Perdenin Ardındakiler - Kaçıncı Kayboluşum

Kırık kalbimin en güzide parçası

Ben bi' boşlukta sen İstanbul'dasın

Dalgalar taşır garip sevdamızı

Kıyıya vurur, üstüne basılır hatıramızın

☂

MAYIS

Davanın üzerinden aylar geçmişti. Artık kışı geride bırakmış, yazın sıcaklığını tenimizde hissedeceğimiz zamanlara gelmiştik. Şafak ile bir seneyi aşkın süredir tanışıyorduk. Şans eseri, belki de kaderin cilvesi demek daha doğru olur, Coffee Shop'un kapalı olması ve onun yolunun Kahveyaz'a düşmesinin üzerinden bir sene geçmişti.

Şimdiki halime baktıkça geçen sene ne kadar farklı bir insan olduğumu düşünmekten alamıyorum kendimi. Davadan sonra, hepimiz hayatlarımızı kurmaya başlamış ve işimize odaklanmıştık.

Kahveyaz, En İyi Girişim, En İyi Kadın Girişimi, En İyi Yatırım olmak üzere üç kez ödüllere layık görülmüştü. Ödül gecelerine Yağmur, Şafak ve Hakan ile katılmıştım ve her ödül gecesinden elimizde ödüllerle dönmüştük.

Artık Yağmur da ben de tanınmış insanlardık.

Yağmur'a ünlü restoranlardan dudak uçuklatan teklifler geliyordu. Yağmur ise hiçbirine bakmıyordu bile. Benimle ömrü boyunca çalışmak istediğini söylüyor ve hiçbir işin şu anda hissettiği huzurla boy ölçüşemeyeceğini söylüyordu. Zor bir kadın olması sebebiyle daha çok teklif geliyordu ama Yağmur hiçbirini kabul etmiyordu.

Bu bir sene içerisinde değişen şeylerden biri de artık evli olmasıydı. Onu en yaralayan şey ise, annesini kaybetmesiydi. Annesini kaybedeli dört ay oluyordu. O günlere dönmek istemiyordum ama şimdi Kahveyaz'ın bahçesinde oturup kahvemi içerken mazinin hiçbir kırıntısını kaçırmak istemiyor gibiydim.

Yağmur'un annesi zaten çok yaşlanmıştı ve Parkinson hastalığı ilerlemeye başlamıştı. Hakan, yurt dışından doktorlar getirtmiş, tam teşkili bir hastanede tedavi görmesi için ayarlamıştı fakat ecel insanın ensesinde belirdiğinde hiçbir insan eli onu geri çeviremiyordu.

Yağmur... Yağmur yıkılmıştı. Nikahına bir hafta kala annesini kaybetmek onu her açıdan paramparça etmişti. Her anında yanındaydım. Dükkân günlerce kapalı kaldı ve onu hiç yalnız bırakmadım. Evini taşımasına yardım ettim, annesinin eşyalarıyla vedalaşırken yanındaydım, cenaze evinde gelen insanlarla ben ilgilendim ama o günlerde ona yeterince yardımımım dokunmamış gibi hissetmekten kendimi alamıyordum.

Yağmur'u hiç bu kadar dağılmış görmemiştim ve içim paramparça olmuştu. Yaktığı ağıtlar, döktüğü gözyaşları, bitkin halleri beni de çok etkilemişti. Hakan bu süreçte en az Yağmur kadar zorlu bir sınav verdi çünkü hayatta kan bağına sahip tek aile ferdini de kaybetmişti Yağmur. Onu tekrar hayata döndürmek için aylardır uğraşıyordu.

Yağmur artık daha iyi. En azından iletişim kurabiliyoruz. Bazen onu güldürebiliyorum da. Eskisi gibi neşeli değil ama kendisini toparlayacak, biliyorum. Şu dört ayda bile o kadar ilerleme kaydetmişti ki onunla gurur duyuyordum.

Kahveyaz'ın başarıları onu hayatta tutuyordu. İnsanların ona yaptığı tatlılar konusunda övgüler vermesi ona iyi geliyordu. Beni artık sulu sulu öpmesine izin veriyordum. Hakan onu her gün işten alıyordu. Annesini cuma günü kaybettiği için Hakan ile her cuma mezarına gidiyorlardı.

Hakan'ın, benim ve Şafak'ın da ailelerinden kayıplar vermiş olması, yanımızda rahat olmasını sağlıyordu çünkü onu anlayabildiğimizi biliyordu. Birkaç kez Şafak ile konuştuklarına da şahit olmuştum. Şafak konuşmayı iyi bilen biriydi. İnsanın yarasını uzaktan bakınca görebilirdi. Bu yüzden Yağmur'un neler hissettiğini biliyordu ve elinden geleni yapmıştı onun için. Zaten şu son aylarda kardeş gibilerdi. Şafak'ın içten içe onu kız kardeşi olarak gördüğünü hissediyordum ve ikisinin böyle bir bağı olmasından mutluluk duyuyordum.

Kahveyaz'a şube açma fikrini birkaç sene ertelemiştik benim itirazım üzerine ama bu Şafak'ı durdurmadı. Dükkânın üstündeki bütün daireleri satın aldı. Pardon, Şafak'ın ifade ettiği gibi söylemeliydim. Dükkanın üstündeki bütün daireleri Milas Yatırım satın aldı. Kahveyaz'ı şube açarak değil, kat ekleyerek büyütmeyi planlamıştık. Bu yüzden apartman sahibi apartmanı satışa çıkarır çıkarmaz Şafak'ın anlaştığı mimarlar ve mühendisler ile yeni planlar çizilmişti ve artık Kahveyaz yalnızca bir dükkân değil, bir apartman oluvermişti.

Garsonlar işe aldım. Şu an Kahveyaz'da vardiyalı olarak çalışan 30 garson vardı. Infulencerlar gelmeye devam ediyor ve onlar için en üst katta bir reklam katı bile hazırlamıştık. Bu katta video ve fotoğraf çekimi için ihtiyaçları olan birçok ekipman vardı. Geldiklerinde direkt üst kata çıkıyorlar ve birkaç reklam içeriği çektikten sonra aşağıya inip keyifle kahvelerini içiyorlardı.

Ne diyeyim? İşte öyle.

Kahveyaz'ın çok büyük gelir elde ettiği dönemlerdeydik. Artık uzun bir süre refah içerisinde yaşayabileceğim kadar para kazanmıştım ve en önemlisi, insanlarda bir farkındalık yaratmıştım. Birçok Youtuber ile videolar çektik. Televizyon programlarına çıktım ve bir Ted konuşmam bile var.

Geçen sene, kendimi bir sene sonra bu noktada görebilir miydim? Kesinlikle hayır. Adımı globalde duyurmayı hiç beklemiyordum ama yanımdaki insanlar olmasaydı bunu zaten asla başaramazdım.

Yaz üçüncü sınıfa geçmişti. Geçtiğimiz ay bir satranç turnuvasında il birincisi olmuştu ve Şafak ile onunla gurur duyuyorduk. Şafak ile her gece satranç oynamadan uyumuyordu ve Şafak artık onu sahiden yenemiyordu. Kızımda bu satranç merakını o uyandırmıştı. Küçük bir satranç takımı ile çıkageleli bir sene oluyordu ve bu bir sene boyunca kızım turnuvalarda birinci olacak kadar kendini geliştirmişti. Şafak, kızıma ışık tutmuştu ve Yaz da o yolda korkusuzca yürümüştü. Kasım ayında yapılacak bölge turnuvası için hazırlanıyordu şimdi ve Şafak da en az onun kadar heyecanlıydı.

Rüzgâr emekliyordu. Hatta dün akşam neredeyse yürüyecekti de. Birkaç güne yürüyeceğine emindim. Şafak, onun vazgeçilmeziydi. Benim kucağımda ağladığı ve Şafak'ın kucağına verdiğimde sustuğu anlar çoğalmaya başlamıştı.

İlk kelimesi "baba" olmuştu. Şafak'ın kucağındayken, ikimiz de böyle bir şeyi beklemezken bir anda Şafak'a baktı ve "baba" dedi.

Şafak o an donup kalmıştı. Rüzgâr gülerek onun yüzüne dokunurken Şafak'ın gözlerinin dolduğuna şahit olmuştum. Bedeni kaskatı kesilmişti ve "Bir daha söyle." demişti Rüzgâr'ın gözlerinin içine bakarak.

Rüzgâr bir kere daha "baba" dedi ve Şafak gözyaşları eşliğinde oğluma sarıldı. Göğsüne bastırdığında ben de gözyaşlarımı silmekle meşguldüm. Oğlumu havalara kaldırdı. Dakikalarca neşeyle oynadılar.

O gece yatağımıza girdiğimizde "Bana baba demesi seni rahatsız etti mi?" diye sordu.

Ona sımsıkı sarıldım. "Hayır." derken sesim titriyordu. "Sen onun babasısın." dediğimde bana daha sıkı sarılmıştı. İnsanın bir babası olması gerekmiyordu. Oğlumun iki babasının olması beni mutlu ederdi. Hele kan bağı olmayan biriyle bir baba ilişkisi kurması, onun gelecekte duygusal olarak sağlam bir birey olmasını sağlayacağından emindim.

Ben de çocuklarımın büyüdüğünü görüyordum işte. Bir senede sanki senelerce yaşamış gibi olgunlaşmıştım. Artık parayı dert etmiyordum. Artık acaba beni buldular mı diye endişe içinde yaşamıyordum. Artık insanlar benden utanıyor mu diye düşünmüyordum. Çünkü artık ekonomik özgürlüğünü kazanmış bir anneydim. Velayet davasından sonra çıkan uzaklaştırma kararıyla Atahan ailesini bir daha hiç görmemiştim. Koca katili olduğumu, böylece insanların dul olduğum için benden utanacaklarını düşünmüyordum.

Soyadımı davadan hemen sonra değiştirdim. Artık Mercan Mayıs Köksoy'dum. Kızlık soyadıma dönmek ilk başta tuhaf hissettirse de olması gereken buydu. Geleceğimi düşünmek istiyorsam artık o aile ile hiçbir bağım kalmamalıydı. Öyle de oldu.

Gerçekleştirmediğim yalnızca tek bir hayalim kalmıştı: Üniversiteyi kazanmak.

İstanbul Üniversitesi'nde Fizik okumak için can atıyordum. Diplomamı elime aldıktan sonra hayatın benden esirgediği her şeyin intikamını almış olacaktım. Bu yüzden aylardır durmadan çalışıyordum.

Çalışma odam test kitapları ile doluydu. Matematik konusunda özel ders alıyordum. Biyoloji ve kimyada çok iyiydim. Türkçe'de süre rekorları kırıyordum.

Üniversite sınavının yarın olacağını düşünürsek tam anlamıyla hazırdım.

Stresli miydim? Hem de nasıl! Ama ne yapıyordum? Huzur bulduğum yerde, Kahveyaz'da kahvemi yudumluyordum.

Şafak, bugün ders çalışmamam konusunda beni uyarmış, dükkâna test kitabı götürmediğim konusunda emin olana kadar peşimde dolanmıştı. Birkaç saat sonra eve gidecek ve ailemle güzel bir akşam geçirdikten sonra yarınki sınav için tam anlamıyla hazır olacaktım.

☂

YAZAR

Konya sıcaklarının iyice bastırdığı bir haziran sabahıydı. Atahan köşkünde sessiz bir sabahı selamladı Şeref. Sabah namazını kılmak için abdest aldı, seccadesini serip namazını kıldı. Seccadenin üzerinden hemen kalkmadı bu sabah. Aklındaki fikirleri bir dua eşliğinde dile getirdi ve susturmayı başaramadığı düşünceleri için Allah'tan bağışlama istedi.

Kahvaltı masasına oturduklarında Makbule Hanım her zamanki gibi suskundu. Çalışanları Fatma, Şeref'in önüne bir zarf koyduğunda Makbule Hanım'ın ilgisini çekti. Şeref hiç acele etmeden çayından bir yudum aldı ve sonra zarfı açtı.

"Ne yazıyor?" diye sordu Makbule Hanım.

Şeref bıyık altından gülümsedi. "Bugün dokuz ay olmuş." dedi. Makbule Hanım ne dediğini hemen anladı. Zaten bugünlerin gelmesini beklerken ne gözyaşları dökmüştü.

"Sonunda geldi." dedi ve çayından bir yudum aldı. "Ne planlıyorsun bey?" diye sordu. Haddini aştığından korkarak sormuştu sorusunu. Şeref'in yüzüne çekinerek bakarken ondan gelecek tepkiyi sessizlik içinde bekledi.

"Dokuz ay geçti." dedi işaret parmağının eklemini masaya vurdu. "Ama kızımın ihanetinin yangını yüreğimden göçüp gitmedi." Yüzü tiksintiyle buruştu. "Zehra'nın aklını çeldi. Zehra böyle bir kız değildi. O Mercan, oğlumu da kızımı da benden alalı tam dokuz ay oluyor!" Sesi yükseldi cümlelerinin sonunda.

Makbule Hanım başını eğdi ve gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Zehra ellerinden kayıp gideli dokuz ay geçmişti. Bu koca köşk, artık tamamen sessizliğe gömüleli dokuz ay geçmişti.

"Onun nefes aldığı her gün ben zehir soludum!" dedi Makbule Hanım. Usulca ağlamaya başladığı için sesi titremişti. "Onun bugünden sonra alacak bir gıdım nefesi olmasın!" Yüreğindeki kin, dilinden sıyrılıp havaya karıştı.

"Bu dokuz ay boyunca umarım rahat nefes almıştır. Çünkü bundan sonra tek bir nefes bile almasına müsaade etmeyeceğim." Masadan kalktı Şeref. Yeleğinin uçlarından çekiştirip kıvrılan kısımları düzeltti. "Torunumun yüzünü bile göstermedi bize. Ondan akıtacağım her gözyaşı, torunumu görmediğim günlerin intikamı olacak." Makbule Hanım'a baktı. "Ben gidiyorum hanım."

Makbule Hanım ayaklandı. "Nereye?" diye sordu.

"Başladığım işi bitirmeye." dediğinde Makbule Hanım hızla onun yanına gitti.

"Ne yapacaksın bey?" diye sordu. Sesinde endişe vardı. "Aklından geçeni bilirim ama buna müsaade edemem. Bu yaştan sonra seni mapus kapılarından gözleyemem! Senin de kaybını taşımaz bu yürek! Bırak oğlanlar halletsin! Sen otur burada. Benimle onun ölüm haberini bekle ama onun kanı senin eline bulaşmasın. Yaşatma bana bu acıyı!" Ağlamaya başladığında Şeref onun kolunu tuttu.

"Eğer velayetleri o hayattayken alamıyorsak, yapılması gereken bellidir ve bunu benim yapmam gerekir. Oğlumu ve kızımı onun yüzünden kaybettim ve onun benim yüzümden öldüğünü görmezsem bundan sonra başımı yastığa huzurlu koymam mümkün değildir." Kadının kolunu sıktı. "Onun canını öyle bir alacağım ki ikimizin de içi artık hiç yanmayacak. Oğlumun kanı yerde kalmayacak!" Hırıltılı bir nefes aldı. "Sen beni merak etme. Evelallah bana hiçbir şey olmaz!"

Makbule Hanım başını eğdi. Kocasının kolunu bırakmak istemiyordu ama yüreğinde büyüyen ve korlaşan bu evlat acısının tek çaresinin bu olduğunu biliyordu. Şeref Bey, kapıdan çıkmadan önce son kez karısına döndü ve "Beni akşam yemeğine bekleme." dedi. Önce köşkten, sonra da Konya'dan ayrıldı.

☂

MAYIS

Uyuyakalmaktan korktuğum için evin dört bir köşesinde farklı farklı saatlerden alarm sesi yükseliyordu. Şafak ile o sesleri kapatmak için beş dakika boyunca mücadele vermiştik. Son giriş saatinin 10 olmasına rağmen ben altı buçukta kalkmıştım. Şafak da şikâyet etmese de alarm seslerinin sabah sabah sinirini bozduğunu anlamakta zorlanmıyordum. Çünkü beni de sinir etmişlerdi.

Ben koşa koşa duşa girerken o benim için kahvaltı hazırlamaya başladı. Ben üzerimi giyip aşağıya indiğimde heyecandan yemek yiyemez haldeydim ama Şafak çatala "Tamam bu son." diyerek defalarca peynir, yumurta batırıp bana uzatmıştı. Tabak bitene kadar sonu gelmemişti. Sakinleştirici bir bitki çayı içtikten sonra gitmek için hazırdım.

Yaz ve Rüzgâr'ı da alıp önce Kahveyaz'a gidecektik. Sonra da ben arabayla okula geçecektim. Bu yüzden ben Yaz'ı uyandırırken Şafak da Rüzgâr'ı almak için odamıza girmişti.

Evden çıktığımız anda Ömer Abi "Günaydın efendim." diyerek arka kapıları açtı.

"Günaydın Ömer Abi." deyip gülümsedim ve Yaz'ı koltuğuna oturttum. Kemerini bağladım. Şafak da Rüzgâr'ı koltuğuna oturtuyordu. Ailemiz büyüdüğü için Şafak'ın arabası artık bize yeterli gelmiyordu. Ben de ailecek bir işimiz olduğunda kullanmamız için bir minibüs satın almıştım.

Yarı minibüs yarı araba denebilirdi aslında. Arabadan bir farkı yoktu ama arkada iki arka koltuk vardı. Bu da Şafak'ın söylemlerine göre bu aracı bir minibüs yapıyordu.

"Hanım senin için okunmuş pirinç gönderdi. Al yut bunları." diyerek bana bir peçeteye sarılmış pirinç tanelerini uzattı.

Annem eskiden önemli bir sınavım olduğunda gece boyunca Kur'an okuyup dua ederdi. Okunmuş suyu yanımda götürür, pirinci de evden çıkmadan yerdim. Bir an anılar kendini hatırlatınca duygulanmadan edemedim. Gözlerim dolarken, "Allah razı olsun Şevval Hanım'dan. Lütfen teşekkürlerimi ilet Ömer Abi." deyip Şevval Hanım yerine Ömer Abi'ye sarıldım.

Şevval Hanım ile Ömer Abi'nin bizi evine akşam yemeğine davet ettiği akşam tanışmıştım. Şevval Hanım ile o akşam bol bol sohbet etmiştik ve hâlâ konuşurduk. Kahve içmeye sık sık yanıma uğrardı. Elimde okunmuş pirinçleri tutarken bu ince düşüncesi beni çok mutlu etmişti.

Şafak ile koltuklarımıza oturduktan sonra pirinçleri besmele çekerek yedim. Şafak, yol boyunca elimden tutmuştu. Yaz yolda uyumuştu ama Rüzgâr kıpır kıpırdı. Ben de aklımı dağıtmak için onunla oynamıştım. Dükkâna vardığımızda saat dokuz olmuştu bile.

Ömer Abi her zamanki yere arabayı park ettikten sonra kapımızı açtı. Şafak, uyuyan Yaz'ı, başı omzuna gelecek şekilde kucakladı. Ben de Rüzgâr'ı kucağıma aldım. Ömer Abi kepenkleri kaldırırken gülerek yüzümü inceleyen Rüzgâr ile oyun oynamaya başladım.

"Neredeymiş anne?" deyip bir elimle gözlerini kapattım. Ellerimi gözünden çektiğimde ve beni gördüğünde bebeksi bir kahkaha attı. Şafak bizi gülümseyerek izliyordu.

Sokaklar sınav telaşı sebebiyle beklenilenden daha kalabalıktı. Bütün park alanları doluydu. İnsanlar kaldırımlardan geçip gidiyordu. Arabalar yollarda dikkatle ilerliyordu. Geçtiğimiz senelerde sınava yetişirken araba kazası geçiren ailelerin haberlerini görünce içim cız ederdi. Şimdi insanların dikkatle sürmesini takdir ediyordum.

Yaz, uyanmıştı. Şafak yanağına bir günaydın öpücüğü kondurduğunda mızmızlanıp kollarını Şafak'ın boynuna sardı. "İyice uykucu oldun sen." diye eğlendi Şafak ama kızımın kollarının boynuna dolanmasında hiç itirazı yoktu.

"Uyanmak için çok erken bir saat." dedi uykulu bir tonda.

"Hayır çiçeğim. Sen dün gece yine satranç oynadığın için geç yattın. O yüzden uykun var." dediğimde başını kaldırdı.

"Anne sen benim odamda yaptığım şeyleri nasıl bilebilirsin? Kapı kapalı oluyor bir kere." dedi çocuksu bir kızgınlıkla ve merakla.

"Ben anneyim. Duvarların ardını da görürüm. Hele çocuklarımın odasını gözüm kapalı bile görürüm." dediğimde Şafak kıkırdadı.

"Annen haklı. Görebildiğine kendi gözlerimle şahit oldum." dedi. Yaz dudak büzüp oflayınca Şafak gülerek sarıldı kızıma. "Ama sen zihnini dinlendireceğin zamanları zihnini yorarak geçirmeye başladın. Bunu ben de önermiyorum." dedi bir koç gibi. Zaten kızımın bir eğitmeni varsa bu şüphesiz Şafak'tı. Turnuvalarla, yarışmalarla ve alıştırmalarıyla hep o ilgileniyordu ve kızım bazen gün ortasında bir maç için bile Şafak'ın ofisini ziyaret ediyordu. Şafak da ne işi olursa olsun erteliyor ve kızımla oynuyordu.

"Neyse." dedim. "Beni daha fazla tutmayın. Gidiyorum ben." deyip ayaklandım. Rüzgâr'ı kucağımdan indiresim gelmiyordu. Bugün onlarla daha çok vakit geçirmek isteyen yanımı bastıramıyordum. Sanırım hepsi sınav heyecanından kaynaklıydı.

Rüzgâr'ı dükkandaki beşiğine yatırdıktan sonra sandalyesinde oturan kızımın önünde diz çöktüm. "Anne bu sınava çok çalıştın. Başaracağına çok ama çok eminim." deyip minik elleriyle yüzümü avuçları arasına alınca burnumun direği sızladı. Kızım bana nasihat verecek kadar ne zaman büyümüştü böyle?

Yüzümü biraz çevirip avuç içlerinden öptüm. "Sana kurban olurum." deyip uzandım ve sarı saçlarından öptüm. "Annenle gurur duyacaksın. Bunun için çabaladığıma şahit oldun ve umutlarımızı boşa çıkarmayacağım." Sesim titremişti konuşurken.

"Ben seninle çok gurur duyuyorum zaten." dedi kızım. Kollarını boynuma doladı. "Sen dünyanın en iyi annesisin. Seni çok seviyorum ben. İyi ki benim annemsin." Kızımla uzun zamandır böyle konuşmalar yapmadığımızı fark ettiğim için yüreğim burkuldu ve bu gece onunla uyuyacağımı aklıma not ettim.

Eskiden birbirimizi sürekli sevdiğimizi söyler, iyi hissederdik. Ne olduysa bu aralar çok sık yapmadığımızı fark ettim ve bunu telafi etmek için elimden geleni yapacaktım. Kızım sevildiğini bilmeyi hak ediyordu.

"Benim için dua et, miniğim." dedim ve saçlarından, yanaklarından öptüm.

Doğrulduğumda yüreğimde çocuklarımın sevgisinin ağırlığını taşıyordum. Sevdiğim adam tam karşımda bana bakarken onun da sevgisi göğsümden taşıyordu. Yüreğimde bir ağırlık hissettim.

"Seninle gelmek için son kez ısrar edeceğim." dedi ve kollarını belime doladı.

"Olmaz hayatım." dedim. Yanaklarından öptüm. "Sen ben gelene kadar çocuklarla ilgileneceksin. Bu konuda anlaştık, değil mi?" dedim ve tekrar öptüm.

Şafak okula gelmek ve beni beklemek konusunda çok ısrar etti ama ben istemedim. Dışarıda beni bekleyen birinin düşüncesiyle sınava odaklanamayacağımı düşünüyordum. Küçükken de sınavlara hep tek giderdim. İnsanların beklenti içerisinde beni beklemesi, başarısızlığa uğrarsam beni çok üzeceği için bu kararı almıştım ve sonuna kadar arkasındaydım.

"Başaracaksın. Tek bir şüphem bile yok. Birkaç ay sonra üniversiteye kayıt yaptırmaya el ele gideceğiz. O gün seni yalnız bırakmayacağım ve bugünün acısını çıkaracağız. Anlaştık mı?" dedi ve dudaklarıma hızlı bir öpücük bıraktı.

"Anlaştık." dedim gülümseyerek. "Ben gelene kadar çocuklarımız sana emanet."

Şafak, her ne kadar çocuklarıma bir baba gibi davransa da onları bir baba gibi sahiplenme konusunda benden çekiniyordu. Çocuklarımla kendi çocuklarıymış gibi bir senedir ilgileniyordu ve artık böyle çekinceleri olsun istemiyordum. Ona çocuklarımı emanet edecek kadar güvendiğimi bilsin istedim. Onları kendi çocukları gibi gördüğü için ona gözlerimle minnetimi sundum.

Bu işte beraberdik ve biz bir aileydik. Bu yüzden çocuklarımı ona gözüm kapalı emanet ederdim.

Söylediklerim onu afallattı ama zaten bunu istiyordum. Bir şey söylemesine izin vermeden dükkândan çıktım. Söylediklerim üzerine ben gelene kadar düşünmesi için ona alan tanıdım.

Ömer Abi, kapının önündeki masada oturuyordu ve gelen gazeteleri kontrol etmeye başlamıştı. Onunla vedalaştıktan sonra arabaya bindim. Kendim hakkında söylemediğim bir şey daha var! Araba kullanmayı öğrendim ve ehliyet aldım. Şafak uzun uğraşlar sonucunda şu yaşına kadar sürücü koltuğuna bile oturmayan bana araba sürmeyi büyük bir sabırla öğretmişti.

Okula gitmem birkaç dakikamı almıştı. Aracı güzel bir noktaya park ettikten sonra okulun bahçesine girdim. Giriş belgemi elimde sımsıkı tuttum beklerken. İçimden bildiğim bütün duaları ettim. Sınava girmek için heyecanla bekleyen onlarca liselisinin arasında sanki çocuğunu getirmiş bir veli gibi duruyordum.

Oysa yalnızca çalınan hayatımı geri kazanmaya çalışıyordum. Çok geç kalmış olsam da hâlâ çok geç değildi.

İçeriye öğrenciler alınmaya başlandığında ben de girdim. Sınıfımı buldum ve gerginlikle bekledim. Optiği doldurdum, sınav kitapçığı önüme konulduğunda kapağını açamayacak kadar elim titriyordu.

Birkaç saniye üzerimdeki gerginliği atmak için derin nefesler alıp verdim. Sınav başladıktan sonraki hiçbir şeyi hatırlamıyordum. Sınavın bittiği anons edilene kadar tamamen kendimden geçmiştim ve beklediğimden iyi geçmişti sınavım. Asıl önemli olan yarınki sınavdı ama ilk sınavımın iyi geçmesi beni çok rahatlatmıştı.

Okul binasından ayrılırken yüzümde tarifsiz bir mutluluk vardı. Uzun zaman sonra lise zamanlarıma geri dönmüş gibi hissediyordum ve içim kıpır kıpırdı. Sanki tekrar genç bir kız olmuştum.

Arabaya bindim ve yolum kısa olsa bile eğlenceli bir şarkı açtım. Şarkıyı söyleyerek eşlik ettim ve birkaç dakika sonra dükkâna geldim. Sabahki yerimde şu an Yağmur'un aracı olduğu için dükkânın hemen karşısındaki boş alana arabamı park ettim. Şafak geldiğimi fark ettiği için dükkândan dışarı çıkmıştı. Arabadan inip ona sarılmak için can atıyordum.

Arabadan çıktım. Kilitledim. Elimde ÖSYM kalemlerim, suyum ve araba anahtarım varken koşarak karşıya geçmeye başladım. Şafak bana doğru bir adım atmış, gülerek ona gelmemi bekliyordu.

Tam da o anda geldiğim taraftan gelen siyah bir arabayı fark ettim. Araba hızını azaltmadı. Arabanın bana doğru geldiğini çok geç fark ettim. Belimin sol tarafında korkunç bir acı nüksederken bedenim çarpmanın etkisiyle savruldu ve havada savrulup birkaç metre öteye sürüklendim. Yerde sürüklenirken yüzümü asfalt zemin çizdi ve gözlerimin içine küçük çakıl taşlarının girdiğini hissettim.

Şafak'ın "Mayıs!" diye feryat edişini duyuyordum ama kulaklarımda korkunç bir çınlama başlamıştı. Gözlerim karardı. Aydınlık mavi gökyüzünü görmem gerekirken görebildiğim tek şey siyah beneklerdi. Kemiklerimin her biri bedenimden ayrılıyormuş gibi acımaya başladığında inilti çıkaracak kadar bile hayatta olmadığımdan emindim.

Bana çarpan kişiyi görmüştüm. Bana çarpmadan bir saniye önce göz göze gelmiştik. Şeref Atahan ile göz göze gelmiştim. Gözündeki öfkeyi, kini ve intikam hırsını onunla göz göze geldiğim tek bir saniye içerisinde görmüştüm. Beni öldürmek için geri gelmişti ve sanırım başarıyordu da.

Ve beni öldürmek için, oğlunun ölümü gibi bir trafik kazası planlamıştı.

Bir anda kustum. Bedenimin kontrolünü tamamen kaybetmiştim ve her şey birkaç saniye içerisinde gerçekleşmişti.

"Mayıs!" Şafak'ın acı dolu sesini duyduğumda gözlerimde yaşlar birikti. İnsanların etrafımda toplandığını üzerime düşen gölgelerden fark ettim ama dünyam kararmak üzereydi. Kulaklarımda korkunç bir çını vardı ve bedenim yanıyordu. Tenim soyulmuş gibi yanıyordu.

"Oydu." diye fısıldadım.

"Ambulans!" diye bağırdı Şafak. "Ambulansı arayın!"

Gözlerimi aralamayı başardım. Onu biraz olsun daha iyi görebiliyordum ama her şey çok karmaşıktı. Beynimde bir şeylerin ters gittiğini anlayabiliyordum.

Kendi sonuma gelmişim gibi hissediyordum.

Yağmur'un adımı feryat ederek yanımıza geldiğini işittim ama Şafak öfkeyle bağırdı. "Dokunma!" Yağmur irkildi. "Sakın dokunma!" Daha yüksek sesle bağırdı. Gözlerinde yaşlar birikmişti. Elleri titriyordu. "Kimse dokunmasın! İncitmesin!"

Herkes bir adım geri giderken vücudumu kullanabildiğim son anları boşa harcamak istemediğim için, "Şeref Atahan." diye fısıldadım. Beni duyabilmek için eğildi ama bana asla dokunmuyordu. "Gördüm."

"Onu öldüreceğim!" dedi. Onun nasıl bir duygu içerisinde olduğunu anlayamayacak kadar ölümle yüz yüzeydim.

"Velayet için yaptı." diye fısıldadım. "Ben ölürsem, çocuklarımı alabilecek tek kişi onlar." Ağlamak istiyordum ama nasıl yapacağımı bilmiyordum. Sadece korkunç bir acı. Benden geriye sadece korkunç bir acı kalmıştı.

"Ölmeyeceksin." diye diretti Şafak. Bana iyice yaklaştı. "Hastaneye yetiştireceğiz seni. Ölmeyeceksin bir tanem. Öyle bir şeyi aklından geçireyim deme." Gözleri yaşlarla ıslanmıştı ve usul usul akıyordu. Ağladığında yanakları kızaran biriydi ve şimdi bu görüntüyü bir daha göremeyeceğimi hissettiğim için korkunç bir acı yüreğime saplandı.

Boğuk da olsa adımı haykıran Yaz'ın "Anne!" diye feryat ettiğini duyduğumda bu olanlara şahit olduğunu anladım ve kalbim daha çok acımaya başladı. Ben ölsem ne yapardı? Ben çocuklarım olmadan ne yapardım?

"Şafak." diye fısıldayıp elini tutmak istedim ama hemen, "Kıpırdama!" diyerek engelledi beni. "Kendine zarar veriyorsun. Ambulans gelene kadar kıpırdama. Yalvarırım kıpırdama!" derken sesi titriyordu.

"Bize inanmazlar." diye fısıldadım. Elini tutmayı çok istiyordum. İçimden bir ses bunu son kez yapabileceğimi söylüyordu ama onun benim yaşayacağıma dair umutlarını yıkmak istemedim.

"Kimse bizden çocuklarımızı alamaz." dedi. Gözlerinden yaşlar akıyordu ve Yağmur'un da hıçkırıklarını duyuyordum.

"Bize inanmazlar." dedim tekrardan. "Kayıt al." diye eklediğimde ne dediğimi anlamamış gibi yüzüme baktı ama bilincimin son kırıntılarını elimde tutuyordum. Hızlı olmamız lazımdı. Azrail'den beni yanında götürmemesi için bir dakika daha isteyecek kadar çaresizdim.

Ben ölürsem çocuklarımı kayınbabama verirlerdi. Alırdı, yapardı. Onlar her şeyi yapardı!

Her yerim sızlıyordu ve acı korkunç bir hâl aldı. "Ambulans nerede?" diye bağırıyordu Yağmur. "Allah kahretsin neredeler?" Sanırım zemine vurmuştu çünkü boğuk bir ses zaten çınlayan kulaklarımın içinde yankılandı ve baş ağrım arttı.

"Ses kaydımı al." dedim Şafak'a. Sesim artık varla yok arasındaydı.

"Senin ölümünü planlamayacağım." diye reddetti Şafak. Başını acı çekerek iki yana salladı. "Benden bunu isteme." Sanki benimle ölüyor gibiydi. Teni solmuştu. Elleri titriyordu ve bedeni yanımda küçücük kalmıştı.

"Yalvarırım." diye fısıldadım. Sesim artık yok gibiydi. "Beni seviyorsan o ses kaydını alırsın."

Ölmek üzereydim ama bu umurumda değildi. O an düşündüğüm tek şey, feryatlarını duyduğum kızımın ve içeride her şeyden habersizce oyunlar oynayan oğlumun geleceğini kurtarmaktı.

Şafak'ın elleri titriyordu. Eli telefonuna gitti. Ses kaydını açtı ve telefonu dudaklarıma doğru tuttu.

"Ben Mercan Mayıs Köksoy." diye başladım sözlerime. "Öldüğümde çocuklarımın velayetlerini Şafak Milas'tan başkasına verilmesini kesinlikle reddediyorum. Şeref Atahan, beni öldürmeye çalışmıştır ve çocuklarımı ona verilmemesi için adalete sığınıyorum." dedim.

Gözlerimden yaşlar akıyormuş meğerse. Oysa hissetmiyordum.

Her bir kemiğim sızlıyordu. Ayak bileğimden saç uçlarıma kadar bir acı dalgası yayılıyordu ve her saniye şiddetleniyordu.

"İşte bu kadar." diye fısıldadım. Gülüyordum sanırım çünkü Şafak yüzüme baktığında yüzünde acının kırışıklıkları oluştu. "Çocuklarımız sana emanet." diye fısıldadım. Gözlerim kaydı. Boğazımda kan tadı hissettim ve öksürdüm. Korkunç bir acı yayıldı ve ölümün ensemde olduğunu hissettim.

"Ben gelsem de, gelmesem de."

Birkaç saat önce söylediğim sözün şimdi bu kadar değişmesi ve genzimde acı bir tat bırakması yalnızca kaderin benden aldığı acımasız intikamıydı. Bir ailem olmasını hiçbir zaman istememişti ve ben tekrar bir aile kurma hayaliyle yaşarken, bana yalnızca gülmüştü. İşte şimdi hayal ettiklerimin nasıl bir enkaza döndüğünü gördüğüm ve kaderimin kazandığı noktadaydım.

Şafak, gözlerimin kapanmak üzere olduğunun farkındaydı. Bu yüzden bağırıyor, adımı haykırıyor ve onunla kalmam için yalvarıyordu. Ama sanki o ses kaydını alana kadar bir yaşama hakkı sunulmuştu bana. Ses kaydı bittikten sonra her şey daha da kötü bir hâl aldı ve ben bunun önüne geçebileceğime inanmıyordum.

Ölümün soğukluğunu hissediyordum.

"Mayıs, gidemezsin." Şafak'ın titreyen sesini duydum. Ona son kez bakabilmek için titreyen göz kapaklarımı tüm gücümle araladım ve onun güzel yüzüne baktım. "Gitme bir tanem." Dudakları titriyordu. Bilincimi tekrar kaybetmek üzereyken elini bana doğru kaldırdığında bana dokunmak için kendisiyle savaş verdiğini gördüm.

Bana son kez dokunmasını çok isterdim. Son kez hayatta olmanın hissini tatmak isterdim.

Dokunmaya kıyamadığı ilk an değildi ama dokunmaya korktuğu ilk andı.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları