Murat Boz, Ebru Gündeş- Gün Ağardı

El yerine koysan
Ölür müsün bir hatır sorsan
Kork be Allah'tan
Sevsin bırak yüreğim uzaktan
Yüksünmem yanmaktan
Nasıl vicdanın rahat
Kork be Allah'tan

☂

MAYIS

Anneyim ben. Çocuklarım için uyuyor, çocuklarım için uyanıyorum. Varımı yoğumu onlara feda etmişim, ruhumu da bedenimi de önlerine sermişim. Anneyim ben, kızına dokunmaya kıyamayan; sıkıştırarak sevdiğinde acaba bir yerini acıttım mı diye düşünen evhamlı bir anneyim. Kızım düşünce onun acısını kendi teninde hisseden bir kadınım. Anneyim ben, anne.

Uzandılar kızıma. O pis, kirli elleriyle uzandılar kızıma. Cennet kokulu kızımı kendi cehennemlerinin kokusuna bezendirmek için onu benden aldılar. Annesinin meleğini, annesinin cennetinden aldılar.

"Ya getirmezlerse geri?" Sayıklar gibi sordum sorumu. Yanımda oturan Şafak, titreyen ellerimi daha sıkı tutmaya başladı. "Şafak, ya alıp Konya'ya götürürlerse?" Gözlerimin içi yandı yine. Dakikalardır ağlıyor, sayıklıyor, sanki bir çareymiş gibi kıvranıp duruyordum olduğum yerde.

Kızım onların elindeyken ve ben hiçbir yer yapamadan yalnızca kötü şeyler düşünürken kendimi çok işe yaramaz hissediyordum. Anneyim ben, kızını bırakır mı bir anne? Göz kulak olamadım kızıma. Koruyamadım onlardan. Bunun olacağını tahmin edemedim. Ah akılsız başım, bu kadar ileriye gidecekleri tahmin edemedim!

"Eğer öyle bir akılsızlık yaparlarsa kendi bacaklarına sıkmış olurlar." Şafak bana göre daha soğukkanlıydı ama onun da içten içe çok öfkeli olduğunu görebiliyordum.

"Kızımı getirsinler." deyip başımı arabanın koltuğuna yasladım. Gözlerimden birkaç damla yaş aktı. "N'olur, hemen şimdi getirsinler." Yaz'a bir şey olacak endişesi kalbimi sıkıştırdığı için elimi kalbime bastırdım. Çok arsız bir sızı beliriveriyordu ve buz kesiyordum. Oturduğum sıcak yerde buz kesiyordum.

Şafak'ın sıkıntılı bir nefes aldığını işittim. Dirseğini arabanın camına yasladı ve eliyle sakallarını kaşıdı. Sağ eli, elimi tutarken sol elinin yumruk olduğunu gördüm. Elim telefonuma gitti ve kayınbabamı bir kez daha aradım. Bu telefon numaram onlarda yoktu ama ellerine geçecek olması da umurumda değildi. Kızımın sesini duymak bile yüreğime su serpecekti ama defalarca aramama rağmen açmamıştı yine.

Ömer Abi, dükkânın önüne aracı park eder etmez benim kapıma geldi, kapımı açtı. Şafak da benim yanıma gelmiş, kolunu bana uzatmıştı. Yağmur, kasada beklerken bizim geldiğimizi görünce hızla dükkândan çıktı ve koşarak gelip bana sarıldı. Ona haberi yoldayken vermiştim ve o da en az ben kadar endişeliydi.

"Ben onları bir elime geçireyim var ya! Hepsinin derisini yüzeceğim!" Sırtımı sıvazlarken öfkeyle dile getiriyordu söylediklerini. "Sen hiç üzülme, tamam mı? Rüzgâr'ı düşün, sakın yıpratma kendini." Benden ayrıldı ve yanaklarımı avuçları arasına aldı. "Yaz onların burnundan getirecek, görürsün! O çok akıllı bir kız. Neler olduğunu anlayıp sana gelmek isteyecek. Biliyorsun, değil mi?" Gözlerimin içine kararlılıkla ve güven vermek ister gibi baktı.

Gözyaşlarım gözlerime dolduğu için görüşüm bulanıklaştı yine. "Ya kandırırlarsa kızımı? Benim yüreği geniş kızım, onları da sever Yağmur. Farkında olmadan onları da sever." Sesim titremişti.

"Ah işte kimin kızı?" diye mırıldandı Yağmur ve beni tekrar kendine çekti. "Senin kadar inatçı ve işgüzar olduğunu da unutma ama. Yaz o. Senin gölgen hep onun üstüne düşer. Yok başka bir ihtimal. Sen de düşünme." Kollarını çözüp yanaklarımı avuçları içine aldı ve sinir olduğumu bilmesine rağmen sulu sulu öptü. Yalnızca ağlayasım geldi.

Yağmur'dan ayrıldıktan sonra Şafak ile eve çıktık. Yağmur, dükkâna göz kulak olacağını söylemişti. Bu yüzden o konuda biraz rahattım. Beni koltuğa oturttuktan sonra Şafak mutfağa girdi ve bir bardak su ile geri döndü. Suyu zar zor içtim. Başıma ağrılar saplanmaya başlamıştı. Kızımın ne halde olduğunu bilememek, ondan haber alamamak delirtiyordu beni. Rüzgâr da içimde kıpırdanıyordu, huzursuzluğumu sezmişti ve her bir hareketini hissediyordum. Dönüp duruyordu. Sanki kardeşini ister gibi tekmeliyordu karnımı.

Şafak yanıma oturduğunda gözlerimi ona çevirdim. "Son bir kez daha deneyeceğim aramayı." dedim. Eğer bu telefonu açmazlarsa polise gidecektim. Artık nerden kopacaksa kopsun yaptıkları ahlaksızlıkların her bir zinciri. Kızım polislerle, adliyelerle uğraşmasın diye şu zamana kadar sustum ama kızımı benden izinsin almak, yaptıkları en büyük hata olmuştu işte.

Telefonumu elime aldım ve numarayı tekrar tuşladım. Boştaki elim yumruk olmuşken Şafak yumruk yaptığım eli sıkıca tuttu. Bekledim, telefonun açılmasını bekledim ama yine cevap vermediler.

Şafak sıkıntılı bir nefes aldı. Kısık sesle bir küfür mırıldandı, elleri öfkeyle saçlarına gitti.

"Şafak, beni polise götür." dedim ona dönüp. "İhbar edelim, ne yapılması gerekiyorsa yapalım. Böyle olmayacak. Ben hiçbir şey yapmadan duramam." Koltuktan destek alarak ayağa kalktım. Şafak da ben ayaklanır ayaklanmaz karşıma geçti.

"Polis bu durumda hiçbir şey yapamaz." dedi Şafak. "Yaz kendi rızası ile onlarla gitti. Polise karşı bunu kullanırlar."

Sıkıntılı bir nefes verdim. Sinirlerim çok bozuluyordu artık. Bu ailenin benden hep bir adım önde olması sinirlerimi bozuyordu. Sakinleşmek için gözlerimi kapattığım telefonuma bir bildirim düştü. Gözlerimi telefona çevirdim. Ekranda kayınbabamın adını görünce hemen gelen bildirime tıkladım.

Bir ses kaydıydı.

"Anneciğim! Beni merak etme, ben babaannem ve dedemleyim. Şu an dedemin telefonundan konuşuyorum seninle. Ben akşam döneceğim, sen uyumadan geleceğim, söz!"

Ses kaydı bundan ibaretti. Sonra ekrana bir arama düştü. Hemen cevapladım.

"Korktun mu Mercan?" Kayınbabamın sesiydi. Sesi keyifliydi. İğrenç sesinden keyif akıyordu. "Kork kızım." Nefeslendi.

"Kızımı hemen bana geri getir." Sesim, hiç olmadığı kadar öfkeli çıktı.

"Bana emir verme, Mercan." Keyifli ses tonu birden karanlık bir tona büründü. İçtiği tütünler, sesini daha boğuk yapmıştı artık. "Yaz, bu gece bizimle vakit geçirecek. Yedi aydır torunumuzu bizden esirgedin, bir gün de biz senden esirgeyelim."

Düşecek gibi oldum. Boştaki elimi başım döndüğü için alnıma yerleştirdim. Perçemlerim terlediğim için yüzüme yapışmıştı. Şafak, bana destek olmak için kolunu omzuma sardığında başım istemsizce onun omzuna düştü. Beni sıkıca sardığında Şeref Bey'e yanıt verdim.

"Seni buna pişman edeceğim Şeref Atahan." Sesimdeki nefret, umarım onun boğazına bir yumru gibi çöker de nefessiz kalır. "Sen bugün benden kızımı aldın ya, bugün yaşadığın en mutlu gün olsun. Çünkü üzerinize bir gölge gibi düşeceğim." Başımı Şafak'ın omzundan kaldırdım. "Bu da yeminim olsun, Konya'ya döndüğünüzde şerefinizi de haysiyetinizi de yitirmenizi sağlayacağım. Sen bugün yalnızca kızımı almadın benden. Size duyduğum o ufak saygıyı da aldın. Gözünüzün yaşına bakmayacağım artık!"

Sesim yükselmiş, nefeslerim hızlanmış, bedenim titrer haldeydi. Delirecektim artık. Ağlasam geçmiyor, ağlamasam içimde birikiyordu. Kimsenin beni böyle bir çıkmaza sürüklemeye hakkı yoktu.

"Ağzını topla, Mercan!" Şeref Bey, dişlerinin arasından konuştu. "Hadsiz!" Sesini yükseltti. "Dua et, bu işi davayla çözmeye karar verdik. Yoksa Allah'ıma Kitabıma seni bu sözlerinin altında ezer geçerdim!" Bağırmaya başladı. "Şimdi bekle koyun gibi evde! Kızım şu saatte mi, şu dakikada mı gelecek diye otur bekle! Ne vakitte istersem o vakitte getireceğim onu sana!"

Telefonu suratıma kapattı. Başımı Şafak'ın göğsüne çevirip gözlerimi kapattım. Şafak söylediklerinin hepsini duymuştu. Sarıldığım bedeni bir taşa dönmüştü. Omuzlarının gerginliğini şakağımda hissettim.

"Ağlamak yok." Şafak, bir eliyle çenemi kavradı. Başını bana eğdiğinde benim de başımı ona doğru kaldırdı. "Onlar yüzünden tek bir damla gözyaşı dökmeyeceksin."

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Şafak haklıydı. Onların zaferi falan değildi bu. Onların gözyaşlarımla keyiflenmesine izin vermeyecektim. "Vakti geldiğinde, bugünün acısını onlardan çıkartacağız. Söz veriyorum Mayıs." Bana doğru biraz daha eğdi başını. "Söz veriyorum, onlar şimdi senin çektiğinden çok daha fazla acı çekecekler."

Bir söz değildi bu, bir yemindi.

Dudaklarını alnıma bastırıp saçlarımın arasından bir nefes alarak öptü alnımdan. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Kokusu doldu ciğerlerime.

"Gel şöyle," deyip beni koltuğa yönlendirdi. Rüzgâr'ın huzursuzluğu, karnımın içerisinde artan hareketliliği benim de ayakta durmamı zorlaştırıyordu artık. Koltuğa oturup başımı yasladığımda yüzümü ekşitip karnımı ovmaya başladım. "Rahat mısın?" diye sorduğunda başımı belli belirsiz salladım.

Rahat değildim, diken üzerindeydim. Kızım yanımda değilken dikenler tenime batıyordu. Kanlarım akıyor, bunu kimse görmüyor; içten içe gözyaşımı da kanımı da akıtıyordum. Gözyaşım şimdi süzülmüyordu ama aklıma Yaz geldikçe, onların yanında korkup çekindiğini hissettikçe ellerimin titremesini durduramıyordum.

Şafak koltuğun başına, hemen yanıma oturdu. Beni omzuna çekti. Başımı usulca onun omzuna yasladım ve bacaklarımı da koltukta uzattım. Sırtımı Şafak'a yaslayıp başımı da omzuna gömdüm. Şafak'ın elleri, saçlarıma gitti.

"Yarın doktor randevum vardı." diye mırıldandım. Bütün enerjim bedenimden çekilmişti sanki. Başımı Şafak'ın koltuğun sırtına koyduğu koluna yasladım. "Yaz, kardeşini göreceği için çok heyecanlıydı. Sabahtan gidecektik görmeye." Sesim titredi. "Şimdi göremeyecek mi kardeşini?"

"Görecek." diye yanıt verdi Şafak. "Yaz ile gideceksiniz. Kardeşini de görecek, seni de. Görmemesi mümkün değil." Saçlarımı okşarken parmaklarına perçemlerimin uçlarını doladı. "Görmesini sağlayacağım." Ona inanmaktan başka bir şey gelmiyordu elimden. "Onların ayağımıza gelmesini beklemeyeceğiz." Sesi gittikçe öfkeyle doldu. Başımı ona doğru çevirme ihtiyacı hissettim. "Seni kızına götüreceğim." dedi gözlerimin içine bakarak. Bana böyle güven sarmalanmış gözlerle bakarken nasıl inanmam ona?

İnandım, şu an en olanaksız masaldan bile bahsediyor olsa bile ona inanırdım.

Saçlarımın üzerinden bir nefes aldıktan sonra sırtındaki yastığı aldı ve ayağa kalkıp kalktığı yere yastığı koydu. "Ben hemen geleceğim. Ben gelene kadar yalnızca dinlen, tamam mı?" diye sordu. "Rüzgâr için kendini toparla."

Konuşacak dermanım yoktu, bu yüzden onu başımla onayladım ve yastığa başımı koydum. Berjerin üzerindeki battaniyeye uzandı ve karnımı ve bacaklarımı kapatacak şekilde örttü. Sonra evden çıktı. Ben yalnız kaldım. Bacaklarımı karnıma doğru çekip kollarımı da karnıma sardım.

"Kardeşin gelecek." diye fısıldadım. "Endişelenmeyelim, güzel oğlum. Şafak söz verdi. Korkmayalım artık. Sözünde durur değil mi? Sen onu daha tanımıyorsun ama o sözünde duruyor oğlum. Anneye güven, annenin güvendiğine güven, oğlum." İçimde kıpırdanan Rüzgâr, ben konuştukça daha az hareket etmeye başladı.

Gözlerimin içi yanıyordu ama ağlamadım. O insanlık yoksunları yüzünden tek bir damla akıtmaya tahammülüm yoktu ve hiç ağlamadım. Sadece üşüdüm. Yaz'ı Yusuf'un ölümünden sonra benden aldıklarında da buz kesmiştim. Şimdi de içim üşüyordu. Tenim yanarken içim buz gibiydi. Kalbim, kafesine ağır geliyor, ciğerlerim ruhumu sıkıştırıyordu.

Kaç dakika geçtiğini bilmiyordum ama Şafak kapıyı anahtarla açıp eve girdi. Biraz önceki gerginliğine göre daha durgundu. Kapıyı açar açmaz koltukta yatan benle göz göze gelince ufak bir tebessüm etti. Ben gülümseyemedim. Geldi, baş ucumda diz çöktü. Boynumu kapatan saçlarıma uzandı ve onları parmak uçları tenime dokunurken geriye doğru attı.

"Kızım hâlâ gelecek, değil mi?" diye sordum. Sesim varla yok arası gibiydi.

"Ne zaman şüphemiz oldu?" diye sordu, ben gibi kısık ama daha baskın bir ses tonuyla.

"Bu akşam onun en sevdiği yemekleri yapalım mı?" diye sordum. Şafak gözlerini kısıp gülümsedi. "Mücver yapacaktık ama onu yarın yapayım, olur mu? Bugün köfte patates yapalım. Ayran da olsun yanında. Yaz çok sever çünkü. Salata sever misin? Yaz çok sever. Salata da yapalım."

"Şş," diye fısıldadı Şafak.

"Bu gece uyumadan önce ona sen kitap oku. Hatta bugün biraz geç yatmasına da izin vereceğim. Satranç oynarsınız beraber. Ben de oynarım. Beni de yensin, güzel kızım." Gözlerim doldu, sesim titredi ama ağlamadım. Ağlamayacağım.

"Mayıs..." Şafak, baş parmağıyla elmacık kemiğimi okşadı. Çok ağlayasım geldi, yapmasın şöyle.

"Niye yapalım demiyorsun?" diye sordum. "Gelecek kızım, söz verdin. Şimdi de yapalım de. Yapalım de Şafak." Dudaklarım titredi. Birbirlerine sımsıkı bastırdım.

"Susuyorum çünkü ikimiz yapmayacağız." diye yanıtladı beni. "Bu akşam, yemeği Yaz ile hazırlayacağız. O yüzden susuyorum. Bu gece Yaz ile yalnızca satranç oynamayacağım. O yüzden susuyorum. Bu gece o uyumadan önce onunla evcilik de oynarız diye düşünüyorum. O yüzden susuyorum. Beni istediği kılığa çevirebilir. O ne isterse bugün yatmadan önce onu oynayacağım onunla. Bunları bildiğim için susuyorum."

Yüreğime su serpilmiş gibi hissettim. Şafak'ın yüzümde dolanan elinin bileğini tuttum. "Yaparız, değil mi?" diye sordum kırgın bir heyecanla. Şafak, samimi, yüreğimi ısıtan bir tebessüm sundu bana.

"Hı hı," diye mırıldandı. Sesi boğuk ama güven vericiydi.

"Hı hı," diyerek onu taklit ettiğimde gülüşü genişledi, benim de kırgın tebessümüm canlandı.

"Şafak Abiler taklit edilmez." dedi kaşlarını alayla çatarken.

"Pardon Şafak Abisi." diye mırıldandım. Başımı yastıkta ona daha yakın olacak şekilde hareketlendirdim. Onun kokusu, ne hikmetse kendimi daha sakin, daha güvende hissetmeme sebep oluyordu.

Şafak derin bir iç çekti. Koyu kahve gözleri yüzümde usulca gezinmeye başladı. Parmak uçlarıyla perçemlerimi geriye doğru attı. Şakağımdan elinin tersiyle geçip elmacık kemiklerimi baş parmağıyla okşadı. Yüzünde efsunlu bir ciddiyet belirdi. Parmakları yüzümde dolanırken kendini birçok şeyden soyutlamıştı. Peki o bana dokunduğunda hissettiğim gibi onun da burnunun direği sızlıyor muydu? Şefkat ağlatır mıydı onu da benim gibi?

Sessizliği çok şey anlatırken neyi anlayacağımı şaşırdım. Keşke bu kadar karmaşık bir adam olmasaydı.

"CoffeeShop, cadde üzerinde rakip bir kahve markasını istemiyor." dedi bir anda. "Kahveyaz'ı o caddede nasıl açabildin?" Sesinde sahici bir merak vardı. Bu konuyu şimdi neden açtığını bilmiyordum ama ona cevap verdim.

"Onlar istemiyor diye açmayacak mıymışım?" deyip omuz silktim. "Onların bu 'istememe politikası' yalnızca 'Biz varken size müşteri gelmez' deyip göz korkutmaktı. Bizzat şube müdürü geldi dükkanıma ve bunları söyledi üstten üstten konuşarak. Ben de çiçeklerimi masalara yerleştiriyordum. Döndüm adama, 'Siz kahve hizmeti veriyorsunuz, ben ise sıcak bir ortamda kahve içme imkânı.' dedim. 'Aynı amaca hizmet etmediğimiz için endişeleneceğiniz bir şey de olmasın.' dedim ve adama kahve içip içmeyeceğini sordum."

Şafak'ın kaşlarını alnına doğru hareketlendi ve yüzünde keyifli, gurur dolu bir tebessüm belirdi. "Çok zekice." dedi takdir dolu bir ses tonuyla.

Güldüğüm için gözlerim biraz kısıldı. "Konya'dan kızı ve oğlu ile yeni bir başlangıç yapmak için gelmiş, varını yoğunu bu işe yatırmış, bu işe her şeyden çok inanan ve onlar bütün müşterileri kendilerine çekse bile her zaman müşterisi olabileceğine inanan bir kadın ile anlaşmaya çalıştılar. Elleri boş dönmeyecekti de ne olacaktı?" dedim.

"Gurur duyuyorum seninle." dedi Şafak. Sesi, daha derin daha buğuluydu. "Anneliğinle, yaptığın işinle, kurduğun arkadaşlık bağlarınla, mücadelenle, neyin var neyin yoksa hepsiyle gurur duyuyorum." dedi hiç çekinmeden, sanki her gün bana böyle cümleler kurmuş gibi, sanki aramızda böyle cümleler kurmak çok kolaymış gibi konuştu.

"Teşekkür ederim." dedim, sesim titredi. Ağlamak üzereydim çünkü mesele artık çok başka bir boyuta evrilmişti. Hamile olmam, zaten duygusal bir halde olmam, bu adamın benim için söylediklerini çok başka bir boyuta çıkarmıştı. "Her şey için ama her şeyden önce varlığın için teşekkür ederim. İyi ki Kahveyaz'ı açmışım ve sen de o gün CoffeeShop yerine beni tercih etmişsin."

"İyi ki." dedi hemen. Gözlerini bir saniyeliğine kapatıp geri açtı. "İyi ki Mayıs."

"Yorgun musun?" diye sordum.

"Sen yorgun musun?" diye sordu.

"Evet." dedim.

"O zaman ben değilim." dedi. Diz çöktüğü yerden hafifçe doğruldu ve sırtını koltuğa yaslayıp bacaklarını da sehpaya doğru uzattı. "Biraz uyuyun hadi." diye ekledi. "Ben buradayım." Başını bana doğru çevirdi. "Yaz bana emanet. Sen Rüzgâr ile ilgilen. İkiniz de dinlenin."

Sözüne inandım. Uyumak içimden gelmese de benimle huzursuzlanan, benimle endişelenen oğlum için biraz olsun dinlenmek istedim ve Şafak bana bakarken zaten kapanmaya gönlü giden gözlerimi usulca kapattım.

☁️

Uyandığımda üzerimde daha kalın bir battaniye vardı ve Şafak da baş ucumda halının üzerinde hâlâ oturuyordu. Tek fark artık kanepeye değil orta sehpaya yaslanıyordu ve gözleri benim üzerimdeydi. Ben gözlerimi kırpıştırırken "Gün aydı." dedi. Aksine, hava kararmak üzereydi.

"Prenses gibi uyuyorsun." dediğinde gözlerimi kırpıştırarak baktım ona. O ise pek neşeliydi.

"O ne demek şimdi?" diye sordum hafif uykulu çıkan bir şaşkınlıkla.

Gözlerinin içi gülerken, "Makyajı hiç bozulmadan, hiç kıpırdamadan, hafif bir tebessüm ederek uyur ya prensesler." Sehpaya yaslı bedeni doğruldu ve baş ucuma oturdu. "Tam olarak öyle uyuyorsun. Yüzünde tatlı bir huzur var. Kirpiklerin bile kıpırdamıyor. Uykudayken saf bir sakinliğin var."

Söylediklerine çok şaşırmıştım. Böyle uyuduğumu bilmiyordum ama "prenses uykusu" tabiri hoşuma gitmişti. Yüzümdeki küçük, tatlı tebessüm de bunu ona gösteriyordu. Hoşuma gitmesi hoşuna gitmişti.

Bir süre gözlerine baktıktan sonra derin bir nefes alıp "Saat kaç?" diye sordum. Akşam yemeğini hazırlamamız gerekiyordu.

"Beş buçuk." dedi. Sekize kadar vaktimiz var, diye geçirdim içimden. Dükkânı kapatıp eve çıkardık Yaz ile ve her akşam yemeğini beraber hazırlardık. Onunla kavuşmama üç saatten az kalmıştı.

Kalmıştı, değil mi?

Koltukta Şafak'ın yardımıyla doğruldum ve lavaboya girdim. Yüzüme soğuk sular serpip aynadaki aksimi inceledim. Dağılmış görünüyordum, kızım gelecekti ve ben dağılmış görünüyordum. Dolabı açtım ve içinden tarağımı çıkardım. Saçlarımı yavaş yavaş taradım. Yüzümdeki makyajı sildim çünkü artık çok az kalmıştı ve kalıntılar güzel durmuyordu. Yaz'ın sevdiği kiraz çiçeği aromalı parfümümden sıktım ve üzerimdeki tulumun kırışmış yerlerinden elimi geçirdim. Biraz olsun toparladıktan sonra tekrar salona yöneldim.

Şafak, mutfak tezgahına sol elini yaslamış, yükünü de soluna vermiş bir vaziyette duruyordu ve sağ elindeki telefon da kulağındaydı.

"Teyit edildi mi?" diye sordu. Heyecanlandım. Ayaklarımı sürüyerek yürüdüğüm için geldiğimi anlamıştı ama bana dönmemişti. Ben de Yaz ve benim odamın arasındaki koridorda onun konuşmasını dinliyordum.

"Çok sağ ol Akın." dedikten sonra telefonu kapattı. Elinde telefonu sımsıkı tutarken omuzları inip kalktı, derin bir nefes aldı. Sonra usulca bana doğru döndü. Bacakları hafif aralıydı, bir elinde telefonunu tutuyor, diğer eli ise boşlukta sallanıyordu. Saçları sabaha göre daha dağınıktı ama gözlerime bakışı her şeyi yakıp geçti.

"Buldun onu." dedim. Burnumun direği sızladı. Bir elim belimde, karnımın ağırlığını dengelerken diğer elimi ağzıma götürdüm çünkü Şafak başını sallamıştı.

"Bulduk onu." dedi. O an gözyaşlarım akmaya başladı. Şafak bana doğru adımladı ve hemen yanıma geldi. Alnımı omzuna yasladım ve saatlerdir tuttuğum gözyaşlarımı koyuverdim. Sadece birkaç saniye, mutluluktan ağladım.

Başımı omzundan kaldırdım. "Teşekkür ederim." diye fısıldadım. "Sana sahiden çok inandım ve sözünde durduğun için çok teşekkür ederim." Yanaklarımı avuçları içerisine aldı ve gözyaşlarımı sildi.

"Bana inandığın için teşekkür ederim." dedi ve şakağıma bir öpücük bıraktı. Gülümsedi. Bu gülüşü başkaydı. Sahiden teşekkür ediyordu gülümseyerek. "Hadi gel, kızına götüreyim seni."

Çok heyecanlandım. Gülümsedim gözyaşlarım yanaklarımda süzülürken. Şafak'ın koluna girdim. Vestiyerin önüne bıraktığım babetlerimi giymek için vestiyerden destek aldım.

"Babetler acıtmıyor mu ayağını?" diye sordu Şafak kaşlarını çatarak. Ayakkabılıktaki bağcıklı spor ayakkabılarıma baktı. "Spor ayakkabı daha rahattır." diye ekledi. "Bunları giysene."

Babetleri, bir ayağımla babeti sabitleyip diğer ayağımı da babetin içine geçirerek giyerdim. Aylardır bu şekilde alışmıştım çünkü karnımdan dolayı ayakkabı bağcıklarını bağlayamıyordum. Ben de en kolay giyilebilen ayakkabı olan babetleri giyiyordum. Bunu Şafak daha önce hiç fark etmemiş olmalıydı.

"Eğilemiyorum." dedim onun yüzüne bakmadan. Diğer babeti de aynı şekilde ayağıma geçirirken, "Karnım büyüdüğünden beridir babet giymeye alıştım." diye ekledim. Düz tabana ayakkabı giyemezdim eskiden. Babetleri de hiç sevmezdim. Hayat bana babetleri de sevdirmişti.

Şafak, söylediklerimin ardından beni durdurdu. "Otur şuraya," deyip vestiyerdeki boşluğa oturmamı sağladı. Ayakkabılıktaki beyaz bağcıklı spor ayakkabımı aldı. Önümde diz çöktü.

Ne yapacağını anladığımda "Şafak, gerek yok." diyerek onu durdurmak istedim çünkü spor ayakkabılarına tekrar alışmak istemiyordum. Babetlere alışmıştım ben artık. Zaten doğuma da az kalmıştı. Babetle bir şekilde idare ediyordum, etmeye de devam ederdim.

"Lütfen, tek bir kelime etme." dedi. Kızgındı ama kızgınlığı bana değildi. Ayaklarımdaki beyaz babetleri çıkardı ve spor ayakkabılarını giydirip bağcıklarını da özenle bağladı. Dokunuşları nahifti ama yüzü gerilmişti. Dişlerini sıkıyordu ve boynundaki birkaç damar daha güçlü atıyordu.

"Sen iyi misin?" diye sordum sol bağcığı bağlarken. Bana cevap vermedi. Bağcığı bağladıktan sonra doğruldu ve kalkmam için gözlerime baktı. Bense afallamış bir halde ona bakıyordum. Bir anda bir şeylere sinirlenivermişti ve ben anlayamamıştım.

"Yanlış bir şey mi yaptım?" diye sordum kendi desteğimle ayağa kalkarken. Karşısına geçtiğimde hâlâ dişlerini sıkıyordu ve sanki bana bakamıyormuş gibi davranıyordu. Anlayamamıştım ne olduğunu.

"Senin tek bir yanlışın yok." dedi yalnızca. Vestiyerdeki trençkotumu aldı. Onun yardımıyla giydikten sonra kolunu bana doğru uzattı. Aşağı indiğimizde de gergindi, arabaya bindiğimizde de. Arabaya binmeden önce dükkâna girdim ve olanları Yağmur'a anlattım. Yağmur sanki her şeyden haberi varmış gibi bir tepki verdi ve beni arabaya bindirip öpücükler gönderirken de rahat davrandı. Neden bir anda herkesin tavırlarının değiştiğini anlayamamıştım.

Arabayı Ömer Abi kullanıyordu. Şafak yanımda oturuyordu ve başı da cama çevrilmişti. Bir süre böyle ilerlemiş, sonra da bana dönmüştü. "Akın diye bir arkadaşım var. Emniyet için çalışan bir mühendis. Üniversite arkadaşımdı." Onu dikkatle dinlemeye başladım. "Ondan Mobeselere sızmasını istedim. Kırmadı beni. Yaz'ı okuldan aldıklarını, arabaya bindiklerini tespit etti. Sonra Mobeselerle aracı takip etti. Araç, Kilyos'ta bir evin önünde durdu. Şükür ki hâlâ Mobese vardı orada. Eve girdiklerini tespit etti. Sonra Yaz'ın orada olup olmadığından emin olmak için Akın'ı eve gönderdim. Evin bahçesinde Yaz'ı görünce Yaz'ın hâlâ orada olduğu kesinleşti."

Ben uyurken neler olmuştu böyle?

"Şükürler olsun." diye fısıldadım. Gözlerimi kapattım. "Allah'ım, sana şükürler olsun."

Şafak, az önceki gerginliğini bir nebze olsun üzerinden attı. "Şimdi o eve girip kızını alacağız. Sonra beraber akşam yemeğini hazırlayacağız."

"Söz verdiğin gibi." dedim gülümseyerek.

"Hep inandığın gibi." dedi.

Başımı cama doğru çevirirken Ömer Abi'nin dikiz aynasından bize baktığını fark ettim. Yüzündeki o ihtiyar gülümsemeyi gördüm. Gözleri Şafak'ın üzerindeydi. Ona neden öyle baktığını anlayamadım ama sanki bir babanın oğluyla gurur duyduğu gibi baktı. Şafak bu bakışı fark etmedi. Sonra bana baktı, dikiz aynasından göz göze geldik. Bana da bir baba gibi baktı. Şefkatli bir baba gibi, mesut bir baba gibi. Gözlerini kapatıp geri açtı ve sonra derin bir nefes alıp tüm dikkatini yola verdi.

Kilyos'taki eve varmamız uzun sürdü. Biraz da trafik vardı ama saat yedide evin kapısının önündeydik. Şafak'ın yardımıyla arabadan indim. Arabadan indiğimizde karşı şeride park edilmiş beyaz arabadan bir adam indi. Uzun boyluydu, yapılıydı ve tamamen siyahlar içerisindeydi. Siyah bir tişört, siyah bir kot pantolonu vardı üzerinde ve saçları da koyu olduğu için üzerinde taşıdığı tek renk siyah olmuştu.

Şafak, ona elini uzattığında adam da Şafak'ın elini dostça tuttu.

"Akın, sana çok büyük borçlandım kardeşim." dedi Şafak. Demek Akın diye bahsettiği kişi bu adamdı.

"Aramızda borç olmaz, kardeşim." dedi Akın da. Sesi beklediğimden daha kalındı. Tatlı bir suratı vardı, bu yüzden bu kadar kalın bir ses duymak beni şaşırttı.

Akın'ın gözleri beni bulduğunda üzerinde yalnızca siyahı taşımadığını anlamıştım. Gözleri yeşildi ve bana dostça bir tebessümle baktığında kısılan gözlerinde derin bir samimiyet gelip geçti.

Şafak ile ayrıldıklarında Şafak, elini sırtıma koyarak beni tanıttı Akın'a. "Mayıs ile tanış, Akın."

Akın tebessüm etti. "Merhaba Mayıs. Akın ben. Şafak'ın üniversiteden çok yakın bir arkadaşıyım." Gülümsedim ve uzattığı elini sıktım. Ama bu, benim ve kızım için yaptıklarına az gelirdi. Bu yüzden elini hafifçe çekip bana doğru eğilmesini sağladım ve karnımın izin verdiği kadarıyla sarıldım ona.

"Her şey için teşekkür ederim, Akın." dediğimde sırtımda ellerini hissettim. Kısa sarılmasının ardından benden ayrıldı.

"Görevimi yaptım." deyip bana bir baş selamı verdi.

"Seni en kısa zamanda Kahveyaz'da ağırlamak isterim. Kuru bir teşekkür ile geçiştirilecek bir şey yapmadın. Lütfen söz ver, bir kahvemi mutlaka içeceksin." dediğimde Şafak'a bakıp gülümsedi.

"Şafak senin gibi birini çok aradı mı? Hayatımda bu kadar zıtlık barındıran bir çift görmedim ben." dediğinde Şafak, Akın'ın omzunu uyarırcasına sıktı.

"Sözünü ver, uzatma kardeşim." dedi gülerek. Akın, omzunun acıdığını gösterir bir ifadeyle yüzünü buruşturduğunda bana döndü ve "Söz Mayıs. En kısa zamanda geleceğim." deyip gülümsedi. Şafak'a döndüğünde yüzü daha ciddiydi. "Ben her ihtimale karşı kapıda sizi bekleyeceğim. Herhangi bir zorluk çıkartırlarsa emniyetteki arkadaşlarım hemen intikal ederler." diyerek güvence verdi. Şafak ile konuşmuştu ama rahatlayan ben olmuştum.

"Eyvallah." dedi Şafak ve Akın'ın omzuna bir kere vurdu.

Ömer Abi biz konuşurken üç adım gerimizde kalmıştı ama biz konuşmayı bitirince Şafak'ın hemen yanında belirdi. Şafak da Ömer Abi de ceketlerinin yakalarını düzelttiler. Evin iki blok ötesindeymişiz çünkü Akın'ı bırakıp ilerlediğimizde iki evin önünden geçmiştik. Akın dikkat çekmemek için uzağa park etmiş olmalıydı.

Geldiğimiz ev, müstakil bir evdi ve iki katlıydı. Burası kimin eviydi bilmiyordum ama sanırım Şeref Bey burayı kiralamıştı. Zili iki kez üst üste çaldı Şafak. Bir kadın kapıyı açtı. Onu hemen tanıdım. Yusuf'un kız kardeşi Zehra'ydı kapıyı açan. Beni görür görmez gözlerime nefretle baktı.

"Senin ne işin burada?" diye sordu nefretle kaşlarını çatarak.

"Kahve içmeye gelmedim herhalde." dedim ve Şafak, kapıyı ittirip içeri girmemi sağladığında "Kızımı almaya geldim tabii!" diye ekledim. Hızlı adımlarla eve girdim. Kapıdan girer girmez geniş bir hole geçmiştim. Holün iki yanda da merdivenler vardı. Salon ise tam karşımdaydı.

"Sen ne hakla geliyorsun bizim evimize?" Zehra, koşarak önüme geçti. Bana doğru elini sallamaya başlayınca Şafak kolunu bana doğru uzatıp önüme geçti. Zehra, konuşmayan ama dağ gibi yanımda duran Şafak'a tiksinti dolu gözlerle baktı. "Abimden sonra bulmuşsun kendine bir yağlı kapı daha!" dedi alayla.

"Senin sözlerin bana işler mi sanıyorsun? Benim derdim seninle değil Zehra. Çekil karşımdan." deyip adımlamaya başladım yine. Şafak da hemen yanımda benimle yürüyordu. Salona girer girmez, yemek masasına oturmuş ve Şeref Bey ile çizim yapan Yaz'ı görünce rahat bir nefes aldım.

"Anneciğim, ben geldim!" dediğimde ikisi de başını kaldırıp bize baktılar. Yaz, beni görür görmez ayaklanmış, koşarak bana doğru gelmişti. Keşke dizlerimin üzerine çökebilsem de ona sımsıkı sarılabilsem. Öyle ihtiyacım vardı ki şimdi. Ama hamileliğim izin vermedi. Yaz, bacağıma yapıştı. "İyi ki geldin anneciğim!" diyerek tekrar sarıldı bana.

Bu sırada Şeref Bey hızla ayaklanmış, bize doğru geliyordu ki Ömer Abi ve Şafak onun önünü kesti. Yaz'ın elini sımsıkı tuttum. "İyisin, değil mi güzel kızım?" dedim. Saçlarını okşadım, karışmış kaküllerini ellerimle düzelttim.

"Siz kimin evine giriyorsunuz?" Tütünden titreyen sesiyle konuştu Şeref Bey.

"Bu ikinci karşılaşmamızdı." dedi Şafak. İşaret parmağını Şeref Bey'e doğrulttu. "Sizi uyardım ama siz beni dinlemediniz. Eğer istediğiniz böyle ucuz oyunlarsa bundan sonra çok başka bir şekilde oynayacağız."

Ben, Yaz'ın konuşmaları duymaması için ona bugün neler yaptığını sordum. Bir yandan onu dinlerken bir yandan da Şafakları dinliyordum.

Şeref Bey, Şafak'a hamle yapacaktı ki Ömer Abi, Şafak'ın önüne geçti. "İki baba, karşılıklı oturup anlaşırız değil mi?" diye sordu ama sesinde kibarlık değil ucu açık bir tehdit vardı. "Ben şimdi Yaz'ı da, Şafak'ı da, Mayıs'ı da alıp gidiyorum. Siz de kendi evinizle meşgul olun ki bana ek bir meşguliyet vermeyin."

Ömer Abi, Şafak'ın kolundan tutarak onu bize doğru döndürdü. Şafak burnunda soluyordu ama Yaz'ın ona baktığını fark edince yüz ifadesi yumuşadı. Yaz, hızla ona doğru yöneldi. Şafak da onu kucağına aldı ve saçlarından öptü. "İyisin, değil mi Prenses?" diye sordu saçlarını omzunun ardından atarken.

"İyiyim Şafak Abi." dedi Yaz gülümseyerek.

"O zaman hadi eve gidelim."

Onlar adımlamaya başlarken bana nefretle bakan adama, Şeref Bey'e döndüm. Ona doğru bir adım attım ama mesafemi de korumaya dikkat ettim. "Sizin Mercan'ınız çoktan öldü Şeref Bey." dedim. Ömer Abi de yanımda durdu. "Mercan'dan korkmanızı beklemiyorum ama Mercan'ı elleriyle toprağa veren Mayıs'tan çok korkun, olur mu?" O hırıltılı nefesler alırken ben onun gözlerine gözlerimi hiç kırpmadan baktım. "Bu bir tehdit değil. Bir tavsiyeydi." dedim ve Ömer Abi'den destek alarak kapıya doğru ilerlemeye başladım.

Geniş hole geldiğimizde merdivenlerden gürültüyle inen Zehra'yı ve kaynanam Makbule Hanım'ı gördüm. Biz Şeref Bey ile konuşurken namaz kılıyor olmalıydı ki başında namaz eşarbı vardı ve hızla merdivenlerden inerken uçuşuyordu.

"Torunumu nereye götürüyorsun sen?" diye sordu merdivenlerden inerken. Sesi, o zamanlardaki gibi gürdü.

"Sizi en son ilgilendiren bir konu bu." dedim. "Çok merak ediyorsanız gidip Şeref Bey'den öğrenin." Kapıya doğru tekrar adımlamıştım ki merdivenleri inmeyi bitiren Makbule Hanım, "Mercan!" diye kükredi. Ona döndüm. "Her yaptığını affederdim ama," Eşarbını düzeltti. Karnıma baktı. "Bir erkek torunum olacağını benden saklamanı ömrü billah affetmeyeceğim!" dedi.

Gözlerinin içine baktım, ona tam anlamıyla döndüm. "Merak etmeyin Makbule Hanım," Bakışlarımda da sesimde de nefret vardı. "Ben de sizin yaptığınız hiçbir şeyi affetmiyorum. Ortada bir hak hukuk varsa ilk önce benim hakkım helal değildir size!"

Onu orada bırakıp kapıya ilerledim. Arkamı dönmeden önce Zehra'nın nefret kusan bakışlarıyla karşılaştım. Bir kere bile yüzünün güldüğünü görmedim zaten. Hep mutsuz, hep şikayetçi, hep kinci bir insan olmuştu. Acıyordum ona. Bakışlarımda da yine yalnızca acıma vardı.

Yaz'ın kafası karışmıştı, biliyordum. Onun yanında böyle meseleleri konuşmak hiç istemiyordum ama onu anca bu kadar uzak tutabilmiştim. Yusuf'un ailesine karşı rahat olmadığımı hep hissederdi ama onlara karşı duyduğum nefrete ilk kez şahit olmuştu.

"Anne." deyip kollarını bana doğru uzattı. Şafak, onu kucağından indirdi ve kızım hızla yanıma geldi. "İyi misin anne?" diye sordu endişeyle. "Niye öyle konuştun? Siz küs müsünüz babaannem ve dedemle?"

Onu kandırmak, ona inandırmak için gülümsedim. "İyiyim meleğim, hiç merak etme." dedim ve elimi uzattım. "Babaannen ve deden hoş karşılamayacağım bir şey yaptılar. Seni benim iznim olmadan okuldan aldılar ve ben seni çok merak ettim. Bu yüzden onlara kızdım." Uzattığım elimi kendine doğru çevirdi ve avuç içimden öptü. Yüreğimden bir parça koptu sanki.

Derin, sıkıntılı bir nefes verdim. Şafak ve Ömer Abi'nin bizi izlediğini biliyordum ama onlara bakmadım. Farkında olmadan yüreğinde sevgiden bir cennet kuran bir kız çocuğu yetiştirmişim. Bazen buna ben de inanamıyorum.

"Anne bana senin haberin olduğunu söylediler." dedi dolmuş gözleriyle yüzüme bakarken. Boştaki elimle yanağını okşadım. "Ben bilsem sana haber verirdim." Sesinde suçluluk duygusu vardı. "Ama bana senin de onlarla vakit geçirmemi istediğini söylediler. Onlarla olursam senin mutlu olacağını söylediler."

"Sana kızmıyorum meleğim. Sadece onlara kızdım ben. Sakın üzülme, tamam mı?" deyip saçlarını okşadım. Elimi sıkıca tuttu ve göğsüne doğru çekti. Korktuğunda, çekindiğinde böyle yapardı ve kızıma bu duyguyu tattıranlara karşı öfkem tekrar gün yüzüne çıktı.

"Anne senin iznini almadan geldiğim için çok özür dilerim." Sesi titremişti Yaz'ın. Ellerini sımsıkı tuttum. "Söz bir daha asla yapmayacağım."

"Bunları eve gidince konuşalım, olur mu?" dedim. Kızıma kızmayacaktım elbette. Bu olayda bir suçlu varsa o, bu olacakları öngöremeyen ben ve kızımı benden alan Atahan ailesiydi.

Yaz, huzursuzdu, biliyordum. Şafak onu arabaya bindirdiğinde ve arabanın önünde Akın ile vedalaştığımızda gözüm sürekli ondaydı. Bakışlarının etrafta ürkekçe dolandığını görmek yüreğimi sızlatıyordu. Arabaya bindiğimizde ve eve geldiğimizde de pek neşeli değildi. Yağmur bile arabadan iner inmez ona sarılmış ve onu güldürmeye çalışmıştı ama pek başarılı olamamıştı. Evde yaşananlar tahmin ettiğimden daha çok etkilemişti Yaz'ı ve bu da kendimi kötü hissetmeme sebep olmuştu.

Eve Şafak da geldi. Ömer Abi'yi evine göndermişti. Yaz'ın ceketini çıkarıp vestiyere astığımda Yaz da sessizce salondaki koltuklara doğru ilerledi. Üzüldüğünde saçlarını kaşırdı. Başı öne eğilir, omuzları da düşerdi. Ağlamak üzereyse parmaklarıyla oynardı. Şu an hepsini yapıyordu.

"Niye oturuyorsun bakayım sen?" diye sordum. "Hadi mutfağa!" deyip tezgâha yaslandım. "Şafak Abinle hazırlayacağız bugün yemekleri." dedim neşeli tutmaya çalıştığım bir ses tonuyla.

Yaz, başını salladı. Koltuktan kalktı ve yanımıza geldi. Mutfakta tezgâha yetişsin diye ona özel merdiven yaptırmıştım. Onun üzerine çıktı ve bana baktı. "Köfte patates yapacağız bugün. Ayranı da sen çalkalayacaksın." dedim gülümseyerek. Yaz'ın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.

Yemeği beraber hazırlamıştık ama Yaz'ın neşesi hayal ettiğim gibi yerinde değildi. Şafak bu konuda sessiz kalmayı seçmişti çünkü bu meselenin ben ve Yaz arasında olduğunu biliyordu. Yine de arada Yaz'ın gülümsemesini de sağlamıştı. Aniden karnını gıdıklıyor, köfteyi yoğururken bir parça kıyma alıyor ve köfte yoğurmaya çalışan Yaz'ın elinin üzerine koyuyordu. "Düşürürsen yanarsın." diyerek küçük bir oyun da oynamışlardı. Yaz, dakikalar sonra ilk kez kıkırdamıştı ve ben de çok mutlu olmuştum. Yaz, elinin üzerindeki kıymayı düşürmemek için köftelerini yuvarlamak yerine tepsi gibi düz yapmıştı ama olsun. Yeter ki o gülsün.

Köfteler fırında pişerken Şafak ve Yaz da sofrayı hazırladılar. Yaz'ın üzerini değiştirmesi için odaya gönderdim. Şafak bu sırada Yaz'ın en sevdiği tatlıyı sormuştu. Tiramisu olduğunu söylediğimde de Yaz üzerini değiştirirken dükkândan tatlı alıp gelmişti.

Yemekler hazır olunca sofraya oturduk. Yaz yiyordu ama her zamanki iştahı da yerinde değildi. Olanları yemekten sonra konuşmayı tercih ettiğim için biraz daha kendi haline bıraktım ama konuyu bir süre sonra kendisi açtı.

"Babama götüreceklerini söylediler." dediğinde elimdeki çatal havada asılı kaldı. Donup kaldım. Yaz'ın söylediklerini kavrayamadım.

"Ne?" diye sordum kendime engel olamadan. Şafak'ın da tüm ilgisi Yaz'a çevrilmişti.

"Beni okuldan almaya geldiler. Ben annem birazdan gelecek dedim ama 'Babana götüreceğiz seni.' dediler. Anne, başka bir şey olsa sana haber vermeden gitmezdim ama babam." Sesi titredi ve gözlerinden usul usul birkaç damla yaş aktı. "Babamı özlemiştim."

Gözlerimin içine baktı. Af diler gibi. İçim buz kesti, yanaklarımı sıcak bastı. Bir elini yanağına koymuştu, diğer eli ise masadaydı. Masadaki eline uzandım. "Sana hiç kızgın değilim." dedim. Sesim titrer sandım, hiç titremedi. "Ama babanı görmek istiyorsan, babanı özlediysen ilk önce bana söyle bir tanem, olur mu?"

Yanağındaki eliyle yüzünü kapatıp ağlamaya başlayınca Şafak ayağa kalktı ve onun sandalyesinin yanında diz çöktü.

"Prenses?" dedi. "Bak bakayım bana." Yaz'ın elini tutup yüzünden çekmeye çalıştı ama Yaz başını sallayarak ona engel oldu. "Anneni duymadın mı Prenses? Bak, kimse sana kızgın değil. Bu gözyaşlarının sebebi ne?" Sesi uysaldı, soğukkanlıydı. Kırılmasından korktuğu bir vazoyu tutar gibi tuttu Yaz'ın bileklerinden.

Hamile olduğum için onun yanına gidemiyordum ama Şafak'ın onunla ilgilenmesi bile yetiyordu bana.

"Babamı özledim, anne." dedi Yaz. Ses tonu ciğerlerimi sıkıştırdı. Şafak bana bakmadı. "O yüzden yaptım. Yalnızca o yüzden gittim onlarla."

Burnumun direği sızladı. Benim bu cümlelere verecek bir cevabım yoktu. Her şeye bir cevabım vardı ama bu cümlelere yoktu. Dilim dönmüyordu hiçbir kelimeye, cümleye. Yapamıyordum. Kızımın baba özlemini dindiremiyordum ve bu korkunç bir acı veriyordu bana. Aklımın eremediği bir acıydı bu. Kor bir yangındı.

"Bana sarılsana." dedi Şafak. Gözlerim ona kaydı. O ise Yaz'a bakıyordu. "Ben baba değilim ama babamın bana eskiden sarıldığı gibi sarılırım sana."

Gözlerimi sımsıkı kapattım çünkü Şafak, Yaz ile konuşurken kendini tamamen soyutlamış gibiydi. Karşımda gördüğüm adam, Şafak değildi. Babasını kaybetmiş bir çocuktu. Tıpkı Yaz gibi. Onu en çok anlayabilecek biri gibi...

Yaz, yüzündeki elleri çekti. Şafak'ın gözlerine baktı. Şafak'ın sırtı bana dönüktü. Kızıma nasıl baktığını göremedim ama Yaz, onun gözlerine bakar bakmaz hıçkırdı ve kollarını Şafak'ın boynuna sıkıca sardı. Şafak hiç beklemedi. İki kolunu da bu küçük bedene sardı. Yaz, Şafak'ın omzunda ağlarken Şafak, kızımın sırtını sıvazladı, bir kolunu beline sımsıkı sardı.

"Yeter ki iste. İstediğin zaman, nerede olursam olayım, sana sarılırım." dedi Şafak. Yaz'ın saçlarını okşadı ve başını saçlarına doğru çevirdi. "Yeter ki iste Yaz. Yalnızca iste."

Yaz, Şafak'ın omzuna başını yaslamışken kendimi tutamadım ve ayağa kalktım. Dayanamayacaktım bu görüntüye. Yapamıyordum işte. Kaldıramıyordum. Ne kızımın baba özlemine tahammülüm vardı ne de Şafak'ın kızıma baba gibi davranmasını kaldıracak bir kalbim.

Şafak'ın kızıma baba olmak istediğini hissediyordum. İsterse defalarca inkâr etmeye çalışsın, isterse yeminler etsin. Anneyim ben. Hissediyorum. Şafak'ın Yaz'ı bir baba gibi koruyup kolladığını görüyorum. Peki mümkün mü böyle bir şey?

Değil.

Kızıma baba aramıyorum ben. Hayatıma da bir eş aradığım yok. O zaman Şafak neden var? Neden hayatımdaki yeri Hakan ya da Yavuz gibi değil? Neden bu kadar evimde, içimde? Neden yüreğimin orta yerinde bu adam? Ne yapmaya çalışıyor? Ne istiyor? Aramızda olanlar ne ara bu noktaya geldi?

Ağlamaya başladım. Kafam allak bullaktı. Şafak'ın ses tonu aklımdan çıkmıyordu. Bugün bana dokunuşları, bana bakışları aklımdan çıkmıyordu. Yanlış bir yola girdiğimi hissediyordum. Girmek de istiyorum ya, en çok bu kızdırıyor beni. Niye istiyorum? İsteyemem. Kendime bunu yapamam.

Şafak'tan hoşlanıyorsun diyor içimden bir ses. Kandırma kendini diyor. Ona aşık değilsin ama geceleri aklından çıkaramıyorsun onu. Her kahve yaptığında aklına geliyor. Her müşteri geldiğinde o sanıyorsun geleni. O geldiğinde gülüyorsun, sanki daha önce hiç gülmemiş gibi. Aklından geçen her şeyi anlatmak istiyorsun. Sana dokunmasını istiyorsun. Perçemlerini usulca kenara itmesini seviyorsun. Sonra sana bakışını seviyorsun. Kapılıyorsun Mayıs. Sen, çınar ağacının gölgesine sığınan beyaz manolya; sen, çınar ağacının çatısı olan gökyüzü gözlü kadın, bu adamdan hoşlanıyorsun.

Düşündüklerim beni sarstı. Zihnimde yankılanan ses, başımı döndürdü. Kalbimde acımasız bir vicdan azabı belirdi ve nefesim kesildi. Aynaya baktığımda gördüğüm bu kadının Yusuf'tan sonra birine karşı bir şeyler hissetmesi beni çok sarstı. Bunu nasıl yapabildiğimi bilmiyorum. Aklım almıyor. Daha mezarında yeni yeni çiçekler açan kocamı kalbime nasıl gömebildiğimi aklım almıyor.

Çok kötü hissettim kendimi. Daha önce hiç böyle hissetmedim. Kalbim sıkıştı. Nefeslerim sıklaştı. Karnımda bir sancı hissettim. Hemen tezgâha tutundum. Derin derin nefesler alıp vermeye çalıştım ama kalbim çok hızlı atıyordu. Düşüncelerim yüzünden paniğe kapılmıştım ve hiç iyi hissetmiyordum.

"Mayıs?" Kapı tıklatıldı. Ses vermedim.

Kalbim dinmiyordu. Yüreğimi demirden bir elin sıktığını hissediyordum. Suçluluk duygusu çok ağır gelmişti bana. Bir sancının daha girmemesi için derin bir nefes almaya çalıştım ama yarıda kesildi. Tekrar bir sancı hissettim. Doğuma çok az kalmışken bu sancılar beni korkutuyordu.

Sırf kendi hislerim yüzünden oğluma zarar veriyor olma hissi de vicdan azabımı artırdı. Gözlerimden yaşlar akmaya başladı sessiz sessiz. Karnımı ovdum. Oğlumun huzursuz olduğunu hissediyordum ama ben de çok kötü hissediyordum.

"Mayıs, duyuyor musun beni?" Şafak kapıyı daha sert çaldı. Ona cevap vermedim. Veremedim. Dilim lâl oldu.

Ne zaman geldim ben bu duruma? Nasıl yapabildim? Nasıl bu adama karşı farklı hissedebildim? Onun yardım elini nasıl bu anlamlara çekebildim? Neden yapıyorum bunu?

Gözyaşlarım hızlandı. Bir elim tezgahtayken bir elimle de karnımı ovuyordum. Saçlarım yüzümü kapatmıştı ve başımı da eğdiğim için yalnızca karanlık bir boşluk görüyordum. "Din yüreğim." diye fısıldadım. "Bu adamı seveceğine bir mezara çevir kendini."

Şafak'ı seversem ona yine koşulsuz şartsız inanırım. Kapılırım. Savrulurum.

Buna izin veremem.

Kalbimi sökmem gerekiyorsa yerinden sökerim. Yine de bu adamı sevemem. Kızıma baba olmak isteyen, benim gözyaşlarımı silmek için gözlerimin içine bakan adamı sevemem. Kapılamam ona.

Onun çatısı olamam. Onun çatısının altına sığınamam.

"Mayıs?" Sesi yükseldi. Kapıyı daha sert çaldı. "Ses ver, Mayıs." Sesini duydukça yüreğim sıkıştı. Konuşamadım, konuşamayacak durumdaydım.

Kapıyı açtım. Gözlerimin içine bakabilmek için başını eğdi ama başımı çevirdim. Konuşmak için çabaladım ama bir şey, ruhumdan bir parça engel oldu bana. Konuşamadım. Ne gözlerine bakabildim ne bir çift kelam edebildim. Yanından geçip gittim.

Odama girdim. Kapımı kapattım ve usulca yatağıma girdim. Koridorun ışığı kapımın altından sızıyordu. Kapımın önüne ayaklarının gölgesi düşmüştü. Ne kapımı çalıyor ne de içeri giriyordu. Ben de ne ona kapımı açtım ne de odama girmesini istedim.

Onu tanıdığımdan beridir ilk kez yanımda olmamasını istedim.

-- BÖLÜM SONU --

Prenses uykun hep aklımda Başak. Seni o gün, akmamış makyajınla, yüzündeki huzurlu ifadeyle uyuduğunu gördüğümde ve uyandığında sana bunu söylediğimde çok eğlenmiştik hatırlıyor musun? Ben hiç unutmuyorum Başak. O prenses uykunu hiç unutmuyorum. Beraber bu konuya güldüğümüz anları da hiç unutmuyorum. Şimdi, sen sonsuz bir prenses uykusundasın. Huzurla uyu Başak. O gün yüzünde gördüğüm huzur, seni uykunda hiç terk etmesin.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları