekiz-on duaya dahil değilsin çünkü elde ettiklerim için dua etmem, şükrederim." deyip dükkândan ayrıldı. Hakan'ın söyledikleri yüzümdeki tebessüm genişletti.

Yağmur ise göz devirmek ve sırtını ona dönmekle yetindi. Dükkânı bir sessizlik kaplamıştı ki Şafak'ın, poğaçaların ücretini ödemek için cüzdanını çıkardığını gördüm. "Ay sakın poğaçaların parasını falan ödeyeceğim deme!" diyerek onu durdurdum.

"Poğaçaların parasını falan ödeyeceğim." Rahat ve eğlenir bir tavırla söylediklerinden sonra Yağmur kıkırdadı. Öç mü alıyordu bu kadın?

"Olur mu canım öyle şey?" dedim. "Para falan almam. Hakan gülsün diye verdim poğaçaları zaten. Lütfen ısrar etme." Israr etmedi, "Söylediklerimi unutma." dedikten sonra göz kırpıp o da dükkândan ayrıldı. Dışarıda onu bekleyen Hakan'ın yanına gitti.

Onlar gider gitmez Yağmur bir elini beline koyup bana dönünce bıkkın bir nefes verdim.

"Yardım etmek istiyor. İnsanlık için yapıyor Yağmur, görmüyor musun? Sen hamile bir kadını dayak yerken görsen hiçbir şey yapmadan durabilir misin?" Yağmur gözlerini kaçırdı. "Uzak tutmak istiyorum ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum." Bıkkın bir nefes aldım. "Açıkçası yanımda birilerinin olması bana güven de veriyor şu an. Savaşamam Yağmur, sen de farkındasın bunun. Bu halimle o koca aileyle savaşamam." Gözlerim doldu. "Sadece birkaç gün, sadece birkaç gün onun sayesinde güvende hissedeyim. Sonra elbet onlardan korunmak için bir şeyler bulacağım."

Yağmur bir şey demedi. Neler hissettiğimi tahmin bile edemeyeceğinin farkındaydı. O da bir yandan Şafak'ın varlığından rahatsız değildi. Kadın dediğin bu ülkede adalete bile sığınırken başında bir çatının eksikliğini hissederken nasıl korkmayayım canım için? Nasıl evime gireyim kapımı kırabileceklerini bilerek?

Şafak, şu an benim sığındığım bir çatıydı. Belki kendi toprağımdan yapılmamıştı bu çatı, belki çok yabancıydı ama güvende hissettiriyordu işte. Bu şimdilik hem benim hem de Yağmur için yeterliydi.

☂

ŞAFAK

Fatih'ten gelen mesaj beni bir nebze de olsa rahatlattı. Bizim şirkete bağlı çalışan güvenlik görevlisi Fatih'i, Mayıs'ın dükkanına görevlendirmiştim ve orada olduğuna dair bir mesaj yollamıştı bana. Kapının önünde dikilmeyecek, tahsis ettiğim şirket arabasından dükkânı gözetleyecekti. Gece nöbet tutması için de Yahya ile görüşmüştüm, o da kabul etmişti. Dönüşümlü olarak gece gündüz bekleyeceklerdi.

Bir yandan da avukatımla görüşmek için onu yanıma çağırmıştım. Bu uzaklaştırma kararı hakkında hukuken yapabileceğimiz bir şeyler olmalıydı. Dün gece Mayıs'a yaşattıkları yanlarına kalmayacaktı. Bunun için elimden gelen her şeyi yapacaktım.

Sabahki toplantıyı hallettiğim için öğleden sonraya bir işim kalmadı. Avukatı beklerken vakit geçirmek için telefonumla ilgilenmeye başladım. Birkaç dakika sonra yabancı numaradan bir mesaj geldi.

Merhaba Şafak, ben Mayıs. Yaz, satranç için teşekkür etmek amacıyla okulda sana bir resim yapmış. İş çıkışında uğrayabilirsen çok sevinir.

Mesajı gülümseyerek okudum. Avukatla görüştükten sonra Kahveyaz'a gidecektim.

Her ne kadar içimden bir ses, kocası varken bu kadar hayatlarına dahil olma dese de dün yaşananlardan sonra ve Mayıs'ın gözlerinde kimsesizliğin yarattığı korkuyu gördükten sonra onları yalnız bırakamazdım. Kocası gelip kadınına ve çocuğuna bir çatı olana kadar elimde kırık bir şemsiye ile onları koruyacaktım.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları