Rei 6 - Ah Canım Sevgilim

Saatler geçmiyor, rüzgâr artık esmiyor
Bana senden kalan hatıralar da yetmiyor
Ellerim üşüyor, fotoğraflar konuşmuyor
Bu zalim dünyada hiçbi' şey beni ısıtmıyor

☂

MAYIS

"Şafak ne yaptığının farkında mısın?" Ona doğru bir adım attığımda başını biraz daha kaldırıp gözlerime baktı. Yüzümü incelerken gözleri kısıldı. "Sen Erhan Bey'i nasıl ikna ettin?" diye sordum. Erhan Bey, dükkânın sahibiydi ve eğer Şafak, sırf bu dava yüzünden dükkânı adamın ellerinden zorla aldıysa onunla bir daha hiçbir şekilde konuşmazdım. Bu yaptığı affedilemez bir şeydi çünkü.

"Mafya mıyım ben Mayıs?" diye sordu. Yüzünde iş ciddiyeti vardı. "Yatırıcıyım ben. Erhan Bey'in başına silah dayayıp dükkânı bana sat diyecek halim yok. Oturduk, makul bir anlaşma imzaladık." Başını bir sağa bir sola eğmişti. "Onun da oldukça işine yarayacak bir teklif sundum ve rızasıyla imzasını aldım."

"Şuraya düşüp bayılacağım şimdi." diye mırıldandım çünkü sahiden düşüp bayılacaktım. Şafak'ın ne yapmaya çalıştığını anlıyordum ama ona yetişemiyordum. Yedi gündür benden uzakta birçok şey planlamış, sonra da kapıma dayanmış ve her şeyi bir anda anlatmaya çalışıyordu. Beynim sulanmıştı.

"Gel, otur şuraya." Şafak, omuzlarımdan destek olarak her zamanki sandalyeme oturmamı sağladı. Diz çöktü, kucağımdaki ellerimden tuttu ve başını biraz kaldırıp gözlerimin içine baktı. "Seninle evlenmeyeceğimi söylemiştim." dedi. Derin bir nefes aldım. "Böyle bir evliliği ikimiz de istemiyoruz. Doğru olmadığını biliyoruz." Ellerimi daha sıkı tuttu. "Seni gölgemde tutup mal varlığımla korumayacağım Mayıs. Sen, kendi gücünü bu şekilde göstermeyeceksin." Gözlerini arkamdaki kahve kavanozlarına çevirdi. "Kahveyaz, küçük bir işletme gibi görülüyor. Neler başardığını, neler başaracağını kimse görmüyor. Ben bunu görmelerini sağlayacağım. Şu yaşıma kadar yaptığım en değerli yatırım bu olacak."

"Yatırım ne demek?" diye sordum. "Kahveyaz'a ne gibi bir yatırım yapacaksın Şafak?"

"Kahveyaz'ın büyümesi için şirketim bir miktar parayı sana yatıracak. Sen de bu parayı Kahveyaz'ı duyurmak, büyütmek ve daha farklı bir konuma getirmek için kullanacaksın. Bu konuda çalışmalarını benim ekibimle beraber yürüteceksin. Fikir ekipleri, planlama ekipleri ile ortak çalışacaksın. Aklına hangi fikir geldiyse onu gerçekleştirmek için çalışacağız." Elimin üstünü baş parmağı ile okşadı. "Bu parayı da öylesine vermiyoruz sana. Kahveyaz'a ait %20'lik hisseyi de Milas Yatırım'a vermeni isteyeceğiz. Yani senin kazandığın para, aynı zamanda bize de kazandıracak."

"Şafak sen ne yaptın?" diye sordum fısıldayarak. Sözler boğazıma dizilmişti çünkü bana yapabileceği en güzel iyiliği yapmıştı. Ben kimsenin parasını istemiyordum. Boğazımdan geçen her lokmayı kendi paramla kazanayım istiyordum çünkü çok kötüydü, biliyordum. Senelerce kocasının gözlerinin içine bakan Mercan'ı yaşatmak çok zordu.

Şafak bana ekonomik özgürlüğümü kazanmam için çok büyük bir fırsat sunmuştu. Onunla evlenmek istemiyordum. Onun parası ile bu davayı da kazanmak istemiyordum. Ben savaşmak, mücadele etmek, kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyordum. Çünkü buyum ben. Beni ben yapan şey bu. Ben savaşmalıyım, ben elbette sığınacak bir liman da bulmalıyım ama kimsenin de beni sahiplenmesine göz yummamalıyım.

"Teşekkür ederim." diye fısıldadım. Sesim titremişti. Kendimle gurur duymamı sağlayacak bir kapı açtığı için ona ne kadar teşekkür etmem gerektiğini bilmiyordum.

"Ben hiçbir şey yapmadım." dedi hemen. "Her şeyi sen yapacaksın. Ben senin yanında olacağım. Ne için istiyorsan beni, o için yanında olacağım. Ben yalnızca ağladığında yaslanacağın bir omuz olarak değil, arabama çocuk koltuğu koyarak değil, bu şekilde de sana yardımcı olacağım Mayıs. Her şeyi yolun sonunda sen başarmış olacaksın ve ben o zaman da yanında olacağım. Anlaştık mı?" diye sordu gülümseyerek.

Bu adam... Gözlerime karşısında cenneti izliyormuş gibi bakan adam...

Gözlerimden akıp giden birkaç damla gözyaşını sildim ve gülümsedim. "Anlaştık."

Şafak derin bir nefes aldı ve ayağa kalktı. Şakağıma bir öpücük kondurup saçlarımın kokusunu içine çekti. Kolunu bana uzattı ve içeride bizi bekleyen toplantıyı başlatmak için kalkmama yardımcı oldu.

Bu odaya girdikten sonra her şeyin daha farklı olacağını biliyordum.

☁️

Odaya girdiğimde Yağmur ve Hakan'ı odanın köşesinde konuşurken buldum. Bizim kapıdan içeri girdiğimizi gördüklerinde toparlandılar. Dinlenme odasındaki toplantı masasında altı kişi çoktan yerini almıştı. Bizim gelişimizin ardından gözlerini tabletlerinden ayırıp bana baktılar.

Çok heyecanlıydım. Bunu ne kadar belli ediyordum bilmiyordum ama heyecanlıydım. Kendimi çok başka hissediyor, yabancısı olduğum kanımı kaynatan bir his ile tanışıyordum. Ellerim titremiyordu, bakışlarım ürkek değildi. Aksine, olmam gereken yerdeymişim gibi bir rahatlama hissediyordum her uzvumda.

"Merhaba herkese." dedim ve gülümsedim. Sekizinci ayı geçtiğimiz için artık yürürken de otururken de daha yavaş hareket ediyordum ama odada kimse bu durumdan rahatsız olmadı. Aksine, bana ve Rüzgâr'a sıcak ve samimi gözlerle baktılar. Kendimi daha rahat hissettim.

Toplantı masasının baş köşesine oturdum. Sağıma Yağmur, soluma Şafak oturduktan sonra Hakan da Şafak'ın hemen yanına oturdu. Oturduktan sonra bana dönüp göz kırptı. Ben de ona gülümseyerek karşılık verdim.

"Herkes hazırsa başlayalım o zaman." Şafak, önündeki tableti açtı. Omuzlarını bir kez indirip kaldırdıktan sonra tabletine kısa bir göz gezdirmeye başladı. Kaşları hafif çatılı, çene hatları daha belirgin ve omuzları daha dikti. İş ciddiyetine sahip olduğunda onun daha farklı bir adam olduğunu anlamıştım. İşine isteyerek başlamamış olsa da bu işi severek yapıyordu.

"Merhaba Mayıs Hanım," Konuşan kişi, Hakan'ın hemen yanında oturan sarı, uzun saçlı adamdı. Gençti, otuzlarında olmalıydı ama sevecen bir yüzü de vardı. "Ben Metin, Milas Yatırım'da Business Analyst'im. Bu süreçte sizin girişiminizi analiz edecek, iç süreçlerde size danışmanlık yapacağım. Milas Yatırım olarak Kahveyaz için büyük bir yatırım yapmayı planlıyoruz. Sözü hiç uzatmadan başlamak istiyorum. Kahveyaz için gördüklerimden şunu ifade edebilirim ki, günümüz kahve markalarına göre çok daha farklı bir imaj çiziyorsunuz. Büyümek elbette mümkün ve bunu başaracağız da. Sizi bu konuda öne çıkarak olan fırsat, geleneksel ve modern bir ambiyansa sahip olmanız. Yani Kahveyaz, iki kültürü de barındıracak bir potansiyelde ve bizim ilk amacımız bunu duyurmaktadır."

"Öncelikle memnun oldum, Metin Bey. Söyledikleriniz için teşekkür ederim. Kahveyaz, küçük bir işletmenin de çok ötesinde. Dediğiniz gibi geleneksel izler de taşıyor, modernliği de sunuyoruz. Peki duyurmaktan kastınız ne?"

"Buna, sosyal medya sorumlumuz Zeynep Hanım cevap verse çok daha iyi olur." Metin, elini kibarca Zeynep Hanım'ı gösterecek şekilde kaldırdı. Zeynep Hanım -Metin Bey'in hemen karşısında oturan gözlüklü, esmer kadın- bana gülümseyerek baktı.

"Mayıs Hanım, işletmenin reklam çalışmasını beraber yöneteceğiz bu süreçte. Ben sizin sektörünüz için en uygun medya analizi yaptıktan sonra sizinle gerçekleştireceğimiz diğer toplantılar sayesinde sosyal medya ile birçok kişiye ulaşmayı amaçlayacağız. Gerek ürün çekimleri gerek düzenlenen küçük etkinlikler ve küçük kampanyaları duyuracağız. Kahveyaz'a ait bir hesabınız varsa o hesabı artık benim kontrolümde yürütürseniz çok daha sağlıklı sonuçlar alırız."

"Bu, artık kendimi kurabiyelerimi yaparken paylaşamayacağım anlamına mı geliyor?" diye sordu Yağmur. Öne doğru eğilip Zeynep Hanım ile göz göze gelmeye çalıştı.

"Hayır." dedi Zeynep Hanım, gülümsedi. "Aksine, bu tarz el emeği içerikleri daha çok çekeceğiz. Sadece artık daha profesyonel cihazlarla çalışacağız ve sosyal medya tabiriyle 'keşfete düşmek' için doğru etiket kullanımı, video içeriğini oluşturma gibi süreçlerde beraber olacağız."

"Ve ilerleyen aşamalarda birkaç şube açarak da İstanbul genelinde yayılmayı planlıyoruz." Konuşan, Metin Bey'in yanındaki adamdı. Kıvırcık saçlı, kumral bir adamdı. Söylediklerine kaşlarımı çattım çünkü başka şube açma fikri bana yanlış geliyordu.

"Başka şube açılmayacak." dedim. Şafak'ın bakışları beni buldu. Ben de ona baktım. Kararımda nettim. "Kahveyaz'ı Kahveyaz yapan şey, burada benim ve Yağmur'un sunduğu sıcak ortam. Ben her gün kendi poğaçalarımı çıkartmayacaksam diğer şubeler ne kadar Kahveyaz'ı temsil edebilir?"

"Büyümen lazım." dedi Şafak. Sesi düzdü. "Tek bir şube ile hedeflenen büyümeyi elde edemezsin."

"Şafak haklı. Tek bir şube ile yeterli kitleyi elde edemeyiz. Birçok imkân sunmalıyız ki birçok yönden kazanç elde edelim." Konuşan Hakan'dı. Şafak kadar ciddiydi sesi de yüz ifadesi de.

"Son kararım bu. Eğer bir şeyler başaracaksak bunu tek şube ile yapacağız. Şu an bana sunduğunuz daha iyi bir seçenek yok." Kararım netti. Yüz ifademle de bunu çok net ifade ettiğimi düşünüyordum. Kahveyaz'ı anlamlı kılan şey, benim yaptığım poğaçalar, Yağmur ile hazırladığımız tatlılar ve her gün demlediğimiz o taze kahvelerdi.

Ben birçok kahveyi tatmış biri olarak inanıyordum ki, bir markaya ait bir kahve her şubede aynı şekilde yapılmıyordu. Ben müşterilerimin bunu yaşamasını istemiyordum. Büyüyeceksek bunu benim bildiğim şekilde, benim hayal ettiğim şekilde yapmamız gerekiyordu.

Müşterim benim dükkanımdan mutsuz ayrılacaksa benim büyümemin ne anlamı kalırdı ki?

"Bu konu sonraki toplantılarda başka çözümlerle tekrar masaya yatırılacak." Konuşan Şafak'tı. Toplantı masasındaki yüzlerde gezindi gözleri. Sonra Zeynep Hanım'ın sağında oturan kadına baktı. "Ahra, sözleşmeyi uzatır mısın?"

Ahra, günler önce buraya kahve almaya gelmişti. Şafak'ın asistanı olduğunu da o gün öğrenmiştim. Masadan kalkıp Şafak'ın yanına doğru giderken de bana bakıp gülümsemesi, beni de gülümsetmişti.

Şafak, bir yığın kâğıdı bana uzattı. "Konuştuğumuz gibi Milas Yatırım, %20 hisse talep ediyor. Kahveyaz'ın %10'luk hisse değerini sana para olarak vereceğiz ve bunu gerçekleştirilen projelerde kullanacaksın. %10'luk hisse değerini de sosyal medya uzmanlığı, network sağlamak gibi birçok farklı amaç için kullanacağız. Bunun yanında işletme yönetimi konusunda da danışmanlık verecek. Danışmanlığı Metin ile yürüteceksiniz. Bazen radikal kararlar vermemiz gerekebilir. Ya beraber batacağız ya da beraber çıkacağız. Şartlar senin için uygunsa hemen şimdi imzaları atmamızda bir sakınca görmüyorum."

O konuşurken ben de sözleşmeyi okumaya başladım. Hayatım boyunca aldığım en radikal kararlardan biriydi ve yazılan her kelimeyi özenle okumayı tercih etmiştim. Bu yüzden herkes benim bitirmemi beklerken ben sakince okumayı sürdürdüm. Neyse ki bizimkiler dışında diğer insanlar kendi arasında küçük bir sohbete girmişlerdi.

Yağmur, "Kaç sayfa bu sözleşme?" diye fısıldayarak sordu Şafak'a.

Şafak da hafif öne doğru eğildi. "Çok sayfa." diye fısıldadı.

"Deme." diye mırıldandı Yağmur. Sıkıntılı bir nefes aldı. Hakan ve Şafak, nefeslenir gibi güldü.

"Merak etme Delikanlı, okusan bile yarısından sonra bir şey anlamamaya başlıyorsun." Öne doğru eğildi. "Bunu da her yatırımcı açıklamaz. Öyle de açık sözlüyüz." diye fısıldadı Yağmur'a doğru.

"Gözlerim yaşardı." Yağmur, sahte bir ağlama oyunculuğu sergiledi. Sonra bana döndü. "Sondan okumaya başla Mayıs. Dolandıracaklarsa sondaki maddelerden dolandıracaklar. Az önce kendi itiraf etti." dedi fısıldayarak.

Şafak ve Hakan'ın yine güldüğünü duydum. Onlar yüzünden okuduğum şeylerden de bir şey anlamıyordum.

"Canımın ciğeri, ben dolandırılacaksam senin çenenin düşüklüğünden olacak. Konuştuğun için okuduğum hiçbir şeyi anlamadım." dedim. Yağmur dudak büzdü.

"Ben burada istihbarat bilgileri getiriyorum sana. Sen de az nankör değilsin. Canının ciğerinden günah gitti." deyip sandalyesine yaslandı, kollarını da göğsünün altında topladı.

Okuma işi birkaç dakika sonra bittikten sonra Şafak'ın dosyaların yanına koyduğu dolma kalemi aldım ve adımın yazılı olduğu yerin altına imzamı attım. Herkes hayırlı olsun dileklerini iletmeye başladı, ben de gülümseyerek hepsine tepki verdim. Metin Bey ve Zeynep Hanım ile numaralarımızı paylaştık. Beni en yakın zaman arayacaklarını söylediler. Toplantı bittiği için herkes toparlanmaya başladı ve Yağmur onlara kapıya kadar eşlik edeceğini söyleyip ayaklandı.

Odada yalnızca ben ve Şafak kaldığında kendimi tutamayıp heyecandan bir kahkaha attım. Hâlâ böyle bir işe nasıl giriştiğimi bilmiyordum ama çok mutluydum. Bana uğur getirecekti bu iş, tüm kalbimle inanıyordum buna.

Şafak, kahkahamı duyunca bana gülümseyerek baktı. "İş mi yapıyoruz biz şimdi beraber?" diye sorduğumda o da kısa bir kahkaha attı.

"İş yapıyoruz tabii." dedi. Koltuğuna yaslı bedenini öne doğru eğdi ve gözlerimin için baktı. "İçine sindi mi?" diye sordu.

"Düşüp bayılacağım mutluluktan. Sence sinmedi mi içime?" diye sordum. "Şafak her şey için teşekkür ederim. Günlerdir bunun için uğraşmışsın." Gözlerimi kaçırdım. "Ben de o kadar şey söylemiştim sana."

Son söylediğimi duyduğunda kaşlarını çatarak baktı bana. "Ne kadar şey söyledin bana?" diye sordu. Gözlerimi kaçırdım tekrardan. O gelmeyince ben de hamileliğin bana sunduğu hormonsal bunalımlardan yaşamadım değil, şimdi yalan söylemem. İşte o zamanlarda biraz sinirli olduğum için Şafak'a söylenmiştim. Mesela bir kere hamur yoğururken aklıma gelmişti ve ben kulaklarını çınlatmış olabilirdim biraz ama hamuru güzel yoğurmuştum. "Hiç kaçırma gözlerini. Bak bakayım bana." Bir anda bana doğru uzanıp çenemi tuttu ve kendi yüzüne doğru çevirdi.

"Bakamam şu an." deyip gözlerimi kapattım çünkü ben şimdi fark ediyordum ki ben bu adama bir hafta boyunca hep sövmüştüm. Tatlı sövmelerdi ama olsun. Ayıp olmuştu.

Şafak'ın bir kahkahasını daha duydum. "Bakamıyorsun cidden." diye mırıldandı eğlenir bir tonda. "Ne küfürler yemişim, merak ettim. Hadi aç güzel gözlerini de, söyle bakayım." Sesindeki eğlenir ton, beni biraz rahatlatmıştı. O yüzden gözlerimi açtım. Çenemdeki elini tutup masaya indirdim.

"Yani suç sende Şafak." deyip omuz silktim. "Sen böyle kafana bir şey esince bir uzaklaşasın geliyor. Hayır madem uzaklaşıyorsun, haber ver değil mi? Ne yedin ne içtin bilmiyorum, neredesin bilmiyorum, her gün Hakan geliyor tuhaf tuhaf şeyler söyleyip gidiyor, sonra Ömer Abi geliyor ama seninle ilgili bir şey söylemiyor falan. Ne yapayım? Sinirlendim sana. Kızdım." Dudaklarımı öne büzdüm.

Kaşları usulca alnına doğru kalktı. Yüzünde ufak, tatlı bir tebessüm belirdi. Sakallı yüzüne, buğulu bakan gözlerine bu gülüş ne çok yakışmıştı.

"Özledin mi beni?" diye sordu. Sesi boğuktu. Bazen bu adama bir şey oluyor, ses tonu da bakışları da değişiveriyordu. Tatlı tebessümlerinin altına puslu, gölgeli bir tebessüm yer ediniyordu. Gözleri parıl parıl değil, daha gizemli daha dolu bakıyordu.

İnsanın nutku tutuluyordu.

"Ney?" dedim bir anda. Sorusuna ani yakalanmış, ne diyeceğimi bilememiştim.

"Ney?" diyerek taklit etti beni.

"Anneler taklit edilmez." dedim kaşlarımı çatarak. Her defasında benimle böyle eğleniyordu bu adam. Hiç hoş değildi.

"Pardon annesi." dedi keyifli bir tonda. Sonra göz kırptı. "Özledin mi beni?" diye bir daha sordu.

"Sarılsana bana." dedim. Sorusuna cevap vermeyecektim. Cevabı ikimiz de biliyorduk. Benim söylediklerimden sonra kaşlarını çattı. "Biz genelde ben ağladığımda sarılıyoruz. Sen beni teselli etmek için sarılıyorsun. Bugün farklı olsun. Yan yana olduğumuz için, beraber bir projeye adım attığımız için, içimizden öyle geldiği için sarılalım." dedim.

Yüzündeki o ufak tebessüm çok güzeldi. Derin, içli bir nefes aldıktan sonra ayaklandı. Ben de masadan destek alarak ayağa kalktıktan sonra kollarını bana doğru açtı ve bir kolunu omzuma dolayıp bana sarıldı. Rüzgâr yüzünden onunla hiç karşı karşıya geçip sarılma şansı elde edememiştim ama yana doğru hafifçe dönüp sarıldığımda ve iki iri kol, omuzlarımdan beni sıkıca sardığında, kokusu ciğerlerime ulaştığında yarım bir sarılma da olsa tamamlanmış gibi rahatlıyordum.

Dikenlerin üzerindeysem artık çimlere basıyordum. Nefesim kesilmişse ciğerlerimi yumuşatan kokusu sayesinde artık huzurlu soluklar alıyordum. Gözlerim korkuyla geziniyorsa etrafta o bana sarıldığında gözlerimi kapatmak istiyordum.

Onunla sarılmak, tam olarak bir çınar ağacının gölgesine sığınmak gibiydi sahiden.

Onunla sarılmak, tam olarak kırık bir şemsiyenin altında yuvamı bulmak gibiydi sahiden.

O bana sarıldığında yüreğim kasıldı. Bir an, onun nefesini saçlarımın üzerinde hissedince içim ürperdi. Kollarını bana sarışı, benim ona yaslanışım, başımın göğsünde yer bulması, kalp atışlarını hissetmem... Onunla birçok kez sarılmıştım ama onu hiçbirinde bu kadar net hissedememiştim. Şimdiki sarılışı, şimdiki dokunuşu ve şimdi hissettiğim o kalp atışları beni çok farklı hissettirdi.

Hiç hissetmediğim gibi, çok yabancı, çok arsız bir histi bu.

Afalladım. Kollarımı çözmek ve bu yabancı hisse son vermek istedim ama ondan ayrılmaktan çok korktum. Kollarını benden hiç çözmesin istedim. Sıkıca sarılsın istedim.

Niye istedim? Niye istiyorum? Niye hep isteyecekmiş gibi hissediyorum?

Tenim karıncalandı onun tenini boynumda hissedince. Aldığım nefes titrekti. Kirpiklerim titredi. Yanaklarım ısındı. Gözlerim doldu. Elleri, saçlarımın arasına karışınca ve bandanamın üzerinde parmakları usul usul gezdiğinde ciğerim sıkıştı. Bir dokunuşu beni yaktı. Göğsüm yandı, parmak uçlarım uyuştu.

"Şafak." diye fısıldadım. Sesim çok kısıktı. Konuşacak dermanım kalmamış gibiydi. Bu adam bana yalnızca sarılmıştı. İlk kez değil, öylesine bir anda bana sarılmıştı. Neden böyle garip hissettim? Neden lise yıllarımdaki gibi kıpırdadı içim?

Şafak konuştuğum anda ciğerlerine sesli bir nefes çekti. İç çeker gibi...

"Mayıs." diye fısıldadı. Sesi benden daha güçlüydü. O da hissediyor muydu bendeki gibi? O da şimdi şuracıkta uyuyacakmış gibi huzurlu muydu? O da, sanki bu vakit, birbirimize sarıldığımız şu tuhaf vakit, hiç bitmeyecekmiş gibi mi hissediyordu?

Boynuma değen bileği, saçlarımın arasına karışan parmak uçları beni sersemletti. Uyuşmuş gibiydim. Tatlı bir sarhoşluk gibiydi şu an onun kollarında olmak.

"Bana neden beyaz manolya gönderdin?" diye sordum. Hiç alakası olmayan bir soruydu ama onun kollarındayken aklıma yalnızca bu soru geldi.

"Çünkü sen bir çiçek olsaydın yalnızca beyaz bir manolya olurdun." dedi. Ses tonu ne kadar farklıydı şimdi. Ondan hiç duymadığım bir dinginlik vardı sesinde. Sanki o da soluklanıyor gibiydi bende.

"Peki neden beyaz manolya olurdum?" diye tekrar sordum.

"Bilmem." dedi. Omuz silkti. "Öyle olurdun işte." Saçlarımı okşadı. "Bir çiçek olsan, evime seni düşünerek bir çiçek almak istesem, bahçeme seni düşünerek bir çiçek dikmek istesem, sana seni anlatmak için bir tabir kullanmak istesem o tabir yalnızca beyaz manolya olurdu." Yanağını saçlarıma yasladı ve daha dingin bir tonda, "Sevmez misin beyaz manolyaları?" diye sordu.

"Severim." dedim, "i" harfini uzatarak. "Sadece daha önce hiç beyaz bir manolya görmemiştim. Aslında daha önce doğru düzgün çiçek de görmemiştim. Aldığım ilk çiçek beyaz manolya olunca sormak istedim."

"Sevdin mi çiçeklerini?" diye sordu. Sesinin güzelliği, nahifliği gerçek miydi? Kalbim sıkışıyordu o her konuştuğunda. Tenim ürperiyordu.

"İnsan sevmez mi kendisini?" diye sordum gülümseyerek. Başımı biraz daha gömdüm göğsüne. "Çok sevdim beyaz manolyaları."

"Mayıs." Çok kısa süren bir sessizlik geçti aramızda. Sonra o, boğuk bir sesle adımı mırıldandı.

"Şafak." diye yanıtladım onu.

"Bahçemden hiç solma, olur mu?" diye sordu. "Topraklarım sevdi seni. Köklerini sıkıca sardı sana. Sen de solma, olur mu?"

Burnumun direği sızladı. Niye öyle hissettim, bilmiyorum ama onun söyledikleri kalbime öyle bir dokundu ki ağlamak istedim.

"Gölgen düşecek mi üzerime?" diye sordum ben de.

İç çekti. "Düşecek." diye yanıtladı beni. O bir çınar ağacıysa ve benim gelişim onun bahçesine bir beyaz manolya diktiyse o beyaz manolyanın yuvası, çınar ağacının gölgesi olmuştu. Şafak beni koruyacaktı, söz vermişti. Ben de hiç solmayacaktım onun bahçesinden.

Zaten insan kaybederse evini, yaşayabilir mi başka bir yerde?

"Delikanlı, gel buraya. Bir şey konuşacağız." Kapı bir anda açılmış, Yağmur odaya girmiş ve Hakan da konuşurken adamın suratına kapıyı kapatıvermişti.

Bizi sarılırmış bir halde gören Yağmur, gözlerini irice açtı. "Baskın basanındır derler ama ben basmadım, siz kendiniz basılmak istediniz." diye bir şeyler saçmaladı.

"Tabii, günde üç kez düzenli olarak basılmak istiyoruz biz. Öyle içimizden geliyor. Bizim de hayat neşemiz bu." Ben Yağmur'a laf yetiştirirken Şafak'ın güldüğünü işittim.

Hakan odaya girdiğinde gözü bizi görmedi ve direkt Yağmur'a baktı. "Gel diyorum, ikna edelim anacığını diyorum. Hem evlenelim mi dedim kızım? Gelin bizde bir akşam yemeği yiyelim diyorum. Hem anacığın da televizyonumu çok sevdi. İnkâr etme sen de."

Yağmur dudaklarını öne doğru büzüp kaşlarını çatarak baktı Hakan'a. "Ben senin o hayın planlarına gelir miyim?" deyip ona doğru elini salladı. "Anacığım çok saftır benim. Bir elma soyuverirsin, bir bakmışsın damadı oluvermişsin. Siz çok tehlikeli bir ikilisiniz. Olmaz, gelemem senin evine. Bir gecede başım bağlanıverir, kaldıramam." dedi.

Hakan güldü. "Bağlayalım başını, ne olacak?" dedi. Gözlerini kurnazca kıstı. Omuzlarını da indirip kaldırdı. "Hem bak Mayıs ne güzel bağlamış başını. Bandanaları ona çok yakışıyor." Herkesin gözleri bir anda bana çevrilince şaşkınlıkla bakıverdim Hakan'a. Beni niye karıştırıyordu bu adam? "Sana da çok yakışır. Bağlayıveririz öyle bir bandana, ne olmuş? Sen iste bandana fabrikası alayım sana."

Ben Hakan'ın söylediklerine kıkırdarken gözlerim istemsizce Şafak'a çevrildi. Arkamda duruyor, benim gibi Yağmur ve Hakan'ı izliyordu ama Hakan'ın benim hakkımda söylediklerinden sonra gözlerini benden ayırmamıştı. Bir yüzüme, bir de bandanama bakıyor, usulca tebessüm ediyordu.

Utandım. Başımı karşımdaki ikiliye çevirdim.

"Olmaz Aslan Parçası. Sen," İşaret parmağını ona doğru uzattı. "Ve ben," İşaret parmağını göğsüne bastırdı. "Yeni cihan bir araya gelse bile bir araya gelemeyiz."

"Napayım ben yedi cihanı?" diye yanıt verdi Hakan. "Yedi cihan kendi problemlerini kendi arasında çözsün. Hem evlilik iki kişiliktir. Öyle olmalıdır. Cihan'ı Cihat'ı falan karıştırma şimdi."

Kıkırdadım. Şafak'ın da gülüşünü duydum. İkimize ne güzel eğlence çıkmıştı böyle?

"Aslan Parçası, sana içimden şarkı söylemek geldi. Çok pis hem de. Duymak ister misin?" Yağmur, koşa koşa raftaki ses bombasını aldı ve telefonundan bir şarkı açtı. Halle Abadi'nin Boytoy şarkısıydı bu. Masaları silerken sabahları bağıra bağıra söylediği bir şarkıydı bu ve sözleri de çok manidardı.

Don't want a sad boy, crying every night
– Her gece ağlayan üzgün bir çocuk istemiyorum

Don't want a bad boy, he just wanna fight
– Kötü bir çocuk istemiyorum, sadece savaşmak istiyor

Don't want a mama's boy
– Bir ana kuzusu istemiyorum

Who's looking for a housewife
– Ev hanımı arayan

Don't want a pretty boy
– Güzel bir çocuk istemiyorum

Who's ugly on the inside
– İçinde çirkin olan

Don't want a tough boy
– Sert bir çocuk istemiyorum

Cuz his love is weak
– Çünkü sevgisi zayıftır

Don't want a fboy
– Bir fboy istemiyorum

He's just gonna cheat
– Sadece hile yapacak

Don't want a lover boy
– Seven bir çocuk istemiyorum

Who's talking about forever
–Sonsuza dek süreceğini söyleyen

Yağmur, şarkıyı yerinde zıplaya zıplaya, Hakan'ın gözlerini içine baka baka, nispet yapar gibi söyledi. Şafak ve Hakan İngilizce biliyordu, bu yüzden şarkıyı çevirmemize gerek yoktu. Ben de bu şarkıyı o kadar dinlemiştim ki artık sözleri ezbere biliyordum.

"Anladığım kadarıyla sen genel olarak erkek istemiyorsun." diye mırıldandı Hakan, şarkı bittiğinde. Yağmur, Hakan'ın kravatını düzeltirken, "Ha şunu bileydin." dedi ve bir anda kravatı sıkıverdi. Hakan'ın gözleri irice açıldı ve boğulacak gibi oldu, boğazından boğuk sesler çıkardı.

Şafak'ın kahkahasını duydum. Bense gülmemek için zor duruyordum. Yağmur, Hakan'ın burnundan getiriyordu sahiden. İzlemesi keyifliydi ama içten içe de üzülmüştüm Hakan'a. Gerçekten çok saf bir sevgi besliyordu Canımın Ciğerine.

Bence ben artık biraz çöpçatan olmalıyım. Bunu kendime not ettim.

Yağmur, odadan çıktığında Hakan da kravatını düzeltti. Bize döndü. "Bu kadın böyle yapıyor ya," Kaşlarıyla dışarıdaki Yağmur'u işaret etmişti. "Beni kendisine öyle bir bağlıyor ki." Boynunu kütletti. "Böyle bir itiyor, bir çekiyor ya beni." Dudaklarını ısırdı. "Gönlüme çekiliveriyor."

Hakan'ın söyledikleri yüzümde şapşal bir gülümseme yerleştirdi.

"Yapacağım arkadaş. Yazın bir yerlere. Ben bu kadının başını kendi ellerimle kendime bağlayacağım."

O da odadan çıktı. Ben de Hakan'ın söylediklerine kıkırdadım. "Bu ikisi çok tatlı değil mi?" diye sordum Şafak'a dönüp. Onun bana bakıyor olduğunu gördüm. Gülüşüme kaydı gözleri, iç çekti.

"Senden tatlı olmasın." dedi. Bu adama da bugün bir şeyler olmuştu. Ne desem evirip çeviriyordu. Ben utangaç biriymişim, bunu da yeni fark ediyorum.

"Hakan ile çok mu takılıyorsunuz bu aralar?" diye sordum. Ona az önce sarıldığım için gömleğinin yakası kaymıştı. Ona doğru döndüm ve yakasını düzelttim. Şafak, tatlı bir tebessümle beni izledi.

"Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmez." dedi eğlenir bir tonda.

"Zehirlenirsek de beraber diyorsun yani?" diye sordum tek kaşımı kaldırarak.

"Ne yediğimizi biliyoruz biz. Zehirlenmeyiz." deyip göz kırptı. Kurnaz adam...

Başımı iki yana salladım. "Hadi biz de çıkalım odadan. Hem Yaz'ın okul çıkışı yaklaştı. Onu almaya gitmem lazım."

"Beraber mi gitsek?" diye sordu. Yüzünde hevesli bir ifade gelip geçti.

"Gidelim." dedim, "i" harfini uzatarak. "İşin yoksa tabii."

"Benim işim sizsiniz. Az önce imzaları atarak tasdikledik de bunu." Gülerek söyledikleri beni de güldürdü. İkimiz de gülerek odadan ayrıldık.

☁️

Şafak arabayla gidelim dese de ben onu reddettim. Yaz'ı almaya giderken yaptığım ufak yürüyüşler bana iyi geliyordu. Hele ki doğuma bir ay gibi bir zaman kalmışken yürümek benim için daha iyi oluyordu.

"Akşam bize gelsene." dedim, ağaçlarla çevrili caddede yan yana, kol kola yürürken. Şafak, yürürken bana destek olmak için koluna girmemi istemişti ve ben de girmiştim. Bu yüzden daha rahat yürüyordum. "Sevdiğin yemek varsa söyle, yapayım akşama. Beraber yeriz."

Şafak gülümsedi, başını eğip bana baktı. "Yemek mi yapacaksın bana?" diye sordu.

"Evet," dedim gözlerimi kısıp. "Yemek yapayım sana." Kaşlarımı alnıma doğru çıkarttım. "Ama istiyorsan tabii. İşin varsa seni sıkıştırmak istemem."

"Mücver." dedi, gözlerini sokağa çevirdi. Bu geçtiğimiz cadde çok güzeldi. Ağaçlarla çevrili, yemyeşil bir yoldu ve her gün bu yoldan okula gitmeyi tercih ederdim. Şafak da caddeye şöyle bir göz attı. "Mücveri çok severim. Gelirim sana, yaparız beraber."

"Olur." dedim, ben de sokağa göz atmaya başladım. "Çok güzel olur."

Şafak bana destek olmaya devam etti ve beraber okula kadar sessizlik içerisinde yürüdük. Zaten dükkân ile okul arasında taş çatlasın 10 dakikalık bir mesafe vardı. Okulun bahçesine geldiğimizde ben gibi birçok anne de okulun kapısının önünde bekliyordu. Çoğunu tanıyordum artık, onlar da beni tanıyordu. Her geldiğimde hamileliğimin nasıl olduğunu, her şeyin yolunda olup olmadığını soruyorlardı. Kocamı kaybettiğimi, kızımı kendi başıma büyüttüğümü de biliyorlardı.

Şafak ile okulun bahçesine girdik çünkü benim oturmam gerekiyordu. Bahçede ders veren beden eğitimi hocası bana ve Şafak'a bir baş selamı verdi. Dersin bitmesine beş dakika vardı ve yürürken biraz yorulduğum için kendimi banka bırakır bırakmaz rahatlayıp derin bir nefes verdim.

"Ben araba ile gelelim dedim. Bir daha kanmayacağım gülen yüzüne." deyip kızdı bana Şafak. Kaşlarını çattı, yanıma oturdu.

"Hep işe yarar." dedim gülümseyerek. "Gülümsemek, en iyi ikna yoludur." Omuz silktim. Şafak da kaşlarını alnına doğru çıkarttı.

"Herkeste işe yaramıyor o." dedi bilmiş bir tavırla. Kaşlarını çattı hafifçe. Sakallarını kaşırken, "Bir Burçak'ın bir de senin nazın geçiyor bana." dedi. Kıkırdadım. Burçak, eminim ki Şafak'a ne istiyorsa yaptırıyordur.

Bundan sonra konuşmadık, bahçede koşuşturan çocukları izledik ve birkaç dakika sonra da zil çalınca ikimiz de gözlerimizi kapıya çevirdik. Elinde beslenme çantasıyla koştura koştura çıkan çocukları gülümseyerek izledim. Yaz'ı aradı gözlerim. Belki eşyalarını toplayamamıştır diye düşündüm, beklemeye devam ettim. Şafak da ben gibi gözlerini çocuklara çevirmişti ve Yaz'ı arıyordu.

Çocuklar gelip geçti, birkaç dakika sonra neredeyse hiç çocuk kalmadı bahçede. Kaşlarımı çattım. "Yaz nerede?" diye sordum.

"Geçse görürdük." dedi Şafak. Endişelenmeye başladım. Şafak da yanımda gerildi.

"Şafak, sınıfa gidelim." deyip banktan destek alarak ayağa kalktım. Şafak da ayağa kalktı ve koluna girip okula doğru yol aldık. Hâlâ çıkan çocuklar oluyordu ama hiçbiri Yaz değildi. Hiçbiri Yaz değildi.

Nefes nefese kaldım. Yürürken, sınıfına doğru giderken nefes nefese kaldım. Sınıfa girdiğimizde ve sınıfta hiç kimseyi göremeyince endişem arttı. Kalbim sıkıştı, nefeslerim hızlandı. Şafak, yanı başımda beni yatıştırıcı şeyler söylese de hiçbiri etkili olmadı.

Onu öğretmenler odasına sürükledim. Kapıyı çalıp içeri girdiğimizde Yaz'ın öğretmeni, Ayşe Hoca'yı hemen gözüme kestirdim ve ona seslendim. Beni gören Ayşe Hoca, oturduğu koltuktan kalkıp yanıma geldi.

"Merhaba Mayıs Hanım. Nasılsınız?" diye sordu ilgiyle.

"Yaz nerede?" diye sordum sorusunu es geçerek. Ayşe Hoca'nın kaşları çatıldı.

"Bilmiyor musunuz?" dedi. "Babaannesi ve dedesi geldi bugün okula ve Yaz'ı son derse girmeden götürdüler."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları