Nilipek. - Gömülür

Gözün değse kanatlanır, kaçar bakışlar

Dağılır zihin, toz bulutu, üflesen uçar

Gözün değse kanatlanır, kaçar bakışlar

Dağılır zihin, toz bulutu, üflesen uçar

☂

MAYIS

Tik. Tik. Tik. Tik.

Zihnimde sürekli bu ses yankılanıyordu. Karanlık beni sarmalamıştı ama kirpiklerimi kontrol edebildiğimi fark ettiğimde göz kapaklarımı kaldırmayı denedim. Kirpiklerim yorgunlukla gözlerime gölge düşürdü.

Derin bir nefes alma isteğiyle dolup taştım ve denediğimde nefesim yarıda kesildi. Kemiklerimde çok keskin bir acı hissetmiştim. O keskin acının yanında elimin üzerinde usulca dolanan bir parmağı sezdiğimde gözlerimi açılmaya zorladım.

Başını yatağıma yaslamış olan Şafak'ı gördüğümde gözlerim sulandı. Onun dokunuşları artık daha baskındı. Bilincim yavaş yavaş yerine gelmişti. Yüzü elime dönük olduğu için uyandığımı fark edememişti ama parmağımı usulca hareket ettirdiğimde başını hızla kaldırdı.

Onunla göz göze geldiğimde gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Keskin bir nefes aldı ve "Mayıs." dedi özlemle. Konuşamayacak kadar susuz kalmıştı boğazlarım ve gücümü tam anlamıyla toplayamamıştım. Titrek eli saçlarıma ulaştığında "Uyandın." dedi titrek bir ses tonuyla. Gözlerinden yaşlar usul usul akmaya başladı ve dudaklarını alnıma bastırdığında gözlerimi kapattım. Yastığa damlayan yaşlarım şimdiden ıslaklığı hissettirmişti. "Uyandın." diye sayıklayıp benden uzaklaştı. Yüzüme daha geriden baktı.

"Doktoru çağırmamız lazım." deyip yanımdan ayrılıyordu ki zayıf bir temasla bileğini tuttum. Bu bile canımı acıtmıştı. Sol kolumda keskin bir acı hissederken dudaklarımın arasından bir inilti kaçtı.

Şafak hemen elimi geri indirdi. "Kolunu kıpırdatamazsın." dedi.

"Gitme." diye fısıldadım kurumuş dudaklarımın arasından. Boğazım yandı. Belki konuştum, belki konuşmadım. Bundan emin olamayacak kadar cılızdı sesim ama Şafak beni anladı.

"Gitmiyorum bir tanem." deyip yüzüme düşen birkaç saç tutamını geriye attı. "Gitmiyorum." diye sayıklarken sesi titredi.

Yatağımın yanındaki bir düğmeye bastı ve iyice bana yaklaştı. "Çok korktum." diye yakındı. Onunla hasret gidermek, durmadan konuşmak istiyordum ama gücüm yoktu. Ona dokunma isteğimin önüne geçemedim. Bu yüzden sağ elimi kaldırıp yüzüne tutundum. Kolum güçsüzlükle titriyordu. Ona temas eder etmez gözlerini kapattı. Gözlerinde biriken birkaç damla yaş usulca akarken yavaş bir hareketle gözyaşını sildim.

"Ölmedim mi?" diye sordum yine cılız bir sesle.

Şafak, yüzündeki elimi tuttu ve avuç içimi öptü. Başını iki yana salladı. "Ölmedin. Ölemezdin ve ölmedin. Buradasın. Yanımdasın." Avcumu defalarca öptü. Sonsuza kadar bu anda kalmak istiyordum ama odaya birilerinin girmesiyle her şey dağıldı.

Şafak hiç istemediğini belli ederek benden uzaklaştı. Birkaç kişi etrafımda toplandı ve beni kontrol etmeye başladılar. "Günaydın." dedi doktor. "Bana adınızı söyleyebilir misiniz?" diye sordu.

"Mayıs." dedim.

"Size ne olduğunu hatırlıyor musunuz?" diye sordu. Bir yandan da beni kontrol ediyordu.

Sesim cılızdı ama "Kaza geçirdim." dedim.

"Hemen yanınızda duran beyefendinin kim olduğunu biliyor musunuz?" diye sordu. Başımı oynatamadım ama gözlerimle hemen solumda duran Şafak'a baktım.

"Şafak." dediğimde Şafak'ın yüzünde buruk bir tebessüm oluştu.

"Çok güzel." dedi doktor. "Sizi tebrik ediyorum. Büyük bir mücadele verdiniz ve sizi aramızda görmek çok güzel."

Hemşire serumları kontrol ederken doktor birkaç dakika daha muayene etti ve ardından hemşire ile odadan ayrıldılar. Şafak sonunda yatağa yaklaştığında sağ elimi ona doğru uzattım. Kolum çizikler yüzünden kıpkırmızıydı. Kazanın her bir saniyesi aklıma düşünce yüzümün ne halde olduğunu öğrenmekten korktum.

Ben, ben sanırım korkunç görünüyordum.

"Şşş," diye fısıldadı Şafak. Ağladığımı, o gözyaşlarımı silmeye başladığında fark ettim. "Geçti." diye fısıldadıkça daha çok ağlamaya başladım.

"Korkunçtu." dedim cılız bir ses tonuyla. Gözlerimi acıyla kapatırken biriken yaşlar usul usul aktı yanaklarımdan. "Şafak çok korkunçtu."

Şafak acı çeker gibi yüzünü buruşturdu ve "Bitti." dedi. Avuç içimi öptü. "Bu sefer sahiden bitti." Elimi tutan eline gözlerimi çevirdiğimde parmak boğumlarının kıpkırmızı olduğunu fark ettim.

"Ellerin..." diye fısıldadığımda elini gözlerimin göremeyeceği şekilde çevirdi.

"Bunları düşünme." dedi ve buruk bir tebessüm etti.

"Seni çok özledim." diye fısıldadığımda uzanıp alnıma uzun soluklu bir öpücük kondurdu. Dudaklarının sıcaklığı tenimin soğukluğuna çok iyi gelmişti. Gözlerimi kapattım ve onun, "Ben de seni çok özledim bir tanem." diye mırıldanışını içime çektim. "Bir daha bu kadar ayrı kalmak yok." dedi. Dudaklarını alnımdan çekti ama yüzü çok yakınımdaydı. "Gözlerine bakmadan nefes alabileceğim zaman o kadar kısıtlı ki artık." Dağılmış saçlarımın arasından parmaklarını geçirdi. Konuşurken yüzünde beliren acının tebessümü beni korkuttu. Ben yokken, beni beklerken neler yaşadığını öğrenmekten korktum.

"Ne kadar zaman geçti?" diye sordum. Vereceği cevaptan çok korkuyordum. Ya aylarca uyuduysam, ya komadan uyandıysam, ya çocuklarımı çoktan kaybettiysem?

Gözlerimde tekrar yaşlar birikti. Dudaklarım titrerken Şafak o titrekliği almak için çatlamış dudaklarıma dudaklarını bastırdı. Ayrıldığında, "Dört gün." diye fısıldadı. Rahatlamıştım.

"Tamam." derken sesim titriyordu. Dört gün telafi edilebilirdi. "Tamam." diye devam ettim. İçimdeki yangını söndürmeye çalışıyordum. "Çocuklarımız?" diye sordum gözlerinin içine bakarak. Dudaklarında buruk bir tebessüm belirdi.

"Annemdeler. Seni çok özlediler." dedi ve elimin üzerinden öptü.

İç çektim. "Ben de onları o kadar özledim ki." Şafak'ın elini daha sıkı tuttum. İkimizin arasında bir sessizlik başladığında onun ne kadar dağıldığını fark ettim. Günlerdir uyumamış olmalıydı. Üzerindeki kıyafetler onun üzerinde en son gördüğüm kıyafetlerdi. O derli toplu saçları şimdi alnına dökülmüştü. Sakalları yüzünde kirli bir görüntü oluşturacak kadar uzamıştı.

Benim için perişan olmuştu. Ayrı geçirdiğimiz dört gün onu çok değiştirmişti.

"Biraz dinlenmelisin." diye fısıldadım. "Çok yorgun gözüküyorsun." Elimi ellerinin arasında tutarken yanağına yasladı ve ufak bir tebessüm etti.

"Bu halimi beğenmedin mi yoksa?" diye sorarken onun günler sonra ilk kez güldüğünü hissettim.

"Seni daha çok beğendiğim günlerimiz olmuştu." dediğimde dudaklarının arasından kısık sesli bir kahkaha kaçtı. Ben de kurumuş dudaklarımı kıvırmayı başarmıştım. Yüreğimde çocuklarım ve Şafak için derin bir özlem yerleşmişti ve ona günlerce baksam yine de bu özlem geçmeyecek gibiydi.

"Sen uyandın ya," dedi ve avuç içime bir öpücük daha kondurdu. "Başka hiçbir şeyin önemi yok."

☁️

Şafak, uyandığımın haberini Yağmurlara verir vermez Yağmur kapımda belirdi. Odaya girdiğinde ve gözlerimin açık olduğunu gördüğünde sesli bir nefes verdi. Hızlıca yatağımın yanına geldi ve elimi tutar tutmaz ağlamaya başladı.

"Beni o kadar korkuttun ki!" diye sızlandı ve hıçkırarak ağlamaya devam etti. Annesini kaybedeli daha çok olmamışken onun bu üzüntüsünü anlıyordum.

Elini daha sıkı tuttum ve "Alacak nefesim varmış." dedim. Yağmur, kazadan etkilendiğimin farkına vararak kendisini toplamaya çalıştı. Elinin tersiyle gözlerindeki yaşları silerken Hakan da yatağın diğer tarafına gelip oturdu.

"Bir şampuan reklamının sloganı olabilir ama 'Biz bitti demeden bitmez.'" deyip gülümsedi Hakan. Gülümsedim ben de.

"Al işte, şimdi de Azrail'e kafa tutmaya başladı bu adam!" diye sızlandı Yağmur. Güzel gözleri kıpkırmızı olmuştu ve ona kıyamıyordum. Acılar içinde kıvransam da, yatakta yalnızca birkaç hareketi yapabiliyor olsam da sanki tüm gücüm geri gelmiş gibi davranmaya zorladım kendimi.

"Ben yokken dükkân ile ilgilendin mi?" diye sordum konuyu değiştirmek için. İçinde ölüm ve kaza geçmeyen her konuyu konuşabilirdim şu an.

Yağmur'un yüz ifadesi değişti. "Beni öyle yordular ki!" diye hayıflandı. Söyledikleri bende merak uyandırınca Şafak'a baktı ve Şafak'tan sessiz bir onay alınca anlatmaya başladı. "Kaza yaptığını herkes biliyor. Herkesten kastım bütün Türkiye! O uğursuz adam yüzünden hastanede olduğunu öğrendiler ve her gün yüzlerce kadın dükkânın önüne gelip protesto etmeye başladılar. Senin için adalet arayan o kadar kadınla ilgilendim ki!"

Duyduklarım beni hem çok şaşırttı hem de hiç şaşırtmadı. Şafak'a baktım ve "Ona ne oldu?" diye sordum.

Şafak'ın bakışları değişti. Yüzüne ciddi bir ifade yayıldı ve "Bu konuyu seninle şu an konuşmayacağım." dedi. Beni meraktan çıldırtmaya kararlıydı ama itiraz edemeyeceğim kadar ciddiyetle baktı yüzüme.

"Yarın, sensiz geçen dört gün hakkında konuşmak için inanılmaz iyi bir gün bence." diye araya girdi Hakan. Sol elimi tuttu ama daha çok alçıyı kavradı diyebiliriz. Sol kolum resmen alçıyla kaplanmıştı çünkü.

Canım birçok açıdan birçok farklı sebepten yanıyordu. Geçeceğini biliyordum. Hiçbir acı, var olduğu yerde kalmaz. Zaman geçtikçe sönüp gider ama izi hep kalır. Acı, yaraya iz bırakır ve bu yaraların bende ömrüm boyunca iz bırakacağını biliyordum. Artık temiz bir sayfa açamayacağımı biliyordum. Ne kadar istersem isteyeyim, geçmişimden kurtulup tertemiz bir hayata başlamak imkansızdı. Bir yanım hep Mercan olarak kalacaktı ve onu ben bile mezarında yalnız bırakamayacaktım.

Kapı çaldığında gözlerimi kapıya çevirdim. Üzerimdeki sis bulutları yavaş yavaş dağılırken odaya Zehra ve Ayhan girdi. Zehra, korkarak ilerlerken Ayhan onu yönlendirdi.

"Merhaba." dedi Zehra. Ürkekti hareketleri. Elinde tuttuğu çiçek, çok güzel görünüyordu. Ayhan, Şafak'a bir baş selamı verdiğinde o da Ayhan'a selam verdi. Zehra, "Geçmiş olsun." deyip çiçekleri komodinime bıraktı.

Yüzündeki duyguları okuyabiliyordum. Kendisini suçlu hissediyordu. Babasının yaptıklarından kendisini de sorumlu tutuyordu.

"Seni gördüğüme sevindim." Onu biraz rahatlatmaya çalıştım. Elimi kaldırıp ona doğru uzattım. Bana elini uzattığında sağ elindeki sargıyı yeni fark etmiştim ve irkildim. Aklımdaki şey olmaması için dualar ettim. "Elin..." dediğimde Zehra elini saklamaya çalıştı. Yatağımın ucuna oturduğunda, "Senin yanına da mı geldi?" diye sordum.

Gözlerini bir an Şafak'a çevirdi ve hemen araya girdim. "Benimle konuşuyorsun Zehra. Artık bir şeyleri bana anlatmak için Şafak'a bakmasın kimse. Burada hiçbir şeyi bilmeden yatmanın işleri daha da kolaylaştıracağını mı sanıyorsunuz?" diye kızdım. Koskoca insanlar, konuşmak için Şafak'tan izin istiyordu ve bu çok yanlış geliyordu.

"Kazanın olduğu gün, Ayhan'ın evini bastı." dedi Zehra. Sargılı elinden tuttuğumda elimi sıkarak tepki verdi. "Evde tektim." Sesi titredi. "Ayhan işteydi ve öleceğim sandım." Elini daha sıkı tuttum. "Silahı vardı. Kilidi kırdı. Eve girdi. Ondan saklanmaya çalıştım. Beni evin içinde kovaladı. Babamla bir gün bu hale gelebileceğimizi aklım almazdı ama oldu işte. Banyoya kadar beni takip etti. Kapıyı kilitledim ama yine silahla kırdı. Yüzüne cam bir vazo fırlattım ve dalgınlığından faydalanıp silahı elinden aldım. Bu sefer de dövmeye kalktı." Eline baktı. "Onunla cebelleşirken cam parçaları elime saplandı." Gözlerini bana çevirdi. "Neyse ki Ayhan eve dönmek üzereydi ve beni kurtardı." Nefesleri düzensizleşmişti.

"O nerede?" diye soludum. Nefesleri düzensizleşen yalnızca o değildi artık. Holter ekranında nabzımın ne kadar hızlandığını görebiliyordum.

Zehra çekindi. Gözlerini Şafak'a çevirdi. Bu konuda neden suskunlaştıklarını anlayamıyordum ve sinirlenmeye başlamıştım.

"Bana onun nerede olduğunu söyleyin." dedim daha sinirli bir tonda. Şafak yanıma gelip alçılı elime dokundu ve "Bunu seninle yalnızken konuşacağım." dedi. "Bu konuda konuşurken bana bakmalarının bir sebebi var ve bunu yalnızken konuşmamız daha doğru olacak. O yüzden lütfen şimdi bunları düşünme."

Yenilgiyle bir nefes verdim. Zehra'ya geri döndüm. "Yaşadıkların için üzgünüm." dedim. "Senin aklını çeldiğime inanıyor olmalı. Onun yöntemlerini biliyorsun. O adam bağırmadan, dövmeden birinin üzerinde otoriterisini sağlayamayan zavallının teki."

"Benim yaşadıklarımı konuşmayalım şimdi." deyip buruk bir tebessüm etti. Elimin üzerini okşadı ve "Senin uyandığını görmek beni çok mutlu etti." dedi. "Aramıza döneceğini biliyordum." Omuzlarını dikleştirdi. "Senin ne kadar güçlü bir kadın olduğunu birçok şekilde öğrendim. Bilmeni istiyorum," deyip gülümsedi. "Senin nasıl biri olduğunu görebiliyorum artık. Bunun için çok kayıplar verdim ama hiç pişman değilim. Sadece senden özür dilemek istiyorum." Gözleri yaşlarla parladı. "Her şeyin daha farklı olmasını sağlayabilirdim. Onların önüne geçebilirdim. Bunu bu odada benden başka kimse yapamazdı ama ben aylar boyunca bunu reddettim. Seni dibe sürüklemelerine müsaade ettim hatta onlara yardım da ettim. Oysa sen bunların hiçbirini hak etmiyorsun. Sen yalnızca yeni bir başlangıç istedin. Her anlamda."

"Artık kendini suçlamanı bırakmanı istiyorum." dedim. "Bitti Zehra. Bittiğine inanmak istiyorum ve lütfen sen de bittiğine inan. Artık geçmişten kurtulmamız gerek. Bunu tek başıma yapabilir miyim bilmiyorum ama yanımda olursan," Gözlerimin dolmasına engel olamadım. "Beraber yapabiliriz gibi geliyor."

"Yapalım." derken gözünden akıp giden birkaç damla gözyaşını sildi. "Çok isterim." deyip gülümsedi.

"İkimiz de bunu hak ettik." dediğimde buruk bir tebessüm ettim.

Zehra'ya birçok açıdan kızgındım. Ama kızgın kalmak doğru gelmiyordu. Zehra, kötü şeyler yaptı. Hiç söylememesi gereken sözler de söyledi ama değişmek istiyor. Aylardır değişmek için çabalıyor ve ben gözlerine baktığımda geçmişinden nasıl pişmanlık duyduğunu görebiliyorum. Bu yüzden onu affediyorum.

Yağmurlar ve Zehralar bir süre daha durdular fakat dinlenmem gerektiğini söyleyip yanımızdan ayrıldılar. Biraz uyusam gerçekten hiç fena olmazdı. Çocuklarımı görmek için can atıyordum ama onların karşısına bu halde çıkmak istemiyordum. O yüzden onlar için elimden geldiğince toparlanmam gerekiyordu.

Şafak, üzerime ince bir pike çekerken, "Sen de uyumalısın." dedim.

"Ben iyiyim." dese de onun iyi olmadığını biliyordum. Çok yorgundu. Saç tellerine kadar yorgunluğun izlerini taşıyordu.

"Lütfen." deyip elini tuttum. Durdu, gözlerimin içine baktı.

"Seni gözümün önünden ayırmayacağım." dediğinde ses tonundaki suçluluk duygusu kanıma kadar işledi. Beni o kazadan kurtaramadığı için kendisini suçluyor olmalıydı.

"O zaman hemen yanımda uyu." deyip yatakta biraz kaymaya çalıştım. Tereddüt etti.

"Daha uyanalı çok az zaman oldu. Senin canını yakmayı göze alamam." dedi.

"Sen yara değilsin Şafak. Sen şifasın ve acı yarada saklanır." dediğimde gözlerime birkaç saniye daha uzun baktı. Onu ikna ettiğimi biliyordum. "Bundan sonra beraber uyuyacağımıza söz vermiştik." dediğimde onu tam anlamıyla ikna edebildim. Çok dikkatli davranarak sağıma yattı. Alçı olan kolumu göğsüme doğru çektim. Bir elini onun üzerine koydu. Başımı diğer kolunun üstüne yasladım ve burnumu boynuna doğru yönlendirdim.

"Özür dilerim." diye fısıldadığımda sesim beklediğimden güçsüz çıktı.

"Ne için?" diye sordu saçlarımı okşarken.

"Bir an bile gidecekmiş gibi hissettirdiysem ve sen yalnızlıkla yüzleştiysen." dediğimde parmakları saçlarımın arasında dondu. "O anda, ses kaydını aldığımızda," Sesim titrediği için bir an devam edemedim. "Çocukları sana emanet ettim. Gideceğime o kadar inanıyordum ki, ne yapacağımı bilemedim. Eğer o an, onları istemeseydin, yapamayacağını söyleseydin seni anlardım." Bedeninin donduğunu hissettim. "Yemin ederim ki anlardım." dediğimde keskin bir nefes aldı.

"Asla." dedi. "Bir daha asla bana böyle hakaret etme." derken sesinde hiddet vardı. "Ne tek bir an senin gideceğini düşündüm ne de çocuklarımızı bana emanet ettiğin için üzerimde yük hissettim." Gözlerini gözlerime çevirdiğinde gözlerindeki acıyı gördüm ve bin parçaya bölündüğümü hissettim. "Seni günlerce kapıların ardında bekledim ama tek bir an bile bana geri dönmeyeceğini düşünmedim. Sadece korktum." deyip beni daha sıkı sardı. "Ödüm koptu Mayıs. Benim yanında olmadığımı hissedersin diye ödüm koptu. Sen yalnız olduğunu hissedeceksin diye ödüm koptu ama ben sensiz kalmayı hiç düşünmedim. Hissettiğim şeyler korku değildi, umuttu."

Sözleri yüreğimi yatıştırdı. Dudakları alnımda yer bulurken sesli bir nefes koyverdim. "Seni seviyorum Şafak," diye fısıldadım. "Sen, benim bu hayatta aldığım en doğru kararsın. Seni gördüğümde kırık bir şemsiyenin altındaydın ve o şemsiyeyi bizim çatımız yaptın. Bize yuva oldun. Sen, doğrusun. Sen, olması gerekensin. Sen, kaçınılmazsın. Sen, bağsın."

"Sana bağlıyım." dedi.

"Senin çatının altındayım." dedim ve aramızda bir sessizlik baş gösterdi. Ne zaman uyuduğumu bilmiyorum ama uykuya dalmadan önce onun güven aşılayan dokunuşlarını tenimde hissettim. Ardından onun fısıltısını işittim.

"En başından beridir olman gereken yerdesin."

☁️

Hastanede bir hafta geçirdim. Son üç akşam, koridorda yürüyüşe çıkmak ve son gün kirli saçlarımı yıkamak dışında yatağımdan kalkmadım. Bu bir hafta hiç hatırlamak istemediğim bir hafta oldu. Yerimden kalkamayacak kadar bitkin olmak, ufacık isteğimi bile Şafak'a yaptırmak, beni bazı anlarda çok sinirlendirdi.

Şafak, sabırlı davrandı. Sinirlendiğimde beni sakinleştirdi. Üzüldüğümde beni teselli etti.

Hastanedeki ikinci günümdü. Kabuslar gördüm, ter içinde uyandım. Sol kolum o gece çok ağrıdığı için ve uykularımı o şeref yoksunu adam böldüğü için sinirle soluyordum. "İstemiyorum!" diye bağırdım Şafak'a. "Bana yardım etme! Kendim kalkacağım! Sadece yüzümü yıkamak istiyorum ve bunu kendim yapacağım!" diye bağırmıştım. Hiç hak etmese de.

Sonra ona bağırdığım için kendimi suçlu hissettim ve ağlamaya başladım. Bana doğru adımladı ve yanıma oturdu. "Ben yabancı biri değilim." demişti. "Ben, en az sen kadar senim." derken saçlarımı öpmüştü.

"Anlamıyorsun." diye sızlandım. Ağlamam dinmiyordu. "Ben bu değilim. Ben hiç bu duruma düşmemeliydim. Ben bu odada olmamalıydım. Ben o yoldan hiç geçmemeliydim! O adam beni hiç bulmamalıydı!"

"Ömrün boyunca kaçacak mıydın?" diye sordu. "Eğer aylar önce dükkâna gelmeseydi, seni bulmasalardı, ömrün boyunca kaçmayı mı planlıyordun?" Sorusu beni afallattı. "Seni bulması gerekiyordu çünkü bu işi bitirmeliydin. Kaçmak yerine savaşmalıydın ve tam olarak öyle yaptın." Göğsüne çekti beni. "Yara aldın. Keşke saç tellerine kadar seni koruyabilmeyi başarabilseydim... Ama olmadı. Kaçamadık. Yara almadan savaşamadık. Ben pişman değilim." dedi. "Bu savaşta aldığım yaralardan pişman değilim. Olması gerekiyordu. Biliyorum. Olması gerekiyordu ve oldu."

"İstemiyorum." diye direttim. "Onlardan gelen yarayı da şifayı da istemiyorum! İstemiyorum işte! Artık hiçbir şey istemiyorum! Beni ayağa kalkamayacak hale getirdiler ve ben bu halime olumlama yapmak istemiyorum!" diye direttim ve Şafak'ın göğsünden sıyrıldım. Kafam allak bullaktı. Kâbusun hatıraları hâlâ bedenimde dolanıyordu ve o adamdan korktuğumu hissetmek beni delirtiyordu.

Sadece ölmesini istiyordum.

"Canım yanıyor!" diye sızlandım. "Kemiklerim sızlıyor, soluğum kesiliyor. Sol elimi kullanamıyorum bile. Yüzüm, bedenim yara bere içinde. İçimde bir şeyler öldü ve ben onu geri getiremiyorum! Bomboşum. Yemin ederim ki bomboşum!"

"Oraya beni koy." dedi Şafak. Elimi tuttu. "Kaybın neredeyse oraya beni koy. İzin ver, senin için sen ne istersen o olayım. Kalbini mi hissetmiyorsun, senin için atayım. Elini mi kullanamıyorsun, sen ne istersen onu tutayım. Ciğerin mi yanıyor, bırak o yangında ben yanayım."

"Beni böyle sevemezsin." deyip reddettim onu. "Ya bir kere daha gidersem? Ya bu sefer sahiden gidersem? Bana çarpmak yerine eline bir silah alıp beni öldürmeye çalışırsa? Ben gidersem ne yapacaksın?"

"Gitmene izin vermezdim." dediğinde kontrolümü tamamen kaybettim.

"Silahı nasıl durduracaktın? Başıma silah dayandığında ve o silah ateşlendiğinde ne yapabilirsin ki? Kim ne yapabilir?" Çenem titredi. Bedenim zaten bir titremenin esiriydi. "Bana böyle bağlanamazsın çünkü söz veremiyorum. Ölmeyeceğimin sözünü veremiyorum. O adam uykumda bile beni öldürürken ben sana ölmeyeceğim diyemiyorum. Ölürsem mahvolursun. Ölürsem, ölmek istersin. Ama yapamazsın. Ölmek istedikçe yaşamak zorunda kalacaksın. Çünkü biliyorum. Çünkü sevdiğin birini kaybettiğinde nasıl perişan olunduğunu biliyorum! Yusuf gittiğinde öleceğime o kadar emindim ki! Nefes bile alamıyordum. Her gece o Allah'ın cezası yastıkları ıslatmadan, göz yaşlarımı akıtmadan uyumuyordum ve sen benim gibi olamazsın. Beni bu kadar sevme. İzin vermiyorum. Beni bu kadar sevme!"

Şafak yataktan kalktı. "Ölmeyi aklından çıkar." dediğinde sesinde tehlikeli bir tını vardı. Bana sırtını döndü. Soluklanmak için pencereye doğru ilerledi.

"Öleceğim ve sen günlerce, aylarca belki de yıllarca benim yasımı tutacaksın! Ben öleceğim ve sen bir adım öteye gidemeyeceksin! Buna izin vermem."

"İyi bir ruh halinde değilsin. O yüzden tartışmamamız gerekiyor." dedi. Oysa bu bile beni sinirlendirdi. Onunla ilk kez kavga ettik ve içimde dinmeyen bir öfke vardı. Öfkem bir yandan sadece onaydı bir yandan da onun hiçbir suçu yoktu. Hapsolduğum yer, nefesimi kesiyordu.

Beni yatağa yatırmak istediğinde sağ elimle onu göğsünden ittim. "Bana dokunursan bir daha dokunmak isteyeceksin. Beni seversen daha çok sevmek isteyeceksin. Yapma!" diye bağırdım. Bedenim titriyordu. Gözlerimden yaşlar akıyordu.

Hiçbir şey demeden gözlerimin içine baktı ve onun bin parçaya bölündüğünü hissettim. Ona zarar verdiğimi gördüğüm için kendime daha çok kızdım ve "Bak işte. Daha iyileşmeden bile seni mahvediyorum! Burada bana yardım etmeye çalışıyorsun ama senin koca bir şirketin var! Günlerdir açıp da tek bir iş bile yapmadın. Sadece benimle ilgilendin." Elimin tersiyle gözümden akan yaşı sildim. "Sana zarar veriyorum ve artık bunun son bulacağının sözünü veremiyorum. Çünkü kurtulamıyorum! Hiçbirinden kurtulamıyorum! Geçmişimden! Ölen kocamdan! Onun ailesinden! Hepsi ensemde!" Saçlarımı öfkeyle çekiştirmeye başladığımda Şafak bileğimden tutup bana engel oldu.

Eğilip gözlerimin içine baktığında buz kestim. Onun ciddiyeti benim içimi soğutuyordu. "Sana zorunda olduğum için falan yardım etmiyorum ben. Burada zorunda olduğum için kalmıyorum. Sırf zorundayım diye, günlerce seni bir kapının ardında beklemedim ben. Seni sevdiğim için. Yaptığım her şey, seni her şeyinle kabul edip çok sevdiğim için. Durduramıyorum. Al, eğer mümkünse sen yap. Sen sök çıkar kendini kalbimden. Hadi yap!" Titreyen elimi sımsıkı tutuyordu. "Sen beni gidersen mahvedersin. Sen beni, kendini yük olarak görürsen mahvedersin." Yanıma oturdu.

"Seni her şeyinle kabul ettim Mayıs. Seni ilk gördüğümde senden etkilendim. Sonra çocuğun olduğunu öğrendim, seni sevmeme engel olmadı. Sonra hamile olduğunu fark ettim, seni sevmeme yine engel olmadı. Seni bırakmam için çok sebep vardı. Şimdi otursak belki onlarca sebep bulabiliriz ama hiçbiri beni ikna etmedi. Seni bırakmak tamamen bir saçmalıktı ve aldığım en doğru karar, seni çatımın altına çekmek oldu. Bir saniye bile pişman olmadım. Bir kere bile, keşke seninle tanışmasaydım demedim." Yanaklarımı avuçları içine aldı. "Senin hiçbir suçun yoktu. Sen öyle güzelsin ki, sana kapılmamam imkansızdı. Dükkanına geldiğim ilk günlerde, insanlara neşeyle gülen, kahve hazırlarken radyoda çalan şarkıya eşlik eden kadın beni büyüledi. Aylarca bana yük olmuşsun gibi davranıyorsun ama sen beni kendi cennetine davet ettin. Sen bana çocuklarınla geldin ve bizi bir aile yaptın. Bana hayat verdin sevgilim. Fark et bunu. Sana ne kadar minnettar olduğumu fark et."

"Sen çok güzel bir adamsın." diye fısıldadım. Çenem titredi konuşurken. "Sana neler söyledim ama bana söylediklerine bir bak. Nasıl bir kalbin var senin?"

Buruk bir tebessüm etti ve yanaklarımı okşadı. "Bu kalp, içinde seni taşıdığı için bu kadar güzel çünkü sana layık olmak istiyor." Söylediklerini duyduğumda titrek bir nefes alıp gözlerimi kaçırdım. "Bana bak." deyip çenemden tutup başımı kaldırdı. "Sen, benim başıma gelen en güzel şeysin. Saptığım en güzel sokak, sığındığım en sıcak yuvasın. Şu zamana kadar elinden geldiğince yaşamışsın ama beraber olduğumuzda neler yapabileceğimizi gördük. Sitem etmek yerine, sana uzattığım elimi tut ki o ışıklı yolu inşa etmeye devam edelim."

"Korkuyorum." demiştim. "Geri gelmelerinden korkuyorum. Bir şekilde, bir başka insanla, bir başka sebeple birkaç gün sonra karşıma dikilmelerinden korkuyorum." Söyledim işte. Sesli söylemek, zihnimde düşünmekten daha zordu.

"Artık asla." demişti. "Artık sana hiçbiri yaklaşamaz." Bana doğru yaklaştı. "Bunu yaptım. Bana inanıyor musun? Onların kökünü kazıdım. Sözlerim, inanman için yeterli mi?" diye sorduğunda sıkkın bir nefes aldım.

"Nasıl?" diye sordum. "Bana hiçbir şey anlatmıyorsun. Uyandığımda beridir burada yatmaktan başka hiçbir şey yapmadım. Bana dışarıda neler olduğunu anlatmıyorsun." dedim kızgın bir tonda.

"Buradan çıktığımızda ve evimize gittiğimizde söz veriyorum sana her şeyi anlatacağım."

O kavgamızdan sonra söylediği son söz buydu. Üzerinden beş gün geçti ve sözünde durdu. Bana hiçbir şey anlatmadı ama ben artık daha rahattım. Bir şekilde, artık onlardan tamamen kurtulduğumun farkındaydım ve beş gün daha kolay geçti.

Tabi ne kadar kolay geçecekse...

Kolum uzun bir sürede alçıda kalmaya devam edecek ve sonrasında fizik tedavi başlayacak. Kaburgam kırık ve onun düzelmesi için iki hafta vermişti doktor. Bir süre korse giymek zorundaydım. Bedenimdeki çizikler neredeyse geçmişti. Yüzümde birkaç derin yara hâlâ duruyordu ama her akşam Şafak'ın sürdüğü merhemler sayesinde artık daha iyiydi.

Hastaneden ayrılma vakti geldiğinde Şafak ufak valizimi aldı ve elini belime koydu. Yürümekte zorlanıyordum çünkü ilaçlar yüzünden başım dönüyordu. Kazada aldığım kafa darbesinden sonra doktor bir süre daha baş dönmelerimin ve ağrılarımın olacağını söylemişti. Bu yüzden düşmemek için Şafaksız yürümemeye dikkat ediyordum.

Hastanenin kapısının önüne geldiğimde karşımda gördüğüm kalabalık beni şaşırttı. Kaşlarımı çatmadan edemedim. "Sanırım ünlü biri de şu an bu hastanede." dedim Şafak'a bakıp. O yalnızca gülümsedi.

Kapıdan dışarı çıktığımız anda, kapının önündeki araca binmek üzereydim ki bir kadın, "Çıktı!" diye bağırdı. İrkilip Şafak'ın elini daha sıkı tuttum. Gafil avlandığım için ne dediğini anlayamadım ama sonra birkaç kadın daha bana doğru gelince aslında tüm ilginin bende olduğunu fark ettim.

"Mayıs Hanım, çok geçmiş olsun." deyip bana bir gül demeti uzattı. Yaşadığım şok Şafak'ı gülümsetti. Kulağıma doğru eğilip, "Birçok kadın günlerdir senin hastaneden çıkmanı bekliyorlardı." dedi.

O an, Yağmur'un da bahsettiği şeyi hatırladım. Birçok kadın, kayınbabam tarafından yaralanmamın üzerine ayağa kalkmıştı ve bu sefer adalet çığlıkları benim içindi.

"Çok teşekkür ederim." diyerek elindeki çiçek buketini aldım.

"Günlerdir sizden iyi haberler alabilmek için sabırsızlanıyoruz. Taburcu olduğunuzu görmek bizi çok mutlu etti." dedi sarışın bir kadın. Gençliğinin baharında olmalıydı ama cesareti, duruşu beni büyülemişti.

"Yaptığınız her şey için teşekkür ederim. Benim bakabilme şansım olmadı ama beni düşünmeniz bile o kadar değerli ki benim için." Sesimin titremesine engel olamadım. Konya'dayken tanıdığım her kadın benden nefret ederdi. Kimse bana yardım etmezdi ve kadınlar tarafından erkeklerden daha çok örselenmiştim. Şimdi karşımda benimle mücadele etmeye hazır kadınları görmek, beni kimsenin mutlu etmeyeceği kadar çok mutlu ediyordu.

"Biz artık gitsek iyi olur. Fazla ayakta kalmaman gerekiyor." diyerek araya girdi Şafak. Kadınlar ona bakıp gülümsedi. Anlayışla karşıladılar ve arabaya binmeden hemen önce, "Herkesi Kahveyaz'a bekliyorum. Tanıdığınız her kadını davet edin. Hepinize kahve yapmayı çok isterim." dedim ve onlardan söz alır almaz arabaya bindim.

Yüzümde açan güller, eve varana kadar solmadı. Şafak elimi hiç bırakmadı. Ömer Abi, yorgun olduğumu düşündüğü için çok fazla konuşmadı ama dikiz aynasından birkaç kez bakıp bana gülümsedi.

Evde çocuklarımın beni beklediğini bildiğim için çok heyecanlıydım. Onlardan on bir gündür uzaktaydım ve özlemenin de ötesine geçmiştim artık.

Araba, evin önünde durunca bahçe kapısını hemen açıldı. Ömer Abi, benim kapımı açtığı anda bana doğru koşan Yaz'ı gördüm. Gözlerime anında yaşlar birikti ama ağlamayacağıma dair söz verdiğim için derin bir nefes aldım.

O ise bana ağlayarak koştu. Kollarını bana sardığı anda hıçkırıkları onun göğsünden benim göğsüme taşındı. Sağ kolumu ona sıkıca sardım. Yerde diz çöktüğüm için kızımın baskısıyla biraz daha battım çimlere ama hiç önemsemedim.

"Annem!" diyerek sarılıyordu bana. "Benim biricik annem."

Saçlarını kokladım, öptüm. "Meleğim benim!" deyip saçlarından öptüm.

"Seni o kadar özledim ki anne!" diye sızlandı. Yüzünü yüzüme hizaladı ve minik elleriyle yanaklarımı avuçladı. "Sen yokken her şey çok eksikti. Senin eve gelmen için çok gün bekledim. Sen gelmedikçe her şey daha da eksik oldu." Dudaklarını büzdü. "Sen dünyanın en güzel annesisin. Sen yokken sana bunu söylemeyi çok istedim." deyip yanağıma bir öpücük kondurdu.

"Artık buradayım meleğim." Saçlarını sağ elimle okşadım. Onu neşelendirmek için gülümseyip "Sen de dünyanın en güzel prensesisin." dedim.

Benden tekrar ayrıldı, gözlerime hüzünle baktı. "Bizi bırakıp gideceksin sandım. Özür dilerim. Bizi bırakmayacağına inanmalıydım ama yapamadım. Her şey, çok babamınki gibiydi anne. Kendime engel olamadım." Çenesi titremeye başlayınca onu kendime çektim.

"Sizi bırakıp gitmeyeceğim." dedim. "Anneler, çocuklarından hiç ayrılmazlar." Yanağını okşadım. "Ne demiştik Konya'dan ayrılırken?"

İkimiz de aynı anda, "Yuva neredeyse çatı da oradadır." dedik.

"Sen yuvasın, ben de senin çatın. Ne yuva ayakta kalır çatısız, ne çatının bir anlamı olur yuvasız." Yanaklarından öptüm. "Biz buyuz miniğim. Biz bu cümlelerden ibaretiz."

Yaz'dan ayrıldıktan sonra, Şafak'ın kucağına çoktan tırmanmış Rüzgâr'ı gördüm. Dudaklarımı hüzünle büzmeden duramadım. Kaburgalarım kırık olduğu için ağır kaldırmam yasaktı ama Şafak, Rüzgâr'ı havada tutarken bana doğru yaklaştırdı ve oğlumu göğsüme çekebildim.

Elleri kıpır kıpırdı. "Ane." dedi bana. Henüz "anne" dedirtmeyi başaramamıştım. Kusursuz bir şekilde "baba" diyebiliyorken bu yaptığı bana göre yalnızca nazdı ama kafaya takmıyordum.

"Anem!" deyip yanaklarından öptüm, kokladım. Her öptüğümde oh çekiyor, bana her dokunduğunda elinin dokunduğu yerlerden eriyordum.

Çocuklarımı öyle özlemiştim ki...

Evde aynı zamanda Aysun Hanım da vardı. Onunla da sarıldım. Beni her gün ziyaret ettiği için ilk görüşümüz değildi. Başımı çevirip evi şöyle bir süzeyim derken verandanın arka kısmında, ağaçların orada duran Baran'ı gördüm.

Uyandığımdan beridir beni hiç ziyarete gelmemişti ve sebebini elbette biliyordum. Kendisini kimsenin suçlamadığı kadar suçluyordu.

Göz göze gelince gidecek gibi oldu. "Baran!" diye seslendim. Olduğu yerde durdu. "Bana hoş geldin demeyecek misin?" dediğimde arkasını döndü ve bir süre gözlerimin içine baktı. Sonra Şafak'a çevirdi gözlerini ve Şafak da başıyla beni işaret etti.

Üzerinde siyah bir tişört, siyah kot ve yaz kış giydiği postalları vardı. Her zamanki gibi.

Omuzları dikti. Dışarıdan gören birine göre karşımda dağ gibi dikiliyordu ama bakışlarındaki suçlayıcı ifadeyi gören yalnızca bir avuç insandık.

"Bana sarılmayacak mısın?" deyip onu beklemeden ona sarıldım. İlk başta hiç tepki vermedi. Başımı omzuna koydum. Bana yenileceğini biliyordum ve öyle de oldu. Birkaç saniye sonra parmakları hareket etti ve sol elini korsemin üzerinde hissettim.

"Hadi çocuklar, biz içeri girelim." Aysun Hanım, çocukları içeri götürürken Şafak da arabanın diğer ucuna yaslandı. Baran ve benim konuşmam için alan tanımıştı.

"Evine hoş geldin." dedi Baran.

"Seni hastanenin kapısında görmek isterdim." dedim ondan ayrıldığımda. "Ya buraya gelene kadar bir şey olsaydı?" dediğimde kaçırdığı gözlerini hızlıca bana çevirdi. "Olmadı ama olabilirdi. Sen görevinin başında değildin."

Sözlerimde ciddiydim. Onun da anlamasını istiyordum.

"O görevde başarısız olalı on bir gün oluyor." dedi. Gözlerini tekrar kaçırdı.

"On bir gün önce izinliydin." dedim. Öyleydi. Ona izni bizzat ben vermiştim.

"Gevşetilmiş bir görevdi ama görevdi işte. Adı ne olursa olsun, seni korumak on bir gün önce de benim görevimdi." Sesi biraz hiddetli çıktı. Öfkesi yalnızca kendisineydi.

"O hastane odasında uyandığımda öfkeli olduğum çok insan vardı. O yatağa yatmama sebep olan insanlardan günlerce nefret ederek iyileştim ben ve sürpriz! Hiçbiri sen değildin." Koluna dokundum. "Eğer sen şimdi kendini suçlarsan, kendimi koruyamadığım için kendime kızarım. Benden iki metre uzakta dururken kendimi koruyamıyorsam ne beceriksiz insanım o zaman ben! Değil mi?" dediğimde kaşlarını çattı.

"Şafak'a gidiyordun. Dikkatin dağınıktı." diye cevap verdi bana.

"Evet. Sen de benden uzaktaydın. Sana Şafak'ın söylediği gibi. Ki, bana kalsa o gün tam anlamıyla izinliydin."

"Beni haklı çıkarmaya çalışma Mayıs." deyip başını iki yana salladı. Sıkkın bir nefes aldı. "Bu görevde başarısız olduğumu biliyorum. Ne dersen de bu değişmeyecek." dedi.

"Sana ne zaman kızdım biliyor musun?" Gözlerini gözlerime çevirdi. "Tanımadığım Karadağ çifti bile uyandığım gün odama çiçek gönderdiğinde ve senden tek bir geçmiş olsun mesajı bile almadığımı fark ettiğimde kızdım." Yüzünde pişmanlığın izleri belirdi. "Hata yapmayan biri var mı şu hayatta? Önemli olan, o hatayı telafi etmenin yollarını aramakta." Göğsüne işaret parmağımla vurdum. "Sen kaçmayı seçtin. Benim tanıdığım Baran, korkak bir adam değildi. Bir hatası olsa bunu telafi etmek için çabalardı. Oysa seni doğru tanımıyormuşum." Buruk bir tebessüm ettim. "Seni hiçbir zaman bir koruma olarak görmedim. Sen benim hiç sahip olmadığım abimdin." Gözümden bir damla yaş aktı. "Beni bir abi gibi korudun. Bir gün değil, neredeyse bir sene boyunca başıma hiçbir şey gelmesin diye çalıştın. Sen belki beni yalnızca patronun olarak gördün ama sen benim abimdin Baran." Kollarımı göğsümde bağladım. "Keşke gözlerimi açtığımda ailemi tam anlamıyla yanımda görebilseydim."

Bunu yapıyorum çünkü Baran'ın suçluluk duygusunu başka bir yöne çekmeye çalışıyorum. Şimdi bu söylediklerimi uzunca bir süre düşünecek ve kaza gününü unutacak. Benim tanıdığım Baran, bu saatten sonra bana bu söylediklerimi affettirmeye çalışacak.

Arabadan destek alarak Şafak'a doğru adım atmıştım ki Şafak doğrulup yanıma geldi. Baran orada öylece dururken biz eve doğru adımlamıştık ki, "Sen uyurken kapının dışında nöbet tuttum." dedi Baran. Omzumun üstünden ona döndüm.

"Biliyorum." dedim. "Ama hâlâ bana geldiğini söyleyemiyorsun." deyip buruk bir tebessüm ettim. Şafak ile adımlamaya başladığımızda Baran tekrar konuştu.

"Gelmek istedim." Sesi biraz çaresiz çıkmıştı. Bana değer verdiğini biliyordum. Benim onu abi olarak gördüğüm kadar o da beni kardeşi olarak görüyordu.

"Ama hastane yatağımda yatarken ben bunu hiç bilemedim." dediğimde Baran daha da köşeye sıkışmış hissetti.

Önümüzü kesti Baran. "Bana kendimi nasıl affettirebileceğimi söyle."

"Bu gece akşam yemeğini bizimle ye." dedim. Adımlamaya devam ettim. Şafak ne yaptığımın farkındaydı, bu yüzden verandanın merdivenlerini çıkarken hafifçe bana doğru döndü ve "Baran'a artık benden daha çok sözün geçiyor." dedi. Güldüm.

"Bu yüzden onun kendisini affetmesini sadece ben sağlayabilirim." dedim.

Baran o akşam, bizimle yemek masasına oturdu. Bir senedir asla kabul ettiremediğim şeyi, bu gece kabul etti. Sandalyesi Burçak'ın hemen karşısındaydı ve ikisi arasındaki gerginliği sadece ben mi hissediyorum diye insanları izledim. Sahiden de Burçak ve Baran arasında olanlardan haberleri olmadığını daha iyi kavradım.

Burçak ve Baran her ne yaşıyorsa gizlice yaşamakta çok iyilerdi.

Akşam yemeğine Zehra, Ayhan, Yağmur, Hakan ve Açelya da katıldı. Bir hafta boyunca serumlarla ve hastane yemekleriyle beslendiğim için çok fazla iştahım yoktu ama günler sonra tekrar ailemle aynı çatının altında olmak beni hiç olmadığım kadar iyi hissettirdi.

İyileştiğimi ve daha iyisi olacağımı, o yemek masasında sohbetler eşliğinde gülüşürken hissettim.

☁️

"Hepsi burada." Şafak, sehpanın üzerine birkaç dosyayı bıraktı. Kaşlarımı çattım. Kanepede doğruldum. Belgelere bakarken, "Bunlar ne?" diye sordum.

Akşam yemeğinden sonra yalnız kalınca ikimiz de üzerimizi değiştirmiştik. Üzerinde beyaz bir tişört ve siyah eşofmanını giymişti. Yanıma oturdu ve "Şeref'in iş yaptığı her adamla imzaladığım sözleşmeler." dedi belgeleri göstererek.

Anında, "Ne?" diye sordum. Çünkü ne dediğini gerçekten anlayamamıştım.

Gayet sakin bir tonda, "Konya'da Şeref ile ticaret yapan, onunla en ufak ilişkisi bile olan herkesle sözleşme imzaladım." dedi. "İşletmelere yatırım yaptım. Sözleşmeyi fes etmeyi aklından bile geçirmesinler diye hepsinden azımsanmayacak hisseler aldım."

"Şafak." dedim. Durdum çünkü bu söylediklerini idrak etmek ayrı bir güç, konuşabilmeyi başarmak ayrı bir güçtü. "Şeref, Konya'daki her esnafı tanır." Gözlerimi kıstım. Herkesle sözleşme imzalamasının hiçbir yolu yoktu.

Başını sağa doğru eğdi ve sadece gözlerimin içine baktı. Bana çok ciddi baktı ve hayretle soludum. "Bana Konya'daki tüm esnafı satın aldığını söyleme!"

"Sana işimi Kahveyaz'a yatırım yaptığımızda da tam anlatamamıştım." deyip gülümsedi. "Bizim satın alma yöntemlerimiz farklıdır. Biz işletmelere yatırım yaparız ve yatırım yaptığımız kadar hisse alırız. Yani Konya'yı satın aldım demeyelim de artık her dükkanında payım var diyelim."

"Şafak sana inanamıyorum!" dedim. Şaşırdıkça sakinleşmek için reddediyordum ama Şafak bunu sahiden yaptığını dile getiriyordu. "Nasıl yapabilirsin? Bu, bu sahiden imkânsız. Konya'da senin paran geçmez. İstesen de geçiremezsin! Esnaflar birbirlerine kanıyla bağlıdır."

Gülümsedi. Bu gülümsemesi tüylerimi ürpertiyordu. "Bir anda yaptığım bir şey değil." dedi. Sakinleşmeyeceğimin farkına vardığı için elimi tuttu. "Velayet davasından sonra Zehra'ya gittim. Dükkâna yaptıkları saldırı planından sonra sen onu affetsen bile benim affetmem imkansızdı. Hem Zehra'yı hem de Ayhan'ı." Dişlerini sıktığı için çenesi belirginleşti. "Zehra'ya onu tek bir şartla affedeceğimi söyledim." Diliyle dudaklarını nemlendirdi. Cümleleri toparlamak için bekledi. "Yaklaşık bir sene boyunca Konya'daki esnafı ikna etmek için Zehra ile Konya'ya gidip geldim."

Elimi ateşe değmişim gibi Şafak'ın elinden çektim ve ayağa kalktım. "Hayır yapmadın!" dedim başımı iki yana sallayarak. Salonda stres içinde dolanmaya başladım. "Sen her akşam eve geldin. Bir kere bile işin uzamadı. Gitsen bilirdim, fark ederdim." dedim.

Dirseklerini diz kapaklarına yasladı ve bana bir bakış attı. "Şirketin jetini kullandık. Sabah gidip akşam döndük."

"Bana her şeyi baştan anlat çünkü ben hemen şurada kalp krizi geçirmek üzereyim." deyip yeri gösterdim. Tam olarak bayılmayı planladığım yer orasıydı çünkü.

"Sen önce gel yanıma otur bir tanem." deyip koltuktaki yerime iki kez vurdu. Dediğini yaptım. İyice bana döndü ve anlatmaya başladı.

"Velayet davasından sonra o adamın bir şeyler yapacağından eminim. Çıkardığımız uzaklaştırma kararı hiçbir işe yaramayacaktı çünkü seninle ilk tanıştığım zamanlarda bana böyle söylemiştin. Aldığın uzaklaştırma kararı onlardan kurtulmana yeterli gelmemişti." Soluklandı. "Velayet davasını hatırla. Şahitlerinin hepsini kendisi tutup getirmiş. İnsanlar sırf Şeref'in parası olduğu için ona boyun eğmişlerdi. O duruşma salonunda sessiz kalmış olabilirim ama o an Şeref'in planını çok net anlamıştım. Bu adam, Kahveyaz'ı basıp seni dövmeye kalktığı ilk gece de, evine girip yatağına silah bıraktığı gece de, bana saldırıp evimi basıp sana saldırdıkları gece de kurtulmasının tek sebebi, suçu üstlenecek birilerini hep bulmasıydı. Ya da işini yaptıracak adam bulmakta çekinmiyordu. Bunu elinden almak istedim."

Yutkundum. Şafak, hep zeki bir adam olmuştu ama onu işini yaparken görmek, ondaki zekayı aslında ne kadar küçümsediğimi bana hatırlatıyordu.

"Davadan sonra kaybetmeyi hazmetmeyecekti. Zehra'yı da kaybettikten sonra boş durmayacağını biliyordum. Bu yüzden hızlı davrandım. Zehra ve Ayhan ile anlaştım. Ayhan istemedi." deyip burun kıvırdı. "Ama Zehra, hayatına devam edebilmek için bunu yapması gerektiğinin farkındaydı. Ayhan'ı da ikna etti."

Duruşmadan sonra Şafak ve Ayhan'ın arası tahmin ettiğimden daha hızlı bir şekilde düzelmişti. Sebebi bu olmalıydı. Zehra olmalıydı.

"Sonra Konya'ya gidip geldik. Birkaç adamı Şeref'i gözetlemesi için evine gönderdim. Onun dükkânda olduğu ya da herhangi bir yere gittiği zamanlarda esnafları dolaştık. Onlara reddedemeyecekleri yatırım fırsatları sundum. İlk başta hiçbiri bunu yapmak istemedi. Zehra'yı gördüklerinde kim olduğumuzu farkına varmışlardı ama Zehra onları ikna etti. Sana ve kendisine Şeref'in yaptıklarını anlattı. Çoğu esnaf, torununu birçok kez ölümle burun buruna getirdiğini öğrendiğinde bizimle anlaşma imzalamayı kabul ettiler. Ki tekliflerimiz çok iyiydi zaten. Yapılması gereken tek şey, esnafı Şeref'e olan bağlılıklarından kurtarabilmekti. Bunu Zehra yaptı. Konya'nın yarısına feministliği getirdi." dediğinde ikimiz de gülümsemeden edemedik.

"Şeref'in ne yaptığımızı öğrenmemesi gerekiyordu. Bu yüzden önlemlerimizi de aldık. Sözleşme imzalanana kadar esnafı takip ettirdim. Eğer olur da birinin Şeref'e söylemeye gideceğini sezersek hemen müdahale ettik. Bir sene boyunca Şeref'in hiçbir şeyden haberi olmadan bütün bağlantılarıyla iletişime geçtim." Belgeleri işaret etti. "Yapılması gerekeni yaptım."

"Peki şimdi bu ne anlama geliyor?" diye sordu.

"Sana bunu açıklamadan önce başka bir şey söyleyeceğim." dedi. Elimi tuttu. Kötü bir şeyin geleceğini sezdim. "Şeref, şu an hapiste." dedi. Donup kaldım. Ne dediğini idrak edemedim. Kaşlarımı çattım. Beni bir zahmetten kurtarıp anlatmaya devam etti. "Senin kaza geçirdiğin gün, Baran'a onu bulmasını söyledim. Sonra eski bir dostum, Miraç'ı aradım. İş adamıdır ama parasını benim kazandığım yoldan kazanmaz. Ondan bir deposunu bana vermesini rica ettim. Beni kırmadı."

Yutkundum. Ne diyeceğini anlamıştım.

"Zehra'ya saldırdığı akşam, Ayhan'dan Şeref'i teslim aldım." dediğinde irkildim. "Onu depoya götürdük Baran ile." Üşüyordum. "Aylardır o adama öfkemi kusmak için bekliyordum ve seni ameliyat kapısında beklediğimde sabrımın sonuna gelmiştim." Nefeslerim sıklaştı. "Onu dövdüm Mayıs." dedi. "Onu o depoda öldürene kadar dövdüm. Ona vururken seninle aldığımız ses kaydı kafamın içinde dönüp durdu. Senin yerde yatan halin..." Gözlerini yere sabitledi. "Senelerdir kendimi tutuyordum. Öfkemi bu şekilde boşaltmamak için çok çabaladım ama sabrım kalmamıştı. Yaşıymış, rahatsızlığıymış, hiç umurumda olmadı. Baran onu ellerimden çekip almasaydı onu orada öldürür, bir kere bile arkama bakmazdım."

Hapiste olduğunu söylemişti. Bu beni biraz sakinleştirdi çünkü onu öldürebileceğini biliyordum. Bunu yapmamıştı. Baran'a teşekkür etmeyi aklıma not ettim.

"Yarı baygınken karakolun merdivenlerine attım onu." derken sesinde ürkütücü bir tını vardı. "Onu ihbar ettim. Kazanın olduğu anda hem Mobeselere hem de dükkânın kameralarına yakalanmıştı. Onları da verdim polise."

İlk günlerde, dükkâna gelip bana saldırdıklarında ve Şafak beni kurtarmaya geldiğinde kamera taktırmam gerektiğini anlamıştım. Sonraki günlerde Şafak gelip dükkânın birçok yerine kamera taktırmıştı. O kameralar sayesinde, bu sefer Şeref kaçamamıştı.

Senelerce bana yaptıklarını kanıtlayacak imkânım olmamışken şimdi bana yaptıklarının sonunda bir kanıtı olmuştu.

Çenem kontrolsüzce titrerken derin bir nefes alıp kendimi toparlamaya çalıştım.

"İfade verdim. Onu dövdüğüm için nezarete girecektim. Akın sayesinde ondan da kurtuldum. Ki zaten ne Baran ne de ben onu dövdüğümüzü söyledik." Bana baktı. "Şeref'in oynadığı gibi oynadık. Onu yolda bulduk dedik. Polis kanıt bulamadığı için bizi serbest bıraktı."

Yutkundum. Birkaç dakika içinde alabileceğimden daha fazla gerçekle yüzleşmiştim.

"Sen uyandığında nezaretteydi. Uyandığın günden üç gün sonra duruşması oldu. Hiçbir şey net olmadığı için sana hastanede bunları anlatmak istemedim. Açelya karşı avukatlık yaptı. Onun avukatlarına söz bile verdirtmedi." Gözlerimin için baktı ve bana biraz daha yaklaştı. "Şeref, yirmi sene hapis yatacak." dediğinde irkildim.

Gözlerimden anında yaşlar akmaya başladı çünkü duyduğum bu cümle, uyandığımdan beridir yüreğimdeki yangını söndürebilecek tek cümleydi. Öyle yatışmış, öyle sakinleşmiş hissettim ki kendimi, korkudan ağlamaya başladım.

"Az bile yedi. Senelerce sana ve Zehra'ya yaptıkları yüzünden daha fazlasını hak ediyordu." Yaşlarla ıslanmış yanaklarıma ellerini yasladı ve gözyaşlarımı sildi. "Ama merak etme, hapisten çıktıktan sonra hiçbir şeyi kalmadığını fark edecek." dedi. Anlamadığım için gözlerine baktım yine. "Üzerindeki bütün mülkleri Zehra'ya devrettiğine dair bir belge imzalattım." dedi. Yutkundu. "Onu depoda dövdüğüm gece, yeterince ayıkken, bir şekilde imzalattım."

Onun dudaklarından çıkan her cümle, beni her defasında daha da şaşırtıyordu.

"Öyle bir belge imzaladığının bile bilincinde değildi ama yaptı." Dudaklarıma ürkek bir öpücük kondurdu. "Eğer gözündeki 'nazik adam' kimliğinden uzaklaştığımı söylersen bunu kabul edebilirim ama bunları yaptığım için, bu zaferi kirli yollarla kazanmamızı sağladığım için benden nefret edersen ölürüm." dedi dudaklarıma doğru.

Ona verebileceğim tek cevabı verdim. Dudaklarına kapandım. Beni anında kabul etti. Kolunu belime sarıp beni tek hamlede kucağına çekti. Sol koluma dikkat ederek ona doğru eğildim. Beni sarışı, beni kaybetmekten ne kadar korktuğunu belli edecek kadar sıkıydı ve onun kollarında olmanın tadını çıkardım.

Dudaklarından ayrıldığımda, "Ne yaptıysan ailen için yaptın." dedim. "Benim için yaptın." Dudaklarına, dudaklarımı sürttüm. "Senin yerinde ben olsam, ben de aynısı yapardım." dediğimde rahat bir nefes verip daha baskın bir tutkuyla öptü beni. Kollarının arasında gücümü yitirdiğimi, ondan bana geçen huzurla mayıştığımı hissettim.

Ondan ayrıldığımda önce yanağına bir öpücük kondurdum. Sonra, "Makbule Hanım ne oldu?" diye sordum. Kocasını ve servetini de kaybettikten sonra artık hiçbir şeyi kalmamıştı.

"Yaşadıkları köşkü onlara bıraktım." dedi. "Daha doğrusu Zehra almak istemedi. Şeref'e imzalatacağımız sözleşmenin şartlarını onunla yazdık. Annesi için bir fon oluşturdu. Birkaç arsayı satacak ve o fon ile annesine düzenli olarak maaş ödemesi yapacak. Ölene kadar parasız kalmadığından emin olacak. Makbule Hanım, bu paranın Zehra'dan geldiğinden haberi yok. Devletin ona verdiğini düşünecek. Zehra böyle istedi."

Sağ elimle göğsüne vurdum. "Bana bir sene boyunca ne yalanlar söylemişsin!" deyip kızdım. Hem ciddi hem de değildim. Şafak da bunu fark etti. Gülümsedi.

Belime sardığı koluyla beni daha çok kendisine çekti. Dudaklarıma bir öpücük kondurduktan sonra, "Bana saldırdıkları gece, düşündüğümden daha çok kanıma dokundu. Ben o duruma düşecek adam değildim. Benim nelere sahip olduğumun farkında değillerdi ve ben de bunu onlara gösterememiştim." Dudaklarını diliyle nemlendirdi. "Bunu daha iyimser yollarla onlara gösterebilirdim ama onlar benimle yetinmeyip evime girip sana da saldırdıklarında ve neredeyse Rüzgâr'ı kaybedecek raddeye geldiğimizde işlerin böyle yürümeyeceğini anlamıştım." Usulca saçlarımı okşadı. Parmakları, dikiş izinin üzerinde durduğunda nefesimi tuttum. "O zamanlar ne yapmam gerektiğinden pek emin değildim ve yapacaklarımı velayet davasından sonrasına bıraktım çünkü davanın riske girmesini göze alamazdım." Ensemden tutup beni kendisine doğru çekti ve dikiş izinin üzerine dudaklarını bastırdı. Sağ elimi göğsüne bastırmak zorunda kaldım çünkü dirayetimi kırmakta üstüne yoktu.

Dudakları öpücükler bırakarak önce elmacık kemiğime, sonra yanağıma sonra da dudaklarıma ulaştı. "Sana yalan söyledim çünkü velayet davasından sonra kariyerinden başka bir şeyi düşünmeni istemedim. Ödüller aldın, Kahveyaz hiç olmadığı kadar müşteri ağırladı ve etrafına çok güzel insanlar topladın. Aklını bir de bu işlerle meşgul etmek istemedim."

"Her başarılı kadının arkasında onu bazı işlerle meşgul etmek istemeyen bir adam var mı demek istiyorsun yani?" diye sorduğumda dudaklarını sağa doğru kıvırıp beni tekrar kendisine doğru çekti.

"Bu şekilde özetlemek istiyorsan..." deyip dudaklarıma bir öpücük bıraktı.

Sağ elimi boynuna yaslayıp parmaklarımla sakallarını okşadım. "Bu yaptıkların..." dedim başımı usulca iki yana sallayarak. "Benim için ne kadar önemli olduğunu bilemezsin." Buruk bir tebessüm ettim. "Senelerce bugünü bekledim." dedim. "O ailenin bana yaşattıklarının karşılığını bulmasını istedim. Birileri benim yanımda dursun, bana destek olsun istedim. Çünkü tek başıma yapamazdım. Konya'da birine bile yaşadıklarımı inandırabilseydim, kendimde savaşacak gücü bulabilirdim ama olmadı." Parmağımı sakallarında dolandırmaya başladım. "Beni anlamanın da ötesine geçtin. Benim için savaştın, savaştınız." Gözlerimin dolmasına engel olamadım. "Ben sadece bana yaşattıklarının farkına varmalarını isterken, sen onlardan bunun bedelini de almışsın." Omuzlarımı indirip kaldırdım. Ağlamak istemediğim için gülümsemeye çalıştım.

"Teşekkür ederim." dedim. "Her şey için. O gün CoffeeShop kapalı diye bana gelmek zorunda kaldığında o günün kahvesini atlamadığın için, kızım olduğunu öğrendiğinde gitmediğin için, hamile olduğumu öğrendiğinde korkup kaçmadığın için, başım sıkıştığında seni arayabilecek kadar sana güvenmemi sağladığın için, Hakan için, Burçak için, Açelya için, Aysun Hanım için, Ömer Abi için, Baran için, çocuklarıma koşulsuz şartsız baba olduğun için," Parmağımdaki yüzüğü gösterdim. "Bu yüzük için," Başımı kaldırıp salona göz gezdirdim. "Bu yuva için," Ona bakıp dudaklarından öptüm. "Bu çatı için çok teşekkür ederim." dedim. "Hastanede demiştin ya, sen bana hayat verdin diye. Aslında ikimiz de birbirimize hayat falan vermedik. El ele tutuştuğumuzda zaten tek bir hayatın iki başrolü olmayı kabul etmiştik." Dudaklarına tekrar bir öpücük kondurdum.

"Bambaşka bir hayatın olabilirdi. Karnımdaki bebeği fark ettiğinde gitseydin bambaşka bir hayatın olabilirdi ama sen kalmayı seçtin." dedim. "Benimle bu hikâyenin başrolü olmayı kabul ettiğin için teşekkür ederim."

Dudaklarıma kapanışı hırçındı. Belime sarılışı sahipleniciydi ve tenime dokunuşu nazikti. Kokusu büyüleyici, inlemeleri şehvetli, sesi huzurluydu.

Beni kucakladığında ve merdivenlere yöneldiğinde bu gecenin nasıl sonlanacağını hepimiz biliyorduk. Ben bacaklarımı beline sımsıkı dolarken, odamıza girene kadar ondan tek bir parçamın bile ayrı kalmasını reddederken beni yatağa yatırdığında ve üzerime eğildiğinde onu yakasından tutup yatağa düşmesine sebep oldum.

Üstüne çıktığımda yüzündeki şaşkın ifade beni gülümsetti.

"Artık bana nasıl dans edileceğini yeterince öğrettin. Şimdi ben seni dansa kaldırıyorum." dediğimde dudaklarında ömrüm boyunca unutamayacağım kadar güzel bir tebessüm belirdi.

Biz o gece, yıldızların altında dans ettik.

Çocuklarımız yuvamızda, bizim çatımız altında uykuya daldı.

Yaşattıklarının hesabını verecek olan Şeref, soğuk duvarların arasında yalnız bir gece geçirdi.

Bana kadınlığımı her saniye sorgulatan Makbule Hanım, kadın başına ayakta durmanın nasıl bir şey olduğunu o gece anlamaya başladı.

Zehra aylar sonra, başını ilk kez o gece yastığa huzurla koydu.

Yağmur ve Hakan, ailelerinden verdiği kayıpların yüreklerinde açtığı boşlukları ilk kez o gece tam anlamıyla doldurdu.

Baran, o gece, ilk kez yaşadığı pişmanlığı sindiremediği için senelerdir yapamadığını yapıp Burçak'ın kapısına dayandı ve ondan yardım istedi.

Senelerdir yalnızlığa sarılmış Burçak, o gece ilk kez yatağına yalnız başına girmedi.

Aysun Hanım, evladının mutlu bir ailesi olduğunu bugünkü akşam yemeğinde bir kez daha fark edince kocasının çerçevesindeki resmine o gece her zamankinden daha fazla öpücük bıraktı.

Ömer, o gece senelerdir hizmet ettiği adamın, sonunda hak ettiği hayatı yaşayacağının bilinciyle, bir baba gururuyla yatağa girdi.

Açelya, Şeref'in davasında daha da yakınlaştığı Akın'dan aldığı iyi geceler mesajından sonra o gece gülümseyerek uykuya daldı.

Akın, o gece Açelya'ya yarın yapacağı sürpriz ofis ziyaretini kafasında planlarken hangi çiçeği alması gerektiğine karar veremeyince gözüne uyku girmedi ve çiçeklerin anlamlarını okuyarak sabahladı.

O gece, yıldızlar her zamanki gibi hizalandı. Ay, hep olması gereken yerinde parıldadı ama alacakaranlık çöktüğünde ve güneş ufuktan doğduğunda her birimizin çatısından farklı umutlar için sızdı.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları