Berk Baysal - Bilmezsin

Nefret ettim senli cümlelerden

Yorgun gecelerden

Seninle gelenden

Olmaz bıktım ben

Yalnız kalmak çok zor bilmezsin sen

Ah öldüm ben

☂

MAYIS

Sabah uyandığımda gözlerim ilk Yaz'ı aradı. Yanımda yattığını görünce rahatladım, üzerindeki yorganı biraz daha boynuna doğru çektim. Hava hâlâ aydınlanmamıştı. Alışkın olduğum için her zamanki gibi erken kalkmıştım. Ne kadar yorucu bir gece geçirmiş olsam da Kahveyaz'a gitmeliydim. Bu yüzden yataktan kalktım. Elimi yüzümü yıkamak için odadaki banyoya girdim.

Aynadaki yansımam beni şaşırtmadı. Ne kadar yorgun olduğum, hamileliğimin de getirdiği şişkinliklerle belli ediyordu kendisini. Perçemlerimi düzeltip elimi yüzümü yıkadım. Yine de pek toparlanmış gözükmüyordum. Evden çıkmadan önce bir şeyler atıştırsam iyi olacaktı.

Odadan sessizce çıktım. Merdivenlerden inerken dikkatli davrandım. Duvardaki her lamba yanıyordu, bu yüzden dışarıdaki karanlığa rağmen yolum aydınlıktı. Merdivenleri indikten sonra sola döndüm. Dün Şafak merdivenlerden indikten sonra buraya yönelmiş ve bana bir bardak su getirmişti. Mutfağın burası olduğunu tahmin ediyordum ki yanılmadım.

İnce uzun holü geçtiğimde sürgülü bir kapı gördüm. Kapı açıktı ve davlumbazın ışığı hole kadar geliyordu. Bir elimi belime koyup mutfağa doğru ilerledim. Mutfakta kimsenin olmayacağını düşünerek adım atmıştım ki ada tezgâhın orada bilgisayarın başında bir şeyler inceleyen Şafak'ı görünce korkuyla sıçradım. Boştaki elimi duvara koyup korkudan yere düşmeme engel oldum.

Benim sendelediğimi gören Şafak da hızla ayağa kalkmıştı ki ben tutununca rahatladı.

"Neden ayaktasın sen bu saatte?" diye sordu. Kaşlarını çattı. Yorgun görünüyordu. Uyumamış mıydı?

"Sen neden ayaktasın bu saatte?" diye sordum ben de.

"Önce ben sordum." Duvardaki elimi tutarak bana destek oldu. Pencerenin yanındaki mutfak masasına yönlendirdi ve çektiği sandalyeye oturdum.

"Tamam sonra da ben sordum. Seni beni mi var şimdi bu sorunun?" dediğimde gülümsedi.

"Sabah sabah pek mızmızsın." dedi eğlenir bir tonda.

"Huyum kurusun." Ada tezgahının üzerindeki kahvesini aldı. Tezgâhın üzerinde bilgisayarı ve tableti duruyordu. Uyumayıp çalışmıştı sanırım. "Uyumadın mı?" diye sordum.

"Tutmadı uyku." Sandalyeye oturdu. "Sen neden ayaktasın? Rahat edemedin mi?"

"Yok, uyudum ama işe gideceğim."

"Bir gün kapalı olsa bir şey olmaz. Bugün dinlenmen lazım senin." Hafif kızar tonda söylemişti.

"Kahveyaz her gün açık olur." Kaşlarını hafifçe çattı. "Kahveyaz'ı açmadığım gün, savaşmaktan vazgeçtiğim, kaybettiğim gündür." Sandalyeme yaslandım. "Yedi ay boyunca ne olursa olsun her gün açtım. Bugün de açacağım. Açmak zorundayım."

Beni sabırla dinledi. Söylediklerime hak verdiğini anladım. Kahveyaz öylesine bir kahve dükkânı değildi. Ben kendi biriktirdiğim paralarımla kiralamıştım bu dükkânı. Eşyalarını kendim almış, masadaki çiçeklere kadar her şeyi kendim yerleştirmiştim. Her gün o kepenkleri kaldırır, kahvemi demler, poğaçalarımı ve sandviçlerimi yaparım çünkü ben buyum. Ben seneler boyunca yeterince evde oturdum. Yeterince kendimden ödün verip kocamdan bir ekmek için para bekledim. Kocan o senin diyenler oldu. Senin evinin direği, sizin için kazanıyor, elbette ondan para isteyeceksin. Çekinme kocandan diyenler oldu ama bir süre sonra kendimi aciz hissetmemden öteye gitmedi bu istekler.

Ben kocamdan çekinmedim. Ben, on yedi yaşında hayalleri olan, kendi ayakları üzerinde durup akademik başarılar isteyen Mercan'ı Yusuf ile evlendikten sonra mezara gömdüğüm için çekindim. Her para istediğimde Mercan belirdi içimde. "Hayallerimize ne oldu?" diye sordu bana. "Kendi ayaklarımızın üzerinde duracaktık hani, şimdi niye dizlerin yara bere içinde?" diye sordu. Verecek bir cevap bulamadığımda kocamdan para istemeye çekinir oldum.

Şimdi Allah'a şükür çocuklarıma bakacak kadar kazanıyorum. Ne bir borcum var ne de cüzdanım boş. Ben Mayıs olduğum için mutluyum. Mercan'ın mezarına çiçekler eken Mayıs için çok mutluyum. O yüzden ne yaşarsam yaşayayım, yeni bir gün başladığında ben Kahveyaz'ı açacağım.

"Kendine hayran bırakıyorsun." Şafak'ın mırıldanışını duyduğumda başımı ona çevirdim. Gözlerini hafifçe kısmış, yüzümü puslu bir ifadeyle inceliyordu.

Verecek bir cevabım yoktu. Beni kurtaran da Yağmur oldu. Mutfağa girdiği anda bizi görünce afalladı, adım atmayı kesti. Bir dakika önce uyandığını saçlarının dağınıklığı belli ediyordu. Gözünü sağ eliyle ovuştururken bana canavar görmüş gibi baktı, sonra Şafak'a döndü. "Bu kadının aklıyla bir zoru mu var? Neden uyanık?" diye sordu. Şafak ile güldük.

"Kendisine sor." deyip kaşlarıyla beni işaret etti.

Yağmur bana döndü. "Aklınla bir zorun mu var? Neden uyanıksın ha güzel arkadaşım?"

"Patronum ben. Dükkân beni bekler." dedim. Yağmur tekrar Şafak'a döndü.

"Hakikaten kafayı yemiş bu kadın." Bana doğru adımladı. Az önceki alaycı ifadesi dağılmış, ciddi bir yüz ifadesine bürünmüştü. "Ben açarım bugün. Sen de git bir saat daha uyu. Hem Yaz da günlerdir oradan oraya sürükleniyor. Bugün evde kahvaltısını yapsın, okula da buradan gitsin."

"Yok Yağmur. Ben dükkânı açacağım dediysem açacağım. İtiraz etmeyin bana. Yaz da alışkın. Ne zaman şikâyet ettiğini gördün dükkânda kahvaltı yapmaktan? O, dükkânı benden daha çok seviyor belki de. Orası onun evi ve benim kızım her gün kahvaltısını evinde yapıyor zaten."

Kim ne derse desin ben o kepengi kaldıracağım, o kahveyi demleyeceğim ve o poğaçaları yapacağım.

Öyle de oldu. Ben inat edince ikisi de bir şey demedi. Beni ayakta tutacak bir şeyler atıştırdıktan sonra odaya geri döndüm ve hızlı bir duş aldım. Üzerimdeki yorgunluğu tamamen attım. Dün Şafak'ın evden aldığı çantadan kıyafetlerimi çıkarttım ve temiz kıyafetlerimi giydim.

Yaz'ı uyandırmamamı söylemişti Şafak. Bu yüzden ben hazırlandıktan sonra Şafak'ı odaya çağırdım ve yatağında mışıl mışıl uyuyan kızımı sakince kucağına aldı. Arabaya kadar taşıyıp koltuğuna bağladı. Yağmur arkaya oturdu, ben ve Şafak öndeydik. Arabayı Şafak kullandı ve sessiz geçen bir yolculuğun ardından dükkânın önünde arabayı durdurdu. Şafak, Yaz'ı kucağına aldı, dinlenme odasına yatırdıktan sonra yanıma geldi. Yağmur, masaları silmeye başlamıştı. Şafak yanıma gelince dikkatimi ona verdim.

"Fatih kapıda. Bugün öğlen olmadan avukatımla beraber geleceğim. Dükkândan ayrılma ve bir şey olursa mutlaka beni ara." Ciddiyetle söylediklerini aynı ciddiyetle dinledim.

"Avukata anlatmadan önce sana anlatmak istiyorum." dediğimde kaşlarını çattı. "Bu insanların kim olduğunu bizzat benden ve yalnızken duymanı istiyorum. Avukattan erken gelme şansın var mı?"

Gerildiğini hissettim. Ne ile karşı karşıya olduğumu en başından beridir merak ediyordu ama benden bunları dinlemek için hazırlıklı değildi belki de.

"Evde yapacaklarım var. Onları halledip geleceğim." deyip dükkândan ayrıldı. O ayrıldıktan sonra ben de işime döndüm. Müşteriler gelmeden kahveyi demleyip poğaçaları da fırından çıkarmıştım. Saat yediyi geçmişken Yaz uykusundan uyanmıştı. Ona yumurta haşlayıp, ekmek kızartıp bir de sıcak poğaçadan koymuştum. Yağmur ablasının sıktığı portakal suyunu da içtikten sonra okula gitmek için çantasını odadan aldı. Ben önlüğümü çıkartıp onun elini tutacakken Yağmur'un bakışlarını hissedip ona döndüm.

Yolda onlardan birini göreceğimden korktuğu için endişeleniyordu. Onu anlıyordum ama işlek bir caddedeydik. Okul da yine aynı şekilde işlek bir caddedeydi. Bana bir şey yapamazlardı bu kalabalığın içerisinde. Ki onlardan da korkmuyordum. Onlar anca akşam olunca, etrafta kimse yokken karşıma çıkacak cesareti gösteriyorlardı. Karşıma çıkacaklarını da düşünmüyordum zaten. Kayınbabamın söyledikleri çok açıktı. Rüzgâr doğana kadar bana zarar vermeyecekti. Onun işi gözümü korkutmaktı. Dükkanıma kahve içmek için gelmek, evimi yerle bir etmek, bana verdiği yüzeysel zararlardı.

Yağmur'un korktuğu gibi bir şey olmadı. Yaz'ı okulu bıraktıktan sonra dükkâna geri döndüm. Müşteriler artmıştı ve Yağmur hepsiyle kendisi ilgileniyordu. Tezgâhın diğer tarafına geçip mavi önlüğümü giydim ve ona yardım etmeye başladım. O kurabiyelerini tekrar yapmak için mutfağa girmişken ben kasayla ilgilendim.

Zamanın nasıl geçtiğini anlayamamıştım. Müşterilerle sohbet etmek, dün gecenin bendeki kalıntılarını silmişti. Gülşah Hanım, Ahmet Amca ve Çiçek Hanım bugün erken gelmişlerdi ve her zamanki masalarına oturmuşlardı. Ahmet Amca gazetesini okurken Gülşah ve Çiçek Hanım da koyu bir sohbete başlamışlardı. Arada yanlarına gidip istedikleri bir şey olup olmadığını sorduğumda da her defasında Rüzgâr'ı sevip bir şey istemediklerini dile getirmişlerdi. Bir de sürekli ayaktaymışım. Gülşah Hanım beyaz kaşlarını çatıp bana kızmıştı. Ben de onlara arkada sürekli dinlendiğimi, çok bir işimin olmadığını anlatmış, bir nebze de olsa onları rahatlatmıştım.

Saat öğlen olmamıştı ki kapının zili çaldı. Dükkân sakinleştiği için ben de sandalyemde oturmuş, gazetedeki bulmacayı çözüyordum. Başımı kaldırıp gelen kişiye baktığımda Şafak'ı karşımda görmek yüzümde bir tebessüm açtırdı.

Siyah takım elbisesini giymişti. Beyaz gömleğinde bir kırışıklık bile yok, yakaları dik, kravatı da sağlam bağlanmıştı. Ayakkabısının tok sesi, beyaz mermer zeminde yankılanırken yanıma geldi. Göz kırpıp, "Her şey yolunda mı?" diye sordu.

"Hoş geldin," deyip gülümsedim. "Yolunda her şey." Ayağa kalktım. "Kahve ister misin? Yeni demlendi."

Gülümsedi. Gülünce gözleri hafifçe kısılıyordu. Kahve gözlerine kirpiklerinden düşen gölgeler onu sevimli gösteriyordu. İri vücudunun aksine benimle konuşurken yüzündeki samimi ifade yüzünden onun sert bir mizacı olmasını kabullenemiyordum ama biraz öyleydi.

"Olur." diyerek beni onayladı. "Sen geç dinlenme odasına. Orada konuşalım." dediğimde beni başıyla onayladı. Tezgâhın diğer tarafına geçip sarı kapıyı açtı ve dinlenme odasına girdi.

Odada muhasebe işlerini halletmek için kullandığım büyük yuvarlak masa ve etrafında altı koltuk vardı. Masanın arkasında Yaz'ın, Yağmur'un ve benim okumak için bıraktığımız kitaplarımız vardı. Bu kitapları bir kısmı da dışarıdaki raflarda duruyordu. O kitapları okuyan, saatlerce masada oturup okuduğu kitabı bitirmeden kalkmayan müşterilerim olmuştu.

Elimdeki kahveyi Şafak'a uzattım. Ahşap sehpayı ayağımıza kadar getirdi ve kahveyi de üzerine koydu. Biraz önceki neşesinin aksine şimdi vücudunun gergin olduğunu hissetmiştim. Omuzları gerginlikte genişlemiş, dişlerini sıktığı için çene hatları daha da belirginleşmişti.

"Lafı uzatmadan anlatacağım." dediğimde gözlerini bana çevirdi. Ben koltuğa yaslandım, o bana doğru döndü. Bir şey demediği için başlamam gerektiğini hissettim. "Konyalıyım ben. Yusuf da öyle." Yutkundu. "Lisede sınıf arkadaşıydık ve onuncu sınıfta sevgili olmuştuk. Ben ailemden gizledim, o da aynı şekilde. İki sene boyunca yalnızca arkadaşlarımızın bildiği bir ilişki yaşadık. Şeref Bey, Yusuf'un babası, Konya'nın sayılı zenginlerindendi. Benim de memur bir babam, ev hanımı bir annem vardı. Şeref Bey, Yusuf'un çalışmasını istiyordu. Üniversite okutmayacaktı ve mezun olur olmaz Yusuf'a bir gelin adayı arayışına girdiğini öğrenmiştik. Yusuf beni çok seviyordu." Şafak'ın yüzüne baktım. İfadesi hiç değişmedi. "Başka biriyle evlenmek istemiyordu. Biri ile evlenecekse o ben olacaktım ve öyle de oldu." Yutkundum ve derin bir nefes aldım.

"Ben okumak istiyordum ama. Kendimi kurtarmak için okumam, kendi paramı kendim kazanmam gerekiyordu. Yusuf'a bunu söyledim. Evlenelim, okursun sen de dedi. Ona inandım ve on sekizimizi geçtiğimizde evlendik." Ellerimle perçemlerimi geriye doğru attım.

"Evlenince ailesi ile çok iç içe oldum. Şeref Bey, geleneklerine çok bağlıydı. Bir kadını ev hanımı kimliğinden başka hiçbir kalıba sokmuyordu. Bense özgür bir kadın olarak büyütüldüm. Babam, başım hiç eğilmesin diye ömrünü feda edecek kadar yürekli biriydi. Annem de konu komşunun benim hakkımda söylediği hiçbir sözü havada bırakmadı. Beni korumak için arkadaş, akraba tanımadı. Ben böyle bir aileden gelmiştim, anlıyor musun?" Beni ilgiyle dinlemeye devam ediyordu. Konuşma yemini etmişti sanki.

"Konduramadım. Benim her hareketim battı onlara. Okumak istiyorum dedim, duymamış olalım dediler. Ben yemek yapmayı bilmiyorum dedim, suratlarını ekşittiler. Yusuf işteyken kaynanam annemden emdiğim her sütü burnumdan getirdi. Yusuf için sustum. Annesidir dedim. Büyüğümdür, değişen dünyayı anlayamıyordur dedim ve sustum. Yusuf ile evliliğimiz çok güzeldi. Bir seneye kalmadan babasının işlerini eline alacak düzeye geldi. Çok para kazandı, büyük insanlar olduğumuzu düşündük o çocuk aklımızla."

Ben kaşlarımı çatarak konuşurken Şafak'ın bakışları değişti.

"Yusuf çocuk istedi. Elimize para geçince yaparız sandık. Babasının aklını yıkadığını biliyordum ama hayır demedim." Kızıyorum kendime. Anlaşılıyor mu sesimden? "Okuyacağımı söyledim, çocukla da okursun dedi. İnandım. On dokuzumda hamile kalıp yirmi yaşında Yaz'ı kucağıma aldım." Gözlerim dolduğu için bakışlarımı kaçırdım.

"Her şey sarpa sardı." Sesim titredi. "Anne olmak tahmin ettiğim kadar kolay değilmiş. Bütün hayatımı ona adamam gerekiyormuş, bedenimin de ruhumun da onun olması gerekiyormuş. Uyuduğum uyku bile kızım içinmiş. Yediğim yemekte, içtiğim suda Yaz'ın hakkı varmış."

Şafak'ın ellerini birbirine kenetlediğini fark ettim. İkimiz de aynı anda derin bir nefes aldık.

"Okumak ne? Elime yemek tarifi kitapları dışında kitap bile almadım." Çok kızıyorum kendime, o yaşımın cahilliğine çok kızıyorum. "Evim çok güzeldi. Bütün Konya ayaklarımın altındaydı. Sıcak suyum, yakacak odunum vardı. Dolabım doluydu. Bir gece bile aç yatmadım. Bir kere bile kızım aç uyumadı. Bir dediği iki olmadı. Ama ben," Gözümden bir damla yaş düştü. "Ben kendimi kaybettim."

Şafak'ın yüzünün gerildiğini gördüm.

"Yusuf beni çok seviyor, bebek gibi bakıyordu ama o, dışarı çıkıp insan yüzü görebiliyordu. Bense uyanıyor, evi temizliyor, Yaz ile ilgileniyordum, yemek yapıyordum ve bir bakıyordum akşam olmuş, Yusuf eve gelmiş." Gözümden akan yaşları sildim. "Her günüm böyle geçiyordu. Allah'ın her günü böyle geçiyordu."

"Giydiğim kıyafetleri bile ya kaynanam alıp getiriyordu ya da Yusuf. Edep, derdi kaşlarını çatarak hep. Edep kızım, önce edep, illa edep. Kaynanam bana getirdiği her kıyafeti bana verirken bunu söylerdi. Yirmi iki yaşımda karalar bağlamış gibi giyinirdim. Boğulduğumu hissederdim o kıyafetlerin içinde. Göğsüm sıkışırdı ama ağzımı açıp itiraz edemezdim." Sinirden güldüm. "Yakamın açıklığına, bileklerimin görünüp görünmediğine bakarlardı sürekli. Hatırladıkça delirecek gibi oluyorum!" Sesim yükselmişti. Titrek nefesler alıp verdim.

"Çarşıya çıkıyorduk bazen. Kaynanam koluma giriyor, torununu bütün ahaliye sunar gibi esnafa yukarıdan bakışlar atıp bütün hanı geziyordu. Terzide çalışan, kafede garsonluk yapan, dükkân temizlemeye gelen kadınlar bana suratlarını ekşiterek bakardı. Koca parası yiyen, kocasının kucağına bebeği verip onu kendine bağlayan basit bir kadından fazlası değildim onlar için."

Şafak ayaklandı. Eliyle yüzünü sıvazladı. O aniden ayağa kalkınca konuşmayı bıraktım. Anlattıklarım ona bir şekilde ağır gelmişti işte. Anlatırken yaşanıp geçti diye düşünüyordum ama o günlerde kendimi nasıl kaybettiğimi tekrar ve tekrar fark etmek beni de Şafak kadar öfkelendiriyordu.

Şafak, bir sandalyeyi sürükleyip tam karşıma koydu ve oturdu. Dirseklerini diz kapaklarına koydu ve gözlerini bana dikti. "Devam et." dedi.

"Haklılardı. Yusuf'un parasını yiyordum. O ne derse yapıyordum çünkü kendimi ona karşı borçlu hissetmeye başlamıştım artık. Kişisel ihtiyaçlarımı bile o karşılıyordu ve ben kendime bir şeyler almak için ondan para istemek zorunda kalıyordum. Kocam o benim, senin benim yoktu aramızda ama beni anlıyorsun değil mi? Ne demek istediğimi anlıyorsun. Ailesi, neyim var neyim yoksa her şeyi aldılar benden. Tamamen Yusuf'a muhtaç olayım diye varımı yoğumu aldılar. Ben kendimi kimseye anlatamadım. Sen beni anlıyor musun?"

Şafak, kucağımdaki ellerimi tuttu. "Anlıyorum, Mayıs." Ses tonu içimi titretti. Ellerimi tuttuğunda avuçlarından yayılan sıcaklık ruhuma kadar sızdı.

"Yaz büyüdü. Yürümeye, konuşmaya başladı. Kendi ihtiyaçlarını giderecek kadar büyüdü. Yusuf çok güzel bir babaydı. Kızının üzerine titrerdi. Ağladığını görsün, bütün dünyayı yakardı. Ailesinin bile bir şey demesine müsaade etmezdi. Kızımızı çok; benden, kendinden bile çok severdi. Bin kere şükürler olsun. Kızım, onun varlığında onun yokluğunu çekmedi. Benim için durum farklıydı. Ben suskunlaştım. Kendimi tamamen kaybettim. Ne gülüyordum artık ne de bir şey yapacak hevesim vardı. Tek bildiğim ev işlerini yapmak, çocuğuma bakmak, kocamı mutlu etmekti. Yusuf bendeki değişimi fark etti. Evlendiğim günkü gibi hayat dolu değildim artık. Ne zaman Yaz uyumaya gidiyor, o zaman ben de tüm maskelerimi çıkartıyordum. Yorgunluğum, küskünlüğüm her halimden okunuyordu. Bunalımdaydım, çok sonradan anladım. Sahiden çok ciddi bir bunalımdaydım."

"Yusuf sineye çekti. Yüzümü güldürmek için her şeyi yapmaya başladı ama içimde bir şeyler kopmuştu benim. Gülmek gelmiyordu içimden. Yusuf'u çok seviyordum ama o eve gelince, onunla salonda oturduğumuzda bütün enerjim bedenimden çekiliyordu."

"Onu suçluyormuşsun içten içe." dedi Şafak. "O hale gelmenin yükünü Yusuf'a yüklemişsin."

"Tam olarak öyle yaptım." Suçumu kabul ettim. "O zamanlarda bilmiyordum." Gözlerimi kaçırdım. "Yusuf içmeye başladı. Az da olsa hep içerdi ama artık eve normalden daha geç gelmeye başladı." Yutkundum. "Bir sene boyunca alkolü yavaş yavaş artırdı. Her gün içmezdi ama bazen kafası atar tüm gece içer, eve sabah gelirdi."

"Bir gece de gelmedi. Bekledim. Onun eve gelmesini bekledim."

O günün iki gün öncesi beni yemeğe çıkartmıştı. Çok güzel bir restorandı bizim için kapatmıştı. Yaz o gece kaynanamda kalacaktı. Bu yüzden ben de hayatımda ilk kez ağzıma içkiyi sürdüm. Yusuf ile içtik. Seneler sonra kendimi kuş kadar hafiflemiş hissettim. O geceyi ömrüm boyunca unutmam. Yusuf'un üzerime titreyişini, romantik sözlerini, jestlerini hiçbir zaman unutmam. Kendimi dünyanın en güzel, en özel kadını gibi hissetmiştim. O gece eve gitmemiş, Konya'nın en lüks otelinde kalmıştık. Her şey görkemli, her şey büyülüydü ve ben o gece, Rüzgâr'a hamile kalmıştım.

"Sabah oldu. Meraklandım. Gelmedi çünkü. Yaz da babasını sorup duruyordu. Sonra kaynanamı aradım. Oğlunu sordum. Kocana sahip çıkamadın nutukları çekince telefonu suratına kapattım. Birkaç saat sonra Şeref Bey aradı. Kocan öldü dedi." Gözlerimden yaşlar akmaya başladı. "Alkollüyken trafik kazası geçirmişti. Ne emniyet kemeri takılıydı ne de araba sürecek kadar aklı yerindeydi. Sanki ölüme gider gibi binmiş arabaya."

Nefesim daraldı. Gözlerimi kapatıp derin nefesler almaya çalıştım ama yapamadım. Ağlamaya başladım. "Benim yüzümden içmeye başlamıştı Şafak." Ne demek istediğimi anlayınca ellerimden tuttu ve güven verir gibi sıktı. "Onu ölümüne ben hazırlamışım yavaş yavaş. Sineye çekseydim, ona güler yüz gösterseydim evinde kalır, içmeye gitmezdi. Kızmıyorum ona, kızamıyorum. Bütün suç kendimde."

Şafak konuşmadı. Onun suskunluğu canımı daha çok yaktı.

"Kaynanam yastaydı. Gözü hiçbir şey görmüyordu. Beni suçladı. Cenaze evindeydik, beni tüm akrabaların içinde dövdü. Saçlarımdan sürükledi. Senin suçun dedi. Oğlumu o illete sen alıştırdın deyip yerlerde dövdü beni. Gıkım çıkmadı. O dik başlı kadının gıkı çıkmadı. Cenaze evinde Yusuf'un her akrabası beni suçladı. Yemin ederim, çok kötüydü. Ben hayatımda hiç bu kadar rencide olmamış, yerin dibine girmemiştim. Çok kötüydü. Çok kötüydü." Cenaze günü yaşadıklarım aklıma gelince titredim. İleri geri sallanarak sayıklamaya başladım. "Çok kötüydü. Çok kötüydü. Çok kötüydü."

"Mayıs, bak bana." Şafak'ın sesini duydum ama başımı kaldırıp ona bakamadım. Elini çeneme koyup başımı kaldırdı. İki eliyle yüzümü kavradı. "Senin suçun değildi." Başımı iki yana salladım. "Senin suçun değildi." diye tekrarladı. Gözlerimden akan yaşlar hızlandı, hıçkırarak ağlamaya başladım. "Mayıs, senin suçun değildi." diye tekrarladı. Titrek nefesler aldım. "Senin suçun değildi."

"Benim suçumdu Şafak. Kazayı yapan ben değildim ama o kazaya sebep olan bendim. Yusuf'un ölmeden hemen önce aklında ben vardım. Bunu biliyorum, bunu sen de biliyorsun. Eğer hayatında bir kere bile içtiysen bunu biliyorsundur."

"Ben üç gün boyunca dövüldüm." Şafak'ın yanaklarımı okşayan elleri kalakaldı. "Şeref Bey ve karısı beni gördükleri her yerde dövdüler. Onlara tek bir şey söyledim. Yüzüme vurmayın dedim. Yaz yara aldığımı görmesin diye onlara yalnızca bunu söyledim."

Şafak'ın çenesi gerildi. Ellerini benden çekti. Tekrar dirseklerini diz kapağına koydu ve beni dinlemeye devam etti.

"Yaz'ın yüzünü göstermediler bana." Ellerim titremeye başladı. O korkunç günler aklıma geldikçe delirecek gibi oldum. "Kızımı aldılar, evlerine kapattılar. Yaz fark etmedi ama onu benden aldılar. Görmeyeceksin yüzünü dediler." Sesim titredi. "Delirdim. Ben de kocamı kaybetmiştim. Ben de yastaydım ve sığınacağım tek kişi Yaz iken Yusuf'un emanetini benden almaya cüret ettiler. Delirdim Şafak."

"Yusuf'un mezarına ziyarete gitmişlerdi. Evde kimse yoktu, biliyordum. Eve gizlice girdim. Kaynanamın sakladığı bileziklerimi buldum. Benden aldığı maddi manevi ne varsa her şeyi aldım. Kızımı da aldım ve kaçtım." Gözlerimdeki cesareti gördü Şafak. Gurur dolu bir ifade geçti gözlerinden. "Ben o zamanlar Rüzgâr'a hamileymişim. Dövülürken Rüzgâr'a hamileymişim. Bilsem, karnıma da vurmayın derdim." Yutkundu Şafak. "Emniyete gittim. Uzaklaştırma kararı çıkarttım. Sonra gidecek bir yerimin olmadığını fark ettim. O gece bir otele sığınmak yerine otogara gittim ve İstanbul için bilet aldım." Gülümsedim. "Neden İstanbul diye soracaksın değil mi?" Ufak da olsa tebessüm etti. "İstanbul Üniversitesi'nde fizik okumak istiyordum ben. O yüzden geldim buraya. Okumak için. Evlenmeden önce hayalleri olan o kızı yaşatmak için geldim."

"Peki ailen?" diye sordu. "Annen ve baban bilmiyor muydu bu yaşadıklarını?"

Çenem titredi. Dudaklarımı ısırdım. "Yaz'a hamileyken onları kaybettim." dedim. "Köydeki evimizde kalmaya başlamışlardı babam emekli olunca. Sobadan zehirlendiler. İkisini de aynı gece kaybettim." Nefesim kesildi. Onları çok ani kaybetmiştim. Onları hiç inanamadığım, hiç beklemediğim bir vakitte kaybetmiştim. Annem, torunu için yelekler örerken; babam, torunuyla bahçede oynayabilmek için bahçeyi düzenlerken ben bir gece onları kaybetmiştim. Her hayal, her umut, yerle bir olmuştu o gece. "Torunlarını hiç göremediler." diye fısıldadım titrek bir ses tonuyla.

"Mayıs." diye fısıldadı. "Ah Mayıs..." diye fısıldadı ve kucağımdaki ellerimi daha sıkı tuttu. İnsan ne diyeceğini bilemiyordu böyle anlarda, bilirdim. İkimiz de, kelimelerin kifayetsiz olduğunu biliyorduk. Ama adımı söyleyişinde bile benim için tuttuğu yası hissedebilmiştim. Bu bile birçok anlam ifade ediyordu benim için.

Derin, titrek, yorgun bir nefes aldım. Gözlerimi odada gezdirmeye başladım. "Bunların üzerinden yedi ay geçti işte. Şimdi çok uzakmış gibi geliyor o günler. Sanki üzerinden seneler geçmiş gibi."

"Kızın ve oğlunla hayatta kalmak için çok büyük mücadeleler vermişsin çünkü. Her günün ayrı bir savaşmış çünkü." Şafak'ın hayranlık barındıran ses tonu gözlerimden birkaç damla yaşın akmasına sebep olmuştu. Söylediklerinin zihnimde bir kere daha yankılanması için gözlerimi kapattım. Birilerinin nasıl mücadele ettiğimi görmesi beni dinlendiriyordu artık. Bütün yorgunluğumu alıyordu böyle sözler.

Gözlerimi açtım ve beni dikkatle izleyen Şafak'ın gözlerine baktım. "O gece geldiklerinde Rüzgâr'ı da öğrendiler Şafak. Kaçarken benim de haberim yoktu Rüzgâr'dan. Bu yüzden onlar da bilmiyordu ama şimdi öğrendiler. Hem Yaz'ı hem de Rüzgâr'ı almakla tehdit ediyor beni Şeref Bey. Ben doğurana kadar bekleyecekmiş. Sonra neler yapacak bilmiyorum." Gözyaşlarım hızlandı. "Benden almalarına müsaade edemem. Şimdi dükkanıma gelerek, evimi yerle bir ederek gözümü korkutuyorlar. Yatağıma bıraktıkları silahın da ne anlama geldiğini biliyoruz ikimiz de. İşte böyle aşağılık insanlar!"

Şafak'ın yüzü gerildi. "Onları almalarına asla izin vermem." Bakışlarına, ses tonundaki ciddiyete güvenmek istedim. "Bak bana Mayıs." Çenemi tutup başımı onun hizasına getirdi. "Aylardır tek başına mücadele etmişsin." Başını yavaşça iki yana salladı. "Sana duyduğum hayranlığı ve saygıyı kelimelerle ifade edemem." Dudaklarım titredi. "Ama artık yalnız değilsin. Anla bunu. Sen istesen de istemesen de artık bu bizim meselemiz. Duydun mu? Ne seni ne Yaz'ı ne de Rüzgâr'ı almalarına müsaade ederim."

"Onlardan korkmuyorum ben." Sesim titremedi bunu söylerken. "Onların bana yapacakları beni korkutmuyor ama kızımı ve oğlumu benden alırlarsa o zaman olacaklardan korkuyorum. Çocuklarımın hayatını zehretmelerinden korkuyorum."

Şafak gözlerime kararlılıkla baktı. "Onlardan korkmadığını biliyorum. Biz, önce Yaz ve Rüzgâr'ı, sonra da kendimizi koruyacağız. Bundan sonrası bizim mücadelemiz, anladın mı?" diye sordu. İlk başta sessiz kaldım. Şafak'ı dahil edip etmemek konusunda hâlâ korkularım vardı çünkü en az çocuklarım kadar Yağmur ve Şafak için de korkuyordum. Onlara zarar verirlerse ben nasıl yaşardım?

"Senin canını tehlikeye atamam." dedim. "Şeref Bey buraya geldiğinde beni sen konusunda da uyardı. Sana güvenirsem seni öldürmekle tehdit etti. Seni dahil etmek istemiyorum Şafak. Bizim yüzümüzden canını tehlikeye atamam. Avukat yardımını kabul ettim ama seni bütün bunların içine dahil etmek, bundan çok daha fazlası. Yapamam." Başımı iki yana salladım. "Sen, yalnızca benim dükkanımdan kahve almak için gelmiştin. Yaptığın tek şey buydu. İstediğin tek şey, bir kahveydi Şafak. Yapamam, ben seni bu karmaşaya sürükleyemem."

"Senin için yalnızca bir müşteri miyim ben?" diye sordu. Gözlerini çekmedi gözlerimden. Mimik oynamadı yüzünde. Gergin hatları hiç kıpırdamadı. Benden cevap beklerken gözlerindeki o beklentiyi, isteği gördüm.

Beni dövülmekten kurtardığı anları düşündüm. Hastanede bana uzattığı bir dal papatyayı, dükkâna gönderdiği bir demet beyaz manolyayı düşündüm. Yaz ile kurduğu ilişkiyi, dün gece yaptığı her şeyi düşündüm. Günlerdir hayatımda olan adamın zorunda olmamasına rağmen bizim için yaptıklarını düşündüm. Rüzgâr'a dokunduğunda yüzünde beliren o ifadeyi düşündüm. Düşündüm, her şeyi düşündüm. Aklım dur dedi. "Yanlış yapıyorsun, onu da kendi çukuruna çekiyorsun." dedi. Kalbim susturdu onu. "İhtiyacım var." dedi. "Onun başımızın üzerinde tutacağı yırtık, kırık şemsiyeye bile ihtiyacım var." dedi.

"Değilsin." dedim. "Hiçbir zaman sıradan bir müşteri olmadın, Şafak."

Gülümsediğinde yüreğim ısındı. Doğru bir şey mi söyledim, bilmiyorum. Bundan pişman olacak mıyım bilmiyorum ama söyledim işte. Mezarında uyuyan Mercan için söyledim. Mezarının başında çiçekler eken Mayıs için söyledim.

"O zaman konu kapanmıştır." Göz kırptı. Yüzümü ellerinin arasına aldı ve gözlerime ciddiyetle baktı. "Yaşadıklarını hayal etmek bile çok zordu Mayıs. Seneler boyunca içine attıkların, ruhunda kapanmayan yaralar açmış. Hissediyorum. Hepsini görüyorum." Nefes alamadım. Gözlerinin içine bakmaktan başka hiçbir şey yapamadım. "Sana söz veriyorum. Bunlar bittiğinde bütün yaraların iyileşmiş olacak. Gözlerine baktığımda gördüğüm ruhunun kanayan yaralarını iyileştirene kadar durmayacağım."

Uzanıp şakağıma bir öpücük kondurdu. Zaten hareket edemiyordum, artık nefes bile almıyordum.

"Bu ikimizin savaşı, dördümüzün zaferi olacak." dedi.

Gülümsedi, gülmemi bekler gibi baktı gözlerime. Güldüm.

"Bu ikimizin savaşı, dördümüzün zaferi olacak." dedim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları