Emre Aydın, Çağan Şengül - Yansın

Vursun, zaten kanıyor

Kalbim katilini tanıyor

O yollar bir beni yoruyor

Yorsun

Ama olsun

☂

MAYIS

Şafak, dinlenme odasından çıktığında biraz durgun gözüktü gözüme. Beni görünce kendini toparlamaya çalışıp bana gülümsese de bir şeyler olduğunu anladım. Tezgâhın diğer tarafına geçecekti ki bir refleksle uzanıp bileğinden tuttum. Durdu, önce elime sonra bana baktı. Ardından boştaki eliyle bileğindeki elimi çözdü ve bileğini tuttuğum elimi tuttu.

"İyi misin?" diye sorduğumda bu ani teması sindirmeye de çalışıyordum. Elleri sıcacıktı.

"İyiyim Mayıs." Elimi biraz daha sıkı tuttu.

"Gidiyor gibi geldin." Yüzündeki tebessüm yalancılığını yitirmeye başladı.

"Hava alacaktım sadece." Bana doğru biraz daha döndü. Kaşlarını çattı hafifçe. "Bir şey mi söyleyeceksin sen bana?"

"Aslında, evet." dedim. Etrafa bir göz attım, kimse yoktu etrafımızda. Müşterilerin masada oturduğu ve herhangi bir yeni müşterinin gelmediği bir saatti artık. Benim söylediklerimden sonra meraklı gözleri yüzümde gezindi. Söze nasıl gireceğimi bilemediğim için cümleleri toparlamak adına gözlerimi ondan kaçırdım.

"Ne oldu Mayıs?" diye sordu daha ciddi bir ses tonuyla.

"Sen şehir dışındayken Aysun Hanım ve Burçak buraya geldi." Oğluna annesini ispiyonlamak değildi amacım. Sadece ikimizi de ilgilendiren bir mevzuyu onun da bilmesi gerektiği için ona anlatıyordum. Hem üzerinden günler geçmişti. Annesinin söyledikleri ilk andaki gibi acıtmıyordu canımı.

"Annemler mi geldi buraya?" diye sordu şaşırarak. Bana döndü ve bana doğru bir adım attı. "Ne dediler? Kırdılar mı kalbini?"

Buruk bir tebessüm ettim. "Sakin ol, Şafak. Buradan çıkıp delice bir şey yapmanı istemiyorum. Beni sakince dinle, mantıklı bir yol düşünelim."

"Kırdılar mı kalbini?" diye bir kere daha sordu.

"Annen, seninle bir ilişkimiz olduğunu düşünüyor." Yüzündeki ifade donuklaştı. "Bir kocam varken seninle bir ilişki yaşadığımı düşündüğü için o an haklı bir öfkeyle seni korudu. Ben de Yusuf'un öldüğünden söz ettim. İkimizin de kararlarını kendi başına alabileceğini dile getirdim. Saygısızlık yapmamaya çalışarak annenin bir daha beni böyle bir şeyle itham etmemesini söyledim. Fazlası olmadı." Bana inanmasını istediğimi göstermek için hâlâ tuttuğu elimi sıktım.

Şafak sıkıntılı bir nefes verdi. "Mayıs, özür dilerim. Böyle bir konuşmayı seninle asla yapmamalıydı."

"Boş ver," dedim ve gülümsedim. "Bence tam da bu konuşmayı yapmamız gerekiyordu. Muhtemelen siz bu meseleyi bana gelmeden önce konuşmuşsunuz ama ben kendimi kendi sözlerimle savundum, açıkladım. Böylesi daha iyi oldu. Annen beni benden tanımış oldu. Böylesi emin ol daha iyi."

Sinirli bir nefes alıp gözlerini benden kaçırdı. "Annene kızmanı istemiyorum Şafak. Bu yüzden anlatmadım sana bunları. Lütfen bir şey yapma." Gözlerime baktı. "Gerçekten söylenmesi gereken ne varsa ben söyledim. Artık gerisi annene kalmış. Sadece, kahvemi içmek için her zaman kapım açık ama olur da bir kere daha benim kendimi savunmam gereken bir cümle kullanırsa ben o gün yaptığım gibi cevabını veririm. Kim olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım, kendimi savunurum."

"Savunacaksın tabii." deyip ellerini yanaklarıma çıkardı. Gözlerime kararlı bir ifadeyle bakarken, baş parmağı elmacık kemiklerimi okşadı. "Karşında ben de olsam kendini her zaman savunacaksın. Seni böyle bir duruma soktuğum için tekrar özür dilerim. Ben annemin bir daha böyle bir şey yapmasına söz veriyorum ki engel olacağım." Gülümsedi. "Kimsenin senin canını yakmasına izin vermem, anladın mı?" dedi.

Gülümsedim. "Bunları senden duymak güzel hissettiriyor." Omuzlarımı daha dik tuttum. "Güç veriyor."

Samimiyetle söylediklerim gözlerine neşenin kırıntılarını serpti. "Öyle mi yapıyor?" diye sordu eğlenir bir tonda.

"Hı hı," diye mırıldandım.

"Hı hı." diyerek beni taklit etti. Benim ince sesimin aksine onun kalın ve boğuk ses tonu tam bir tezat barındırıyordu.

"Anneler taklit edilmez." dedim kaşlarımı çatarak, boğuk bir kahkaha attı.

"Pardon annesi." Telefonla konuştuğumuz günü tekrar andık. O gün de tepkimle eğlenmek için böyle bir cümle kurmuştu.

Yanaklarımdaki ellerini indirdi. "Ben bu meseleye bir nokta koyacağım. Merak etme." deyip göz kırptı. Başımla onayladım. "Artık gideyim." demesinin ardından Yağmur'a da veda edip dükkândan ayrıldı.

O gittikten sonra her zamanki gibi işime döndüm ve akşam sekizde dükkânı kapatıp eve geçtik. Yaz, Şafak geldiğinden beridir daha çok gülüyordu ve bu halleri benim de yüzümü güldürüyordu. Akşam evde beraber bir yapboz yapmaya başladık. Sonra beraber çizgi film izledik. Saat dokuz olduğunda da ona bir banyo yaptırdım. Saçlarını kurutup iki yandan ördüm. Saçlarını kıvırcıkken çok seviyordu, çok ısrar edince onu kıramadım. Nevresimlerini de değiştirdim ve güzel bir uyku çekmesi için yanaklarına bol bol anne öpücüğü bıraktım.

Ben de onun ardından biraz ders çalışıp on bir civarı uyudum. Uyandığımda yataktan kalkmakla mücadele verdim. Artık karnım bazı hareketleri yapmamı sahiden çok kısıtlıyordu. Yaz'a hamileyken Yusuf'tan sürekli bir şeyler için yardım isterdim. On dokuzumda hamilelikle mücadele etmek benim için çok daha zordu ama yanımda Yusuf varken hiçbir zorluğu düşünmezdim. Beni yataktan kaldırır, oturduğumda sürekli sırtıma bir yastık koyar, şişen ayaklarımı ovar, ayakkabılarımı da o giydirirdi.

Şimdi her şeyi kendim yapıyorum. Ayakkabılarımı bağlayamadığım için babet giyiyorum. Sırtıma yastık koymak için kendim mücadele veriyorum. Ayaklarımı sıcak suyun içinde tutuyor, ağrısının geçmesini bekliyorum.

"Toparla kendini." diye mırıldandım. Kötü şeyler düşünmeyi hiç sevmezdim. Kendimi toparlamam gerekiyordu.

Gün daha aymamışken uyanmıştım. Yataktan kalkmaya çalışırken kendime güç vermeye çalıştım. Yataktan bir şekilde kalktım. Kısa bir duş aldım ve üzerimi değiştirip dükkânı açmak için aşağıya indim. Kepenkleri açmak için kilidi açmam gerekiyordu ve bunun için de iki dizlerimin üzerine çökmem, kilidi tek elle açmaya çalışmam -çünkü diğer elimi duvara koyup kendime destek olmam gerekiyordu- ve sonra duvardan destek alıp ayağa kalkmam gerekiyordu. Ayağa kalkınca diz kapaklarımı silemiyordum çünkü eğilemiyordum. Neyse ki giydiğim elbiseler diz kapaklarımdaki yaraları, kirleri saklıyordu.

Kahveyi demlemek oldu ilk işim. Mutfağa girip poğaça hamurunu yaptım. Sandviçler için yumurtaları haşladım. Yumurtalar haşlanırken kapının çanını duydum. Yağmur gelmişti. O gelince işlerim çok daha kolaylaştığı için onun gelmesine artık daha çok seviniyordum.

Hemen işe koyuldu, yerleri süpürdükten sonra masaları silmeye başladı. Ben de poğaçaları fırından çıkarttım. Sandviçleri hazırladım. Sabah yoğunluğu yedi gibi kendini belli etmeye başladı. Bu sabah her zamankinden daha çok müşterim vardı. Beni şaşırtan şey ise kızıl saçlı bir kadının aldığı kahvenin parasını öderken, "Patronumun elinde sizin kahvenizi o kadar çok görmeye başladım ki merakımdan geldim." demesiydi.

"Tanıyor muyum patronunuzu?" diye sormuştum gülümseyerek.

"Şafak Milas. Tanıyor musunuz?" demişti pos cihazına kartını okuturken. "Bu aralar sizin kahvenizi sahiden çok tüketiyor."

Şafak'ın adını duyunca ilk başta afallasam da pot kırmamak için kendimi toparladım. "Tanıyorum." dedim gülümseyerek. "Birkaç haftadır geliyor. Kendisini tanıma şansı elde ettim ben de." Ahra çok tatlı bir kadındı, ben de elimde olmadan fazla bir samimiyetle gülümsedim ona. Şafak'ı sevdiği de gözlerinden anlaşılıyordu. İri cüssesinden dolayı kaba bir adam gibi görünse de kibar bir patron olmalıydı Şafak.

"Onunla çalıştığım için ben de çok şanslıyım." dedikten sonra kahvesini eline aldı. "İyi günler." deyip dükkândan ayrılmıştı. Konuşmalarımızı duyan Yağmur, Ahra gittikten sonra kıkırdadı.

"Yalancılık da pek yakıştı maşallah tü tü tü!" deyip yüzüme tükürünce yüzümü ekşittim. Ne yapsaydım, Ahra'ya patronunuz beni birçok kez kurtardı, ben git dedikçe gitmedi ben de onu mecburen kendi belalarımın içine çektim. Kahveyi de çok farklı bir şekilde demlemiyoruz ama Şafak Bey manasız bir şekilde bağımlısı oldu mu deseydim. Ne yapsaydım?

Ahra meselesinin üzerinden iki, bilemedin üç saat geçmişti ki bir kurye dükkâna gelmişti. Bir kargom olduğunu söyleyip bir zarfı bıraktıktan sonra gitmişti. Yağmur'a döndüm ve "Ben sipariş vermedim. Sana mı ait bu kargo?" diye sordum ama o da, "Hayır ben de etmedim." deyip merakla yanıma geldi. İkimiz de kaşlarımızı çattık.

"Hayırdır inşallah." Zarfı açtığımda iki adet fotoğraf elime geldi. Zarftan fotoğrafları çıkardığım anda gördüğüm o kareler, fotoğrafları düşürmeme sebep oldu. Ben geriye doğru bir adım atınca Yağmur fotoğrafları eline aldı ve "Bu ne böyle?" diye mırıldandı. Telaşla etrafına bakınmaya başladı. "Bu nasıl bir saçmalık?"

"Mahkemede," Kalbim sıkıştığı için konuşamadım. "Mahkemede kullanacaklar." dediğimde Yağmur bana döndü. Benim endişeli bakışlarımı gördüğünde hızlıca bir adım atıp bana sarıldı. Sıkıntılı bir nefes verdi, daha da endişelendim çünkü o da ben gibi düşünüyordu.

Elinde fotoğrafları tutuyordu. O fotoğraflara baktıkça ağlama isteğim arttı, bedenim daha çok titremeye başladı. Birinci fotoğrafta dün Şafak dükkâna geldiğinde ona hoş geldin demek için sarıldığım fotoğraf vardı. İkincisinde de Şafak'a annesinin buraya geldiğini söyledikten sonra yanaklarımı avuçları arasına aldığı ana ait bir fotoğraf vardı ve bu ikinci fotoğraf ilkinin aksine kafenin içerisinde çekilmişti. Yani biri, dükkanıma girmiş, ona kahvesini hazırlamıştım ve o kişi, benim ve Şafak'ın gizlice fotoğraflarını çekmişti. Çocuklarımı elimden almak için gün sayan aile için yapmıştı bunu.

"Şafak'ı araman lazım." diye mırıldandı Yağmur. "Benim aramamı ister misin?" dediğinde onu reddettim. Dinlenme odasından telefonumu getirdi. Titreyen ellerim onun numarasını buldu ve onu aradım. Fotoğraflar aklıma geldikçe nefesim kesiliyordu ama sakin olmam, mantıklı düşünmem lazımdı. Derin bir nefes aldım, gözlerimi telefon açılana kadar kapalı tuttum. Telefon ikinci çalışında açtı ve "Selam." dedi. Sesi neşeliydi, onun neşesini bozmak hiç istemiyordum ama yapmak zorundaydım.

"Şafak." Elimi alnıma koydum ve başımı eğdim. Endişeli ses tonumu duyan Şafak, "Her şey yolunda mı?" diye sordu.

"Şafak, buraya gelebilir misin?" Sesim sandığımdan daha güçsüz çıktı. Yenilmişim gibi. Çaresiz gibi.

"Birkaç dakikaya ordayım." deyip telefonu kapattı ve sahiden birkaç dakika sonra da burada oldu. Dükkâna girer girmez gözleri beni aradı ve tezgâhın diğer tarafındaki sandalyemde oturduğumu görünce hemen benim tarafıma geçip yanıma geldi. Önümde diz çökerken ellerimde sımsıkı tuttuğum fotoğrafları gördü. Ters olduğu için ne olduğunu görmemişti.

"Ne oldu Mayıs?" diye sordu kendine hâkim olmaya çalışırken. Yüzümü inceledi. Çaresiz hissediyordum ve bu yüzüme de yansımıştı. Fotoğrafları tutan elim titriyordu, nefes almaya çalışıyor ama aldığım nefesler boğazımda kalıyordu. Tutulmuş kalmıştım.

Elimdeki fotoğrafları zar zor ona verdim. Çevirdi, fotoğraflara baktı. "Mahkemede kullanacaklar. Ahlaksızlıkla suçlayacaklar beni. Aklına ne pislik itham geliyorsa hepsini yakıştıracaklar bana." Son cümlemde sesim titredi ve bir of çekip elimi alnıma yasladım.

Şafak'ın sessizce küfrettiğini ve sıkıntılı bir nefes verdiğini duydum. "Açelya'nın bunları görmesi lazım." deyip eline telefonunu aldı ve Açelya'yı aradı. Açelya, fotoğrafları görmek ve detaylıca konuşmak istedi. Onun yanına gitmemiz daha uygun olacaktı çünkü kafe karış karış izleniyordu, bunu hissediyordum artık. İkinci fotoğraftan sonra bunu çok net hissediyordum. Bu yüzden Açelya ile bir görüşme ayarladıktan sonra telefonu kapattı Şafak. Ömer Abi'yi aradı ve arabayı kafenin kapısına getirtti. Bana destek olarak arabaya bindirdikten sonra kendisi de bindi ve Açelya'nın ofisine gitmek için yola koyulduk. Arabaya binene kadar benimle konuşmamıştı Şafak ama ne zaman kapılarımız kapandı, o zaman koltuğun üzerinde duran elimi tuttu.

"Seni böyle görmek istemiyorum." dedi. Endişeli bakışlarımı ona çevirdim.

"Ben de kaybetmek istemiyorum." dedim. "Ben bu olanları yediremiyorum. Bana bunu yapamazlar. Buna kimsenin hakkı yok." Gözlerim doldu ama ağlamadım. "Ben yanlış bir şey yapmadım. Biz yanlış bir şey yapmadık." Başımı iki yana salladım. "Yapmadık Şafak. Yapmadık."

Elimi daha sıkı tuttu. "Yapmadık Mayıs. Bu yüzden çaresizmiş gibi hissetme. Benim yanımda, korku dolu gözlerinle bakma bana çünkü sahiden çok ufak bir sabrım kaldı. Sana yapılanlardan sonra çizgimi bozmamak için sahiden çok ufak bir sabrım kaldı ve seni böyle gördükçe," Gözlerini yumdu ve derin bir nefes aldı. Öfkelendiğini görebiliyordum, ben etkilenmeyeyim diye kendine hâkim olmaya çalıştığını da görebiliyordum. "Seni böyle gördükçe başını soktukları ne kadar yuvaları varsa hepsini yakıp yıkmak istiyorum."

Sıkıntılı bir nefes aldım. Korkum kendim için değildi, bunu o da biliyordu. Ben çocuklarımı kaybetmekten korkuyordum ama anlıyordum ki korkum hiçbir şeyi çözmeyecekti. Bu yüzden yol boyunca sakinleşmeye, mantıklı düşünmek için kendimi toparlamaya çalıştım.

Açelya'nın ofisi sakin bir semtte bir avukatlık şirketindeydi. Odasına çıkarken Şafak'tan öğrenmiştim ki Açelya, bu şirketin kurucu ortaklarından biriydi. Şafak'ın bunu Açelya'ya daha çok güvenmem için söylediğini biliyordum ve işe de yaramıştı.

Açelya'nın odasına girdik. Bizi gülerek selamladı. Ben onunla tokalaştıktan sonra ofisine göz gezdirdim. Koyu renkler hakimdi ama masasının tam karşısındaki cam duvardan İstanbul manzarasını görebiliyordum. Ofisi yirminci kattaydı, bu yüzden tüm İstanbul ayaklarımın altındaymış gibi hissettim. Odası genişti, kendi masası dışında bir toplantı masası, bir de koltuk takımı bulunduruyordu. Masasının arkasındaki duvarda da çoğu hukuk kitabı olmak üzere küçük bir kütüphane yaratmıştı.

Karşımda çok güçlü bir kadının varlığını hissettim. Makamında otururken yayılan o güç, bana güven verdi. Ne kadar kötü bir senaryo olduğunu bilse de bizi rahatlatmaya çalışıyordu. Soğukkanlılığına hayran kalmamak elde değildi.

"Buyurun siz de." deyip koltuğuna oturdu. Biz de masanın önündeki iki koltuğa oturduk karşılıklı. Şafak, elindeki fotoğrafları Açelya'ya verdi.

"Bugün dükkâna gönderildi bu fotoğraflar." dedim. Açelya ciddiyetle fotoğrafları incelemeye başladı, yüzünün saniye saniye düşüşünü gördüm.

"Kötü bir başlangıç oldu." deyip alnını kaşıdı. Diliyle dudaklarını nemlendirdi. Sıkıntılı bir nefes aldı ve düşünmeye başladı. "Sana bir dava açacaklarından emin değildik. Yani hukuken bir üstünlüğümüz vardı ama bu fotoğraf gösteriyor ki bizim bir dava olursa diye yaptığımız hazırlıkları onlar da kendilerince yapıyorlar."

"Bana umutlu bir şeyler söyleyin." dedim. "Bu fotoğraflar işleri bu kadar zorlaştıramaz. Ben sadece hoş geldin demek için sarılmıştım Şafak'a. O da beni teselli etmek için yakınımdaydı. Bu fotoğraflarda bir art niyet aramak doğru değil Açelya Hanım."

"Tanık ifadeleri ve kanıtları iki taraflı incelenir." dedi ciddiyetle. "Sizin masum gördüğünüz bu fotoğraflar hâkim için bir riyakarlık olarak görülebilir çünkü kocasını yeni kaybetmiş dul ve iki çocuk sahibi bir kadınsınız. Bakın Mayıs Hanım, ben de bu fotoğraflarda bir art niyet aranması konusunda en az siz kadar kızgınım ama ararlar. Kadın olmak, bu ülkede kocaya bağlı kalınmakla, çocuklara bakmakla yükümlü olmak olarak görülüyor."

Sarı saçlarını omuzlarının ardına attı. "Kadın çalışabilir, evet ama babadan daha çok sorumluluğu vardır. Boşanma davalarında kadının evde akşamları yemek yapmaması, evi temizlememesi boşanma sebebi olarak görülüyor. Keza erkekler için de kadına yardımcı olunmaması gibi durumunda da boşanmalar gerçekleşebiliyor ama ikimiz de biliyoruz ki kadının sorumluluğu herkes için daha fazla görülüyor."

Şafak ve bana baktı. "Bu fotoğrafların hangi durumlarda çekildiğini kanıtlayabiliriz. Şahit bulursak bu fotoğrafları yalanlayabiliriz. Yine de dostça bir sarılma bile çocuk sahibi bir kadın için hâkim karşısında olumsuz örnek oluşturacaktır. Çünkü sen dostane bir tavırla bu davranışları sergiliyor olsan bile çocukların karşısında bunu yaptığında karşı taraf bunun çocuğun psikolojisini etkilemekle seni suçlayabilir. Bu konuda Hâkim iki taraf için de eksilerin olduğunu görecektir. Bu fotoğraflarla çocukların psikolojik olarak zarar gördüğünü iddia edebilirler. Benim huyumdur, ben en kötü senaryoları size sunarım. Belki bunu hiç yapmazlar ama asla yapmazlar diyemiyorum."

Şafak doğruldu, dirseklerini diz kapaklarına yasladı ve Açelya'yı dinlemeye devam etti. "Fotoğraflar sizin izniniz dışında çekilmiş. İkinci fotoğraf bizim için büyük bir artı sağlayacaktır çünkü sizin mülkünüzde sizin fotoğraflarınızı izinsiz çekmişler. Bu suçtur. Hele o anki yakınlaşmanın dostane olduğunu kanıtlarsak bu fotoğraflar bizim için yararlı bile olabilir." Ciddiyetle söyledikleri yüreğime su serpmişti. Dakikalardır yaşadığım endişe, yavaş yavaş kendisini kaybetmeye başlamıştı.

"Söyledikleriniz beni rahatlattı ama ben bu işte adalet göremiyorum." dedim hafifçe doğrularak. Şafak'ın gözlerini üzerimde hissettim. "Sorumluluklarımın fazla olduğunun farkındaydım. Bir anneyim ben. Çocuklarım babasız yaşayabilir ama annesiz hem fiziken hem ruhen eksik büyürler. Ben bunu biliyorum. Bunu kabulleniyorum ama bu, benim bir erkekle aynı kefeye konulmama engel değil. Hâkim, kadın-erkek ayırt etmeksizin bir soruşturma yapması gerekmiyor mu?"

"Bizim hukuk kadınları olarak değiştirmeye çalıştığımız algı da bu Mayıs Hanım. Her gün düzinelerce duruşma salonunda bu konu için bir savaş veriliyor. Her savcı, her hâkim aynı merhamete aynı zihniyete sahip olmuyor ve bu durum, kararları etkiliyor. Bu ülkenin bir anayasası var, ama sunulan adaletin sayısı birin çok üstünde."

"Kocam da evini unutup sabahlara kadar içmeye giderdi. Bunun hesabını da onlar verecek mi peki? Alkole bağımlı olmasından beni suçlayacaklar ama benim her gece kapıları defalarca kilitlemek zorunda olduğumu da biliyorlar mı? Ben bunun hesabını ailesinden sorabilecek miyim? Bana açık ve net bir cevap verin. Belki kocam benim yüzümden içkiye başladı ama evini, yuvasını geri plana atması da mı benim suçum sayılacak? Onu çatımın altında tutamadığım için yargılanacak mıyım?"

Açelya Hanım, sıkıntılı bir nefes aldı. Gözlerime ciddiyetle baktı. Biraz daha bana doğru eğildi. "Mayıs Hanım, dediğim gibi, duruşma salonunda tek bir adalet için savaşılmayacak. Durumlar ve koşullar, bizi sonuna kadar savunacağımız bir kanıtta bizi dibe de çekebilir. Bunu bilemeyiz ama size şunun garantisini vermek istiyorum." Ellerini birbirine kenetledi. "Ben her günahın hesabını sorarım. Ben açılmamış bir kapı bırakmam. Eğer bunun hesabının sorulmasını istiyorsanız dilimin döndüğü son saniyeye kadar bunun hesabını sorarım."

Koltuğa yaslandım. Bu sırada Şafak söze atıldı. "Açelya, ben mutlak bir yargı istiyorum." dedi. "Ben, bizi ne olursa olsun dibe çekmeyecek bir kanıt, bir suç istiyorum."

"Şafak, bunun ne kadar mümkün olduğunu söylesem de ben bunun sözünü vermem. Bu benim iş ahlakıma aykırıdır. Ben kesinlik üzerine iş yapmam, burada kimse yapamaz. Ben bana güvenmenizi, bu süreçte benim önerilerimle ilerlemenizi isterim. Siz de bunu yaparsanız bize karşı sunacakları bir kanıtları olmaz ama her şey o duruşma salonunda kesinleşir. Ben kesin kararlarımı duruşma esnasında alırım ve aldığım kararlar beni kesin bir zafere götürür. Şimdi bana güvenmenizi istiyorum ikinizden de." İkimizin de gözlerinin içine baktı. "Ben bütün ihtimalleri göz önünde bulundurarak olası senaryoları oluşturacağım. Sizden tek istediğim, sabır."

Şafak sıkıntılı bir nefes verip burun kemerini sıktı. Açelya ihtimaller üzerine konuştukça onun sinirleri daha da geriliyordu çünkü Şafak her zaman kesin yargılarla yaşamış bir adamdı. İkisinin işinin farklılığı da buydu. Birbirlerini kolay kolay anlayamayacaklardı.

"Bakın, durumu sizin için tekrar özetleyeyim. Manevi anlamda çocuklarınız için çok daha öndeyiz. Maddi anlamda ise Mayıs Hanım," Gözlerini bana sabitledi. "Ekonomik durumunuz gösteriyor ki onlar kazanır." Açelya Hanım ile ilk görüştüğümüzde benden gelir belgemi istemişti ve ben de göndermiştim. "Sizin gelirlerinizi inceledim. İki çocuğa bakmak için yeterli bir gelir kaynağınız görülmüyor. Bir işletme işletiyor olmanız sizi onların karşısında güçlü kılacaktır ama bu sefer de işi öne koyuyor, çocuklara yeterli ilgi göstermiyor diyeceklerdir çünkü siz, normal bir durumdan daha farklı çalışma düzenine sahipsiniz. Çocuklara yeterli vakit ayıramadığınızı bile iddia ederler. Çünkü dul bir kadınsınız ve geçinmek için para kazanmak zorundasınız. Kazandığınız gelir, çocukların sağlıklı bir hayat sürmeleri için gerekli olan gelirle sınır sınıralar."

"Ben dul bir kadın değilim. Ben, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan yalnız bir kadınım. Kocamın ölmüş olması bana neden böyle bir sıfatı da getiriyor? Ben dul bir kadın olarak anılmak istemiyorum. Benim ismimin önüne konulacak sıfat bu değil. Ben bana dul denilmesini ve bana acınarak, zar zor geçiniyor der gibi bakılmasını istemiyorum. Dulsam ne olmuş, ben kadınım hâlâ. Evliyken de bir kadındım, şimdi de bir kadınım!"

"Size sonuna kadar hak veriyorum. Ben bu düşünceyi yıkabilmek için hâkim karşısında sonuna kadar sizi savunacağım. Bundan emin olabilirsiniz." Açelya Hanım dudaklarını birbirine bastırdı. "Benim savunmam hâkimi ya etkiler ya etkilemez. Kimin karşısına çıkacağımız belirsiz. Ama," Sıkıntılı bir nefes verdi. Cümleleri nasıl toparlaması gerektiğini bilmiyormuş gibi birkaç saniye gözlerini odada gezdirdi. "Bu durumu kesin olarak çözecek bir önerim var." İkimizin üzerinde gezdirdi gözlerini.

Vereceği önerinin Şafak ve benim için bir sorun olacağını sezmiştim. "Neymiş?" diye sordu Şafak. Koltuğa yaslandı ve koltuğun koluna kolunu yasladı.

"Ben size kesinliği vadetmiyorum ama bu fotoğrafları iyi bir noktaya çekebiliriz. Kendimizi çok daha iyi bir konuma getirebiliriz." İkimizin de gözlerinin içine baktı. "Eğer evlenme arifesinde olan iki çift olursanız ve duruşma gününe kadar da evlenen bir çift olursanız bu fotoğraflar bizim lehimize olur."

"Ne?" Öne doğru aniden atılınca karnıma bir sancı girdi ve yüzümü ekşittim. Şafak ayağa kalkıp yanıma gelecekti ki onu elimde durdurdum. "Ne demek istiyorsunuz siz?"

Açelya Hanım verdiğim tepkiyi tahmin ettiği için soğukkanlılığını korumaya çalıştı. Şafak'ın sessizliği de beni düşündürttü. "Diyorum ki, evlenmeniz sizi ekonomik açıdan da güçlü gösterir çünkü çocuklarına sunacağın hayatın içine Şafak'ın da geliri dahil olacak. Bu yüzden onlardan maddi ve manevi anlamda daha iyi yaşam koşulları sunmuş olacağız duruşmada."

Söyledikleri beni sarstı. Ne dediğinin farkında mıydı? "Bu kirli bir oyun Mayıs Hanım." dedi. "Onlar kirli oynuyor ama üzeri batan yalnızca biz olmamalıyız." Açelya Hanım'ın söyledikleri beni daha da şaşırttı. Ne kadar rahat söylüyordu bunları? Biriyle sahte bir evlilik yapmak, bu sayede davayı kazanmak ne kadar adalet içeriyordu? Biz gerçek adalet için savaşırken doğru hamlemiz bu mu olmalıydı?

Hayır, buna inanmıyorum. Bu doğru değil. Şafak da bir şeyler demeli. Başını eğmemeli, sessiz kalmamalı. Ben gibi karşı çıkmalı Açelya Hanım'a. Bu düşünülecek bir şey değil. Benimle evlenmeyi düşünmesi bile çok yanlış. Yapamam ben, ne olursa olsun böyle bir şeyi yapamam. Anlaması lazım, anlamaları lazım.

Koltukta küçüldükçe küçüldüğümü hissettim. Odayı bir sessizlik kapladı. Benim konuşamayacak kadar dilim tutulmuşken, Açelya Hanım bir karar vermemiz için sessizlikle bizi beklerken, Şafak'ın hiç kıpırdamayan bedeni beni korkutmaya başladı. Bu kadar tepkisiz kalması normal değildi.

"Mayıs ile evlenmeyeceğim." Uzun bir sessizlikten sonra sayıklar gibi dilinden dökülen cümle bu oldu.

Şafak'ın sesi çok ciddiydi. Başını iki yana salladı ve ayağa kalktı. İstanbul manzarasına bir süre baktı. Ellerini belini koydu ve Açelya Hanım ve ben onun sırtını izledik bir süre. Sessizliği, ani öfke patlamaları kendi içerisinde çözemediği hususlar olduğunu gösteriyordu.

Derin bir nefes aldı birkaç saniye sonra. Bedenini bize çevirdi. Gözlerimin içine kararlılıkla baktı. "Seninle evlenmeyeceğim Mayıs. Bu senin çözümün olmayacak. Seni güçlü bir kadın olarak görmelerini benim servetim sağlamayacak." Gözlerini benden hiç ayırmadan devam etti. "Dulken de evliyken de, herhangi bir durumdayken de adının bir anlamı olacak. Sen kendi paranı kazanacaksın. Bu senin mücadelen olacak." Bana doğru bir adım attı. Gözlerini hiç kırpmadan konuşuyordu benimle. Konuşurken nefes almayı bile unutmuştu belki de. "Ben senin kurtuluşun olmayacağım çünkü sen kurtarılacak bir durumda değilsin. Sen kendi hayatın için, çocukların için mücadele ediyorsun ve sizi benim param kurtarmaz. Siz benim varlığıma sığınırsınız. Benim tek faydam bu olur."

Sinirden güldü ve bana tekrar arkasını döndü. Karşısındaki İstanbul manzarasını bir süre izledi. Kendini toparladığında tekrar gözlerimin içine baktı.

Karşımda gördüğüm adam, onda daha önce keşfetmediğim bir kişilikti. Bakışlarında kararlılık vardı; sözlerinde cesaret, duruşunda umut vardı.

"Sana yakıştırdıkları sıfatların hepsini haksız çıkaracağız ama bunu benim soyadımla yapmayacaksın." Dudaklarında sinsi bir tebessüm belirdi. "Ve bunu nasıl yapacağımızı çok iyi biliyorum."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları