Emre Aydın- Beni Vurup Yerde Bırakma

Bir tek şey var aslında

Eğer konuşabilseydim

"beni böyle bırakma"

Diye haykırmak isterdim

☂

ŞAFAK

Babam öldüğünde üniversiteden yeni mezun olmuş, geleceğini tırnaklarıyla kazıya kazıya elde etmeye çalışan bir gençtim. Yirmi üç yaşındaydım. Daha çok gençtim. Yedi sene önce, ben babamı kaybetmeden önce, çok gençtim. Sonra o bir anda, hiç beklemediğimiz bir anda ölünce bir günde büyüdüm. Saniyeler içerisinde o genç Şafak'ı ardımda bıraktım. Annemi ayağa kaldırmak zorunda olan, ikizimi göğsümde uyutarak sakinleştiren bir adam oluverdim.

Hiç şikâyet etmedim. Bir kere bile isyan etmedim. Burçak her sıkıştığında korkmadan, çekinmeden bana gelsin diye onun kardeşi değil, abisi oldum. Annem benden çekinmesin, derdini babama anlattığı gibi bana da anlatabilsin diye evin bütün yükünü omuzlarıma aldım. Kendi hayallerimden vazgeçtim, babam oluverdim.

Babamın silüeti zihnimde belirince gözlerim doluyor ama. Ben, babam için hâlâ genç bir çocuğum çünkü. O beni genç bir çocuk olarak bıraktı ve ben onun için hiç büyümedim. Bu yüzden aklıma babam düştüğünde dizlerimin bağı çözülür. Başımı babamın dizlerine yaslayıp gökyüzünü izleyen beş yaşındaki Şafak'a dönüşmek isterim.

Ama olmayacak değil mi? Babam hiç gelmeyecek. Bir daha onun gölgesine sığınamayacağım.

Biliyorum, bir yerde yanlış yaptım. Mayıs, benimle bu yüzden konuşmuyor. Bir şeyler hayal ettiğim gibi olmadı. Belki haddimi aştım, belki ona yanlış bir söz söyledim. Bilmiyorum. Kendimi daha önce hiç böyle bir çıkmazda hissetmedim. Babam öldüğünde yapmam gerekenler belliydi. Bu yüzden bir kere bile tereddüt etmemiştim aldığım kararlarda ama şimdi boğulacak gibi hissediyorum.

Daha önce böyle bir çaresizlik tatmadım. Daha önce hiç bu kadar boğuluyormuş gibi hissetmedim. Daha önce hiç bu kadar içime kapanmak istemedim. Daha önce gözlerim, babam dışında bir sebepten dolayı dolmadı ama şimdi bıraksam kendimi, saatlerce ağlarım sanki. Kafam allak bullak. Ağlamanın bir çözüm olduğunu bilsem hiç düşünmeden dizlerimin üzerine çöker ve dakikalarca, saatlerce ağlarım.

Nerede yanlış yaptım? Gerçekten bilmiyorum. Sadece iyi olsunlar istedim. Sadece güvende hissetsinler istedim. Sadece Yaz'ın baba özlemini bir nebze bile olsa alabilmek için ona sarılmak istedim. Çünkü onu anlıyorum. Onun özlemi çok tanıdık. O dolan gözleri çok tanıdık çünkü benim de bazen, yüreğim ağırlaştığında öyle dolar gözlerim. Sadece iyi olsun istemiştim. Sadece yalnız hissetmesin istemiştim. Nerede yanlışım? Bilmiyorum, delireceğim ama bilmiyorum.

"Al iç şu kahveyi." Baygın bakan gözlerimi yavaşça kaldırıp yanıma oturan Hakan'a baktım. Onun ne zaman evime geldiğini hatırlamıyorum. Kafam, gerçekliği algılamayacak kadar bulanık. Ona baktıkça başım daha çok döndüğü için burun kemerimi sıkıp gözlerimi kapattım.

"Duvara söylemedim kardeşim. Duvara söylesem duvara bakardım değil mi? Sana bakarak konuştuğuma göre sana diyorum." Hakan tekrar uyardı ama ses vermedim. Kahve falan içecek durumda değildim.

"Şafak." Hakan sıkıntılı bir nefes aldı. "Ben sevmem lan böyle depresif insanları!" Omzuma vurdu. Bedenim sağa doğru gitti geldi. "Derdini de anlatmıyorsun! Şu karşımdaki duvarla aynı işlevi görüyorum yanında. Hatta o bile daha çok işe yarıyor. En azından soğuktan koruyor bizi. Ben de korkuluk gibi oturuyorum yanında. Vasıfsız eleman oldum." Bana doğru eğildi. "Anlat kardeşim. İki gündür neden ölü gibisin? Hani her şey güzel gidiyordu? Ne oldu bir anda?"

Dişlerimi sıktım. Ne oldu sahiden? Mayıs, o gün banyodan çıktığından beridir neden yüzüme bakamıyor?

"Ayakkabılarını bağlayamıyormuş." dedim. Önümdeki içki bardağını parmaklarımın arasında döndürmeye başladım. Bir nefes aldım. Başımı Hakan'a doğru çevirdim. "Eğilemediği için babet giyiyormuş uzun zamandır. Ayakkabı bağcıklarını bağlayacak kimse olmadığı için babet giyiyormuş."

Hakan kaşlarını çattı. Yüzü gerildi. "Burçak hiç sevmez babetleri. Çok rahatsız ettiğini, ayak tabanlarının ağrıdığını söyler hep." Yutkundu Hakan. "Onun yalnızca babet giyebildiğini öğrendiğimde aklımdan tek bir soru geçti." Elimle "bir" işareti yaptım. Konuşmam biraz yavaştı çünkü sandığımdan daha sarhoştum. "O andan itibaren tek bir şey düşündüm." Güldüm. Acı dolu bir gülümsemeydi. "Onu, ayakkabılarını her gün bağlayabileceğime nasıl ikna edeceğimi düşündüm."

Hakan yüzümü inceledi. Onda nadiren beliren bir ciddiyetle suratıma baktı. "Âşık oldun, değil mi?" diye sordu başını biraz kaldırarak.

"Âşık olmak bu kadar kolay mı?" diye sordum. Sesim alkolden dolayı biraz boğuk çıkmıştı. Ya da titremişti belki de. Ayrımını yapamıyordum. "Sırf bana gülümsedi diye, sırf bana bir kahve hazırladı diye âşık olunur mu?" Başımı iki yana salladım. "Eğer öyleyse vay halime!" Güldüm, başımı yukarı kaldırdım ve güldüm. Güldüm... "Bu kadar kolaysa neden otuz yaşımda âşık oldum?" Hakan'a baktım. "Otuz yaşıma kadar birçok kadının gözlerinin içine baktım. Birçok kahve içtim. Karşılaştığım tek kadın barista, Mayıs değildi. Neden ona âşık oldum?" Güldüm, acı dolu, çaresiz bir gülüştü bu.

"Yürek cahiliyle de hiç dertleşilmez biliyor musun?" dedi Hakan, ufak bir alayla. İkimiz de güldük. Tam olarak bir yürek cahiliydim ben. Ne sevmeyi ne sevilmeyi bilirdim. Hakan, bir elini omzuma koyup sıktı. "Kardeşim, ben çok kadın sevdim. Şimdi geçmişi hiç açmayalım yoksa defteri kapatamayız." Yine güldük. "Ben çok kadın sevdim ama hiç âşık olmamıştım." dediğinde sesi daha ciddiydi. "Âşık olmak kolay değil. Zorluğu, bir kadını bu kadar kolay sevmek de değil." Bana doğru başını eğdi. "Zorluğu, âşık olacağın kadını bulabilmekte." Kaşlarımı çattım. "Birçok kalbi seversin ama ömrün boyunca tek bir ruha âşık olursun."

"Ona bunu söylemem." dedim. Ses tonum da duruşum da ciddiydi. "Ona onu sevdiğimi söyleyemem. Bırakıp gider beni. Gelme der." Başımı eğdim ve sıkıntılı bir nefes verdim. Düşüncesi bile nefesimi kesiyordu. Git derse nasıl giderdim? Ayaklarım da ruhum da yalnızca ona gitmek isterken ondan nasıl giderdim? "Ona âşık olmak için yardım etmedim ona. Böyle bir düşüncem hiç olmadı. Böyle düşünmesini istemiyorum. Ben onun elinden tutmak istedim. Ona âşık olmak, benim de beklemediğim bir şeydi. Bunu ona anlatamam ama. Bana inanmaz."

"Niye inanmayacakmış?" diye sordu.

"Çünkü ben ona kendimi anlatamam." Başımı iki yana salladım. İnsan sarhoşken rahatlardı. Ben niye bu kadar keder içindeydim? "Ona onu nasıl sevdiğimi, ne zamandır sevdiğimi anlatamam çünkü bilmiyorum. Bu sıçtığımın hislerini ben de bilmiyorum. Bir şeyler hissediyorum ama ne hissettiğimi ben de bilmiyorum. Beni neden seviyorsun diye sorsa tek bir şey söyleyemem. En çok hangi huyumu seviyorsun dese dilim dönmez asla. Beni ne zamandır seviyorsun dese sudan çıkmış balığa dönerim çünkü konu o olunca, her şeyin anlamı bambaşka. Çok başka Hakan. Bu ne biçim bir şey böyle?"

"Helvanı nasıl istersin kardeşim?" diye sordu Hakan. Kaşlarımı çatarak baktım ona. "Biz seni kaybedeli baya olmuş. Helvanı kavurayım da âdet yerini bulsun. Fıstıklı sever misin? Gülfem Hanım hemen kavursun, dağıtsın."

Sinirden güldüm. Hakan da eşlik etti bana. Koluma bir yumruk attı. "Bakma, işin şakasındayım ama bir o kadar da ciddiyim. Ben sana yardım edemem. Sana senden başka kimse yardım edemez çünkü Mayıs'ı kimse senin tanıdığın gibi tanımıyor. Ona kendini anlatacağın cümleleri en iyi sen bulabilirsin ve bulursun da." Omzumu sıktı. "Sana vereceğim tek bir tavsiye var. Onun hakkında hiçbir şeyi planlama." Gözlerine baktım. "Ona söyleyeceğin hiçbir cümleyi daha önceden düşünme. Ona nasıl bakman gerektiğini, onun yanında nasıl davranman gerektiğini planlama." Gülümsedi. "Hani diyorsun ya, kendimi ifade edemem diye. Düşünürsen hiçbir cevap bulamazsın zaten. Düşünmeyeceksin, hissedeceksin ve yaşayacaksın."

"Onun yanında nefesim kesildiğinde bile mi?" diye sordum. Güldü.

"En çok da nefessiz kaldığında." Gözlerini kıstı. "Çünkü insan boğulduğu sırada anlayabilir yaşamak istediğini."

Arkasına yaslandı, önüme bıraktığı kahve fincanını kaldırdı ve sesli bir yudum aldı. "Beyninin içine ettiğime göre artık boğul dur bakalım."

MAYIS

"Mayıs!" Elimdeki fincanı Yağmur hızla elimden aldığında kendime geldim. Elimin acısı, saniyeler içerisinde belirdi ve yüzümü buruşturdum. Canım nasıl yanmaya başlamıştı bir anda? "Kızım aklında nerede senin?" diye kızdı bana Yağmur. Verecek cevap bulamadım.

Elimi yakmıştım. Dalgındım ve fincana çay doldururken suyu taşırmış, parmaklarımı yakmıştım. Yağmur, omuzlarımdan tutup lavaboya yöneltti beni ve suyu açıp elimi suyun altına tuttu.

"İyi misin?" diye sorunca Yağmur, bir anda gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Çünkü canım birden yanmıştı ve hamile olmak da, bir adam yüzünden aklımın da yüreğimin de dengesizleşmesi de sinirlerimi bozuyordu artık. Dokunulsa ağlıyordum, adım seslenilse gözlerim doluyordu.

Yağmur, ağladığımı fark ettiğinde kısık sesli bir küfür savurdu. Hemen arkasını dönüp, "Efendim çok üzgünüm ama acil bir durum nedeniyle dükkânı kapatmak zorundayız!" dedi. Ona karşı çıkamadım çünkü ağlıyordum. Oyuncağını kaybetmiş bir çocuk gibi ağlıyordum.

Müşterilerden bir uğuldama başladığında Yağmur, "Evet efendim, hiç hoş bir şey değil. Yani olacak iş değil. Kahvenizi de içmediniz tabii, haklısınız. Kitabınız da yarım kaldı, tüh! Bir daha gelmeyin tabii! Ne yapacaksınız gelip? Böyle bir işletme olmaz, akıl kârı değil. Hiç profesyonel değil canım. Gün ortasında kapanmaz tabii bir dükkân. Ay ne kadar doğru dediniz, verin öpeyim ellerinizi!" gibi cümleler kurmaya başladı. Müşteri her zaman haklıdır ifadesini ironileştirerek herkesi adeta dükkândan kovmuştu ve kapıyı da kilitleyivermişti.

Dolaptan bir buz kabı aldı ve bir beze sardı. Sonra elimden tuttu, beni bir masaya oturttu ve buz kabını elimin üzerine koydu.

"Dökül, sökül, soyun artık aklına mantıklı mantıksız ne geliyorsa yap. Bana şu derdini bir anlat." dedi yanıma oturarak. Elini çenesinin altına koydu ve bana baktı. Ben de boştaki elimle peçetelikten bir peçete aldım ve gözlerimdeki yaşları sildim.

"Sormayayım sormayayım diyorum ama dün Şafak'a yaptıkların normal şeyler değildi Mayıs." Elimden tuttu, daha çok ağlamaya başladım. "Ne yaşandı aranızda?"

Dün, Şafak'a yaptıklarım aklıma gelince kendimi çok kötü hissettim.

Dükkân kalabalıktı. Tam da ihtiyacım olduğu gibi kendimi tamamen çalışmaya verdim. Poğaçaları bugün iki kat fazla çıkardım. Hiç denemediğim bir tatlı yaptım ve hemen satıldı. Kahve stoklarımız azalmaya başladı, dükkân da tıklım tıklım doluydu. Kalabalık ve gürültülü olması kafamın içindeki sesleri kesiyordu. Gece ağlayarak uyuyacağımı bilsem de şimdi bir nebze olsun rahatlamıştım.

Sonra o geldi. Kalbim durdu. Onun kapıdan içeri girdiğini gördüğümde ve göz göze geldiğimizde kalbim durdu. Bir sancı, bir ağrı, bir sızı belirdi. Nefeslerim hızlandı, ellerim titredi. Onu görmek böyle canımı mı yakacaktı artık? Hep böyle kötü mü hissedecektim? Gelsin diye yolunu gözlediğim adam, onun hakkında hissettiklerimi anladıktan sonra bir yabancı mı olacaktı?

Tedirgindi yanıma gelirken çünkü dün gece onu öylece bırakmıştım. Banyodan çıktığımda gözlerimin içine bakmıştı ama onu görmezden gelip yatak odama girmiştim. Sonra Yaz ile vakit geçirdi. Uyumadığım için sesini hep duydum. Sonra kızım benimle uyumak istediğini söylediğinde odama girmedi Yaz'ı yatırmak için. Yaz yanıma yattığında yaptığı tek şey kapıyı kapatmak oldu. Sonra da mutfakta tabak seslerini işittim. Yemeğin bulaşıklarını makineye yerleştirmişti ve hiçbir şey demeden çıkıp gitmişti. Dün gece, çok ağlamıştım. Birçok sebepten, tek bir adam için...

"Her şey yolunda mı?" diye sordu her zamanki gibi. Tedirgindi ama gözlerimin içine bakıp gülümsedi yine. Her şeyi silmeye hazırdı.

"Yolunda." demiştim bana çok uzak gelen bir samimiyetle. Yağmur yanımdaydı ve bir anda başını çevirip bakmıştı bana çünkü bu kadar soğuk bir ses tonu duymayı o da beklemiyordu. "Kahve mi alacaktın?" diye sorduğumda da ikimizin arasında gidip geldi gözleri. Şafak'ın gözlerine bakamadım çünkü baksam oturup çocuklar gibi ağlardım. Ona bakarsam ve tekrar ondan hoşlandığımı hissedersem kendimi kaybetmekten çok korktum. Bu yüzden ona bakmadım.

"Mayıs." dedi Şafak. Ellerini tezgâha yasladı. "Gözlerimin içine bak." Başını eğip benimle göz göze gelmeye çalıştı ama gözlerimi tezgâha sabitledim. Canım çok yanıyordu çünkü ben böyle bir insan değildim. Şafak bu davranışımı hak etmiyordu ama çok korkuyordum. Ona bakarsam ve gözlerinde gördüğüm hislerine inanırsam yanarım. Cayır cayır yanarım.

Ruhunu yanık izleri kaplamış bir kadındım ben. En çok yangından korkardım.

"Tatlı ister misin?" diye sordum vitrine bakarak. "Bugün farklı tatlılar çıkardık. Denemek isteyebilirsin."

Şafak'ın elleri yumruk oldu. Sıkıntılı bir nefes aldığını işittim. "Bir şey mi yaptım?" diye sordu kaşlarını çatarak. "Bilmeden incittim mi seni?" Sesini alçaltmıştı. Yalnızca ikimiz duyalım, yalnızca ikimiz yaşayalım istemişti ama onunla yalnız kalmak yüreğimi sıkıştırıyordu. Onunla karşı karşıya olma hissi bile tenimi karıncalandırıyordu.

"Sen hiçbir şey yapmadın." dedim. Gözlerinin içine bakmıyordum ve bu, onu delirtiyordu.

"Gözlerimin içine bakıp söyle." dedi. Dişlerini sıkarak konuştuğunu hissettim. Derin bir nefes aldım. Başımı eğdim ve gözlerimi kapattım. "Eğer mesele, dün masada Yaz'a söylediklerimse bunun için özür dilemeyeceğim." Söylediklerine şaşırdım. "Yaz'ın bana ihtiyacı vardı ve ben ona o an iyi gelecek tek şeyi yaptım."

Burnumun direği sızladı ama ağlamadım. Yutkundum. "Dün gece kızıma baba olmak istedin." dedim. "Ama günler önce bunun mümkün olmayacağını da kendin dile getirdin." Gözlerimi ona çevirdim. Yüzündeki o hayal kırıklığını görmek beni paramparça etti. Kalplerimiz kırılmasın diye ondan uzak durmaya çalışırken şimdi onda yarattığım hayal kırıklığının kalbimi bin bir parçaya bölmesinin hiçbir izahı yoktu.

Becerememiştim ben. Bu sefer de sevmeyi becerememiştim.

"İşittiğim sözlerinin hangisi yalandı?" diye sorduğumda yutkundu. Kirpiklerini bile kırpmadan gözlerimin içine baktı. Bir cevap vermesini bekledim. Beni boğulmaktan kurtaracak bir cevap vermesini bekledim ama sustu. Hiçbir şey demedi. Ben de onu orada bıraktım ve arkamı dönüp dinlenme odasına girdim.

Bu soruya bir yanıt verene kadar onunla yan yana bile duramazdım. Gücüm kalmadı çünkü. Kendimi, kendi içimden yiyip bitiren o ses, dünden beridir susmuyor ve saatlerdir boğuluyorum. Çırpınıyorum. Bunu Şafak da görmeliydi. Sahiden yüzeye çıkmak için çırpınıyordum. Beni de yalnızca o kurtarabilirdi ama o da ne bu sorunun cevabını biliyor ne de elini bana uzatıyordu.

Ve biliyordum, bana yardım edemiyordu çünkü ikimiz de aynı suda boğuluyorduk.

"Kalbini çok kırdım." dedim, elimi dudaklarıma kapattım. Hıçkırarak ağlamak istemiyordum.

"Bir kalbi, kalbi kırık olan biri kırabilir anca." dedi Yağmur. "Kırılmışsın ki kırıyorsun."

"Onu düşünüyorum sürekli." dedim. Pür dikkat beni dinlemeye başladı. Gözlerime kapıya çevirdim. "Şu kapıdan ayıramıyorum gözlerimi o gelecek diye. Kahve yapıyorum aklımda; kitap okuyorum, aklımda; ağlıyorum, aklımda; gülüyorum, aklımda; ne yapıyorsam aklımda hep o var Yağmur." Elimin tersiyle gözyaşlarımı temizledim. "Çok korkuyorum." diye sızlandım. Yağmur, masadaki elimden tuttu. "Varlığından da yokluğundan da korkuyorum. Sudan çıkmış balık gibiyim Yağmur."

"Neden korkuyorsun ki?" diye sordu usulca tebessüm ederek. "Bu hisler kalbini kıpır kıpır etmeli. Korku da nereden çıktı şimdi?"

"Yağmur, Şafak'tan hoşlanıyorum galiba." dedim ağlayarak. "Bu, korkmam gereken bir şey."

"Hayır, canım benim." dedi Yağmur ve sandalyesini bana doğru yaklaştırdı. "Bu zaten beklenilen bir şey." Kaşlarımı çattım ona. "Onu sen sevmeyeceksin de kim sevecek?" diye sordu gülümseyerek. "O adam var ya o adam, sana baktığı gibi bakmıyor kimseye. Bir sen varsın, bir de diğerleri. En başından beridir böyle mi, bilmiyorum ama bir süredir böyle. Bunu görmemek için kör olmak lazımdı."

"Kör müyüm ben?" diye sorduğumda güldü.

"Yürek cahilisin ama korkma, tedavisi var." Yanaklarımdaki gözyaşlarını elinin tersiyle sildi. "Şafak ile normal şartlar altında karşılaşmadınız ama yan yana çok güzelsiniz. Olmanız gereken yerdesiniz. Bir tek sen mi sürekli onu düşündüğünü sanıyorsun? O adamın da iki kelimesinden biri sen değil misin? Neyden korkuyorsun güzelim? Seni sevmemesinden mi?" Durdu. "Seni bırakıp gitmesinden mi?" Durdu. "Seni çok sevmesinden mi?" Durdu. "Onu Yusuf'tan daha çok seversin diye mi korkuyorsun?"

Hiç çekinmeden sordu sorusunu. Huyuydu bu. Lafı dolandırmayı sevmezdi. Ben de bu yüzden ona direkt söylemiştim Şafak'tan hoşlandığımı.

"Yusuf'u 9 sene boyunca kendimden bile çok sevdim ben." dedim. Sesim titredi. "Bu kalp ağrısından sadece yedi ay sonra birinden hoşlanabilir miyim?" Yağmur, bu sorunun cevabını dürüstçe versin istedim çünkü vicdan azabımın yarası da tam bu soruda saklıydı. Bir cevap versin ki bu azap dinsin.

"Birinden hoşlanmıyorsun sen. Şafak'tan hoşlanıyorsun. İkisi arasında dağlar kadar fark var." Gözlerimi kırpıştırdım. "Yani burada daha üniversiteden bile mezun olmamış, aşk konusunda romantik filmlerden öteye gidememiş, aşk hayatı mart ayında daldan dala konan kediler gibi olan Yağmur'un tavsiyesine uyulur mu? Bilemiyorum ama ben yine de elimi taşın altına sokayım." Yeşil gözlerini yüzümde gezdirdi. Usulca tebessüm etti. "İşin içine kalp girdiyse zaman müsaade ister."

"O ne demek?" diye sordum.

"Yani, konu aşksa oturup onu şu zaman sevdim, şu zamana kadar seveceğim diye hesap yapılmaz. Sevilir işte. Onu bunu karıştırma. Yok şu kadardır seviyorum, şu kadar aşığım, şundan dolayı aşığım laflarını geç. Seviyorsan sevmişsindir işte. Ha, tutunacak bir dal mı arıyorsun? Kendini inandırmak için bir sebep mi arıyorsun?" Gözlerine daha çok ilgiyle baktım. Tam da bunu istiyordum çünkü. "Yok öyle bir şey." deyince suratım düştü. Güldü halime. "Bak, yapman gereken şey çok basit: Seveceksin. Önce kendini, sonra onu seveceksin. Sen sevmekten korkuyorsun çünkü sen, kendini hiç sevmemişsin. Sevdirmemişler sana kendini. Güzel kalbini hissettirmemişler sana. O güzel kalbe bir adamı alıyorsun ama o kalbin yuvası sensin. Önce yuvasını sevsin kalbin, yerleşsin sana. Sonra gitsin bir adamı sevsin." Nefes aldı.

"Yusuf çok güzel adamdı ama seni hak ettiğin gibi sevemedi." Kalbim sıkıştı söylediklerine. "Kıyas yapmıyorum, sakin yanlış anlama. Yusuf çok güzel bir babaydı belki ama seni göremeyen bir adamdı o. Yuvası olmayan bir kalbe girdi. Temeli sağlam olmayan bir yuvaya kat örmeye çalıştı. Sonra sen de o da o yuvanın çatısı altında kaldınız." Gözlerimden birkaç damla yaş düştü. "Keşke onu sevdiğin gibi kendini daha çok sevseydin. Ne bu kadar kırgın olurdun ne de bu kadar korkardın aşktan. Sen sevmemişsin Mayıs. Sen sevilmişsin. Sevdim sanmışsın ama yalnızca onun aşkına inanmışsın." Saçlarımı okşadı. "Kalbini kırmak için söylemiyorum bunları ama bu gece bu söylediklerimi düşün, olur mu? Neden Yusuf ile Şafak'ın sana aynı hissettirmeyeceğini düşün."

Kalbimin bir yuvası vardı çünkü. Haklıydı. Yusuf'a olan bağlılığım bir süre sonra aşkımdan üstün geldi. Ne derse yapar hale geldim çünkü ona bağlıydım. Onun beni sevmesi benim de ona bağlanmama sebep olmuştu. Yusuf benim ilk aşkımdı ama biz birbirimizi sevmeyi becerememiştik.

Sevememiştik işte. Sevsek canım yanar mıydı şimdi bu kadar? Sevmek bu olmamalıydı. Sevmek iyileştirmeliydi. Sevmek beni değiştirmemeliydi. Aksine, sevmek bana beni hissettirmeliydi. Oysa kaybolmuştum ben. Suyu olmayan bir okyanusta yuvasını kaybetmiş küçük bir balık gibi karanlıkta süzülmüştüm senelerce. Yüzmek için çırpındığım her anda, evime geldiğimi düşünmüştüm. Oysa yalnızca süzülmüş, süzülmüştüm.

Korkuyordum çünkü o okyanus çok karanlıktı. Tekrar o okyanusta kaybolmaktan korkuyordum. Yuva istiyordum sadece. Eğer yüzmem gerekiyorsa yüzerim ama bu sefer yuvama ulaşmam gerek.

Yağmur, Yusuf konusunu açmıştı çünkü Yusuf ile yaşadığım korkularımın Şafak ile yaşamayacağımı dile getiriyordu aslında. Çünkü artık bir şeyler değişmişti. Ben artık yuvamdaydım. Ben artık, yuvamın nerede olduğunu biliyordum.

Artık yüzebilirdim çünkü yüzdüğüm her nokta tanıdıktı. Yüzdüğüm her nokta evimdi. Yüzdüğüm her nokta, kendimdi ve insan yalnızca kendi yuvasında kaybolmazdı.

☁️

Güneş doğmamışken uyanmış, bir duş almıştım. Üzerime en sevdiğim elbise olan, papatyalı sarı yazlık bir elbise giymiş, kot ceketimi de giydikten sonra çantamı alıp evden çıkmıştım. Saçlarımın uçları biraz ıslak kalmıştı ama sabahın erken saatleri olmasına rağmen hava sıcaktı. Bu yüzden uçlarını elimle şöyle bir tarayıp omzumun ardına attım. Bugün sarı bir bandana takmıştım. Asansör aynasına bakarak bandanamın kayan kısımlarını düzelttim. Asansörden inip üç basamaklık merdiveni de indim ve apartmanın kapısını açıp dışarı çıktım.

Hava aydınlık değildi ve sokaklar bomboştu. Artık gün daha erken ayıyordu ama yine de sokaklar her mevsimde bu saatlerde boş olurdu. Çok severdim bu saatleri. Şehrin dinginliğini, gökyüzünün en güzel halini yaşardım ben bu saatlerde. Kimse bilmezdi. Bu şehir, gün doğarken çok güzeldi.

Temiz havayı ciğerlerime çektim ve çantamın içinden anahtarı bulmak için elimi çantama atmıştım ki kaldırım taşında oturan birini görünce yerimde korkuyla sıçradım. Onu hemen tanıdım. Şafak, dükkanımın önündeki kaldırım taşında öylece oturuyordu. Beyaz gömleği üzerindeydi. Siyah kot pantolonu kaldırımda oturduğu için tozlanmıştı.

Şafak, sesimi duyduğunda başını yavaşça bana doğru çevirdi ama onun yüzünü gördüğümde beynimden vurulmuşa döndüm. Bu adam neden sarhoş gibi baygın baygın bakıyordu? Gözleri de kıpkırmızıydı. Biri şu adama uyuması gerektiğini söylemeliydi!

"Şafak!" dedim ve elimden geldiğince hızlı adımlarla yanına gittim. Beni görünce, baştan aşağı şapşal bir tebessümle beni süzdü. Gözleri usulca açılıp kapandı. Sarı bandanama, papatyalı sarı elbiseme, beyaz babetlerime baktı ve yüzündeki tebessüm buğulu bir hâl aldı.

"Mayıs." dedi aheste aheste.

"Ay manyak adam!" dedim onu incelerken. "Sarhoş musun sen?" dedim şaşkınlıkla.

Güldü. "Sarhoşum." dedi. O oturuyor, ben de başında dikiliyordum. Bu yüzden başını sola doğru eğip yukarı kaldırarak konuşmuştu benimle.

"Ne yapıyorsun burada?" diye sordum. Gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı. Hareketleri her zamanki haline göre daha durgundu.

"Dün gece içtim." dedi, sonra suratını buruşturdu. "Dün, gece miydi?" diye saçma bir soru sordu. Kaşlarımı çattım. "Çok içtim. Unutayım diye. Ne yaparsam yapayım, seni aklımdan çıkaramadım." dediğinde yutkundum. Bir kapalı bir açık olan gözleri bana çevrildi. Bense gözlerimi kırpıştırarak bakıyordum ona. "Dün gece, belki bana kahve yaparsın diye buraya geldim ama," Yutkundu. "Kapını çalacak cesareti bulamadım."

"Deli!" diye sitem ettim. Güldü.

"Deliyim değil mi?" dedi. Gülmeye devam etti.

"Manyaksın sen." dedim, elimde olmadan gülerek. Sarhoşken çok tatlı bakıyor, bir başka gülüyordu. "Manyak adam seni. Akılsız herif." diye söylendim. Şafak gülmeye devam etti. Benim söylediklerimden sonra başını onaylar gibi salladı ve dudaklarını da öne doğru büzdü.

"Kalk çabuk yerden." dedim. "Hasta olacaksın. Soğuk kaldırıma oturulur mu hiç?" Üç kez "cık"ladım.

Güldü. "Cık cık cık..." diyerek beni taklit etti sarhoş bir yarım ağızla.

Güldüm. "Anneler taklit edilmez." dedim gülmemeye çalışarak.

"Pardon annesi." dedi divaneler gibi. "Kahve yapar mısın bana?" diye sordu mırıldanarak.

Gözlerinin içine baktım. Bu sorunun öylesine bir soru olmadığını ikimiz de biliyorduk. Kahvenin, benim kahvelerimin aramızda başka bir anlamı vardı. "Sana her zaman kahve yaparım." dedim. "Ne yaşanırsa yaşansın, ben sana her zaman bir şekilde kahve yapmasını başarırım."

Nahoş bir gülümseme belirdi yüzünde. "O zaman kalkayım ben." deyip kalkmaya çalıştı ama kalkar kalkmaz sendeledi. Kolumu ona doğru uzattım. Kolunu omzuma saracaktım ki bir anda kolunu omzuma sardı. Kimin kime destek olduğunu anlayamadığım bir konuma geldik. Sinirden güldüm.

"Sesin çok güzel." dedi sarsak adımlar atarken. "Gülünce," Başını bana doğru eğdi, başımı ona doğru kaldırdım. "Sesin çok güzel." dedi efsunlu bir ses tonuyla. Sarhoş cesareti diye bir tanım literatürlerde işlenmediyse bilim insanlarına çağrımdır. Bu adam, ilk hastanız. Teşhisi de az önce kendi gözlerimle, kulaklarımla koydum.

Kepenkleri kaldırmam gerekiyordu. Çantamdan anahtarı çıkartırken Şafak'ı yandaki kepenklere yaslı bıraktım. Şafak'ın gözleri aşağıdaki kilide takıldı. Gözlerini kırpıştırdı. "Kilit aşağıda." diye mırıldandığında bakışlarımı ona çevirdim. Yüzünde ciddi bir ifade belirdi. "Nasıl açıyorsun kilitleri bu halinle?"

Elimden anahtarı aldı ama sorusuna cevap bekler gibi yüzüme baktı. Alnımı kaşıdım, gözlerimi kaçırdım. "Yavuz olduğunda Yavuz'a açtırıyorum. O geç geldiğinde de kendim açıyorum. Diz çöküyorum."

İfadesi sarsıldı. Kaşları çatıldı. Kirpiklerinin gölge düşürdüğü gözleri, yüzümü inceledi. Konuşmak için dudaklarını araladı ama başaramadı. Gözlerini yumdu, başını eğdi, anahtarı tutan eliyle burun kemerini sıktı. "Mayıs." diye mırıldandı başını iki yana sallayarak. "Ah Mayıs..."

Gözlerimi kaçırdım çünkü bu konu hakkında yorum yapmak istemiyordum. Bu konu hakkında konuşmak istemiyordum.

Kilidi sarhoş haliyle açmayı zor da olsa başardı ve ayağa kalkarken kepengi de kaldırdı. Kapının kilidini kendim açtım ve o, sükunetle gördüğü ilk masaya otururken çantamı tezgâha bırakıp ona bir Türk kahvesi yapmaya başladım. Başını sağ eline yaslamıştı ve gözleri yerdeki mermerlerin üzerindeydi. Sarhoş haliyle ne görüyordu şu an, yalnızca Allah bilirdi.

Ben ona kahve hazırlarken kendince bir şarkı mırıldanmaya başladı.

İlk bakışta aşk mı olur

Yoktur öyle şey

Kandırıldım a dostlar

Varmış öyle şey

Gelin görün halimi

Eskilerim sarhoşluk eseri

Ama hanfendi sarhoşluk sebebi

Şarkıyı söylemekten ziyade mırıldanıyordu ama sözleri çok hoşuma gitmiş, kendimi iyi hissetmeme sebep olmuştu. Sözler bize ait miydi bilmiyorum ama çok hoşuma gitmişti.

Türk kahvesini yapıp masasına getirdiğimde bakışları beni buldu.

"Eğer bu kahveyi içersem ve ayılırsam, hâlâ yanımda olacak mısın?" diye sordu. "Eğer sen şu an, gördüğüm en güzel rüyaysan, biraz daha uyumak istiyorum. Bir süre daha... Uzun bir süre... Sanki hiç uyanmayacakmış gibi bir vakit kadar daha." Sarhoş haliyle sayıklıyordu. Komikti hâli. Gülmek istedim. Cümleleri sarhoşluk eseriydi. Sanırım ben de dediği gibi, sarhoşluk sebebiydim.

"Olacağım." dedim ve fincanı ona doğru ittim. "Gitmek istemiyorum ve gitmeyeceğim." Birkaç yudumda kahveyi bitirdi.

"Dizlerin," dedi durgun bir ses tonuyla. Baygın bakan gözleri gözlerime tırmandı. "Yaralı mı?" diye sordu. Sesi daha kısıktı. Kepenkleri kaldırmak için diz çöktüğümü söylemiştim ve sanırım bu konu henüz kapanmamıştı.

"Hem mecazen hem de fiilen," dedim. Derin bir nefes aldım. "Yara bere içindeler."

Elbiseme baktı. "Elbiselerin gizliyor yaralarını." dedi. Başımla onayladım onu, usulca tebessüm ettim. Her gün renkli, desenli elbiseler giyerdim ve genel de dizlerimin altında biterdi elbiseler. Dizlerimde sahiden kepenkleri kaldırdığım zamanlarda diz çöktüğüm için ufak yaralar oluşmuştu ve ben bunu elbiselerimle saklayabileceğimi düşünmüştüm. Kepenkleri değiştirmem gerekiyordu belki ama yapmamıştım. Sorulmasın nedeni, çünkü bende de yok bir sebebi.

"Çiçekler gizler yaraları." dedim. "Mezarlara bu yüzden çiçekler ekilir. Mezarda yatan yara gizlensin diye."

"Mezarda mısın?" diye sordu. Tüm dikkati, tüm benliği, tüm varlığı ve tüm cesaretiyle bakıyordu gözlerime. Sanki şu an bildiği tek şey benmişim gibi.

"Çiçeklere sığındaysam ya güneşe dönmüşümdür ya da toprak örtmüştür yüzümü." Derin bir nefes aldım. "Sence neredeyim?"

"Benim çatımın altındasın." dedi. "Benim gölgemdesin. Benim kırık şemsiyemin altındasın." Burnumun direği sızladı. "Olduğun yer önemli değil. Sen evinde hissediyor musun? Asıl önemli olan bu." Ağlamak istedim. Ellerimi masanın altında yumruk yaptım. "Sana şimdilik sunabildiğim tek şey, kırık şemsiyemin altı. Koruyor muyum seni yağmurlardan? Üşütüyor muyum seni?"

"Yağmur sızıyor şemsiyenden. Yel esiyor etrafımızda. Üşüyorum." Yüzü düştü söylediklerimden sonra. "Ama ben en çok yağmuru severim ve ben, sen sarılana kadar üşürüm."

Bundan sonraki süreç biraz sancılıydı. Öncelikle koca bir bebek gibi Ömer Abi'yi çağırmama karşı çıktı. Eve gitmek istemediğini söyledi. Ben de tek çareyi onu kendi evime çıkarmakta buldum ama bu İstanbul Beyefendisi olacak adam, kolunu omzuma sarmış ve sarsak adımlar atarken o şarkının devamını da getirmişti.

Sesi kötü değildi, şimdi hakkını vereyim ama saatin yedisinde başımıza iş açacağı kesindi. Yine de ne yaparsam yapayım onu susturamadım.

Bir İstanbul beyefendisi gibi

Önümde İstanbul hanfendisi

Kaynatır köpüklü kahvemi

Bir İstanbul hanfendisi

Paylaşmıyor sevgisini

Bir İstanbul hanfendisi

Ve çekingenlik akıyor her yanından

Bu aşkın efendisi

Şarkının bu sözlerini söylerken yanağını başıma yaslamıştı. Yürürken bana yükünü vermiyordu. Ben sadece ayakta durmasını sağlıyordum ama şu hareketi sık sık yapıyordu bana. Sanki dinlenmek ister gibi, soluklanmak ister gibi hissettiriyordu.

Bende dinlenmesini çok isterdim.

Asansörde şarkının bu sözlerini söylediğinde ve ben kıkırdadığımda yüzünde tatlı, mayhoş bir tebessümle beni izledi. Eve girmeden önce Yaz'ın uyuduğunu ve şarkı söylemeye devam ederse onu uyandıracağını söyleyerek gözünü korkutmuştum. Elini dudaklarına götürerek "Sus" işareti yapmıştı ve sahiden de sessiz adımlarla odama kadar getirmiştim onu. Başka yatağım olmadığı için ona yatağımı vermiştim.

Boylu boyunca yatağıma serildiğinde ve başını yastığıma gömdüğümde yatağım çok küçük geldi gözüme. Adam yatağımın yarısından çoğunu kaplamıştı. Başını yastığa koyar koymaz derin bir nefes çekmiş ve gözlerini kapatıvermişti. Henüz uyumadığının farkındaydım, bu yüzden yatağa oturdum.

"Bir şeye ihtiyacın olursa beni ara, olur mu? Ben aşağıda olacağım ve lütfen, biraz olsun dinlen." dedim kısık bir sesle. Sarhoş halleri beni eğlendirmişti ama aslında çok da yorgundu. Onu böyle görmek istemiyordum. Gerekirse üç gün yatağımda uyusun, yeter ki uyandığında bütün yorgunluğunu üzerinden atmış olsun.

Şafak ses vermediğinde çoktan uykuya daldığını hissettim. Yastığıma sarılarak uyuduğu için yüzünün çok küçük bir kısmını görebiliyordum. Kirli sakallarıyla, elmacık kemiğiyle ve alnının ufak bir kısmıyla sınırlıydı bu alan. Ona bakarken iç çekerken buldum kendimi.

Saniyeler içerisinde yüzünde huzurlu, sakin bir ifade belirmişti. Onu böyle görmek beni çok mutlu etti. Üç gündür ne yaşıyorsak hepsi su olup gitti.

İlk günkü gibi değildim bugün. Adım atmaktan korkmuyordum, akışa kapılmaktan ürkmüyordum. Bu yüzden onu yanımda hissetmek tekrar bana iyi gelmeye başladı. Onun yanında gülümsemek canımı yakmadı. Onun derin bakışları içimi buz kestirmedi.

Teni çarptı gözüme. Elmacık kemiği ve gözünün kesiştiği, doğmak üzere olan güneş sayesinde ufak da olsa parlayan o noktaya baktım. İçimde arsız bir istek belirdi. Bir belirsizlik hissettim, bir kararsızlıkla karşı karşıya kaldım.

Fakat karar sanki benden bağımsız verilmişti. Kendimi, onun yüzüne doğru dikkatle eğilirken buldum. Karnımın izin verdiği kadarıyla başardım ve o noktayı, o bitişim noktasını usulca öptüm.

Bir tepki vermesinden korktum çünkü onu bir anda öpüvermiştim. O ise çoktan uyumuştu çünkü hiçbir tepki vermedi. Gülümsedim. Ayıkken bu anları hatırlamayacak ama ben artık onun yüzüne her baktığımda dudaklarımın o noktada bıraktığı izi görebilecektim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları