Pera- Aşk Koydum Adını

Duyanlar var kalbimin her atışında adını

Bilenler var yağmurlarda bile nasıl yandığımı

Soranlar var, nasıl olur da saymaz senin hatırını

Kızmayın ona, ben cok sevdim, aşk koydum adını

☂

MAYIS

Bir kitap okumuştum beni çok etkileyen. Bir kadının aldığı her kararda hayatının ne kadar değiştiğini işliyordu. Gerçekten de almış olduğu en basit bir kararda bile, farklı bir karar almayı denediğinde hayatı o kadar değişiyordu ki kütüphaneye her geri döndüğünde afallamış oluyordu.

Ben de şu an kendimi o kitaptaki karakter gibi hissediyorum. Ardını düşünmeden bir karar aldım. Her ne kadar her şey mantık çerçevesi içerisinde olsa bile ben kararımı sorgulamadan edemiyordum işte. Bu eve taşınmakta iyi mi kötü mü ettiğimi bana zaman gösterecekti.

Şafak, sabahın erken saatlerinde kalkmıştı. Benim bugün işe yetişmem için beşte kalkmak gerekiyordu ve o da ben gibi beşte kalkmıştı. Hatta uyuyakalıp kalmadığımdan emin olmadığı için saat beşi bir geçtiğinde beni aramıştı. İki yan odamda uyuması dışında bir sorun yoktu tabii.

Telefonu açtığımda henüz ayılmamıştım ve "Evet?" diyerek yanıtlamıştım telefonu.

Uykulu olduğu için boğuk çıkan kahkahasını işittim. "Sen her telefonu açtığında evet diyor musun böyle?" dediğinde kaşlarımı çatmadan edemedim. Uyku sersemi olduğum için hiçbir şeyi anlamıyordum.

"Evet." dediğimde kulağıma şuh kahkahası doldu. Ben de gülmeden edemedim.

"Sana kolayca kabul ettirmek istediğim bir karar olursa sen uyanır uyanmaz sormam gerekiyormuş. Anlamış oldum." dedi keyifli bir tonda. Sesi uykulu ve boğuktu. Hoşuma gitmişti.

"Sabahında beşinde ne bu işgüzarlık Şafak Milas?" dediğimde tekrar kahkahasını işittim. İkimizin de sesi, birkaç dakika önce uyandığımız için boğuk çıkmıştı.

"Huyum kurusun." dedi. Sonra derin bir nefes aldı. "Kaç dakikaya hazır olursun?" diye sordu.

Esnedim. "Rüzgâr Bey izin verirse yataktan kalkacağım. Sonrası on dakika sürmez." dedim.

"Gelip seni kaldırabilirim." dediğinde donup kaldım. "Eğer istersen." diye ekledi hemen. İlk başta söyleyecek bir şey bulamadım. "Hani artık doğmak üzere ya. Yatıp kalkmak bile zordur. Hiç yaşamadım ben tabii. Bilmiyorum, öyle mi değil mi. Yani eğer öyleyse, yani yataktan kalkmaktan zorlanıyorsan," Yutkunduğunu hissettim. O kendini açıklamaya çalışırken ben istemsizce gülmeye başlamıştım bile. "Sana destek olurum." diye ekledi. "Yani kalkman için. Ama genel anlamda da destek olurum." Yüzünü sıvazladığını hissettiğimde kıkırtımı durduramadım. "Geleyim mi Mayıs? Allah aşkına bir şey söyle de sustur beni."

Kıkırdadım tekrardan. "Üzerimde ayıcıklı bir pijama var." dedim. "Ayıcıklara konuşma balonlarıyla 'Uyuyup büyüyeceğim!' yazmışlar. Üzerimde böyle bir pijama varken, benim hakkımdaki fikirlerin değişmeyecekse lütfen gel." dedim.

Rahatladığını belli eden bir nefes aldığını işittim. "Bu pijamayı görmek için bile gelirdim." dedi ve rüzgâr sesi duyunca yorganını üzerinden attığını anladım. "Geliyorum." dedi ve telefonu kapattı.

Ben de derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım. Hava hâlâ aymamıştı ama tam karşımda balkon kapısı ve pencere olduğu için bahçeyi aydınlatan ışıklandırmalar sayesinde evin boyunu aşan ağaçları görebiliyordum. Sabah uyanmak için güzel bir manzaraydı. Bir de gökyüzündeki yıldızları, parlak ayı da görebiliyordum. Gerçekten çok güzeldi.

Kapım iki kez çaldı. "Gel." diye mırıldanmadan önce komidinin üzerindeki bandanamı aldım ve saçıma taktım. Kapı açıldı. Şafak'ın ayak seslerini işittim ve başımı o tarafa doğru çevirdim. Üzerinde beyaz bir tişört, altında da lacivert bir pijama altı vardı. Saçları darmadağınıktı ve görür görmez çok hoşuma gitti. Kaşları çatıktı çünkü tam olarak ayılmamıştı. Oda loş bir ışıkla aydınlatıldığı için sakalları daha koyu görünmüştü gözüme. Tişörtünün açıkta bıraktığı kollarına bakınca yutkunmadan edemedim. Bu adam, takım elbise giyince bu kadar kaslı gözükmüyordu ama spor haliyle yapılı vücudunu ayaklarımın altına seriyordu resmen.

O da hâlâ uyuşuk uyuşuk bakan, hareket eden bana baktı ve mahmur gözlerini kıstı. Gülünce gözleri kısılıyordu çünkü.

"Günaydın, Mayıs." dedi durduğu yerden beni izlerken.

"Aymadı ki." dedim gülümseyerek. "Ama sana da günaydın tabii."

Gülümseyerek yatağıma doğru geldi ve kollarını bana doğru uzattı. "Hadi bakalım, kalkma vakti." deyip beni kendine doğru yavaşça çekti. O kadar rahat doğruldum ki aylardır yataktan kalkmak için verdiğim bütün mücadelelerin içi cız etti resmen. Yanında biri olunca sahiden bu kadar kolay mı geçerdi hamilelik?

Beni ayağa kaldırdığında ellerini benden ayırmadı. Aksine, biraz daha kendine doğru çekti. Başı bana doğru eğikti ve tokasından kurtulmuş saçlarımın kokusu ona daha rahat ulaştı.

"Çok güzel kokuyorsun." diye fısıldadığında gözlerim aniden onun gözlerini buldu çünkü böyle bir şey demesini hiç beklemiyordum. Ciğerlerine ulaşan koku, tamamen kendi tenimin kokusuydu. Parfüm sıkmamıştım, herhangi bir losyon da kullanmamıştım. Yalnızca dün gece duş almış ve yatmıştım. Bunu demesi bu yüzden beni afallattı çünkü bir tercihi beğenmiyordu. Beni beğeniyordu. Olduğum beni, sahip olduğum teni beğeniyordu.

Afalladığımı fark edince ellerini ellerimden ayırdı. Daha tam olarak ayılmadığım için miydi bilmiyorum ama normalde vereceğim tepkinin çok daha üstünde bir tepki vermiştim. Bu yüzden "İleri mi gittim?" diye sordu endişeyle.

Onun yanlış düşünmesini, kendisine kızmasını istemediğim için hemen "Hayır hayır." dedim. Alnımı kaşıdım. "Hayır." dedim tekrardan çünkü başka ne denir bilmiyordum.

"Sen sabahları yalnızca evet ve hayır mı diyebiliyorsun?" diye sorunca kendimi daha rahat hissettim ve ufak da olsa gülümsedim. Buna ihtiyacım vardı.

"Evet." dediğimde onun da güldüğünü işittim. Gözleri pijamama kaydı ve giymeyi en çok sevdiğim pijamaya gülerek baktı.

"Pijamaların çok sevimli." dedi. "Üçünüz de uyuyup büyüdünüz mü?" diye ekledi, ayıyı, Rüzgâr'ı ve beni kastederek.

"Evet." dedim tekrardan ve gülüşü daha da büyüdü. Gözlerime, Yağmur'un kurabiyelerini yaptıktan sonra beğeniyle şaheserini süzdüğü gibi bakıyordu. Gerçekten şu an bakışları o kadar buydu ki gülmeden edemedim.

Yirmi dakikaya hazır olacağımı söylediğimde başıyla beni onayladı ve kendi odasına geri döndü. Üzerimi değiştirdim. Beyaz, üzerinde lila çiçek desenlerinin olduğu bir elbise giydim ve yine lila bir bandana taktım. Beyaz çantamın içerisine eşyalarımı yerleştirdikten sonra biraz yüzümü toparlamak için makyaj yaptım. Birçok ürün kullanmama rağmen gerçekten çok hızlı makyaj yapan biriydim. Hele sabahları o kadar ustalaşmıştım ki yalnızca on dakika içerisinde bütün makyajımı bitirebiliyordum ve öyle baştan savma da olmazdı.

Lip glossumu sürdükten sonra çantama attım ve odamdan çıktım. Şafak da ben çıktığımda odasından çıktı. Gözleri üzerimde dolandı. Ufak bir tebessüm etti. Kolunu bana uzattı ve onun koluna girip merdivenleri yavaşça indim. Artık doğuma o kadar az kalmıştı ki adım atarken bile doğurmaktan korkmaya başlamıştım. Neyse ki Şafak'ın varlığı bu endişelerimi azaltıyordu.

Vestiyerin önünde bir sandalye konulmuştu ve Şafak hiçbir şey demeden beni o sandalyeye oturtmuştu. Ayakkabılığı açtı, beyaz bir spor ayakkabı çıkardı. O an bana ayakkabı giydireceğini anlamıştım.

Ayakkabımı giydirirken, bağcıklarımı bağlarken, özenle düğüm atarken ikimiz de konuşmadık. Bu adam, bir gün yalnızca kahve almak için dükkanıma gelen bu adam, günler sonra önümde diz çöküp ayakkabılarımı giydiriyordu bana. Bir karar almıştım ve bu karar bizi buraya kadar sürüklemişti. Ben o kitap karakteri gibi acaba başka türlü nasıl olurdu diye düşünmüyordum. İyi ki böyle olmuştu. En başından beridir böyle olması gerekiyormuş gibi hissediyordum çünkü.

"Yaz'ı almadan önce sana bir şey sormak istiyorum." dedi hâlâ önümde diz çökerken.

"Sor." dedim gözlerinin içine bakıp.

"Bu akşam, şirketin yatırım yaptığı her girişimin katıldığı bir etkinlik düzenleyeceğiz. Kalabalık bir etkinlik olacak. Birçok iş adamı da katılacak çünkü girişimciler de sektörün önde gelenleriyle bir network kurmak istiyor. Biz de şirket olarak bu networkü sağlıyoruz onlara." Sakalını kaşıdı. "Seni zorlamak istemiyorum. Doğuma çok az kaldı ve dinlenmen çok daha önemli." dedi mimiklerini eksik etmeden. "Ama gelmeni çok isterim." Durdu, yüzümü inceledi. Yutkundu. "Benim partnerim olarak katılmanı çok isterim."

"Ben iş konuşulan ortamlarda pek rahat olamıyorum." dedim çünkü Yusuf'un iş arkadaşlarıyla dışarıya çıktığımız geceler aklıma gelmişti. Herkesin konuşacak bir işi, işi hakkında meselesi vardı. Ben sadece dinlerdim. Yusuf arada elimden tutar, yanımda olduğunu belli ederdi ama o gece boyu susmazken ben susmaktan başka bir şey yapmazdım.

"Yabancı olduğun bir işi konuşmayacaksın." dedi. "Kendi çabalarınla kurduğun işi konuşacaksın. Bilmediğin bir dille değil, bizzat yaşadıklarını anlatacaksın." Elimi tuttu. "Ayrıca yanında ben olacağım. Susmak istersen senin sesin olurum. Kahveyaz'ı kendim temsil edebilirim ama bunu senin yapmanı çok isterim." Elimi daha sıkı tuttu. "Gelmeni istiyorum çünkü bu işi kurduğun için yalnızca benden takdir gördün. Benim seninle gurur duyduğumu gördün. Ama daha ileriye gitmen için, daha büyük projeler yapmak için başkalarının da senin hakkında düşündüklerini görmen lazım. Başkaları da seninle gurur duyacak Mayıs. Mücadeleni dinleyen herkes seninle gurur duyacak. Aksi mümkün değil." Gülümsedi. "Ve sen konuşacaksın. Sesin daha çok çıkacak. İnsanlar seni dinlemek isteyecek. Sen yalnızca bir kahve dükkânı işleten kadın değil, kendi işini etiyle tırnağıyla kurmuş bir kadın girişimci olacaksın. Bırak, senin nasıl bir kadın olduğunu herkes görsün."

Evet, o böyle konuştuktan sonra istersem etkinlik çıkışı doğuracak olayım, yine de o etkinliğe gitmeye karar vermiştim. Şafak buna çok sevindi. Yaz'ı odasından kucaklayıp geldiğinde de, arabaya bindiğimizde de, dükkana geldiğimizde de, ona kahve yaptığımda da bu mutluluğunu yüzünde görmüştüm.

Kahvesini içtikten sonra bana yardım etti. Yağmur masaları silerken o da kahvelerin demlenmesini bekledi. Yağmur'un tatlılarını vitrine yerleştirdi. Beni poğaça yaparken izledi. Büyük bir keyifle yaptı bunu. Nasıl yaptığım, tarifin ne olduğu umurunda değildi. Yalnızca beni izledi.

Yağmur sürekli kıkırdıyordu. İkimiz de onun kıkırtılarını duyuyorduk ve kızmak şöyle dursun, hoşumuza bile gidiyordu. Şafak, akşam için giyecek bir şeyim olup olmadığını sorduğunda da bizi merakla dinledi çünkü ona daha anlatmamıştım. Kıyafetim yoktu çünkü doğuma çok az kalmışken dolabımdaki kıyafetler etkinlik için uygun değildi. İşten erken çıkacağını ve beraber kısa bir alışveriş yapıp bir elbise alabileceğimizi söyledi ve anlaştıktan sonra da ofise geçti.

Bütün gün Yağmur'un tavsiyelerini dinledim. Şundan bahsetmeliymişim, şunu unutmamalıymışım, şu konudan bahsetmesem çok iyi olurmuş ve sakın ha sakın unutmamalıymışım ki çalışanım olan Yağmur çok azimliymiş. Bunu herkesin bilmesi gerekiyormuş.

Gün oldukça yoğun geçti. Gerçekten o kadar çok müşterim vardı ki artık, ne Yağmur ne de ben yetişmeye başlamıştık bu kadar işe. Poğaçalar yetmiyor, kahve makinesi hemen bitiyor, tatlılar da kapış kapış gidiyordu. Oturanlar, sohbet edenler, ders çalışanlar hiç eksik olmuyordu. Bir de sürekli influencerlar geliyor, benimle fotoğraf çekilmek istiyor ve Yağmur ile iş birlikleri hakkında konuşuyorlardı. O kadar çok anlaşmamız vardı ki ince not defterim bitmek üzereydi.

Öğleden sonra Şafak ile kısa bir alışveriş yaptık. Girdiğim ilk butikten sade, gece laciverti bir elbise almıştım. Beyaz, gösterişli olmayan bir ayakkabı da almıştık. Babet tarzıydı ama biraz daha yüksek topuktu ve oldukça ortopedikti. Şafak bilhassa bu özelliği olup olmadığını sormuştu. Ben de çok rahat olduğuma zar zor ikna etmiştim onu.

Neyse ki tatlıya bağladık. Yaz'ı eve getirmedik çünkü bu geceyi Yağmur ile geçirecekti. Hakan sekizde gelip onları Yağmur'un evine bırakacak, sonra da etkinliğe katılacaktı.

Saat altıda eve geldik. İkimiz de odalarımıza çekildik. Ben önce bir duş aldım, kısa bir cilt bakımı yaptım. Ardından elbisemi giydim. Fermuarı yandaydı, bu yüzden herhangi bir yardıma ihtiyacım olmamıştı. Elbiseyi giydikten sonra günlük makyajımın iki tık üstünde bir gece makyajı yaptım. Abartılı rujlar sürmeyi sevmezdim. Bu yüzden dudaklarımı kendi renginden birkaç ton koyu olan vişne çürüğüne yakın bir ruj sürmüş, parlatıcı ile de sadeliğini almıştım.

Bu sefer bandana değil, siyah ve parıltılı bir taç takmıştım. Taç oldukça kalındı, bu yüzden yara izimi rahatlıkla kapatıyordu. Perçemlerimin uçlarını kıvırmış, saçlarımı da düzleştirmiştim. Belime kadar uzamıştı saçlarım.

Odadan çıktığımda Şafak'ın aşağıda telefonla konuştuğunu işittiğim için dikkatli adımlarla aşağıya inmeye başladım. Şafak, etkinlik alanıyla ilgili direktifler veriyordu konuştuğu kişiye. Yüzü ciddiydi, zaten işi konusunda gergin ve ciddi biri olduğunu artık çok iyi biliyordum bu yüzden şaşırmadım.

Ben sessiz adımlarla merdivenlerden indiğimde bana sırtı dönük olduğu için geldiğimi görmedi. Telefonla konuşurken yerinde duran biri değildi. Ben ona doğru adımlarken o bir anda bana doğru döndü ve göz göze geldik.

Gülümsedim. O dondu. Elinde telefon varken, karşısındaki kişi ona bir şeyler sorarken onun bakışları yüzümde kaldı. Dudaklarımı kıpırdatarak "Hazırım." dediğimde de konuşmadı. Kıyafetlerimi inceledi. Beni baştan aşağı süzmesine izin verdim çünkü böylece ben de onu dilediğim gibi süzebilirdim.

Smokin giymişti. Saçları özenle sağ tarafına doğru taranmıştı. Sakallarını kısaltmıştı. Yüzü aydınlanmıştı. Siyah kumaş pantolonu, beyaz gömleği tek bir kırışıklık barındırmıyordu. İnsanın baktıkça bakası gelen bir yüzü, duruşu vardı bu adamın. Baktıkça bakasım geliyordu. Bir günah olsa bile, ona hiç tereddüt etmeden böyle bakardım. Öyle de baktım.

Bir günahmış gibi.

Karşısındaki kişiye bir şey demeden telefonu kapattı. Ayıp olmuştu ama pek umursamadı. "Ben böyle bir rengin varlığından bile habersizken, şu an görebildiğim tek renge çevirmişsin gece lacivertini." dediğinde bu cesaretine şaşırmadan edemedim. Tatlı bir iltifattı.

"Sen de çok şıksın." dedim düz tutmaya çalıştığım bir ses tonuyla.

Nefeslerinin hızlandığını hissettim. Neden böyleydi bilmiyorum ama kendine engel oluyordu. Daha gerginleşti bana her baktığında. Derin bir iç çektiğinde kendimi daha rahatsız hissettim çünkü onun içinde çözemediği bütün hususların benimle ilgili olduğunu sezdim.

Eğer öyleyse, ki şu an kimse aksini iddia edemezdi, ikimiz de cayır cayır yanardık ve o yanmayı göze almıştı. Cehennemin kapısından bana bakıyor gibiydi.

Koluna girdim, ayakkabılarımı yine o bağladı, arabaya kadar yürümeme yardımcı oldu. Etkinlik yeri, evden oldukça uzaktı. Yedi buçukta çıkmıştık evden ve dokuzda varmıştık binaya. Yolculuk bol müzikle, tatlı sohbetlerle ve ışıklarda uzun bakışmalarla geçmişti. Kendimi yirmi iki yaşında gibi hissetmiştim.

Partinin yapıldığını binanın önüne geldiğimizde binanın tabelasını okudum.

"KARADAĞ OTEL" yazıyordu. Tabelanın ışıklandırması bir güneş gibi gözümü yakıyordu. Otelin kırktan fazla katı vardı ve bir tahminde bulunmak istesem kırk sekiz katlı derdim.

Oteli incelemeyi bıraktığımda gerçeklik daha çok çarptı yüzüme. Kapıda basının olduğunu şu ana kadar bilmiyordum. Tedirgin olmuştum. Bu yüzden Şafak'a baktım. "İkimiz mi yürüyeceğiz bu halının üzerinden?" diye sordum yerdeki siyah halıyı kastederek.

"Rahat ol Mayıs." dedi neden endişelendiğimi anladığında. "Bunlar seni de beni de kötü göstermeyecek. Aksine iyi bir imaj çizmeni sağlayacak."

Ona inandım çünkü bu sektörde nasıl ilerleneceğini benden daha iyi bilirdi. Ömer Abi önce onun kapısını açtı. Bütün kameralar bize çevrilmişken herkes Şafak'ın yalnız başına bu halının üzerinden yürüyeceğini düşünüyor olmalıydı ki bir anda benim kapımı açtığında çok kısa süren bir sessizlik oldu. Sonra flaşlar daha çok patladı, deklanşör sesleri yükseldi. Ellerim gerginlikten titremeye başlamıştı. Üzerimde ürkünç bir baskı hissediyordum. Sanki şu an her şeyi batıracak gibiydim.

Sonra Şafak, elini bana doğru uzattı. Arabadan inmeme yardımcı oldu. Ömer Abi, kapımı kapatıp bana doğru hafifçe eğilip "Hak ettiğin hayatı yaşayacaksın." deyince gerginliğim biraz olsun azaldı.

Şafak, basınla ilgilenmiyordu. Tüm ilgisi benim üzerimdeydi. Gözlerimin içine hazır olduğumu sorgular şekilde baktı ve ben onu onaylayınca kolunu bana doğru uzattı. Dik duruşuyla bana destek oldu.

"Yanınızdaki güzel hanım kim Şafak Bey?"

"Sizi ilk kez bir partner ile görüyoruz. Ne söylemek istersiniz?"

"Hanımefendinin kim olduğunu söyleyecek misiniz?"

"Bir fotoğraf alabilir miyim?" gibi birçok soru, şeridin ardındaki magazincilerden ona yöneltmişti ama o hiçbirini umursamadı.

Ama, "Bebek sizin mi?" sorusunu duyduğunda soruyu soran gazeteciye gözlerini çevirdi. Ben sesin nereden geldiğini anlayamamıştım ama o doğru kişiyi bulmuştu. "Baba mı olacaksınız?" sorusunu sordu gazeteci ve ben yutkundum sadece. Şafak'ın kolunu daha sıkı tuttum. O da elini elimin üzerine koyup güç vermek ister gibi sıktı.

Soruların hiçbirine cevap vermedik ama o sorunun üzerimizde bıraktığı etkiyi herkes görmüştü. Magazini takip etmezdim ama herkes bilirdi ki bu bir haber konusuydu. Sıkıntılı bir nefes aldım çünkü haberlere çıkmak falan istemiyordum.

Binaya giriş yapar yapmaz "Yanında bir erkeğin olması, onu senin sevgilin, nişanlın, kocan ya da çocuklarının babası yapmaz." dedi Şafak. "Kim bunu savunacak bir söylemde bulunursa hak ettiği cevabı alır." Başını bana doğru eğip gözlerimin içine baktı. "Ben bu gece senin kavalyenim. Benim görevim sadece bu. Ne sevgilinim ne nişanlın ne kocan ne de çocuklarının babası..." Konuşurken çok netti, sözleri de duruşu da medeniyeti damarlarında taşıdığını gösteriyordu bana ve böyle düşünmesi benim için o kadar önemliydi ki.

Evet, ona karşı bir şeyler hissediyordum. Onu arkadaştan öte görüyordum ama bu bizim bağımızı etkilemiyordu. O mantıklı bir adamdı, yaptığı her şeyi bir mantık çerçevesi içerisinde inceleyebilme yetisine sahipti. Böyle anlayışlı ve kararlı bir adamla yan yana yürümek bana güç vermesin de ne yapsın şimdi?

Binaya giriş yaptığımızda iki görevli kadın yanımıza geldiler ve bize selam verdiler. Bize salona kadar eşlik edeceklerini söyleyip önümüzden ilerlemeye başladılar. Biz de onları takip ettik. Çok büyük bir otele gelmiştik. Lüksün kokusu buram buram burnuma geliyordu ve yüksek güvenlik gözüme çarpıyordu. Basit bir etkinliğe katılmamıştım bu akşam. Bunu çok iyi anlamıştım.

Altın varakların olmadığı tek bir duvar yoktu. Zemin ayaklarımın altında kayıyormuş gibi hissettiriyordu. Duvarları boylu boyunca bir şerit gibi kaplayan yine altın varaklı aynalar vardı. Aydınlatmalar kristal, yüksek tavanda da birçok çizim yer alıyordu. Görkemli, ihtişamlı, masalsı bir oteldi burası.

Salona giriş yaptığımızda bazı gözlerin bize çevrildiğini hissettim. Kimseyi tanımıyordum, aslında bu gece burada ne yaptığımı da bilmiyordum ama Şafak'tan güç alarak onunla onun yaptığı gibi dik bir duruşla yürüdüm.

Hamile oluşum gözlere çarptı, Şafak'ın yanında olmam onları şaşırttı. Şafak'ın duruşu, ikimizin çizdiği imaj... Bunların hepsini bize bakan insanların gözlerinden okuyabildim. Herkes nasıl da açık bir kitap gibiydi. Ama hep aynı düşünceler dolanıyordu, gözlerde hep aynı ifade vardı. Okunması kolay insanların arasındaydım.

Zemin beyaz, parlak bir mermer zemindi ama girişte ve sahnede bordo bir halı serilmişti. Orkestra çok şıktı ve güzel bir parçayı çalmaktaydı. Masalar daire ve sekizer kişilikti. Beyaz saten örtülerin üzerinde özenle dizilmiş yemek takımları, kadehler vardı ve masanın tam ortasında çok da gösterişli olmayan ama göz alıcı bir şamdan vardı. Mumları bordoydu ve bir şarabın eriyip kadehe dolması izlenimini veriyordu. Sahiden çok güzel bir tasarımdı.

Şafak ile masamıza doğru giderken birçok gözün bizim üzerimizde bizi takip ettiğini hissettik ama tepki vermedik. Şafak, masasından geçtiğimiz insanlara baş selamı veriyordu ve ben de bana bakarak gülümseyen insanlara gülümseyerek bakıyordum. Beğeni dolu ifadeler görmek beni biraz mutlu etmişti, bahsetmeden edemeyecektim.

Masamıza geldiğimizde Şafak benim için sandalyemi çekti ve oturmama yardım ettikten sonra kendi sandalyesine oturdu. Oturur oturmaz, "İyi misin?" diye sordu. Bütün salonun ilgisi bizim üzerimizdeyken onun tek ilgi odağı bendim. Kendimi değerli hissettirmişti bu bakışları. O yüzden gülümsedim. "İyiyim." dedim.

Mekân ışıl ışıldı. Orkestra caz bir parça çalıyor, küçük bir uğultudan başka da ses duyulmuyordu. Kasıntı insanların arasında değildim, aksine herkes birbiriyle çok uyumluydu. Genç yüzler görüyordum, heyecanlı yüzler... Ülkenin geleceğini temsil eden parlak fikirli gençler görüyordum ve çok mutlu olmuştum bu görüntüye.

"Burçak da gelecek." dedi Şafak. Buna çok sevindim. "Hiç kaçırmaz böyle etkinlikleri." dedi gülümseyerek. Güldüm ben de. "Ben yanındayım, bütün gece de yanında olacağım ama onun da varlığı rahatlatır seni." dedi. Şu adamın düşünceli tavırları, anlayışlı halleri benim bir gün aklımı kaçırmamı sağlayacaktı. Çok az kalmıştı.

"Peki bu gece ben ne yapacağım?" diye sorduğumda bana biraz daha döndü.

"Yatırımcılar ve reklam şirketleri için birer avsın sen de bu gece." dedi ciddiyetle. "Gözün korkmasın, senin iyiliğin için bu. Yani insanlar senin işine ne kadar ilgi duyarsa desteklemek için o kadar istekli olacaklar. Kimisi reklamını yapar, kimisi bizim gibi yatırım yapar, kimisi başka iş birlikleri için seninle anlaşmak ister. Bunun gibi birçok şey yaşanacak bu gece."

"Ama ben hiçbir konuşma hazırlamadım. Hiç de hazırlıklı değilim." dediğimde gülümsedi.

"Çünkü böyle bir şeye gerek yok. Hiçbir yatırımım için bunu istemedim ben de. Hazırlık olmayacak, girişim olduğu gibi gerekli kişilere sunulacak. Her girişim, kendi hak ettiği değeri almış olacak. Amaç da bu ya zaten." dediğinde başımı salladım. Dediklerine hak vermiştim. O iş ciddiyetiyle konuştuğunda ben de kendimi patron gibi hissediyordum.

"Şafak?" Tanıdık bir ses kulaklarıma dolunca başımı sesin geldiği yöne çevirdim. Şafak da ben gibi, gelen kişiye baktı. Uzun boyluydu, üzerinde bir smokin vardı. Saçları çok kısaydı ve kaşının üzerindeki dövme direkt göze çarpıyordu. O dövmeyi hatırlıyordum. Bu adamı hatırlıyordum.

"Ve Mayıs Hanım?" Adamın ilgi dolu gözleri bana çevrilince Şafak'ın gözleri beni buldu. Bu adamı Şafak'ın nereden tanıdığını bilmiyordum ama "Beni hatırladınız mı?" diye sorduğunda Şafak'ın yüzünün gerilmesi aralarında bir husumetin olduğunu gösteriyordu.

"Evet, hatırlıyorum." dedim bakışlarımı adama çevirerek. "Dükkanıma gelen kişileri unutamama gibi bir huyum vardır." Uzattığı eli sıktım. Rahatsız edici bir elektrik yayıldı tenime. "Ayhan Bey'di değil mi?" diye sordum. Şafak'ın gözleri bir atmaca gibi benim üzerimde olunca nerede yanlış yaptığımı ilk başta kavrayamadım çünkü bu iki adamın ne tür bir ilişkisi olduğunu anlayamamıştım.

Ayhan, uzattığım elimi sıktıktan sonra ters çevirdi ve elimin üzerine dudaklarını kondurdu. "Adımı hatırlamanız beni çok mutlu etti." dedi çapkın bir tebessümle. Onu unutmam mümkün değildi çünkü dükkâna geldiğinde tuhaf bir ilgisi olmuştu bana karşı. Beni daha önceden tanıyormuş gibiydi ve şu anki duruma bakınca bazı taşlar yerine oturmuştu.

"Nereden tanışıyorsunuz siz?" diye sordu Şafak. Çenesi, dişlerini sıktığı için gerilmişti.

"Kahveyaz'dan kahve alma şansı elde etmiştim, kuzen." dediğinde gözlerim şaşkınlıkla açıldı. Kuzen demişti Şafak'a. Ben yanlış duymamıştım değil mi? "CoffeeShop'tan sıkıldım, farklı tatlar arıyordum. Daha geleneksel, daha güzel bir tat ararken Mayıs Hanım ile karşılaştım."

Evet, ben bu sözlerini oldukça yanlış yerlere çekmiştim. Bu ne küstahlıktı böyle?

"Benimle değil, benim kahvelerimle tanıştınız diyelim." dedim zoraki bir tebessümle.

Masaya oturdu çünkü bu masa Milas ailesine ayrılmıştı. Boynundaki, kulağına kadar uzanan yılan dövmesi gözüme çarptı. Elinin üzerinde de bir kartal dövmesi vardı. Smokinin gizleyemediği bir serserilik vardı üzerinde.

"Sizin kuzen olduğunuzu bilmiyordum." dedim Ayhan'a bakıp. "Hiç belli etmediniz Ayhan Bey. Oysa Milas soyadını taşıyorsanız elbet bir şekilde benden haberiniz olmuştur." dedim imayla.

Ayhan'ın yüzünde serseri bir gülüş belirdi. Şafak da koltuğuna daha rahat oturmaya başladı.

"Yanlış bir anlaşılmaya sebep olmak istemedim." dedi Ayhan. "Yengemin ve Burçak'ın Kahveyaz ziyaretinden annem sayesinde haberdar oldum. O amaçla tekrarlanmış bir ziyaret olduğunu düşünmeyin diye saklamıştım." Yüzümü inceledi. Elbisemin açıkta bıraktığı omuzlarıma gözü takıldı. "Ki sizle tanıştıktan sonra yengemin söylediklerinin ne kadar aldatıcı olduğunu fark ettim. Yengemin söylediklerinin aksine, güçlü bir imajınız, tatlı bir yüzünüz ve yılanı deliğinden çıkaracak kibarlıkta bir diliniz var."

Şafak, masanın üzerindeki kadehi eline aldı ve şarap doldurulmuş kadehten büyük bir yudum aldı. "Sınırlarda geziyorsun Ayhan." diye mırıldandı. Kimsenin dudaklarını okumasını istemiyordu. Kimsenin kuzeninden rahatsız olduğunu görmesini istemiyordu. "Senin fikirlerinin bu ailede bir tesiri olmadığını kanıtlamak için daha neler yaşaman gerekiyor?"

"Fikirlerin de mezarları vardır. Bu dünyada sonu gelmeyecek tek bir şey yok Şafak. Her varlık, her fikir, vakti geldiğinde gömülmeye mahkumdur." O da kadehinden büyük bir yudum aldı. "O yüzden bu ölümsüz adam imajından vazgeçersen mezara düştüğünde daha az sarsılırsın." Gömleğinin yakalarını düzeltti. "Çünkü ne olursa olsun, seni o çukura çok sert iteceğim."

Masadan kalktı. Şafak'ın dudaklarında alaycı bir tebessüm belirmişti ama ben onun aksine onun için korkmuştum. Ayhan, Şafak'a nefretle bakıyordu. Kin kusuyordu bu adam. Hem gözleri hem sözleri zehirliydi.

"Neden böyle şeyler söyledi?" diye sordum Şafak'a bakarak.

"Çünkü hâlâ hayal aleminde yaşıyor. Beni iterse onu da peşimden o çukura çekeceğimi bilemeyecek kadar gerçeklikten uzak bir adam." Kadehini tekrar doldurmuş, alaycı bir tebessüm ederken bir yudum daha almıştı.

Bu sırada Burçak'ın bana kollarını sardığını hissedince hem korkarak hem de gülümseyerek ona baktım. Bir anda çıkagelmişti.

"Bu güzelliğin hakkında biraz konuşabilir miyiz?" diye sordu gülümseyerek. Gülüşüm büyüdü. "Annemin bize hamileliğini görmediğim için gönül rahatlığıyla söylüyorum. Gördüğüm en güzel anne adayısın." dedi beni hayranlıkla süzerken.

"Geldi bizim Bülbül." dedi Şafak gülümseyerek.

"Dalına konmamı istiyorsan alaycı konuşmazsan iyi edersin." Burçak, gözlerini kısarak alaycı bir tehdit savurdu Şafak'a. Şafak güldü, ayağa kalktı ve ikizine sıkıca sarıldı. Burçak, siyah saten bir elbise giymişti. Saçlarını at kuyruğu yapmıştı ve kırmızı bir ruj sürmüştü. Çok güzeldi bu gece.

Masaya oturduğunda şöyle bir etrafa göz gezdirdi. Göz göze geldiği insanlara bir baş selamı verdi. İnsanların bana baktığını hissediyordum çünkü Burçak'ın bana gösterdiği samimiyet de onların ilgisini çekmişti.

Bir elini çenesinin altına koydu ve "Doğuma ne kadar kaldı?" diye sordu heyecanla. "Beni çıkarın diye tekmeliyor resmen seni." dedi gülümseyerek.

Güldüm. "Sorma." dedim karnıma koyarak elimi. "Çok hareketli. Sürekli dönüp duruyor ve tekmeliyor. O benden daha heyecanlı herhalde." dediğimde Şafak'ın bakışlarını üzerimde hissettim. "Ve evet, çok az kaldı doğuma." Heyecanlı bir nefes aldım. "Gün sayıyoruz. Doktor, haftaya herhangi bir günde doğurabileceğimi söyledi."

Burçak'ın gözleri irice açıldı. "Ay senin burada ne işin var? Ya bir anda doğmak isterse? Nasıl tutacağız bebeği?" Doktor değilmiş gibi öyle saf bir soru sormuştu ki gülmeden edememiştim.

"Yaz'ı doğururken çok sancım olmuştu. Doğumun haftasında o kadar sancım olmuştu ki birkaç saat içerisinde doğuracak olsaydım emin ol, bunu bilirdim." dedim hem gülerek hem de haklı bir ciddiyetle.

"Çok mu oluyor sancılar?" diye sordu Şafak, ilgiyle. Burçak'ın gözleri ona kaydı imalı bir bakışla.

"Sen doğumu kutudan çikolata seçmek sandın herhalde Şafak." dedi alayla. "Doğum sancısı, bir erkeğin kolay kolay hissedemeyeceği bir şiddetli ağrıdır. Kişiden kişiye değişiklik gösterse de doğum sancısı bir kadının ömrü boyunca bir daha hissedemeyeceği bir acı şiddetine sahiptir."

Şafak'a baktım çünkü ne düşündüğünü görmek istedim. Gözlerinde endişe vardı, belki biraz korku... Doğuma o girecekmiş gibi endişelenmişti.

"E tabii, ağrıyı hafifletmek için doğum öncesi yapılması gereken egzersizler var. Doktorun mutlaka tavsiyelerde bulunmuştur. Yakından takip ediyor değil mi? Eğer şikâyetin varsa bizim hastanede çok güvendiğim kadın doğum uzmanları var. Hemen bir randevu ayarlayabilirim." dedi Burçak.

Masanın üzerindeki elini tuttum. "Yok yok, hiç zahmet etme. Her şey yolunda gidiyor şu an. Egzersizler de var. Ufaktan yapmaya da başladım." deyip rahatlamasını sağladım.

Tabii bunun ardından Şafak, egzersiz yaptığımı hiç görmediğini iddia etti. O egzersizlerin ne olduğunu öğrenmek istedi. Eksik bir ekipman varsa hemen alabileceğimizi söyledi. Böyle şeyleri neden ona anlatmadığım konusunda bana kızdı. Burçak onun bu hallerine güldü. Ben de ona uygun bir dille ben gibi doğurmayacaksa benden daha çok evham yapmasının yalnızca doğum korkumu tetikleyeceğini söyledim çünkü gerçekten de öyleydi. Eğer o telaş yaparsa ben kafayı yerdim. Yanımda aklı başında insanlar olması gerekiyordu.

Burçak birkaç ekipman sordu, bende onlara sahip olmadığımı söyleyince Şafak ilk işin bu ekipmanların alınmasını gerektiğini dile getirdi. Ona şu saatten sonra bu konuda asla söz geçiremezdim bu yüzden yalnızca başımla onayladım.

☁️

"Evet Mayıs Hanım. Siz bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz?" Büyük bir reklam şirketinin reklamcısı sormuştu bu soruyu. Gözleri ilgiyle ve merakla üzerimde dolanınca ufak bir tebessüm ettim.

"Markalaşmış kurumların bir zirvesi olduğunu iddia ediyorum." dedim. Adam, dudaklarını öne büzdü. "Bu marka globalde büyük başarılar elde edebilir ama bunun da bir sınırı vardır. Sonuçta bir şirket ne kadar büyürse büyüsün tam olarak bir yayılım gösteremez. Bütün işletmeleri satın alamaz, bütün şehirlerde hakimiyet kuramaz. Zafer sınırlıdır."

"Size katılmıyorum." dedi sarışın kadın. Yuvarlak masada en göze çarpan güzelliğe sahipti. "Bir markanın amacı, her yere hükmetmeyi amaçlamasıdır. Böylece ayakta kalabilir. Eğer tek bir alanda hakimiyet kurmak isterse bu şirketin bir amacı olur mu hiç? Fikirler sınırsız olmalıdır ki attığımız adımların sonu olacağını düşünmeyelim. Hep daha ileriye gidecek şekilde kendimizi adapte edelim." Kadehinden bir yudum aldı. Masadakiler ona hak verdi.

"Bu tamamen boş bir umuda bel bağlamaktır. İnsan, bilinmezliği sevmez. Başarı, arkasında planlı bir ilerleyiş ister. Sonu olmayan bir yolda başıboş adımlayacağıma, bildiğim ve öngördüğüm yolda kendimden emin adımlar atarım, ayak bastığım yerlerde de izlerimi bırakmayı tercih ederim." dediğimde masadaki altı kafanın başıyla bana onay verdiğini gördüm. Bu beni mutlu etmişti.

"Siz bir pastane işletiyorsunuz, değil mi?" diye sordu sarışın kadın, biraz alayla.

"Benim bir kahve dükkanım var. Pastane yanlış bir tanım olacaktır." Bu kadının amacını anlayamamıştım. Kim olduğunu da bilmiyor ama yakında tanışacağımızı da seziyordum.

"Milas Yatırım neden sizinle çalışmak istedi peki?" diye sordu alayla.

"Demek ki iş yürütme stratejim onlara mantıklı gelmiştir. Belki ön gördüğüm gelecek, onlar için bir seraptan öte, gerçekliğin ta kendisidir."

"Peki bunu nasıl sağlayacaksınız? Sizin dediklerinize bakacak olursak sahip olduğunuz işletme yalnızca kahve dükkânı olmaktan öteye gidemeyecektir. Sizi CoffeeShop'tan ayıran, globalde adınızı duyurmanızı sağlayacak ne gibi bir planınız var?"

"Sunduğumuz hizmet, kahve yapmaktan çok daha öte. Sahip olduğumuz konsept gelenekselleşmiş ve ne kadar modernleşsek de bir yerlerde o nostaljik havayı görmek istenilecek şekilde oluşturuldu. Eğer Fahrenheit 451'deki gibi kitapların sonu gelmeyecekse benim markamın da sonu gelmeyecektir çünkü bazı fikirler, görünülenin aksine, küçümsenilmenin aksine, ölümsüzdür." Suyumdan bir yudum aldım. "Çünkü ben hizmet sektöründeyim. Hedefim belli. Ben insanlara hitap ederim ve insanoğlu, ne kadar evrilirse evrilsin özünde değiştirmediği noktalar vardır. Ben de o noktaya parmak basıyorum."

"Bir kahve dükkânı olarak kendinize oldukça değer biçmişsiniz." dedi imalı bir sırıtışla.

"İnsan bir fikre inandığında o fikir, fikir olmaktan çıkar. Kişinin dünyası olur. İkimiz bu olaya aynı pencereden bakmıyoruz maalesef." Birkaç meraklı bakışı üzerimde hissetmiştim. Masa artık on kişi tarafından çevrelenmişti ve herkes beni ilgiyle dinliyordu. Böyle bir ilgiyi hiç beklemiyordum.

"Yani, siz basit bir fikrin gerekli konseptle bambaşka bir dünya yarattığını mı savunuyorsunuz?" Başımla onayladım iki solumda duran adamı. Kim olduğunu bilmiyordum ama tanınan biri olduğu belliydi. "Siz, bu dünyada nasıl bir rol oynuyorsunuz peki?"

"Ben kuralları koyan kişiyim. Fikri ayakta tutan beyinim. Adımladığım yolun hem zemini hem de yolu kaplayan gökyüzüyüm. Ben fikrin ta kendisiyim. Her yönüyle." Cevabım ilgisini çekti.

"Bir kadın olarak, CoffeeShop'un sizi rakip olarak göreceği bir konuma erişecek misiniz?" diye sordu sağ çaprazımdaki genç adam.

"Bir rakip olma amacım yok açıkçası. Hatta CoffeeShop ile değerlendirilmek hoşuma gitmiyor. Aydınlık bir fikrin karanlık bir gölgesi olmalı ki fikir, tozpembeleşmesin. Bunu savunuyorum ama CoffeeShop'u kendime bir rakip olarak görmüyorum. İkimiz de kahve satışı yapıyor olabiliriz ama adımladığımız yollar da, varacağımız noktalar da çok farklı. Ben modern bir dünyada nostaljik bir fikrin, elektriği olmayan karanlık bir odayı aydınlatacak gaz lambası olduğunu düşünüyorum. Modern fikirler her zaman vardır ama elinde sonunda hepimiz geleneksel yöntemlere başvurmayı tercih ederiz." Herkes ilgiyle beni dinlerken gülümsedim. "Modernizm karşıtı değilim, yanlış anlaşılmasın." dediğimde birkaç ufak kahkaha duyuldu. "Sadece konseptimi açıklamak için doğru tanımları yapmaya çalışıyorum." Soruyu soran adama döndüm. "Ayrıca bir kadın oluşum, hamile oluşum, çocuklarımın olması, evli olmam, boşanmış olmam, bekar olmam ya da yaşım, başarımın bir kriteri değildir. Ben hiçbir iş kadının bu şekilde bir değerlendirmeye alınmasını doğru bulmuyorum."

"Peki neden bir kahve dükkânı?"

"Çünkü bu bir tutku. İnsan mecbur bırakıldığı işi değil, tutkuyla sarıldığı bir işte başarılı olur. Başarı emek ister ama emekten önce istek ister. İnanç ister. Benim tutkum, benim inancımı oluşturdu. Tutkum ve inancım emeğimi şekillendirdi. Tutkum, inancım ve emeğim beni başarıya götürecektir."

"Hitabet yeteneğiniz oldukça etkileyici. Sizi sabaha kadar dinleyebilirim." Masada gülüşmeler yaşandı. "Eğitiminizi nerede tamamlamıştınız?"

"Ben lise mezunuyum." dedim. Zoraki bir tebessüm ile baktım adamlara. Bana bakışlar değişmişti, saniyesinde fark etmiştim.

"Peki bir işi yönetmeyi nasıl başarıyorsunuz? Yeterli eğitimi almadıysanız ne kadar emeğiniz olursa olsun ileriye gidemezsiniz."

"Ben böyle düşünmüyorum." Suyumdan bir yudum aldım. "Dükkânı ilk açtığımda oldukça tecrübesizdim ama insan, düştüğünde dersler alır. Nasihatler bize güç verir ama ayağa kalkmak istiyorsak önce düşmemiz gerekir. Düştüğüm yerler oldu ama dediğim gibi, tutkum ve inancım yerde kalmama müsaade etmedi. Ayrıca 21. yüzyıldayız. Artık üniversite okumak vakit kaybı olarak görülüyor. Ben eğitimimi sahada kendi başıma aldım. Yanlışlarım var mıdır? Vardır." Dudaklarımı öne büzdüm. "Ama ben hatalarından ders alan biriyim. Doğrunun peşindeyim. Düşmeyi düşlemek yerine, başım dik ileri adımlamayı tercih ederim. Elbette ayağım taşa takıldı ama o taşı yolumdan çekmesini de bildim. Öğrenmeye istekli olduğunda, tutkuna sıkıca bağlandığında, her sorunun bir çözümü vardır."

Başlarının aşağı yukarı sallanmasını izledim. Bana hak veren insanlar gördükçe o kadar mutlu oldum ki içim içime sığmadı.

"Hanımlar, beyler." Şafak'ın elini sırtımda hissedince irkildim. Sahiplenici bir kavrayışla yanıma gelip masada beni dinleyen bir düzineyi aşkın insana baktı. "Bu gecelik bu kadar yeter, değil mi? Mayıs Hanım'ı daha çok yormayalım. Müsaadenizi isteyelim." dedi.

"Sizinle nasıl iletişime geçebiliriz Mayıs Hanım?" sorusu geldi kalabalığın içinden. "Kahveyaz'ı bizzat görmek ve kahvenizden içmek isterim." derken gülümsedi.

"Bu gece katılan bütün girişimcilerin iletişim bilgileri yarın sabah size iletilecektir. Ek bir iletişim ağı isterseniz de erişebildiğiniz numaralardan daha fazlasını talep edebilirsiniz." dedi Şafak iş ciddiyetiyle.

Masadakilere saygılı bir selam verdikten sonra Şafak'ın koluna girdim ve beni salondan çıkarmasına izin verdim. O kadar yorulmuştum ki şimdi ayakta uyuyacak durumdaydım. İnsanlarla konuşurken bunu fark etmemiştim ama biraz durgunlaşınca bütün yorgunluk üzerime çökmüştü. Bu yüzden tüm yükümü Şafak'a vermekten kaçınmadım.

"Onları etkiledin." dedi Şafak salondan çıktığımızda. Bana baktı gülümseyerek. "Seni duymayan insanları bile duruşunla etkiledin." Yüzünde gururlu bir gülümseme belirdi. Kendimi çok iyi hissettim.

"Gerçekten mi?" dedim heyecanla. "Bir ara kendimi kaptırdım, kim ne düşünüyor diye hiç bakamadım."

"Ben gözlerimi senden alamadım." dedi hemen. Utandım biraz. "Çok güzeldin."

"Kendimi çok iyi hissediyorum." dedim heyecanla gülümseyerek. Yerimde hafifçe sevinçten kıpırdandım. Şafak halime güldü. "İnsanlara hayallerini anlatmak böyle mi hissettiriyormuş gerçekten?" dedim. Yüzümde sisli bir ifade gelip geçti. Keşke Yusuf da bir kere hayallerimi dinlemek isteseydi. Keşke ondan çekinmeyip bir kere bile olsa deneseydim anlatmayı. Bir kahve markası kurmak istediğimi, fizik okumak istediğimi, sayısal zekamı gösterebileceğim işler yapmak istediğimi keşke ona anlatabilseydim. Keşke beni karısı olarak değil, bir iş kadını olarak görmeyi başarabilseydi.

Araba, binanın otoparkında bizi bekliyordu. Ömer Abi, bizi görünce arabanın kaputuna yaslanmayı bıraktı. İş ciddiyetiyle daha dik durmaya; baba samimiyetiyle bize gülümsemeye başladı. Ceketinin düğmesini ilikledi.

Şafak, kapımı açarken Ömer Abi'ye verdim tüm ilgimi. "Ömer Abi, çok güzel insanlarla tanıştım." dedim. "Kahveyaz'dan söz ettim." dedim. "Bir kahve dükkanından çok daha fazlası olduğunu gösterdim." dedim. "Bir hayalin, bir fikre; bir fikrin bir amaca; bir amacın bir sonuca dönüştüğünü anlattım." dedim.

"Aferin kızım." dedi bir baba edasıyla. Arabaya çalıştırmadan önce bana doğru döndü. "Seninle gurur duyuyorum."

Buruk bir tebessüm ettim. Bana babam gibi baktığını hissedince yutkunamadım. O sıcak gülümsemesiyle, gurur dolu ifadesiyle, sarsılmaz duruşuyla seneler sonra babamı karşımda görmüşüm gibi hissettim.

Sanki bu başarımı ona anlatmışım gibi hissettim.

Benimle gurur duy baba. Çünkü senelerini feda ettiğin bu kadının artık sesi çıkıyor. Bağırıyorum baba. Hayallerimi yüksek sesle anlatıyorum. Beni ahlaklı, kibar, özgüvenli bir kadın olarak yetiştirmek istedin. İstediğin evlat oluyorum işte. Gurur duy benimle baba.

Bu gece benimle en çok sen gurur duy baba.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları