Batuhan Kordel- Sıcak Şarap

Ah o güzel gözlerin

Döndürüyor başımı

Lütfen seni izlerken

Hor gör bu telaşımı

☂

MAYIS

Yirmi yedi yaşıma kadar sayamadığım kadar çok sabaha gözlerimi araladım. Her sabah farklıydı belki, her sabah farklı hissettim belki ama bu sabahın adı başka, tadı başka. Çünkü gözlerimi araladığımda Şafak'ın yanımda yattığını gördüm. Yalnızca kendisi yatmıyor, aynı zamanda Rüzgâr da göğsünde yüz üstü yatıyordu.

Sessizce oğlumla oynuyordu. Minik ellerinden tutmuştu ve Rüzgâr başını kaldırınca ona gülümsüyor, oğlumu gülümsetecek yüz ifadeleri yapıyordu. Daha başını havada tutacak kadar büyümemiş oğlum ise her defasında Şafak'ın göğsüne yatıyor, sonra bir hevesle geri kalkıyordu.

Birkaç dakika onları gülerek izledim. Uyandığımın farkında değillerdi. Bu yüzden böylesine güzellerdi ya zaten. Bu yüzden bu kadar doğal, bu kadar gerçekti ya zaten.

Şafak, bir süre sonra başını bana doğru çevirdiğinde uyandığımı gördü ve gülümsedi. Rüzgar'ı koltuk altlarından tutup hafifçe havaya kaldırdı. "Bak Minik Kasırga, kimler uyanmış?" deyip oğlumu gülümsetti. Bilinçli bir gülme değildi ama yine de oğlumun da mutlu olduğunu biliyordum.

"Günaydın oğlum. Günaydın meleğim." deyip doğruldum ve oğlumu Şafak'tan aldım. Sırtımı yatak başlığına yaslayıp oğlumun boynundan kokusunu içime çektim. Bir "Oh!" çekip tekrar öptüm. "Sen Şafak Abiyle oyun mu oynuyordun anneden gizli? Anlat bakayım, ne işler çevirdiniz ben uyurken? Söz, kızmayacağım." dedim ve onu tekrar öptüm. Öptükçe öpesim geliyordu.

"Erkekler arasında." diyerek araya girdi Şafak. "Annelere söylenmez." Dirseğinin üzerinde doğruldu ve bize bakarak gülümsedi. Rüzgâr'a bakıp göz kırptı. Tavırları çok doğal geldi. Yeni uyandığı için dağılmış saçları, hafif şiş gözleri çok tanıdık, çok doğal hissettirdi.

"Ya!" dedim yapay bir kızgınlıkla. Dudaklarımı öne büzüp kaşlarımı kaldırdım. Şafak boğuk bir sesle kıkırdadı.

"Ya!" diyerek taklit etti beni.

"Anneler taklit edilmez." dedim gözlerimi kısarak.

"Pardon annesi." dedi ve ikimizin de yüzünde sakin, huzurlu bir gülümseme belirdi. Ben bir de kıkırdadım ve Şafak memnuniyetle izledi yüzümü. Durgunlaşan bir bakışla gözlerime bakarken, "Günaydın Mayıs." dedi. Aynı durgunlukla "Günaydın Şafak." dedim.

Dün gecenin her bir izi, her bir saniyesi aklımdaydı, dudaklarımdaydı. Sabah uyandığımda korkunç bir vicdan azabıyla yüzleşeceğimi sanıyordum ama Şafak ve Rüzgâr'ın görüntüsü aklımı dağıtmıştı. Bir sızım vardı ama beni öldürmeyecek bir sızıydı. Konuşacaktık, konuşmamız lazımdı ama şimdi yalnızca yatağımızdan çıktık. Ben Rüzgâr'ı emzireceğimi söyledim, o da kahvaltıyı yavaştan hazırlamak için aşağıya indi.

Rüzgâr'ı emzirmeden önce Yağmur'u aradım. Dün olanları ona anlatmam gerekiyordu. Telefon ikinci çalışında açıldı ve ben selam falan vermeden direkt, "Biz öpüştük." dedim. Donakalmamı sağlayan şey ise Yağmur'un "Anacığımın Kuzusu ile öpüştük." demesi olmuştu.

İkimiz aynı gece mi öpüşmüştük?

"Ne?" diye bağırdık aynı anda.

"Hi!" diye tepki verdik aynı anda.

"Nasıl?" diye sorduk aynı anda.

"Beni taklit etmeyi bırak da anlat!" dedik aynı anda. Sonra durduk, aynı anda kahkaha attık ve bunu bile aynı anda yapmamız sinirlerimi bozduğu için daha çok kahkaha attım.

"Bu çifte düğün yapmamız için bir işaret mi?" diye sordu Yağmur. Kıkırdadım. "Önce sen anlat! Çabuk!" deyip sırayı bana verdi.

"Dün film izledik beraber. Sonra beni plak odasına götürdü. Böyle bir odası varmış. Yani bence biraz seri katillerin adam öldürdükleri eşyaları sakladıkları odayı anımsattı ama ortamın büyüsünü bozmadım tabii. İşte sonra plak seçti. Onu oynattı ve beni dansa davet etti. Şarkıyı duysan Yağmur! Beni ve Şafak'ı bu kadar anlatan bir başka şarkı bulamayabiliriz. İkimiz de ânın büyüsünü kapıldık ve beni öptü. Karşı koymadım, beni öpmesini belki de ondan daha çok istedim. Öpüştük işte." dedim son cümleyi kısık sesle söyleyerek.

"Ben şimdi nerelerime kınalar yakayım?" deyip keyifle kıkırdamaya başladı. "En son ilkokulda pamuğa diktiğim fasulye filizlenince bu kadar sevinmiştim. Allah! Allah!" Sanırım şu an olduğu yerde dans ediyordu. Ben de durmadan kıkırdıyordum.

"Sen anlat çabuk!" diye araya girdim hemen. Onların da nasıl öpüştüğünü çok merak ediyordum.

"İnan, sizin gecenizden sonra duymak istemezsin." dedi. Israr ettim. "Yemin ediyorum liseliler gibiydik." Sonra kıkırdadı. "Şimdi biz, ona yemeğe gitmiştik tamam mı? Her şey güzeldi. Yine en iyi damat benim havalarında takılıyordu bu. Hızını alamasa annemin ayaklarını yıkayacaktı gözüne girmek için." Kıkırdadım. "Biz annemi uyuttuk ve evden kaçtık."

"Ne!" diye karşılık verdim. Yağmur sinsi sinsi kıkırdadı.

"Kızım ne yapayım? Hakan denen bu Kuzu var ya, dün gece aşırı yakışıklı geldi gözüme. Yani kendi kendime dedim, benim bu adamı bu gece öpmem lazım. Resmen Hakan'ı aşerdim. Yani mecburdum. Öpmem lazımdı. Mutfakta bunu kıstırdım. Annemi uyutalım, beni kaçır dedim. Bu bir an ciddiye aldı, para hesabı falan yapmaya başladı." Kıkırdadım anlattıklarını dinlerken. "Sonra planı yaptık. Annemin en sevdiği filmi açtık, on dakika sonra uyuyakaldı zaten. Koltukta uyurken biz de kaçtık evden. Sahile gittik. İki bira aldık. Bana ailesini anlatmaya başladı. Yani sanki ilk kez birine bunları anlatıyormuş gibi baktı gözlerime. Çok hassas, çok kırılgan gördüm onu. Çok duygulandım. Bir şey yaptı dün gece ve içime dokundu resmen. Sonra bakıştık. Hani şu filmlerde olur ya. O sahiden oluyormuş. Boşuna günahlarını almışım. Bakıştık, bakıştık, sonra beni öptü."

Gülümseyerek onu dinliyordum. İkisinin adına çok mutlu olmuştum. En çok da Hakan için mutlu olmuştum. Böyle bir aşkı hak ediyordu.

"Ötesi gelmedi ama çok güzeldi yani." diye mırıldanınca kıkırdadım.

"Demek çok güzeldi ha?" dediğimde o da kıkırdadı utangaç bir tonda. "Adamın aylardır burnundan getiriyordun. Sonunda bir şeyler yaşamış olmanıza çok sevindim. Sen de o da sevilmeyi hak ediyorsunuz. İkiniz beraber çok güzelsiniz ve umarım ömür boyunca böyle kalırsınız." dedim.

"Anne modunu açtın yine." dediğinde kıkırdadık ikimiz de.

"Anneyim, arkadaşım, kardeşim, ablayım, oyum, buyum. Sen benim hayatımın şanslarından birisin ve senin her şeyin olurum. Hiç merak etme Canımın Ciğeri."

Yalandan burnunu çekti ama duygulandığını biliyordum. "Seviyorum kız seni." dedi sonra. "İyi ki benim patronumsun. Maaşımı da bol veriyorsun. Daha çok seviyorum seni." Kıkırdadık yine. Dükkân hakkında biraz konuştuktan sonra telefonu kapattık.

Şafak'a dakikalar önce dediğim gibi, Rüzgâr'ı emzirdikten sonra gazını çıkarttım ve örtüyle kendime kundakladım. Banyoya girip saçlarımı taradım ve bandanamı taktım. Gözlerim aynadaki aksime bakarken sürekli dudaklarıma kayıyor, dün geceyi bana anbean hatırlatıyordu. Şafak'a bundan sonra nasıl davranmam gerektiğini bilmiyordum ve bu beni biraz endişelendiriyordu. Sabahın ilk saatleri bizim için güzel geçmişti ama asıl önemli olan bundan sonrasıydı.

Ne olduğumuzu konuşmamız gerekiyordu. Nerede duracağımızı ve neden durmamız gerektiğini.

Aşağıya inmeden önce Yaz'ın odasını kontrol ettim ve Koray ile hâlâ mışıl mışıl uyuduklarını görünce kapıyı yavaşça kapattım. Merdivenlerden ses çıkarmadan inip mutfağa girdim. Çay makinesi çalışıyordu ama Şafak tezgâhta başka bir şeyle uğraşıyordu. Bizim geldiğimizi duyunca omzunun ardından bana baktı ve gülümsedi.

Elinde bir kupa kahveyle bana doğru döndüğünde dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. Karamelli kahve kokusu almıştım ama Şafak'ın bana karamelli kahve hazırlayacağını düşünmemiştim.

"Kahve mi yaptın?" diye sordum yanına geldiğimde. Burnumu fincana yaklaştırdım çünkü çok güzel kokuyordu.

Yorgunluğum, kahvenin kokusuyla ağırlaştı sanki. Gece emzirmek için en az dört kez kalkıyordum ve sabah altıya doğru kalkıp poğaça hamurları yoğurup onu Ömer Abi'ye teslim ediyordum. Günlerim uykusuz geçiyordu ve bazen tek istediğim sıcak bir kahve oluyordu. Tıpkı böyle bir gecenin böyle bir sabahında olduğu gibi.

"Bak bakalım, becerebilmiş miyim?" deyip kahveyi bana uzattı. Rüzgâr'ın kucağımda olmasına dikkat ederek kahveyi dikkatlice tutup önce kokladım, sonra dudaklarımı bir kez fincana dokundurdum ve kahveden bir yudum aldım.

Dudaklarımın arasından keyifli bir mırıltı çıktı çünkü çok güzel yapmıştı. Kahve ve süt oranı ideal, karamel şurup da ölçekli eklenmişti. Hafif köpüklü, şekersiz ve boğazımı ısıtan bir sıcak kahveydi. Keyifli bir yudum daha aldım ve başımı kaldırıp omzuma doğru hafifçe eğdim. "Hayatımda içtiğim en güzel kahvelerden biri olabilir."

Yüzünde gururlu bir tebessüm belirdi. İçimden geleni yaptım. Kahveyi tezgâha koydum. Rüzgâr'ın başını elimle destekledim ve parmak uçlarımda yükselip Şafak'ın yanağına küçük bir öpücük kondurdum. "Eline sağlık."

Gözlerini kıstı, kesik ve keskin bir nefes aldı. "Mayıs." dedi iç çeker gibi. Kendisiyle verdiği mücadeleyi görüyordum ve onu böyle çaresiz görmek beni üzüyordu. Bu manzara ile karşılaşacağımı bilerek onu öpmüştüm. Pişman olmak istemiyordum ama onu böyle görmek de canımı yakıyordu.

Bunun üzerine çok fazla bir şey yaşamadık. Şafak bugün evdeydi. Kahvaltıyı hazırladık, Yaz ve Koray'ı uyandırdık, güzel bir kahvaltı yaptık. Sonra Yaz ve Koray kurslarına gitmek için Ömer Abi ile evden ayrıldı. Ben salonda güzel bir limonata eşliğinde ders çalışırken Şafak da Rüzgâr'ı kucağına almış, salonda geziniyordu. Rüzgâr ile konuşuyor, onunla temasta bulunuyordu. Üzerinde siyah bir eşofman ve beyaz bir tişört vardı. Çok doğaldı. Kimsenin görmeyeceği bir doğallıktı. Ben ise oğlum kucağındayken bu doğallığa şahit oluyordum. Kendimi bugün de bir sebepten dolayı şanslı hissetmeyi başarmıştım.

Ben ders çalışmaya dalmışken ve Şafak da Rüzgâr ile oyuna dalmışken bahçe kapısı açıldı. İkimiz de gözlerimizi kapıya çevirdik. Aysun Hanım ve Burçak'ın kapının önünde durduğunu gördüm. Sehpaya uzattığım bacaklarımı hemen toparladım ve koltuktan kalktım. Aysun Hanım'a baktım ama o yalnızca oğluna bakıyordu. Şafak da Rüzgâr göğsünde yatıyorken annesine baktı bir süre. İkisi de konuşmadı ama Aysun Hanım'ın duygusallaştığını hepimiz görebildik.

Oğluna başını hafifçe eğip dolu gözlerle baktı. Bir annenin oğluyla gurur duyacağı, duygulanacağı en nadide ândı belki de.

"Hoş geldiniz anne." dedi Şafak ve aralarındaki bakışmayı sonlandırdı. Annesine doğru adımladığında Aysun Hanım da kendini toparladı. Benim ellerim gerginlikten terlemişti ve beyaz elbiseme gizlice sildim avuç içlerimi.

"Hoş bulduk evladım." dedi Aysun Hanım ve oğlunun yanağına bir öpücük bıraktı. Şafak, Rüzgar'ı başından destekleyerek annesine doğru çevirdi. Aysun Hanım'ın oğlum hakkında ne tepki vereceğini bilemiyordum ve bu konuda tedirgindim ama o, oğluma bakıp gülümseyince rahat bir nefes verdim. "Sen de hoş geldin minik adam." deyip oğlumun minik ellerinden tuttu.

Şafak ile o an göz göze geldik. İkimiz de bu tepkiden dolayı rahatlamıştık ve bu yüz ifademizden açıkça belli oluyordu.

"Hoş geldiniz Aysun Hanım." dedim. Aysun Hanım'ın gözleri beni buldu. En sonki karşılaşmamızda hoş ayrılmamıştık ama ben her şeyi geride bırakmaya hazırdım. O da bana samimiyetle gülümseyince ikimizin de aynı fikirde olduğunu anlamıştım.

"Hoş bulduk canım." deyip bana sarıldı. Şafak ve Burçak bizi gülümseyerek izlerken Aysun Hanım'a içtenlikle sarıldım. Kollarını bana sarışıyla o bir özür diledi, ben de o özrü kabul ettim. "Hayırlı olsun." deyip omzuma dokundu.

"Rüzgâr'ı herkesten önce görmemiş gibi yapıp ilk kez görüyormuş gibi şaşırayım bari." dedi Burçak ve Şafak'ın kucağındaki Rüzgâr'ı kucağına aldı. Hepimiz güldük söylediklerine.

"Siz oturun, ben güzel bir kahve yapayım bize." deyip mutfağa yöneldim. Ellerim titriyordu. Dün geceden sonra Aysun Hanım'ı görmek beni biraz heyecanlandırmıştı. Sanki yaşadıklarımızı biliyormuş gibi geliyordu ve yüzüne bakarken utanıyordum.

Kendimi toparladım. Kahveleri tepsiye yerleştirdim ve dökmeme umuduyla salona yöneldim. Sorunsuz bir şekilde kahveleri dağıtabildim. Aysun Hanım ikili koltukta tek başına oturuyordu ve Şafak ile Burçak da berjerlere çoktan yerleşmişti. Yani en mantıklısı Aysun Hanım'ın yanına oturmak olacaktı.

Rüzgâr'ı beşiğine yatırıp oturdum. Aysun Hanım bana döndü. "Yaşadıklarınızdan çok geç haberim oldu." dediğinde yutkundum. Oğlu benim yüzümden darp edilmişti ve bana kızar sanmıştım. Öyle olmadı. "Çok geçmiş olsun kızım." deyince sessiz bir nefes verdim yavaşça. "Oğlunu sağlıcakla kucağına almana çok sevindim." Elimden tuttu. "Bu ikisi," deyip Şafak ve Burçak'ı gösterdi gözleriyle. "Doğmak nedir bilmiyorlardı. Ne suyum geldi ne de açılma oldu. Ben de mecburen sezaryen olmak zorunda kaldım. O dikiş ağrısını bilirim yani. Var mı bir ihtiyacın? Şafak iyi bakıyor mu sana?" diye sordu. Oğluna bir kaşını kaldırarak baktı.

Şafak ile göz göze geldim. Elini çenesine koymuş, bizi yandan bir sırıtışla izliyordu. Burçak da aynı pozisyondaydı. İkisinin keyfini görünce bu işte tek başıma olduğumu daha iyi anlamıştım.

Aysun Hanım'ın elini sıktım. "Oğlunuz, ilk günden beridir beni hiç yalnız bırakmadı. Her şey gayet iyi. Düşünmeniz beni çok mutlu etti. Çok teşekkür ederim." dedim.

"En yakın zamanda akşam yemeğine bekliyorum sizi." dedi Aysun Hanım kahvesinden bir yudum aldıktan sonra. "Sultan Anne, sizin için endişelendi ve sizi görmek istiyor. Sabah biraz tansiyonu çıkınca buraya getiremedim ama dördünüz en yakın zamanda bize akşam yemeğine geliyorsunuz." dediğinde Şafak ile göz göze geldim. Benim için bir sorun olup olmayacağını sorar gibi baktı gözlerime ve sessiz bir onay verdim. Çok mutlu olurdum ve hiçbir sorun yoktu benim için.

"Geliriz anne." dedi Şafak. "Sultan iyi değil mi?" diye sordu. İyi olduğunu söyledi annesi.

Bir süre havadan sudan konuştuk. Yaz'ın nerede olduğunu sordu Aysun Hanım. Karnesini sordu, en sevdiği dersi, yeteneklerinin neler olduğunu öğrenmek istedi. Ona biraz Yaz'ı anlattım, sorduğu kadarıyla cevaplar verdim. Memnuniyetle dinledi. Arada gözleri Şafak'a kaydı, sonra bana bakmaya devam etti.

Onda bir şeyler değişmişti. Bunu görmemek mümkün değildi. Kabullenmeyi mi seçmişti yoksa bile isteye kabul mu etmişti bilmiyordum ama beni artık aileden gördüğünü hissetmiştim. O tartışmamızdan sonra böyle bir sohbete ne kadar ihtiyacım olduğunu yaşayana kadar fark etmemiştim. Kendimi bir kuş kadar hafif hissetmeye başlamıştım her dakika. Dilim çözülmüştü, koltukta daha rahat oturuyordum ve kısa cevaplar vermek yerine uzun cümleler kuruyordum. Aysun Hanım keyifle dinliyordu beni. Ben anlatırken beni süzüyordu, bana bakarken ufak bir tebessüm beliriyordu yüzünde.

İşim hakkında sorular sordu. İlk nasıl karar verdiğimi, neden bir kahve dükkânı açtığımı ve nasıl başardığımı sordu. Yaşadıklarımı anlatmadan verdiği sorulara cevaplar verdim. Beni bir anne gururuyla dinlediğini fark ettiğimde burnumun direği sızladı.

O an bu sohbeti kendi annemle yapmayı çok istedim. İki torununu da görmek anneme nasip olmamıştı ve bu yara bir anda canımı sızlatmıştı. Belli etmemeye çalıştım ama ne kadar başardım bilmiyorum.

Sohbet akıp giderken Rüzgâr üzerine kusunca üzerini değiştirmek için izin istedim. Odama çıktım, Rüzgar'ı yatağıma yatırdım. Dolaptan onun için kıyafet ayarlarken kapım tıklatıldı. Aysun Hanım içeri girdi. Onu görünce şaşırdım. Elimde kıyafetlerle kalınca, "Sen üzerini değiştir." dedi.

Rüzgâr'ın üzerini değiştirirken, "Annen sağ mı?" diye sordu. Yatağıma oturmuştu ve bana bakmıştı. Gözlerimi kaçırdım. Zıbını çıkartırken, "Yedi sene önce babamla beraber sobadan zehirlendi. Sizlere ömür." dedim sesimi düz tutmaya çalışırken. Nereye varacağını bilmiyordum ve biraz tedirgin olmuştum.

"Başın sağ olsun." dedi. Temiz zıbını giydirirken, "Dostlar sağ olsun." dedim. Ağlama isteğiyle dolup taşmıştım. Dağılıp gideceğimden korkmaya başlamıştım.

"Adları neydi?" diye sorunca duraksadım. Daha önce kimse annemin ve babamın adını sormamıştı. Şafak bile yapmamıştı bunu. Sanki hayattan çoktan silinmiş insanların adlarını öğrenmek onlara gereksiz geliyormuş gibi sormazdı kimse. Ama Aysun Hanım sormuştu. Ailemin adını sormuştu.

"Nimet." dedim gözlerim dolarken. "Annemin adı Nimet." Dişlerimi sıktım. "Babamın adı da Bekir'di."

Rüzgâr'ın kıyafetlerini giydirmeye odaklandım çünkü onun gözlerine bakarsam ağlardım. Rüzgâr'ı beşiğine yatırdığımda "Gel yanıma." dedi Aysun Hanım. Yanına oturdum. Ellerim titriyordu. Ellerimden tuttu. "Bundan sonra bir annen daha var." dediğinde dakikalardır tuttuğum gözyaşları usulca yanaklarımdan akmaya başladı.

Aysun Hanım ağlamamı bekliyormuş gibi hazırlıklıydı. Ellerimden daha sıkı tuttu. "Sana iyi davranmadım. Neler yaşadığını bilmeden seni yargıladım. Söylememem gereken şeyler söyledim. Yapmamam gereken şeyler yaptım." Elimin üzerini okşadı baş parmağıyla. "Haklıydın. Alnının teriyle kazandığın parayı küçümsedim. Sana çok büyük haksızlık ettim." Onun da gözleri dolmuştu ve onu böyle görmek beni çok üzmüştü.

"Ben sizi affettim Aysun Hanım." dedim teselli olmasını umarak.

"Sen affedersin tabii." dedi buruk bir tebessümle. "Kalbin temiz senin. Kir tutmazsın." Gözlerimden birkaç damla yaş daha geldi. "Oğluma iyi geliyorsun. Ona gerçek bir ailenin nasıl olduğunu gösteriyorsun. Ben beceremedim. Sen elinden geldiğinin fazlasını yapıyorsun." Gülümsedim. "Rüzgâr'ı kucağında görünce ağlamamak için zor tuttum kendimi. Nasıl hissettiğimi en iyi sen bilirsin. O yüzden sana anlatıyorum bunları." Başını eğdi. "Sana kuru bir teşekkür etmeyeceğim. Sana bir anne teşekkürü edeceğim. Evladımı hayatta tuttuğun için teşekkür ederim güzel kızım." Elini yanağıma çıkardı ve gözlerimin içine baktı. "Sen artık Milas ailesinin bir üyesisin. Oğlun da kızın da bizim çatımızın altındadır artık. Ben de senin annenim bundan sonra." Gözlerimi kapattım. Gözyaşlarım hızlanmıştı.

"Nimet Hanım yaşasaydı seninle gurur duyardı. Mücadelenle, anneliğinle, aileni bir çatının altında tutmanla gurur duyardı." Yanağımı okşadı. "Seni çok güzel yetiştirmişler ve ben seni ilk gördüğümde bunu göremediğim için özür dilerim. Sen kalbi temiz bir kadınsın, cesur bir annesin. Bundan sonra beni annen olarak görürsen beni çok mutlu edersin."

Kollarımı Aysun Hanım'ın boynuna sardığımda bana sarıldı o da. "Teşekkür ederim." dedim ağlamaklı bir ses tonuyla. "Bunları duymaya çok ihtiyacım varmış ve bana ne kadar iyi geldiğini tahmin dahi edemezsiniz. Çok teşekkür ederim." deyip daha sıkı sarıldım.

"Oy, kıyamam sana." deyip sırtımı sıvazladı. "Kalbimden geçenleri söyledim kızım. Daha söyleyeceklerim vardır elbette ama yaşayıp göreceğiz bunları." deyip saçlarımın uçlarını topladı ellerinde. Benden ayrıldı, yanaklarımı avuçları içine aldı ve "Bana bundan sonra, kendini ne zaman hazır hissedersen 'anne' diyebilirsin." deyince buruk bir tebessüm ettim.

Ona tekrar sarıldım ve kendimi gerçekten bir annenin kollarında, savunmasız ve kırılgan hissettim. Genzimde bıraktığı tadı, kalbimde bıraktığı hissi ve ruhumda bıraktığı izi hatırlayamayacak kadar uzun süre geçmişti anneme sarılmayalı. Bu sarılma, senelerin özlemini gidermişti benim için. Annemin mezarında benim için çok mutlu olduğunu da biliyordum. Bu yüzden Aysun Hanım'a anneme eskiden sarıldığım gibi sıkıca sarıldım.

Birkaç dakika sonra odadan ayrıldık üçümüz de. Rüzgâr'ı salondaki beşiğine yatırdım. Şafak yukarıda uzun bir süre kaldığımız için biraz endişelenmişti ama ikimizin de yüzünün güldüğünü görünce biraz olsun rahatlamıştı.

Aysun Hanım ve Burçak evden ayrılır ayrılmaz karşıma geçti. Saçlarımı omzumun ardına attı ve yanaklarımı avuçları arasına aldı. "Ağlamışsın." dedi gözlerini kısarak.

"Ağlamadım." dedim gülümsedim. "İç döktüm." Gözlerine daha derin baktım. "İkisi aynı şey değil."

Verdiğim cevap onu rahatlattı. Kollarımı onun beline sarıp başımı göğsüne yasladım. Ani sarılışım karşısında bir an afalladı ama kendini çabuk toparladı. Yanağını başıma yasladı ve kollarını sıkıca sardı bana. "Sen, hayatıma yalnız başına girmedin." dedim durgun bir tonda. Saçlarımı okşuyordu, ben konuşunca durdu. "Bana bir dost getirdin, bana bir abla getirdin, bana bir anne getirdin." Sesim titremişti son kelimelerimde. "Kalbimde hissettirdiklerini saymıyorum bile." Daha sıkı sarıldım ona. "Seni ve senin getirdiklerini çınar ağacının gölgesinde dinlenen beyaz manolya hissediyor." Başımı kaldırdım ve gözlerine baktım. "Çınar ağacı da, gökyüzünün onun çatısı olduğunu unutmasın ve kendisini yuvasında hissetsin olur mu?"

Mavi gözlerime baktı ve her zamankinden daha çok şey gördü. Ona kendi başıma gelmediğimi, ailemi de yanımda getirdiğimi fark etti. Babamın eskiden anneme baktığı gibi baktı ve tıpkı, babamın anneme gülümsediği gibi gülümsedi.

☁️

Aysun Hanım'ın ziyaretinden bir hafta sonra onların evine yemeğe gitmek için vaktimiz olabilmişti. O bir hafta içerisinde Şafak ile ilişkimizde herhangi bir ilerleme olmadı. Aslında ilerlediğimiz yerde kaldık diyebilirdim çünkü ikimizin de Yaz ile dikkati dağılmıştı.

Yaz, zehirlenmişti. Satranç kursunda öğle yemeğinde makarna yemişti ve makarnada kullanılan krema onu zehirlenmişti. Kurstan beni aradıklarında odamda Rüzgâr'ı emziriyordum. Hastaneye götürdüklerini söylediklerinde elim ayağım boşalmıştı. Şafak işteydi ve merdivenleri hızla inerken onu aramıştım. Çok telaşlanmıştı. Mesafe benden daha uzak olmasına rağmen benimle aynı anda hastaneye varmıştı. Baran arabayı hızlı kullanan biri olmasına rağmen ikimiz de aynı anda hastaneye ulaşmıştık.

Yaz acildeydi ve tedavi altına alınmıştı. Midesinin yıkanacağını söylediklerinde içimden büyük bir parça kopmuştu. Şafak da ben kadar endişelenmişti. Yanımdan asla ayrılmamıştı. Rüzgâr kucağımda, Şafak'ın kolu omzumda öylece beklemiştik kızımı.

"O senin kızın."

"Benim Prensesim hiç korkmaz."

"Yaz'dan söz ediyoruz. Ona hiçbir şey olmaz."

Şafak'tan bunlar gibi yatıştırıcı birçok cümle duymuştum Yaz'ı beklerken. O da ben kadar endişeliyken benim daha da evham yapmama engel olmuştu. Onun sayesinde sakin kalabilmiştim. Kızımı birkaç saat daha gözlem altında tutmuşlardı ve onu odaya alır almaz biz de odaya gitmiştik.

Yatakta onu yorgun ve bitkin bir halde yatarken görünce yüreğim sıkışmıştı. Nefesim kesilmişti. Beynimden vurulmuş gibi sarsılmıştım ama en zoru da ayakta kalıp kızımın yüzünü güldürmek için gülümsemek zorunda olmaktı.

Yatağın iki tarafında sandalyelerimizi çekmiştik Şafak ile. O bir elinden tutmuştu, ben bir elinden. Sol elinde- Şafak'ın tuttuğu elinde- serum takılıydı. Şafak, kızımın minik parmaklarından öpmüştü.

"Anne!" diye sızlanmıştı Yaz, beni görür görmez.

"Meleğim." demiştim saçlarını okşarken. "Geçti meleğim. Geçti bir tanem." deyip yanaklarından defalarca öpmüştüm. Öpücüklerim onu hep sakinleştirmişti. Korktuğunun ve kötü hissettiğinin farkındaydım. Bu yüzden onu iyi hissettirmek için defalarca öpmüştüm.

"İyi misin Prenses?" demişti Şafak ilgi ve şefkatle.

Yaz, Şafak'a bakıp dudaklarını öne büzmüştü ve "Beni merak mı ettin?" diye sormuştu.

"Senin için endişelendim." demişti Şafak ciddiyetle. Saçlarını okşuyordu kızımla konuşurken. Gözleri birbirine kenetlenmişti.

"Sen düşüp yaralandığında, etrafında babanı aradığını söylemiştin. Hatırlıyor musun?" diye sormuştu Şafak'a. Şafak onayladığına dair bir mırıltı çıkarmıştı boğazından. "Ben düşmedim ama canım yanarken yanımda babamı aradım." Onlar birbirlerine odaklanmış ve konuşuyorlarken kendimi ağlamamak için zor tutmuştum yine ve yine.

Yaz ağlamaya başlamıştı. Şafak yalnızca kızımın yüzünü izliyordu ama onun da duygulandığının farkındaydım. "Ben iyileşene kadar yanımdan ayrılma, olur mu Şafak Abi?" diye sorduğunda Şafak titrek bir nefes almış, kızımı şakaklarından öpüp saçlarının kokusunu doyasıya içine çekmişti.

"Sen iyileş, ben yanında olurum. Sen hastalan, ben yine yanında olurum. Sen gül, ben yine yanında olurum. Ben hep senin yanında olurum Prenses. Bunun için bir bahaneye ihtiyacımız yok. Ben hep senin yanındayım." deyip Yaz'ın yanaklarındaki yaşları silmişti.

Bundan sonra Şafak Yaz'ın yanından hiç ayrılmadı. Hastaneden çıkarken kızımı kucağına aldı. Yaz, bacaklarını Şafak'ın beline sarıp başını da onun omzuna yasladı. Ön koltuğa oturmak yerine Yaz'ın yanına oturdu Şafak. Dördümüz arabanın arkasında eve geldik. Kızımı yine kucağında taşıdı odasına. İlaçlarını almaya gitti Yaz uyurken. Akşam yemeği için tavuk çorbası yaptı ve kendi elleriyle içirdi.

Yaz uyuyana kadar onun odasından hiç çıkmadı. Kendi odama kadar gelen seslerini dinledim saatlerce. Güldüler, kıkırdadılar, oyun oynadıklarında bazen seslerini yükselttiler. Yaz'ın tam anlamıyla kendisine gelebilmesi için üç gün geçmişti. Şafak kızımla hiç ilgilenmediği kadar ilgilendi. O yatakta yatıyor olsa bile onunla eğleneceği oyunlar oynadı, sohbetler etti. Gündüz uykusuna yattığında yatağının yanına oturup bilgisayarıyla kendi işlerini halletti. Yüz yüze yapacağı toplantıların hepsini iptal ettirdi. Yalnızca ve yalnızca kızımla ilgilendi.

Dördüncü gün Koray kızımı ziyarete geldiğinde de bütün gününü onlarla geçirdi. Koray'ı dinledi, hayatını tam anlamıyla öğrendi. Yaz ile Koray'ın ilişkisinin daha da güçlendiğini göreceği oyunlar oynadılar. Koray, Şafak'ın tam anlamıyla hayranıydı. Beraber oynadıkları zekâ oyunlarında Şafak'ın zekâsı onu çok etkiliyordu. Şafak da bunun farkındalığıyla hem kızıma hem de oğlum gibi gördüğüm Koray'a bir baba gibi yol gösteriyordu.

Günlerimiz böyle gelip geçti. Dikişlerime alıştım, karnım daha da indi. Lohusalığım devam ediyordu elbette ama kendi hayatımızı yavaş yavaş oturtmuştuk. Atahan ailesinden hiçbir sesin çıkmadığı iki hafta geçirdik.

Şimdi ise akşam yemeği için hazırlanıyorduk. Yaz'a kirazlı bir elbise giydirmiştim. Sarı saçlarını taramış, pembe tokalarından takmıştım. Kaküllerinin kısaltılması gerektiğini fark etmiştim ve en yakın zamanda kuaföre gitmeyi aklıma yazmıştım. Kendi perçemlerimi de biraz kısaltsam güzel olurdu. Bana da bahane çıkmış olmuştu işte.

Üzerime beyaz bir elbise giymiştim. Askılarında kurdele vardı ve elbisenin üst kısmında küçük çiçekler dikilmişti. Bu elbiseyi çok seviyordum ama doğru düzgün giymek için vaktim olmamıştı. Bu geceye çok yakışacağını düşünüyordum. Elbisemdeki çiçekler yeşil ağırlıklı olduğu için yeşil bir bandana takmıştım.

Çok yüksek olmayan beyaz bir topuklu ayakkabı giydim. Yüzümü aydınlatacak hafif bir makyaj yaptım ve parlak bir gloss sürdüm. Doğumdan sonra böyle hazırlanmak çok hoşuma gitmişti ve kısık sesli bir şarkı eşliğinde terapi gibi gelen bir hazırlanma sürecinden sonra odamdan çıkmıştım.

Salona indiğimde Rüzgâr'ı pusetine yerleştirdiğini gördüm. Yaz da koltukta yatıyordu. Bir hafta geçmesine rağmen kendisini biraz yavaş toparlıyordu. Hâlâ bitkin düştüğü zamanlar olabiliyordu. Doktor bunun normal olduğunu ve bir hafta içerisinde kendisini toparlayacağını söylediğinde rahatlamıştık ama yine de kızımı böyle görmek beni üzüyordu.

Koltukta onun baş ucunda dizlerimi kırarak oturdum. "İyi misin Prensesim? Kendini iyi hissetmiyorsan gitmeyebiliriz." dedim saçlarını okşayarak.

Gülümsedi. "Ben ikinizin de prensesi miyim?" diye sordu. Şafak ile o an göz göze geldik ve biz de güldük.

Şafak, "Bizde prensese prenses denir Prenses." deyip göz kırptığında Yaz kıkırdamıştı. Enerjisi de biraz yerine gelmişti. Koltuktan kalkmış, Ömer Abi'nin arabayı hazırlamasına yardım etmek için önden bahçeye çıkmıştı.

Onun gidişini izledikten sonra diz çöktüğüm yerden doğruldum.

"Çok güzelsin." Belime dolanan bir kolu ve o kolun beni kendisine doğru çevirdiğini hissettim. Şafak'ın söylediklerini duyduğumda midem kasılmıştı ama belimden kavrayışı midemi resmen bükmüştü. İçimde tuhaf bir soğukluk belirmiş, o soğukluğun aksine tenim yanmaya başlamıştı.

"Beni pijamalarımla görmeye baya alışmıştın." dedim gülümseyerek.

Yüzünde beğeni dolu bir ifade varken kısık gözleri bu sefer gülümsediği için biraz daha kısıldı. "Sen pijamalarınla da çok güzelsin." demişti keskin bir tonda. Utanmıştım ve utangaç halimi keyifle izledi.

Gözlerimizi birbirimizden zor ayırmıştık. Gitmemiz gerektiğinin bilinciyle hiç istemeyerek birbirimizden ayrılmış ve arabaya binmiştik.

Aysun Hanımların evi biraz uzaktı. Bir saat boyunca trafik olmamasına rağmen yol gitmiştik. Ömer Abi ve Yaz yol boyunca şakalaştılar, inatlaştılar ve iddiaya girdiler. Rüzgâr'ı yolda emzirmek ve gazını arabada çıkarmak zorunda da kalmıştım. Neyse ki çok ağlayan bir bebek değildi.

Bir saat sonra evin bahçesine giriş yapmıştık. Bahçe kapısı hemen açılmıştı ve Aysun Hanımlar verandaya çıkmıştı. Şafak Yaz'ı koltuğundan indirdi. Yaz benim elimi tutarken Şafak da arabanın kapısını kapatır kapatmaz elini belime yerleştirdi. Annesinin karşısında bana böyle yakın davranması beni daha da utangaç biri yapıyordu ve o bunu keyifle seyrediyordu yine.

Yaz, Aysun Hanım'a karşı hâlâ çekingendi ama Aysun Hanım'ı bana sarılırken ve yüzümdeki tebessümü görünce daha ılımlı davrandı ona karşı. Aysun Hanım bizle sarılır sarılmaz dizlerini hafifçe büküp kızımın yanağını okşayınca daha rahat hissetti kendisini.

Burçak ile de verandada selamlaştıktan sonra içeri girdik. Sultan Hanımla selamlaşmak için Rüzgâr'ı birkaç dakikalığına Burçak'a verdim. Biz salona girdiğimizde o Kur'an okuyordu ve bizim geldiğimizi duyunca dikkatlice kapattı. Yanındaki adama uzattı ve adam da dikkatle rafa yerleştirdi kitabı. Bizi görünce gülümsedi. Ona doğru yürürken gözleriyle beni süzdü.

"Hoş geldiniz çocuklar." deyip elini uzattı. Gülümsedim ve elinden öptüm.

"Hoş bulduk Sultan Hanım." deyip sarıldım ona.

Şafak da "Nasılsın Sultanım?" deyip elinden öptü ve sarıldı babaannesine.

"Aslan yüreklimin yüzünde güller açıyor. Nasıl kötü olayım?" deyip Şafak'ın yanaklarından öptü. Sıra Yaz'a geldi. "Sen de hoş geldin kızım." deyip elini ona uzattı. Yaz gülümseyerek elinden öptü. Yaz'a da sarıldı. Yaz ayrıldığında bana dönmüş ve kıkırdamıştı. Sultan Hanım'ı en başından beridir çok sevmişti ve bu sevgi yüzüne de yansıyordu.

Salondaki koltuklara bir bir yerleştik. Aysun Hanım ve Sultan Hanım berjerlerde oturdu. Burçak ikili koltukta, biz ise üçlü koltuğa oturduk. Rüzgâr'ı göğsüme yasladım ve rahat etmesi için sırtını ovmaya başladım.

"Doğum nasıldı kızım? Var mı ağrın sızın?" diye sordu Sultan Hanım.

"Dikişlerim artık iyiler, çok şükür. Eskisi gibi kısıtlamıyor beni. Ağrım da sızım da yok. Her şey yolunda." dedim gülümseyerek.

"İyi iyi." dedi başını hafifçe salladı.

"İşe geri dönecek misin?" diye sordu Aysun Hanım.

"Birkaç gün içerisinde geri döneceğim. Çalışmayı özledim." dedim gülümseyerek.

"Bir ihtiyacın olursa mutlaka arıyorsun beni. Garson falan gerekiyorsa tanıdığım ajanslar var. Sana yönlendirebilirim." dedi Aysun Hanım.

Biz konuşurken kapı çalmıştı.

"Birini mi bekliyorduk?" diye sordu Şafak, annesine bakarak.

"Bizi bekliyordunuz." Tanıdık bir ses duydum. Ayhan'ın sesini.

Salona girmiş, gözleri direkt beni bulmuştum. Arkasında tanımadığım bir kadın ve Açelya vardı.

Ayhan gözlerini Şafak'a çevirdi. "Bir süredir seni odanda bulamıyorum kuzen. Kendini bu aile işlerine fazla mı kaptırdın?" deyip Şafak'a elini uzattı. Sultan Hanım olduğu için Şafak'ın kendini tuttuğunun farkındaydım. Ayhan'ın elini sıkıca tuttu.

"Odamda gözünün olduğunu bu kadar belli etme kuzen." dedi Şafak ve kısaca sarıldılar. Göstermelik bir selamlaşmaydı. İkisinin de yüzünde birbirlerine meydan okuyan bir gülümseme vardı.

Ayhan karşıma geçti. Şafak ise Açelya ve tanımadığım kadınla selamlaşıyordu. Göğsümde yatırdığım Rüzgâr'a baktı ve "Hayırlı olsun Mayıs." dedi. Sesinde ve bakışlarında beni ciddi anlamda rahatsız eden bir şeyler vardı. Ona bakarken bile ürperiyordum.

Kaşındaki ve boynundaki dövmeler ürkütücüydü. Selamlaşmak için bana yaklaştığında ve elini sırtıma koyup kısaca sarıldığında donup kalmıştım. Ondan korkmuyordum ama ona bakınca içimde buz kesen bir şeyler hissediyordum. Şimdi de öyle hissettim. Başını eğip Rüzgâr'a baktı. Gülümsedi ve iri parmağını oğlumun yanağına dokundurdu. "Kızın sana hiç benzemiyor ama oğlun tıpkı sen." dedi. Gözlerimin içine baktı. "Gözlerini senden almış."

"Teşekkürler." diyebildim sadece. Ayhan dudaklarını yana kıvırıp bir süre daha gözlerime baktı. Aklından kim bilir neler geçiyordu?

Benden sonra Sultan Hanımlar ile selamlaşmak için benden uzaklaştı. Bu sırada ben de Açelya ile selamlaştım. Hastaneden çıktığımızdan ve duruşma kâğıdı elime ulaştığından beridir sıkı bir çalışma başlatmıştı. Uğradığımız saldırılar duruşma sırasında bize oldukça yardımcı olacaktı ama o yine de işleri daha da kesinleştirmek için durmadan araştırma yapmaya devam ediyordu. Bir planı vardı ve bizimle henüz paylaşmamıştı.

Tanımadığım kadın ile göz göze geldiğimde Şafak yanıma geldi. "Seni halamla tanıştırayım Mayıs." dedi. Halası, Ayhan gibi esmerdi ve koyu gözleri vardı. Genç ve alımlı bir kadındı. Yine de Ayhan'ın kalıntılarını bu kadında da hissetmiştim.

"Sonunda seninle tanışabildik Mayıs." deyip bana sarılınca biraz afalladım. Benden ayrıldıktan sonra "Bana Nergis Hala diyebilirsin." Ani samimiyeti biraz tuhaf gelse de gülümsedim.

"Tabii." diye mırıldandım.

"Ah!" deyip oğluma baktı. "Ne kadar güzel bir bebek böyle! Maşallah!" deyip Rüzgâr'ın yanağını tıpkı Ayhan gibi sevdi. "Gözleri tıpkı sen. Babasını bilmem ama oğlun büyüyünce tıpkı sana benzeyecek."

"Hiç oturmayalım. Direkt masaya geçelim isterseniz." Aysun Hanım bu gergin ortamı yatıştırmak için araya girmişti ve çok da mutlu olmuştum. Yaz'ı yanıma çağırdım ve hep beraber yemek odasına geçtik.

Uzun ve şık bir masa hazırlanmıştı. Masanın üzerindeki şık kristal avize sayesinde herkesi olduğundan daha net görüyordum diyebilirim. Yaz'ı soluma oturttum. Şafak da sağıma oturdu. Karşımda Ayhan oturuyordu ve Şafak'ın karşısına da Açelya oturmuştu. Sultan Hanım baş köşedeydi. Onun hemen çaprazında Aysun ve Nergis Hanım-ona Nergis Hala demeyecektim- oturuyordu. Rüzgâr'ı da hemen arkamdaki Aysun Hanım'ın bizim için getirttiği beşiğe yatırmıştım.

Çorbalar servis edilmiş ve herkes yemeğine odaklanmışken Nergis Hanım, "E Mayıs. Bize kendinden bahset." dedi. Şafak ile kısa bir an göz göze geldik. Kaşlarını çatmıştı. Bu ortam onu rahatsız ediyordu ve yalnız değildi.

Ağzımı peçete ile sildim. Yalancı bir tebessümle, "Bir kahve dükkânı işletiyorum. Gördüğünüz gibi iki çocuk annesiyim. Bunun dışında ilgi çekici bir hikayem yok." dedim. Çorbamdan bir kaşık aldım.

"Anne, Mayıs'ın kahvelerini mutlaka denemelisin. Dükkânı holdinge çok yakın bir yerde." diyerek araya girdi Ayhan. "Elinin farklı bir tadı var." derken göz göze geldik.

"Abime katılıyorum." dedi Açelya. "Kahvesi çok farklı ve dükkânın havası da çok hoşuma gidiyor. Utanmasam ofisi dükkâna taşıyacağım. Çok sıcak bir ortamı var gerçekten." Açelya'ya gülümsedim.

"Bak merak ettim şimdi." dedi Nergis Hanım. Aysun Hanım'a baktı. "Bir gün gidelim beraber. Birer kahve içeriz." deyip gülümsedi. Aysun Hanım da onayladı onu.

Çorbalarımız bitmişti ve konunun benden kopmasına çok sevinmiştim. Ara sıcakları yerken de konu bana gelmedi. Ayhan'ın bakışlarını sürekli üzerimde hissediyordum. Şafak'ın gergin olduğunun farkındaydım. Ayhan ile olan meselesini ailesi bilmiyordu ve bu yüzden yeterince açık olamıyordu o da. Onu anlıyordum.

Tek dileğim bu geceyi sorunsuz geçirmekti.

Ana yemekler geldiğinde konu dönüp dolaşıp yine bana gelmişti. "Mayıs, bir şeyi merak ediyorum." Konuşan Nergis Hanım'dı. Şafak ile aynı anda ona bakmıştık. "Şafak ile yaşıyormuşsun. Ben o kısmı pek anlayamadım açıkçası. Kocandan boşandın mı?" Alaycı bir tavırla güldü. "Şafak ile bir ilişkiniz var mı?" Yanımda kızım otururken konuştuklarına dikkat etmemesi beni sinirlendirmişti.

İştahım kaçmıştı. Ben yutkunurken Sultan Hanım, "Masada konuşulacak konu var, konuşulmayacak konu var Nergis." dedi.

Şafak'ın araya gireceğini hissettim ama masadaki elini tutup onu durdurdum. Ben bu söylemlerin altında elbette kalmazdım. "Anlayamamanız normal çünkü hiç anlatmadık. Size şöyle ifade edeyim. Kocamı dokuz ay önce trafik kazasında kaybettim. Kızım ve oğlumla beraber İstanbul'da bir hayat kurmaya karar verdim ve kocasını kaybeden her dul kadın gibi özgür irademle kararlar aldım. Yeni ilişkiler kurdum. Bu ilişkiler illa aşk olmak zorunda değil elbette. Şafak ile sağlam ve güzel bir dostluğumuz var. Bana birçok konuda yardım etti ve bir süre sonra, şartların bu şekilde olmasını daha uygun gördüğümüz için iki medeni insan olarak konuşup anlaştık. Beraber yaşamaya karar verdik. Merak ettiğiniz başka bir şey var mı?"

Bu sefer Şafak, masadaki elimden tuttu. "Var mı başka soru halacığım?" dedi.

"Var halacığım." dedi Nergis Hanım. Dirseklerini masaya yasladı, ellerini çenesinde birleştirdi. "İki çocuk ile ilgilenmek seni yormuyor mu? Sonuçta sen senelerdir şirket işlerine odaklandın. Koltuğuna sıkı sıkıya oturdun ve her şeyin kontrolünü eline almayı seçtin. Hem iş hem de bu 'aile hayatı' seni yormuyor mu?" Aile hayatı derken yüzünde tuhaf bir alaycı ifade geçti.

"Yormuyor hala. Aksine beni mutlu ediyor. Yaz ve Rüzgâr ile ilgilenmekten keyif alıyorum. Hem öyle şaşırılacak bir şey de yapmıyorum. Babam, ailesini ve işini aynı anda nasıl yönettiyse ben de aynı şekilde ailemi," Bana baktı. Gülümsedi. "Ve işimi beraber yönetiyorum. Babamı daha iyi anlıyorum hatta. İşinde neden bu kadar başarılı olduğunu daha iyi anlıyorum. Onun bir ailesi vardı ve ailesi ona sonuna kadar değer verdi. Babam da işinde başarılı bir adam oldu. Aynı kaderi paylaşıyoruz."

Oğuz Bey ve Nergis Hanım'ın kocası arasında şu an Şafak ve Ayhan arasında yaşanan ilişkinin aynısının yaşandığını sezdim içten içe. Çünkü Nergis Hanım'ın gözlerinde tıpkı Ayhan'da gördüğüm kıskanç bakışlar vardı.

"Umarım onun yolundan giderken onun sonuyla karşılaşmazsın." diyerek araya girdi Ayhan ve Şafak anında elindeki çatalı yere bıraktı.

"Sözlerine dikkat et." dedi keskin bir tonda. Bir anda çok ciddileşmişti ve ona hak veriyordum.

Masanın altından bacağına elimi koydum sakinleşmesi için.

"Haddini aşma Ayhan!" Sultan Hanım araya girdi.

"Bir şey demedim ki babaanne." dedi Ayhan. "Yıllardır sanki konuşmak yasakmış gibi bu konuyu hiç açmıyoruz. Konuşma cesareti gösterdiğimde suçlu ben oluyorum." Ellerini teslim olur gibi göğüs hizasına kaldırdı.

"Birinin babası hakkında böyle konuşmak doğru değildir." Araya giren kişi beni şaşırtmıştı. Konuşan Yaz'dı. "Kimse babasının ölmesini istemez. Şafak Abi'den özür dilemelisin."

Gözlerinin dolu dolu olduğunu fark etmiştim. Uzanıp saçlarının üzerinden öptüm. Ayhan, kızımdan böyle bir tepki beklemiyordu ki şaşırmıştı.

"Öyle demek istemedi meleğim." deyip saçlarını okşadım kızımı sakinleştirmek için.

Yaz diretti. "Şafak Abi'den özür dilemelisin." dedi Ayhan'ın gözlerine bakarak. Şafak'a baktım. Benden sessiz bir onay aldıktan sonra ayağa kalktı.

"Prenses, seninle biraz dışarı çıkalım mı? Sana bir şey göstermek istiyorum." deyip kızımın sandalyesini çekti. Yaz, Ayhan'a odaklanmışken Yaz'ı kucağına aldı. Kendi isteğiyle kalkmamak konusunda kararlıydı çünkü.

Yaz ve Şafak odadan çıktığında Ayhan'a ve Nergis Hanım'a baktım. "Küçük bir çocukla aynı masada oturduğunu unutmuş gibisiniz." Sinirliydim. Hem Yaz hem de Şafak için. Masada Şafak'ın olmamasından cesaret bularak, "Şafak ile aynı evde yaşamam konusunda tereddütleriniz olabilir ama siz zaten benim hikayemin çoğunu biliyorsunuzdur. Bildiğiniz bir hikâyeyi benim ağzımdan duymak için gösterdiğiniz çabayı anlayamadım. Amacınızı da çözemedim açıkçası. Kızımla aynı masadayken ölen kocam ve Şafak'ı aynı kefede değerlendirmenizi doğru bulmuyorum."

"Mayıs haklı Nergis." dedi Aysun Hanım. "Küçücük kızın yanında konuşulacak şeyler mi bunlar Allah aşkına?"

"Ben kimsenin bilmediği bir şeyi konuşmadım." dedi Nergis Hanım. "Onlar yaşarken sorun yok da ben konuşurken mi sorun oluyor?" deyip omuz silkti.

"Biz kötü bir şey yapmıyoruz." dedim. "Kocamın ölmüş olması ve iki çocuk sahibi olmam başka biriyle bir ilişkim olmayacağı anlamına mı geliyor? Siz kocanızı kaybettiğinizde hayatınızı yaşamayı bıraktınız mı?"

Nergis Hanım sinirlendi. "En azından üzerinden bir sene geçmeden yeni bir koca arayışına girmedim!" dediğinde Sultan Hanım kaşığını sertçe masaya vurdu.

"Ağzını topla Nergis." dedi sesini yükselterek.

Masadan kalktım. Beni böyle gören bir insanlar aynı masada oturamazdım. Hava almam gerekiyordu, kendimi toplamam gerekiyordu. Oğlumu kucağıma alıp odanın diğer kapısından çıktım. Arka bahçeye açılan bir kapı görünce direkt oraya yöneldim. Dışarı çıkar çıkmaz derin ve sesli bir nefes çektim ciğerime.

Sinirlerim bozulmuştu. Bu kadar sığ düşünen insanlarla muhatap olmak zorunda kalmaktan hoşlanmıyordum. Neler yaşadığım hakkında hiçbir fikri olmayan insanlar hayatım hakkında fikir üretme konusunda birinci sırayı çekiyorlardı resmen. Sinirlenmemem, sözlerini ciddiye alıp üzülmemem gerekiyordu ama ben yeni doğum yapmış bir kadındım. Daha hassas davranılmayı hak ediyordum.

"Annem adına özür dilerim." Ayhan'ın sesini duyunca irkildim. Ne ara gelmişti? Burada ne işi vardı?

Ona cevap vermedim.

"Bak," dedi ve karşıma geçti. Çok yakın hissettiğim için geriye doğru adım attım. Güldü. "Şafak ile böyleyizdir biz. Birbirimizi kızdırmaktan keyif alırız. Bununla besleniriz. Hiçbir zaman sıkı sıkıya bağlı kuzenler olmadık."

"Her şeyin sınırı vardır." Gözlerinin içine baktım. "Seni ilk gördüğüm andan beridir sınırlarda gezen bir adam olduğunu tahmin etmiştim ama sen sınırları ihlal etmeyi seviyorsun."

Güldü. Yüzüme bir süre baktı. Gözlerimi ondan çekmedim çünkü ondan çekindiğimi düşünmesini istemiyordum. Beni korkutamazdı.

"Cesur bir kadınsın." dedi keyifle. "Seni ilk gördüğüm andan beridir cesur bir kadın olduğunu tahmin etmiştim." Bana doğru bir adım attı. "Planlarım arasında sen yoktun ama bu işi oldukça eğlenceli bir hale çevirdin. Bu hoşuma gidiyor. Yakınımızda olman, yakınımda olman hoşuma gidiyor." Gözlerini kıstı. "Benden ürküyorsun ve bunu görmek daha çok hoşuma gidiyor."

"Bunları ikinci kez söyleyemeyecekmişsin gibi hissediyorum Ayhan." dedim onun bana baktığı alaycı ifadeyle ona baktım. "Senden ürktüğüm falan yok. Sadece seni çözmeye çalışıyorum." Omzuna dokundum. Alaycı bir gülüşle, "Ve lütfen kendin hakkında bu kadar açık verme. Bütün eğlenceyi bozuyorsun." dedim.

Keyifli bir kahkaha attı. "Bak sen!" dedi keyifle ve omzundaki elimi tutup elimin üzerinden öptü. Elimi geri çektim. "Ne çözdün, anlatsana biraz." dedi.

"Şafak'ı çocukluğundan beridir kıskanmışsın. Şafak ise seni rakibi olarak bile görmemiş. Bu yüzden sen yerinde sayarken işlerinde hep başarılı olmuş. Sen bunu hazmedememeye devam etmişsin. Şafak'ın yoluna taşlar sermişsin, düşüp gülmeyi beklemişsin ama onun düşmesi için yaptıklarınla öyle küçülmüşsün ki Şafak'ın ezip geçeceği, canının bile yanmayacağı ufak bir çakıl taşı kadar değerin kalmamış." Onu öfkelendirdim söylediklerimle. Burnundan soludu. "Beni küçümseme Ayhan. Konya'dan gelmiş, dul ve iki çocuklu bir kadından çok daha fazlasıyım. Eğer sözlerine dikkat etmezsen ben de dilimin kemerini söküp atarım. Ben o hayalindeki Çiçeklere Fısıldayan Kadın da değilim. Benden hoşlanamazsın. Bende yetişen çiçekler senin genzini yakar. Nefesini keserim Ayhan."

Sinirle soludu. Gözlerini kapatıp açtı. Gömleğinin bir düğmesini çözdü. Bana doğru bir adım attı. Geriye adımlamadım. Çok yakınımdaydı. Başını bana doğru eğdi.

"Ben de seni çözdüm Mayıs." dedi. Gözlerimin içine baktı. "Konya'da sığ görüşlü insanlar arasında özgürlük arayışıyla yanıp tutuşmuşsun ama kocanın dizinin dibinden senelerce ayrılamamışsın. Seni hor görmüşler, sesini çıkarmamışsın. Seni köle yapmışlar, tasmanı daha da sıkı bağlamışsın. Eline bir bez vermişler, bir bez kadar değersiz kalana kadar onların ayakkabılarını silmişsin." Yüzüne nefretle baktım. Hadsiz, ukala, ahlaksız adam!

"Açelya'nın dosyalarını karıştırırım bazen. Anlamam ne yazdığını ama işe bak, bir anda senin ismini gördüm bir dosyada. Merakıma yenik düştüm, inceledim biraz. Dosyada sen gibi genç bir kadın vardı. Zehra." Konunun nereye varacağını bilmiyordum. "İlgimi çekti ama onu görmem sanıyordum. Ben de çok şaşırdım ama Zehra ile tesadüfen tanıştım geçenlerde." dediğinde donup kaldım. "Kader işte. Bizi tamamen hazırlıksız yakaladı. Biraz sohbet ettim onunla. Bana seni seve seve anlattı ve belki de şu an senin hatırlamadığından daha çok biliyorumdur senin geçmişin hakkında." Güldü. "Ve öğrenmeye devam edeceğim. Zehra ile ilişkimi ilerletme konusunda kararlıyım." deyip göz kırptı. "Anlarsın ya."

Ahlaksız!

"Sizin gibi insanlar, keşfedilmeyi bekleyen balta girmemiş orman gibisiniz. Sen de, sırf kocanın ailesini mutlu etmek için çocuk yapmışsın. Kim bilir? Gerçek bir kocanın nasıl hissettirdiğini bilmiyorsundur bile." dediğinde suratına sert bir tokat attım.

Bahçe kapısı açıldı. "Sen kimsin de benim hakkımda böyle konuşabiliyorsun?" diye Ayhan'dan hesap sorarken Şafak aramıza girdi ve Ayhan'ı yakasından tuttuğu gibi duvara ittirdi. Rüzgâr'a zarar gelmesinden korktuğum için geriye doğru adımladım.

Ayhan'ın kendisini toparlamasını beklemeden suratına sert bir yumruk attı. Boğazına yapışıp duvara tekrar yasladı onu. Ayhan'ın kaşından kan akıyorken öfke saçan gözlerini Şafak'a dikti. "Benimle oynarken istediğin kadar çirkinleş ama Mayıs'ın karşısında sözlerini iki defa düşünüp konuşacaksın Ayhan. Yapmazsan eğer, yemin ederim senelerdir tuttuğum bu öfkeme yenilir, içeride bizi hâlâ sırdaş sanan babaannemin ayaklarına leşini sererim."

Ayhan başını yana çevirdi ve benim olduğum tarafa doğru yere tükürdü. Yediği yumruktan dolayı ağzında biriken kanı tükürmüştü. Şafak'ın ellerinden kurtuldu ve gözlerini bana çevirdi. "Artık bu oyunu benim istediğim gibi oynayacağız." Şafak'a baktı. "Hoşuna gitmiyorsa çok üzgünüm kuzen. Beni istediğin kadar tehdit et, ben istediğimi almak için elimden gelenin fazlasını yapacağım. Buna güzel sevgilinin narin kalbini kırmak da dahil."

Şafak, Ayhan'a tekrar yönelmişti ama bu sefer onun önüne geçtim. Ayhan'ın içeri girmesine müsaade etti. Burnundan soluyordu ama hemen yüzümü inceledi. "Sana zarar verdi mi?" diye sordu. Ellerini yanaklarıma çıkartıp yüzümde ondan kalan bir iz aradı.

"Ona tokat attım." dedim. Sinirli de olsa gülümsedi. "Haddini aştı. Ben de tokat attım." Bana gururla baktı. Sinirli bir ifadeyle, "İki çocuğumun olması ve dul olmam, insanların gözünde beni ahlaksız yapıyor. Buna defalarca şahit oldum. Yaptığım her hareket, insanlar tarafından ahlaksızca yorumlanmaya müsait bir hale geliyor. Buna sinir oluyorum!" Başını bana hak verdiğini belli edecek şekilde salladı. Gözlerinin içine baktım. "Seni kocam olman için hayatıma almadım. Seni böyle bir fırsatçılık için asla kullanmadım."

Bana doğru bir adım attı. "Biliyorum Mayıs. Bir an bile böyle düşünmedim."

"Eğer biri çıkıp bunu sana inandırmaya çalışırsa, elinde çok iyi deliller de olsa, onlara lütfen inanma. Ben koca aramıyorum. Ben sadece sığınacak bir çatı istiyordum. İçten içe, bunu kimseye belli etmeden, yalnızca bir çatının altında güvende hissetmek istiyordum. Başka hiçbir şey istemiyordum. Yemin ederim."

"Mayıs sana inanıyorum." dedi tekrardan.

"Ben, ben," Cümleleri toparlayamadım. "Ben seninle olmak istiyorum ama bu bir anda olmadı. Biliyorsun. Biz çok şey yaşadık beraber. Sen sarıldın bana." Gözlerim dolmuştu. "Sen güzel şeyler söyledin. Sıcak hissettirdin. Ev gibi hissettirdin. Kızımı hiçbir çıkar gözetmeden benimsedin. Ben, ben," Kahve gözleri derinleşti beni dinlerken. Ben ise gözlerimi sürekli kırpıştırarak konuşuyordum. "Ben oğlumu kucağına aldığında saatlerce ağlamak istedim çünkü onu da kendi çocuğunmuş gibi bağrına bastın. Gocunmadın hiçbir şeyden. Gocunmuyorsun hiçbir şeyden. Yapmak zorunda değildin, seni buna hiç zorlamadım. Zorlamadım değil mi?" diye sordum.

Buruk bir tebessüm etti ve "Hiç zorlamadın." dedi.

"Zorlamadım. Sen yapmak istedin. Sen yaptıkça ben sana bağlandım. Seni sürekli yanımda istedim. Ailemin içinde istedim çünkü sen ailemin içine girmek istiyor gibiydin. İstiyordun değil mi?"

Gülümsedi yine. "Çok istiyordum." dedi.

"İşte bu yüzden sana sığındım. Sen çok istedin, ben çok istedim. Çünkü ikimiz de hak ediyorduk. Sen çok güzel kalpli bir adamsın ve sevilmeyi hak ediyorsun. Seni sevmek istedim. Çok istedim. Benim tek yaptığım şey, seni istemekti. Sen güzel hissettiriyorsun. Sen güzel seviyorsun. Sen çok güzel bir adamsın ve ben bunu yaşayarak öğrendim. Seni görür görmez seni kapmak istemedim. Ben koca aramadım hiç. Bizim hikayemiz bu kadar basit değil. Basit değil, değil mi?" diye sordum.

Ciddiyetle, "Hiç basit değil." dedi.

"Evet işte. Sen de farkındasın. Biz böyleyiz. Biz karmaşığız. Biz biraz acemiyiz. Bunu çözeceğiz ama biz çıkarcı değiliz. Ben, ben." Gözümden bir damla yaş düştü. "Ben seni bir anda istemedim. Ben seni bir anda sevmedim. Ben sana adım adım bağlandım. Benim senin hakkında hiç planım olmadı. Seni," Yutkundum. "Seni yaşamak sandığımdan da zor ama sandığımdan daha güzel. Bu yüzden lütfen biri sana seni kocam yapmaya çalıştığımı söylerse onlara inanma. Lütfen inanma. Çünkü bu kadar basit değil. Biliyorsun, biliyorsun. Bu kadar basit değil." Gözlerimden birkaç damla yaş akıp gitti.

O sessizce beni izledi. Gözlerime dipsiz ve derin bir kuyuya dalmış gibi baktı.

"Bir şey söyle." diye fısıldadığımda dili çözüldü.

"Bir şey söylemek istemiyorum. Yalnızca seni öpmek istiyorum." dedi ve dudaklarıma baktı. "Seni öpmeme izin ver."

"Rüzgâr kucağımda." diye fısıldadığımda dudaklarına bakıyordum. Keskin bir nefes aldı.

"Onu ezmemeye dikkat ederim." dedi ve bana yaklaştı. "Büyüyünce bugünü hatırlamaz zaten."

"Hatırlamaz mı dersin?" diye sordum. Nefesim dudaklarına çarpmıştı.

"Hatırlamaz." dedi. Dudaklarıma dokundu dudakları. "Ama bizim için unutulmaz yapmamız lazım." diye fısıldadı. Dudakları dudaklarıma çarptı.

"Yapmamız lazım tabii." dediğimde güldü, tenimin üzerinden bir nefes aldı ve dudaklarıma daha hırçın kapandı.

Biz işte buyduk. Bu kadar basit değil ama böylesine bağlıydık.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları