Rafet El Roman - Bana Sen Lazımsın

Ne güz, ne güller ister

Bu kalp bir sende titrer

Yak, hadi durma

Senin bu küller

☂

MAYIS

Aldığımız kararlar, adımlayacağımız yolların anahtarıydı. Şafak ile aldığımız o karardan sonra hiç adımlamadığım, havasını bilmediğim bir yola girdiğimde anladım bunu. Adımlar, eskisi gibi sarsak değildi. Yerime bastığımı hissediyordum. Ayak tabanlarım acımıyordu yürümekten, güneş kavurmuyordu tenimi ve susuz bırakmıyordu beni.

Yaşamak gibiydi bu yolda yürümek. İnkâr edemiyorum, yaşadığımı hissedebildiğimi inkâr edemiyorum.

Dün karar vermiştik. Dün, aynı çatı altında uyumadığımız son gece olacağını söylemiştik. Nedendir bilinmez, o kararı aldığımızdan beridir yattığım yatak bile yabancı geldi bana. Evime bir başka gözle bakmaya başladım, daha yabancı, daha uzak. Şafak'ın evi aklıma geldikçe sımsıcak hissettim. Sanki biri ruhumu alevlere vermişti ama yanmıyordum, Senelerdir buz kesen ben, sıcağı yuvam gibi kucaklamıştım.

Küçük bir valiz almıştım yanıma çünkü bütün eşyalarımızı bir anda götürmek dikkat çekecekti. Sabah uyanır uyanmaz, Ömer Abi'ye valizlerimizi teslim etmiştim. Bu akşam iş çıkışında da Şafak'ın evine gidecektik. Ömer Abi gittikten sonra dükkânı açmıştım ve yirmi dakika geçmeden de Yağmur gelmişti.

Bugün neşesi pek yerindeydi ki içeriye, "Tatlı gülüş pek yaraşır. Gözleri ömre bedel." diye şarkı söyleyerek girmişti. Onu görünce gülümsedim ve "Günaydın, Karınca." diye alay ettim.

"Günaydın, bahçemin yoncası." diyen Yağmur, tezgâhın diğer tarafına geçti ve iki yanağımı tutarak sulu sulu öptü.

"Canımın Ciğeri, sabah sabah ne bu mıçmıçlık!" diye sızlandığımda da, "Neycilik neycilik?" diye sordu kaşlarını çatarak. Güldüm. Bazen kimsenin anlamadığı kelimeler kullanırdım. Anlamı belli olsa da harflerin yerini kendimce değiştirdiğim için herkes tarafından anlaşılmazdı. "Mıçmıçlık" da bu kelimelerden biriydi.

"Hadi Yağmur, giy önlüğünü de başlayalım işimize." dedim gülümseyerek. Yağmur üstelemedi, yanımdan geçerken yanağımdan bir makas aldı ve askılıktaki önlüğünü giydi. İlk işi, yapacağı tatlıların kremasını hazırlamak oldu. Sonra masaları ve yerleri sildi. Ben de poğaçaları ve sandviçleri hazırlamaya başladım. Yağmur, tezgâhın önünden geçerken emektar radyoyu da açmıştı.

Sabah çok hareketli geçti her zamanki gibi. Tahmin ettiğimden çok daha yüksek cirolar yapmaya başlamıştık ve bu rakamları görmek beni çok mutlu ediyordu. Yeni bir kahve makinesi almamız gerekecekti, belki yeni bir fırın ve birkaç masa daha koymalıydık. Hepsinin planları aklımda dolanıp duruyordu ama kendimi doğuma kadar tutmak zorundaydım. Sayılı günler kalmışken bu gelişimleri yakından takip edemeyecektim. Bu yüzden birkaç hafta daha bu şekilde gitmeyi seçmiştim.

Öğleden sonra Ahmet Amca, Çiçek Hanım ve Gülşah Hanım gelmişlerdi. Onları gördüğüme çok sevinmiştim çünkü Ahmet Amca ve Çiçek Hanım, bir haftalığına torunlarını görmeye gitmişlerdi. Onları özlemiştim. Kapının çanı, onların girişiyle çaldığında içim kıpır kıpır olmuştu ve tezgâhın diğer tarafına geçip onlara sıkıca sarılmıştım.

Çiçek Hanım, boynuna çok güzel çiçekli bir fular takmıştı. Ahmet Amca'nın da gömleğinin cebindeki peçete ile uyumluydu. Gülşah Hanım, örgü çantasıyla beraber gelmişti, hatta o örgü çantasını da kendi örmüştü.

"Sizi çok özlemiştim!" dedim onları görünce. Çiçek Hanım, hamilelikten dolayı iyice belirginleşen yanaklarımı sıktı.

"Oy kurban olduğum! Bizi görünce yüzünde beliren tebessümü Rabbim hiç soldurmasın." deyip yanaklarımı okşadı. Kıkırdadım.

"Hemen çiçeklendin, böceklendin Çiçek Hanım!" diye huysuz bir cevap verdi Ahmet Amca. "Siz kadınlar yok musunuz? Hemen buluyorsunuz kendinizi güldürecek bir neden."

Elimi belime koydum. "Ne oldu Ahmet Amca? Çiçek Hanım yendi mi seni tavlada?" diye sorduğumda "Peh!" deyip elini savurdu. Güldük hepimiz. "Ben ona hayatım boyunca bir kere yenildim! O da kalbime söz geçiremediğim zamanlardı!" Çiçek Hanım'ı omzunun altına aldı. "Onun tek ve en soylu zaferi budur. Fazlasında da gözü yoktur." dediğinde Çiçek Hanım göğsüne hafifçe birkaç kez vurdu.

"İlahi adam!" dedi utanarak. "Arada nasıl mesut nasıl romantik oluyorsun ama!"

Beraber bahçedeki her zamanki masalarına oturdular. Hepsine birer Türk kahvesi yaptım. Tepsilerini masaya koymak üzereydim ki caddede bana doğru yürüyen Şafak'ı görünce gülümsedim. Beni görünce onun da yüzünde tatlı bir tebessüm belirdi. Bir elinde telefonu ve cüzdanını tutuyordu. Her ne kadar resmî kıyafetler içinde olsa da o artık sıradan bir çalışan gibi gelmiyordu gözüme.

Masadaki üçlü, gözlerimin daldığı noktaya baktıklarında Şafak da üçlüyü fark etti. Tebessümünü silmedi ama kaşlarını çatmadan da edemedi.

"Ay kim bu yakışıklı? Rabbim ne güzel yaratıyor Çiçek, görüyor musun?" dedi Gülşah Hanım. Kıkırdadım. Şafak yanıma geldiğinde onu masadakilere tanıttım.

"Sizi Şafak ile tanıştırayım." dediğimde Gülşah Hanım'ın onay verdiğini belli eden mırıltılarını işittim. "Gülşah Hanım, Çiçek Hanım ve Ahmet Amca ile tanış Şafak." dedim her konuştuğumda söylediğim kişiyi usulca göstererek. İkimiz yan yana duruyorduk ve hanımlar oturdukları yerden gülümseyerek bakıyordu yüzüme. Ahmet Amca'nın kaşları çatılıydı her zamanki gibi.

"İyi günler efendim." dedi Şafak ve hanımların ellerini tek tek dudaklarına götürdü. Hanımlar bu kibar davranışa mest oldular tabii.

"Ah yavrum bir an alnına koyacaksın diye nasıl korktum bir bilsen!" dedi Gülşah Hanım. "Bazı gençler bana teyze falan diyorlar, nasıl alınıyorum." dedi elini kalbine götürerek. "Böyle kibar İstanbul Beyefendileri kalmış olmasına ne kadar sevindim, anlatamam."

Şafak gülümsedi. "Çiçeklerin yaşı yoktur. Hep aynı ölçekte sulanmalıdır." Hanımlar bu tepkisinden çok memnun olmuştu ve hallerine gülmeden edemedim. "Siz nasılsınız Ahmet Bey?" diye sorduğunda Şafak, Ahmet Amca hoşnutsuz mırıltılar çıkardı. Önündeki tavlasına geri döndü.

"Dur sen gitmeden şunu vereyim Mayıs Çiçeğim." Gülşah Hanım, elini hemen örgü çantasına attı ve sarı renkte bir bebek takımını çıkardı. Takımı görür görmez "Ay inanmıyorum!" deyip takımı elime aldım. Bir zıbın, bir bere, birer eldiven, birer çorap vardı takımın içerisinde.

"Bunlar Rüzgâr'ım için mi?" diye sorduğumda bir anda gözlerimden yaşlar akmaya başlamıştı. Oğluma daha kıyafet alamamıştım ve elime aldığım ilk kıyafet beni çok duygulandırmıştı. "Bunu benim oğlum mu giyecek?" dediğimde hıçkırmıştım da.

Yanımda duran Şafak, şaşkınlıkla bana döndü. "Neden ağlıyorsun Mayıs?" deyip usulca sokuldu bana doğru. Kolunu omzuma sardığında başımı omzuna koyma isteği ağır geldi.

"Şuna baksana Şafak." dedim mırıldanarak. "Çok güzeller." Tekrar hıçkırdım.

"Ay ben iyi mi ettim kötü mü ettim, hiç anlamadım!" diye araya girdi Gülşah Hanım ve ben daha çok ağlamaya başladım. Benim bir bebeğim olacaktı. Çok az kalmıştı ve o küçük bedeni bu kıyafetlerle ısınacaktı. El emeği kokuyordu, sevgi, şefkat, umut kokuyordu bu takım. Ağladıkça ağlayasım geldi.

"Ağlamak yok ama." diyerek bana daha çok sarıldı Şafak. Başını biraz daha bana doğru çevirdi ve bir eliyle yanağımdaki yaşı silerken kısık bir sesle, "Kıyamam tek bir göz yaşına." dedi, daha çok ağlayacağımı ön göremeden.

Ve ben daha çok ağlamaya başladım.

Çiçek Hanım, işler çığırından çıkınca tavlayı falan bıraktı ve ayaklandı. Önce elimdeki takımları alıp Şafak'ın eline tutuşturdu sonra da iki yanağıma avuçları arasına aldı.

"Anneler, yalnızca çocukları için gözyaşı dökerler. Bir kere anne olduysan, artık her bir gözyaşın da çocukların içindir. Yaz kızım da, Rüzgâr oğlum da senin gibi bir anneye sahip oldukları için çok şanslılar Melek Yüzlü Kızım." dedi ve yanaklarımı sıktı. "Annelik bağrına indiğinde böyle gözlerin doluverir, iyi bilirim bu hissi. Amma velakin, ağlamak lüzumsuz Mayıs'ım. Ağlattığını sezdirme rahmindeki mucizeye. Küser, çıkası gelmez bak sonra." dediğinde irkildim.

"Nasıl çıkası gelmez?" diye sordum kaşlarımı çatarak. "Çıkmayıp da ne yapacak?"

Şafak'ın güldüğünü işittim. Masadakilerin de kıkırdadığını duydum.

"Kızım onca şey söyledim. Aklın bir o cümleye mi erişti?" diye sordu hayretle Çiçek Hanım.

Omuz silktim. "Ne bileyim Çiçek Hanım? Öyle deyince korktum, ondan." Dudaklarımı öne büzdüğümde gözlerim Şafak'a çevrildi çünkü yoğun bakışlarını üzerimde hissetmiştim. Beni gülen gözlerle izlerken ben de ona gülümseyerek bakmadan edemedim.

"Ben görüyorum ki," dedi Çiçek Hanım, göğsüme bir kere vurarak. "Sen yalnız değilsin, güzel kızım." Gözleri Şafak'a gitti geldi. "Bu vaziyette, korkmak senin için oldukça lüzumsuz bir eylem olur."

Çiçek Hanım'ın beni rahatlatan sözlerinden sonra masadan ayrılıp dükkâna girdik. Radyoda "Mavi Boncuk" şarkısı çalıyordu. Ben elimin tersiyle gözlerimdeki yaşları silerken Şafak da bana benimle eğlenir gibi bakıyordu. Dirseğimi böbreğine geçirmeme ufacık bir sabrım kalmıştı ama bu onun farkında değil gibi gülüyordu.

Yağmur, kasada müşteriler ile ilgilenirken tezgâhın diğer tarafına geçtik Şafak ile.

"Kahve ister misin?" diye sordum ona dönerek. Benim oturmamı söyledi ve kendi kahvesini kendisi aldı. Artık kahve makinesine ben kadar aşinaydı. Sanki uzun zamandır burada çalışıyormuş gibi hızlı bir kahve hazırlamıştı kendisine.

Ben sandalyemde hafifçe kendi halimde dönerek otururken benim halimi görünce gülümsedi. Bu sandalye, toplantı masasındaki sandalyelerdendi çünkü hep oturduğum beyaz ahşap sandalye artık beni yeterince rahat hissettirmiyordu. İki gündür bu sandalyeye oturuyordum ben de ve döner sandalyelere oturduğumda da yerimde hiç duramaz, sürekli bir sağa bir sola giderdim.

"Sana iki güzel haberim var." dediğinde gözlerine merakla baktım.

"Neymiş?" diye sordum heyecanla. "Bayılırım güzel haberlere."

"Akın bugün erken ayrılacakmış işten. Buraya gelmek istedi. Eğer uygunsan iş çıkışında bir kahve içmek için uğrayacak." dediğinde aldığım habere çok sevindim.

"Gelsin tabii." dedim. "İkincisi ne?"

"Aynı şekilde Açelya da seni görmek istedi." Gözlerini etrafta gezdirdikten sonra tekrar gözlerime baktı. "Aynı evde yaşama konusunda ve şu evlenmeme konusunda konuşmak istiyormuş." dediğinde gülümsedim. Ama daha gergin bir tebessümdü.

"Gelsin tabii o da." dedim. "Şöyle güzel, kalabalık bir sofra kuralım hatta. Ne dersin?" dediğimde yüzümden okuduğu heyecan hoşuna gitmiş olacak ki nefeslenir gibi güldü.

"Çok güzel olur derim." dedi. "Hakan'a söylerim, o da gelir." diye ekledi.

"Ben de Yavuz'u çağırayım." dediğimde kaşlarını çattı. Yavuz'u tanımıyordu tabii.

"O kim?" diye sordu kaşlarını çatarak. Doğru ya, Yavuz ile bir türlü tanışmamıştı. Hiç denk gelmemişlerdi.

"Yavuz, yan dükkânın sahibi. Çok sevdiğim bir arkadaşım." dedim gülerek. "Tanışmanı çok isterim." Hakan'ın Yavuz'dan hazzettiğini düşünmüyordum ve bu yüzden biraz da çekinmişti. Şafak'ın nasıl bir tavır takınacağını kestirmek şu an zordu.

"Tanışırız bakalım." dedi ve kalçasını tezgâha yaslayıp bir elini cebine soktu, diğer elindeki kahveden de bir yudum aldı. Aramızda bir sessizlik hüküm sürüyordu ki bir anda cama iki kez tıklatılınca ikimiz de dikkatimizi o yöne verdik.

Ahmet Amca'ydı camı tıklatan. Şafak'a kaşlarını çatarak, "Gel" işareti yapıyordu. Ne olduğunu anladığımda "Hi!" diye mırıldandım. Şafak, anlamaz bakışlar atarken bana, "Seni tavla düellosuna davet ediyor." dedim. "Ya ölürsün ya kaybedersin düellosu." dediğimde Şafak, biraz korkmuş göründü gözüme.

"Gazamız mübarek olsun." diye mırıldandı ve elinde kahvesiyle dışarı çıktı ve dörtlü masaya oturdu. Gazamız gerçekten de mübarek olsundu.

☁️

Öğrendiğim birkaç ilginç bilgi vardı. Kahveyaz'ın orta yerine kurduğumuz ince uzun masada öğrendiğim kıymetli birkaç bilgiydi bu.

İlki, Açelya Hanım'ın Şafak'ın kuzeni olduğunu öğrenmemdi. Amca çocuklarıymış ve Açelya Hanım'ın bir abisi daha varmış. Onunla tanışmamın zor olacağını söylemişti. Ki ben bunu çok önemsememiştim çünkü Şafak ile kuzen olmalarına haylice şaşırmıştım.

İkincisi de Şafak'ın matematik olimpiyatlarına katılacak kadar zeki bir öğrenci olduğunu öğrenmemdi. Boğaziçi Bilgisayar Mühendisliği mezunuydu ve ben bunu aklımdan çıkarıvermiştim. Açelya bunları ballandıra ballandıra, çokça alayla anlatmıştı çünkü Şafak ona "inek" denmesine kızsa da Açelya'nın da bir o kadar hoşuna gidiyordu bu.

"İnek değil miydin?" diye söze atıldı Açelya. "Hem ne var inek olmakta? Keşke ben de biraz inek olsaydım da Koç Üniversitesi'nde falan okusaydım."

Şafak, sandalyeme kolunu attı ve kahvesinden bir yudum aldı. Ne diyeceğini merak ettiğim için başımı ona doğru çevirmiştim. "Bir hayvan benzetmesi yapılmasına karşıyım." dedi omuz silkerek. "Çalışkan demek yerine neden inek denir, şu yaşıma kadar hiç anlamadım."

Ona hak verdim. Hepimizin gülmesine sebep olan şey ise, Yaz'ın bir anda öne atılıp "Ben de inek olmak istiyorum!" diye bağırması olmuştu.

Şafak, kahvesini masaya bıraktığında yanında kendisine yaslı bir şekilde oturan Yaz'ın saçlarını okşadı. "Sen çalışkan ol, Prenses. Bırak inekler sen olmak istedin." dedi. Yaz duyduklarına çok sevindi, omuzlarını içine çeke çeke kıkırdadı.

"Olur." diye mırıldandı "u" harfini uzatarak.

"E Delikanlı, sen de inek miydi okurken?" diye sorduğunda Hakan, Yağmur kaşlarını çatarak baktı ona. Sahiden şu adama ne zaman hak ettiği gibi davranacaktı?

"Kuzu, ben hâlâ okuyorum." dedi sahte bir tebessümle. Hakan'a Kuzu demeye başlamıştı. Bunun hikayesini geçen gün anlatmıştı Yağmur bana. Hakan, geçen tartışmalarında üstün gelmişti ve annesini de Yağmur'u da evinde ağırlamıştı. Annesiyle beraber bütün gece televizyon izlemişlerdi ve Hakan, annesine saygıda kusur etmemişti. Tam da Yağmur'un korktuğu gibi bir numaralı damat adayı olmuştu annesinin gözünde ve annesi Hakan'a "Kuzucuğum" diye hitap ettiği için Yağmur da alay etmek amacıyla "Kuzu" demeye başlamıştı Hakan'a.

Ama Hakan'a her "Kuzu" deyişinde adamın nasıl eriyip bittiğini görse bu kadar istekle söyleyebilir miydi, bilemiyordum.

"Hem delikanlı hem eğitimli." dedi Hakan aheste aheste. "Gönlüm sana yenilmeyecekti de kime yenilecekti?" dedi âşık âşık Yağmur'a bakarken.

"Ay bu adam başladı yine Üsküdar'da mendil gözleyen erkek triplerine!" diye sızlandı Yağmur. Tam da o anda, emektar radyoda "Birisine Birisine" şarkısından sonra "Üsküdar'a Giderken" şarkısı çalmaya başlamıştı.

Hepimiz bu duruma güldük. Yağmur ise "Müneccim miyim ben? Şu yaşıma kadar sakladı mı anacığım bunu benden?" diye şaşkınlıkla sorduğunda Şafak ile kendimizi tutamadık ve tekrar güldük. Şafak, güldüğünü belli etmemek için başını bana doğru eğip işaret parmağını burnuna sürterek dudaklarını gizlemişti. Ben de farkında olmadan ona doğru biraz daha sokulup kıkırdamıştım ve tenini tenimin üzerinde hissedince yüreğim hareketlendi.

Bana gülen gözlerle bakarken, sandalyeme uzattığı eli diğer yanımdaki kolumu hafifçe sıktı ve parmakları askılı elbisemin açıkta bıraktığı kolumda aheste aheste dolandı.

"Sen müneccim olamazsın." dedi Hakan ciddi bir tonda. "Beni kendine büyüyle aşık ettin sen. Yoksa nasıl hoşuma gidebilirsin bu kadar? Ben teşhisi koydum, fena bir büyücüsün sen." dedi ve soğuk kahvesinden bir yudum aldı.

Karşı karşıya oturuyorlardı. Yağmur kaşlarını çatarak ona doğru eğildiğinde Hakan da gülerek, meydan okur gibi ona doğru eğildi masada. "Sana bir muska yazarım. Yatağının altına koyduğumda görürsün aşkı da hoşlantıyı da. Ecüş bücüş kalıverirsin bak!" diye tehdit ettiğinde Hakan gözlerini kıstı bir daha.

Sonra bize döndü. "Görüyorsunuz değil mi? Evime girmek için nasıl da yol arıyor?" Yağmur'a döndü. "Olur da evime girersen peşinde meleklerini de sürüklersin sen. Ne kadar muska yazarsan yaz, işlemez hiçbir günah Delikanlı." deyip keyifle kahvesinden bir yudum daha aldı.

Yağmur'u susturmayı başarabilen yalnızca Hakan vardı sahiden. Yağmur, şaşkın şaşkın ona bakarken Hakan fırsattan istifade burnundan bir makas alıvermişti ve Yağmur daha çok şaşırmıştı buna. O şaşkın halleri çok hoşuma gittiği için kıkırdamadan edemedim.

Aşk sahiden ne güzel şeydi. Hakan'a cesareti, Yağmur'a da merhameti cömertçe vermişti. Şafak'ın söylediklerine göre Hakan, bir kadına ilk kez böyle davranıyordu. İlişkilerinde genelde baskın, daha az konuşan bir karaktere sahipmiş ama Yağmur ile tanıştığından beridir sahip olduğu bu kişilik adama da iyi gelmişti. Şafak da bu yüzden bu ikilinin ilişkisini sonuna kadar onaylıyordu.

Onlara bakarken iç çekerken buldum kendimi. Çok güzel geliyorlardı gözüme. Oturup saatlerce izlenmesi gereken bir film gibiydiler. Yine ağlayasım gelmişti ve kendimi burnumu çekerken bulmuştum. Bana baktığını hissettiğim için başımı Şafak'a kaldırdığımda dudaklarında kendisinden habersiz beliren bir tebessümle beni izlediğini gördüm.

Aldığım soluğun bile anlamı değişti onun bana bakışını gördüğümde. Elimi uzatmak istedim o an, avuç içlerimi sakallarına dokundurmak, parmak uçlarımla kirpiklerinin üzerinde dolanmak istedim. Bana baktığında bakışlarını derinleştiren, gözlerine gölgeler düşüren kirpiklerine hak ettiği gibi bir teşekkür etmek istedim.

Ona dokunmak, dokunmak ve dokunmak istedim. O bana baktıkça aklımın hakimiyetini kaybeden bir kadına dönüşüyordum ve bu aralar o kadının sesi çok baskındı.

ŞAFAK

Bana şöyle bakmıyor mu? Sımsıkı sarmak istiyordum onu. Göğsüme saklamak istiyordum her bir zerresini, kendisiyle getirdiği her mucizesini. Hele şu gülüşü... Kanımı kaynatan şu gülüşüne nasıl sabredeceğim? O gülüşü öpmekten nasıl alıkoyacağım kendimi? Gözlerine uzanan perçemlerine parmaklarımı dolamazsam nasıl rahat bir nefes alacağım?

Aklımı yitirtiyorsun bana Mayıs. Bakışınla, gülüşünle, varlığınla ve mucizelerinle aklımı kaybetmemi sağlıyorsun. Sana dokunamamak, seni dilediğim gibi, hak ettiğin gibi sevememek çok zor geliyor. Keşke daha kolay olsaydı. Sana ulaşmak daha kolay olsaydı.

Ben böyle düşünürken gözlerini gözlerime çeviriyorsun ya, hemen anlıyorum yanıldığımı. Sen kolay ulaşılabilen bir kadın değilsin Mayıs. Sen, uğruna öleceğim bir mucizesin. Sen, uğrunda yoluna canımı sereceğim bir güzelliksin. Sen, dilimin varmadığı, yalnızca gönlümün yazdığı bir cümlesin Mayıs.

Seni hep böyle mutlu göreyim. Yaşam mücadelem ol Mayıs. Bu zavallı adam, ömrü boyunca seni güldürmek için, senin mutluluğunu yüreğinden söndürmemek için bırak feda etsin kendini.

Bırak kendini bana, sımsıkı tutayım seni.

MAYIS

Aklından ne geçiyordu, bilmiyordum ama kalbim sıkıştı ona bakarken. Gözleriyle anlattığı çok şey vardı ve kendimi çok farklı hissettirmişti. Sürekli ona bakmak isterken buldum kendimi, gözlerimi çekmek için bir neden bulamadım. O bana baktıkça ağlayasım geldi çünkü bu adamın gözleri kalbime ulaşmıştı. Tüm hakimiyeti kendi eline almak ister gibi kalbimin etrafında, göğüs kafesimin üzerinde dolanıyordu adeta.

Bu adam çok şey istiyordu. Ona kızamıyordum çünkü istediği şeyi almakta çok kararlı görünüyordu.

Gözlerini gözlerimde çektiğinde, bandanama bakmaya başladı. Yutkunmadan edemedim. Bandanamın altında dikiş izi, sanki bu anı bekler gibi sızladı. Bakışlarımı kaçırdım çünkü gözlerimle ona açık vermek istemiyordum. Bu yara izi benimdi ve bana kalacaktı. Kimsenin öğrenmesini istemiyordum ve kimse de öğrenmeyecekti.

Çünkü o yaranın sebebini açıklamak istemiyordum.

Havayı değiştirmek için Akın'a baktım. "E Akın, biraz da bizimle muhabbet et." dedim sürekli Açelya ile konuşmasına atıfta bulunarak. İkisi daha birkaç saat önce, burada tanışmıştı ama hemen kaynaşmışlardı. Ne zaman onlara dönsem bir şey hakkında konuşuyor olduklarını görüyordum.

"Beni bırak Mayıs. Siz nasıl tanıştınız, onu anlat." dedi çenesiyle bizi işaret ederek.

"Tahmin et nasıl tanıştığımızı." dedi Şafak gülerek. Ben de güldüm çünkü gerçekten çok klişeydi tanışmamız. Bakalım tahmin edebilecek miydi?

Akın düşündü. "Yatırım için size mi başvurdu?" diye sorduğunda Şafak ile aynı anda "cık"ladık.

Açelya söze atıldı. "Burçak'ın arkadaşı olabilir Mayıs. Arkadaş ortamında mı tanıştınız?" diye sorduğunda Şafak ile yine aynı anda "cık"ladık.

"Parkta mı tanıştınız?" diye heyecanla soran Yaz'dı. Hepimiz bu ani çıkışına güldük ama ben ve Şafak yine aynı anda "cık"ladık. Bu çok hoşuma gitmişti. Kıkırdamadan edemedim.

"Ortamın IQ seviyesi bir anda öyle bir düştü ki ben ve IQ seviyem hayretle izliyoruz bu soruları." dedi Yağmur elini şaşkınlıkla kalbine götürerek.

"Sen karışma Canımın Ciğeri." diye araya girdim hemen.

"Şafak, kahve almaya gelmiştir buraya." diye muhabbete katılan Yavuz olmuştu. Geldiğinden beridir Yaz ve Yağmur ile konuşmak dışında pek sohbete girmemişti. Şafak, başını sağ çaprazında oturan ve soğuk kahvesinden ciddiyetle yudum alan Yavuz'a çevirdi. Bu sefer ikimiz de "cık"lamadık. Yavuz, alaycı bir tebessümle, "Ben de Mayıs ile böyle tanışmıştım." deyip Şafak'a bakarak göz kırptı ve sandalyesine biraz daha rahat oturmaya başladı.

Şafak'ın yanımda gerildiğini hissettim. Aynı şekilde çaprazımda oturan Hakan da gözlerini Yavuz'a sabitlemişti. Yavuz, bunu öylesine söylememişti. Masadaki herkes sözlerinde bir kinayenin olduğunun farkındaydı ama bunu neden yaptığını anlayamamıştım.

Şafak'ın kolumda gezinen parmakları durmuştu. Sırtıma değen kolunun da gerildiğini hissetmiştim. Tatsızlık çıkmasından korktuğum için boştaki elimi Şafak'ın bacağının üzerine koydum. Odağını Yavuz'dan çekmesini istedim ama etkili olmadı.

"Yapabileceğin maksimum şey anca bu olabilirdi zaten." dedi Şafak. Sesinde ciddiyet ve alayın karışımı bir ton vardı. Fakat ben ayrıca tehdit de sezmiştim sözlerinde. Sanki Yavuz'a, tanışmaktan daha fazlasını yapmaya cüret edemezsin demek de istemişti. Sözlerini yanlış bir yere çekmek istemiyordum ama ikisinin arasında geçen bu diyalog, hiç hoşuma gitmemişti.

Ortamın gerildiğini hisseden Yağmur, hemen konuyu değiştirmişti. "Şafak ikizin olmasına çok şaşırdım!" diyerek öne atıldı. "Maşallah, senden güzel olmasın ama pek güzel bir ikizin var." dediğinde ortam biraz olsun yumuşamıştı.

"Teşekkür mü edeyim şimdi, anlayamadım." dedi Şafak. Hâlâ öfkeli olduğunu anlayabiliyordum ama alay da vardı sözlerinde. Uzatmamayı seçtiği için de sevinmiştim.

"Erkeklere iltifat da edilmiyor anacım. Ne nankör varlıklarsınız siz?" deyip kaşlarını çattı Yağmur. Hakan'ın gülerek ona baktığını gördüm.

"Bana iltifat etmiyorsun çünkü Delikanlı." diye araya girdi. "Bana şöyle iltifat etsen, nankörlük şöyle dursun, şükretmekten seccadeden kalmazdım." dediğinde kıkırdadım.

Yağmur bir anda bana döndü. "Bu çocuk bana çok aşık." dedi başını iki yana sallarken. "Yazık ediyor kendine. Hayır ben söylüyorum, pişman olursun diyorum ama beni dinlemiyor. Pişman olmaz mı Mayıs'ım? Sen anlat, belki seni dinler."

Dudaklarımı öne doğru büzdüm. Yağmur'a hak verir gibi başımı sallayıp gözlerimi Hakan'a çevirdim. "Yağmur'u en güzel sen seversin Hakan. Emin ol, hiç pişman da olmazsın. Böyle devam et." deyip göz kırptığımda Hakan biraz daha cesaretlendi.

Yağmur bir anda Şafak'ın parmaklarının dolandığı koluma cimcik atınca, Şafak refleksle kolumu tuttu ve beni kendisine doğru çekti. Yağmur'un cimcik attığı noktayı ovarken "Hiç yakışıyor mu koca koca insanlara?" diye söylendi. "Cimcik mi kaldı?" dedi baş parmağı ile sızlayan noktayı okşarken. O dokunmaya başladığından beridir acımıyordu ki zaten.

"Niye kalmasın? Bir yaştan sonra ruhsat mı gerekiyormuş cimcik atmak için?" deyip Şafak'ı cimcikledi. Bu sefer de ben refleksle uzaklaştırdım Şafak'ı.

"Ay Yağmur, dur be kızım!" deyip Şafak'a ulaşmak için sağa sola savurduğu kollarını tutmaya çalıştım. Ben Şafak'ı kurtarayım diye uğraşırken Şafak'ın güldüğünü görünce iflah olmaz iki çocuğun arasında kaldığımı hissettim. İki çocuk annesi olacaktım ama yine de şu ikisiyle aynı anda baş edecek annelik potansiyeline sahip olduğumu düşünmüyordum.

Koca bebekler sizi.

Yaz bir anda "Ben de cimcik atmak istiyorum, ben de!" diye bağırıp sandalyenin üzerine çıkınca hem Yağmur'a hem Şafak'a baktım. "Nasıl kötü örnek oldunuz. Gördünüz mü?" diye kızdım onlara.

İkisi de birbirlerine baktılar. "Çabuk kızıma cimcikleme fiilini unutturun. Çabuk!" diye kızdığımda Yağmur hemen ayaklandı ve Yaz'ı sandalyesinden kucağına aldı.

"Prensesler cimcik atmazlar Anasının Çiçeği." dedi. Yaz, kaküllerini elinin tersiyle yana doğru iterken Yağmur'u ilgiyle dinlemeye başladı. "Hiç asil bir hareket değil." dedi tasviplemez gibi başını iki yana sallarken. Daha kısık sesle ama benim hâlâ duyabildiğim bir sesle, "Ben sana erkekleri başka şekilde süründürme yöntemlerini öğreteceğim." dediğinde "Yağmur!" diye kızıp üzerine yürüyecektim ki Şafak gülerek beni tekrar kendisine doğru çekti.

Yağmur'un beni sinir etmek için böyle yaptığını biliyordum. Beni kızdırmayı çok severdi. Alaycı ve vurdumduymaz bir kişiliği vardı ve sevgisini inatçılığıyla, alaycılığıyla gösterirdi. İlk günden beridir Hakan'a ilgisi olduğunu da böyle anlamamış mıydım zaten?

Şafak, kollarını bana sarınca sinirim biraz geçmişti. Bu yüzden sesimi çıkarmadım. Uysal bir kedi gibi yerimde kaldım.

☁️

Şafak'ın çatısının altındayım.

Kalbimde silip atamadığım bir endişe varken aynı zamanda uzun zamandır hissetmediğim kadar da huzurluydum. Artık hayatımda birçok şey değişmişti ama beni en çok sevindiren şey, aslında aramızda hiçbir şeyin değişmemiş olmasıydı. Şafak ile aynı evi paylaşıyor olmamız bizi değiştirmeyecekti. Başka anlamlara çekmeyecektik aynı çatının altına sığınmayı. Yalnızca yaşayacaktık. Yalnızca yaşamamız lazımdı.

Şafak, izin isteyip yukarı çıktığından beridir Yaz da kütüphanenin önünde sallana sallana kitapları inceliyordu. Ben de kendimi yorgun hissettiğim için koltukta oturmayı tercih etmiştim. Şimdi ayıp olmasa şuracıkta uyurdum da. Öyle yorulmuş, öyle bitkindim.

Gözlerim kapandı kapanacakken Şafak'ın merdivenlerden indiğini işitince ona baktım. Yaz, henüz ilgisini ona vermemişken ben Şafak'ın dikkatlice tuttuğu kediyi görünce hemen kendimi toparladım ve gülümsedim.

Şafak sözünü tutmuştu. Bir kedi sahiplenmişti.

"Prenses, burada seni görmek isteyen biri var." dediğinde Şafak, Yaz başını ona doğru çevirdi ve Şafak'ın kolları arasındaki minik beyaz kediyi görünce resmen çığlık attı.

"Kedi! Kedi!" diye yerinde zıplarken gülmeden edemedim. Bir anda bana döndü ve "Anne bak! Anne, kediyi görüyor musun?" diye bağırarak yerinde zıplamaya devam ettim.

"Koş, selam ver." dedim gülümseyerek. Şafak, yanıma geldiğinde Yaz da onu takip etti. Şafak koltuğa oturduğunda ben de ona yaklaştım ve bu güzel kediyi izlemeye başladım. Beyaz bir Napolyon kedisiydi. Gözleri boncuk boncuktu ve o kadar küçüktü ki Şafak onu avuç içinde bile tutabilirdi.

Yaz yerinde kıpırdanırken Şafak, kediyi ona doğru uzattı. O an fark etmiştim ki minik kedinin karın kısmında bir yara vardı. "Doğduktan sonra annesini hiç görmemiş. Bir mahallede, insanlar onu yaşatmaya çalışmış ve başarmışlar da. Bir evin kapısında yuvası varmış. Üç haftalıkken evin çatısı yıkılmış ve düşen tuğlalar kedinin yuvasının çatısını da yıkmış. O çatının altında kalmış ve kurtarıldığında yaşaması bile bir mucize olarak görülüyormuş. Veterinere götürülmüş ama ihtiyaçları karşılanamamış. Bu yüzden barınağa bırakmışlar. Bugün barınakta hikayesini dinlediğimde onu senin için sahiplenmemiz gerektiğini düşündüm. Ona iyi bakacak mısın, Prenses?"

Şafak sözlerini bitirir bitirmez kediyi Yaz'ın minik elleri arasına bıraktı. Yaz, Şafak'ın son sorusunda zaten ağlamaya başlamışken minik bedeni avuçları arasında tutmaya başladığında da gözyaşları hızlandı.

Gözlerim doldu. Yaz, kediyi göğsüne bastırdığında ve sulanmış gözlerini bana çevirip "Onun için ağlayabilir miyim?" diye sorduğunda ıslak gözlerimle gülümsedim ona ve "Yarasının devası buysa, ağlayabilirsin." dedim.

Şafak, koltuğun üzerindeki elimi tuttu. Gözlerimi ona çevirdim ve "Teşekkür ederim." dedim dudaklarımı kıpırdatarak. Basit bir şarttı aslında kedi sahiplenmek ama böyle güzel bir hayatın yaşamasına olanak sağlayacak olmak beni çok mutlu hissettirmişti.

Yaz, kediyi incitmekten korkar gibi dikkatli adımlar atarak Şafak ile aramızdaki boşluğa oturdu. Kediyi bana doğru tutunca, elim hemen alnına gitti ve o yumuşak beyaz tüyleri usulca okşadım. Gözlerini kapattı hemen, başıma doğru eğdi başını. Yaz ağlarken gülümsedi bu hallerine.

"Adı ne olsun anne?" diye sorduğunda, "Ne olmasını istersen o olsun." dedim. Yaz biraz düşündükten sonra ıslak gözlerini bana çevirdi ve "Deva olsun mu?" diye sordu. Gülümsedim. Çok güzel bir isimdi ve bir o kadar da manidardı.

Çünkü bilirdim ki, insanın yarasının devası yine kendisiydi. Kimsenin eli uzanmaz, kimsenin dokunuşu da şifa olmazdı yaralarımıza. Ruh, yanındaki ruhların varlığıyla kendi içinde şifasını yaratır, tüm şifayı da yaraya verirdi. Yaranın devası, yaranın sahibindeydi.

"Sen de beğendin mi Şafak Abi?" Şafak'a bakıp sordu sorusunu ve Şafak da saçlarının üzerinden öptü.

"Çok beğendim, Prenses." dedi gülümseyerek.

"Hadi herkes Deva ile tanışsın!" dedi Yaz neşeyle. Gözlerinden hâlâ usulca birkaç damla gözyaşı akıyordu ama gülümsemesi daha baskındı artık.

"Merhaba Deva," dedim ve tüylerini okşadım. "Ben Mayıs. Tanıştığıma çok memnun oldum." dediğimde bana bakarak gözlerini kırptı ve miyavladı. Üçümüz de güldük bu sevimliye. Ben biraz daha ileriye gidip ağlamak bile istemiştim çünkü anneydim ben. Bir kedinin de annesiydim, bir bebeğin de, bir çocuğun da. İnsan bazen koca insanın bile annesi olabiliyordu. Şefkati bir kere hissettirmek istesin, herkesin annesi olabiliyordu. Deva'nın da artık iki annesi vardı. Bir de babası...

"Merhaba Deva." deyip tüylerini okşadı Şafak. "Evine hoş geldin." Deva, başını Şafak'ın eline doğru eğince Şafak'ın yüzündeki tebessüm büyüdü. "Sığındığın bu çatı yıkılmayacak. Söz veriyorum." dediğinde burnumun direği sızladı. Buruk bir tebessümle baktım Şafak'a.

"Evimize hoş geldin Deva." dedi Yaz çocuksu bir heyecanla. "Artık aynı çatının altındayız."

☁️

Yaz bu gece Deva'yı zar zor yatağında bırakmış ve uykuya dalmıştı. Deva hâlâ yaralı olduğu için onu tutarken, severken dikkatli olmamız gerekiyordu ve Yaz ne kadar istese de onunla uyumasına bu yüzden izin vermemiştim.

Onun uyumasını fırsat bilip duşa girmek için odama girecektim ki Yaz'ın odasından çıkan Şafak, kapatmak üzere olduğum kapıyı tutunca kaşlarımı çatarak baktım ona. Ses yapmamak için kısık sesle, "Bir şey mi oldu?" diye sordum.

"Seninle bir şey konuşmak istiyorum." dediğinde sesinde hissettiğim endişe benim de endişelenmeme sebep oldu.

"Gel," deyip odanın kapısını açtım ve içeri aldım onu. Odanın ortasında duruyorken tam karşısına geçtim ve "Dinliyorum." dedim.

Bana baktı bir süre. Gözlerime, elmacık kemiklerime, aralıksız duran dudaklarıma, yanaklarıma, sonra da saçlarıma. Gözleri bandanamın üzerinde biraz daha fazla durunca kendimi ister istemez geri adım atarken buldum. Aklımdakini yapacakmış gibi duruyordu ve yapmasından çok korktum.

"O bandanayı takmanın bir sebebi var, değil mi?" diye sorduğunda yutkunamadım bile. Gözlerim anında doldu çünkü en büyük pişmanlığımdı. Üstünü örtmeyi bir türlü beceremediğim bir kabustu bandanamın altında sakladığım o yara izi. Şafak ise herkesten gizlediğim yaramı, bandanamın altından bile hissetmişti.

"Hayır." diyerek reddetmeye çalıştım. Ona gerçekleri söylemektense ömrümün sonuna kadar reddetmeyi seçerdim ama Şafak, yüzümdeki zoraki tebessüme tek bir saniye bile inanmadı. "Sevdiğim için takıyorum." deyip omuz silktim. "Perçemlerim olunca bandana daha rahat oluyor." Yalan, yalan, yalan... Aylarca kaç insanı bu yalanlarıma inandırmıştım. Şafak ise tek bir an bile kanmadı bana. Köşeye sıkışmış gibi hissettim.

"Bana yalan söyleyemezsin." dedi ve bana doğru bir adım attı. "Gözlerine baktığımda irislerinden daha fazlasını görüyorum, Mayıs. Bana yalan söylemeye dilin yeltense gözlerin yenilir."

Ciddileştim. "Bu yalana inanmak zorundasın." dedim. Artık kaçışım yoktu. Benden bir cevap alana kadar durmayacaktı ama durması gerekiyordu. Başka yolu yoktu. Ona her şeyi anlatır, yine de bu yara izinin hikayesini anlatmazdım. "Evet, bu bandanayı takmamın bir sebebi var ama bir sebep olmadığına inanmak zorundasın." dedim başımı iki yana sallayarak. Gözlerim dolmuştu çünkü o yara izinin tenime kazındığı günü hatırlamıştım yine. Nasıl unutabilirdim ki zaten?

"Mayıs seni yargılamam." dedi Şafak gözlerini kısarak. "Ne yaşamış olursan ol, seni asla yargılamam."

Gözlerimden iki damla yaş düştü çünkü yaşadıklarım yüreğimi dağladı yine.

O günü ne unutacak ne de kendimi affedecektim.

"Beni buna inandıramazsın." dedim. "Beni başka şeyler için yargılamazsın, buna inanırım ama bunun için beni yargılarsın. Kim olsa yargılar. Ben, kendimi her gün suçlarken senin buna merhamet göstereceğine inandıramazsın beni."

"İzin ver," dedi usulca bir adım attı bana doğru. "Görmeme izin ver." Geriye doğru adımladım. "Günlerdir bu sır yiyip bitiriyor beni. İlk başlarda yakıştığı için taktığını düşündüm ama Yaz ile evdeyken bile takıyorsun. Sadece yatağında uyurken takmadığını gördüm. Yalnızca yalnız başınayken takmıyorsun Mayıs. Kızından bile sakladığın şeyin ne olduğunu hiçbir şeyi merak etmediğim kadar merak ediyorum."

Gözlerimden daha hızlı yaşlar akmaya başlayınca elimin tersiyle sildim gözyaşlarımı. "Yapamam." diye mırıldandım. "Hiç hak etmediğim şeyler yaptım kendime." dedim elimle göğsüme bastırıp. "Bunu sana açıklayacak kadar cesaretli değilim. Yalvarırım üzerime gelme."

Bandanama uzanacak sandım ve irkildim. Amacı yanaklarımdaki yaşları silmekti ama bir an kendime engel olmadım. Ondan irktiğimi görünce yüz ifadesi gerildi. "Sana zarar vermek, bir an bile aklımdan geçmez." diye mırıldandı. "Sana senin rızan olmadan dokunmam." Havada asılı kalan ellerini usulca, ne yaptığını göstermek ister gibi bir yavaşlıkla yanaklarıma yerleştirdi. Onun dokunuşunu hissedince yanaklarım kızardı, yüzüm yandı. "Bana her şeyi yaşat ama benden korktuğunu hissettirme Mayıs." dedi. Sesince derin bir acı sezince ona doğru adımladım çünkü ondan korkmadığımı anlasın istedim. Sadece bir refleksti, bunu bilsin istedim.

"Çok korkuyorum." diye fısıldadığımda başımı göğsüne sakladım çünkü kendimi çok güçsüz hissetmiştim. Hemen sardı kollarını bana, göğsü inip kalktığında yuvamı bulmuş gibi iyice yerleştim kalbinin üzerine. Saçlarıma hiç dokunmadı ve hiç olmadığım kadar minnettar oldum ona.

"Kollarımın arasındayken de mi?" diye sorduğunda gözlerimi sımsıkı kapattım.

"En çok da kollarının arasındayken." dedim. Göğsü titredi. Kolları sanki gevşer gibi oldu. "Öğrenirsen ilk günkü gibi sarılmazsın bana. Bu yüzden en çok sana sarıldığımda korkuyorum." dediğimde yüreğinden bir yük almışım gibi hissettim.

"Sana her sarılışımda daha çok sarıyorum seni Mayıs. Bunu hisset. Biz ne olursa olsun geriye gidemeyiz. Ben sana kollarımı bir kere sıkıca sardıysam bir daha asla gevşetmem. Yapamam. Biliyorum, yapamam. Hiçbir şey bilmiyorsam bile, seni kollarıma aldığımda öğrendiğim ilk şey bu olur. Hissettiğim ilk şey bu olur." Sesindeki hüzün yüreğime dokundu. Sesine ruhunu gömmüştü bu adam. Tüm varlığını hapsetmişti o sesin içerisine. Her uzvumda yankılandı sesi, hissettim varlığının her bir zerresini.

"Beni buna inandır." diye fısıldadım. "Buna inandır ki ben de bu yükten kurtulayım." dedim. Sesim titreyince Şafak'ın daha da çaresiz hissettiğini hissettim.

"Artık yaşamak için en kıymetli nedenim bu." dedi. Başımı göğsünden kaldırdı ve yanaklarımı avuçları içerisine aldı. Gözlerime baktığında, kahve irislerinde yaşamı bulduğumu hissettim. Bana öyle güzel, öyle bir inançla bakıyordu ki afallamadan edemedim. Tenime değen teni öyle sıcaktı ki ısındığımı hissettim. Sanki daha önce hiç üşümemişim gibi hissettirdi.

Gözlerimdeki yaşları usulca silerken dudakları usulca kıvrıldı ve mırıldandı.

"Ve daha önce yaşamak hiç bu kadar anlamlı olmamıştı."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları