Çağan Şengül - Çok Yazık

Her şey yolundaymış peki bu yalnızlık neden?

Belki gitmek zorundaydın, fakat bu dünyaya bedel

Belki gelip geçerken

Belki yol üstündeyken

Bir kez uğrasan yeter

☂

MAYIS

Yaz'ı görmeyeli sanki yıllar olmuştu. Onun odamdan içeri girip koşarak bana gelişini gördüğümde yüreğimdeki özlemin aslında hiç de az olmadığını fark ettim. Koştu, hızlıca yatağa tırmandı ve kollarını boynuma sardı. "Anneciğim!" diye sayıklayıp sıkıca sarıldı bana. Kollarımı minik bedenine sarıp saçlarının üzerinden öptüm.

"Meleğim benim." deyip defalarca öptüm saçlarını.

"Anne dediğini yaptım." dedi benden ayrıldıktan sonra. "Dolaptan hiç çıkmadım. Yağmur Abla gelip zorla çıkarttı beni yoksa ben bekledim seni. Senin beni çağırmanı bekledim. Gitmedim. Söz verdiğim gibi." Kaküllerini düzelttim.

"Biliyorum akıllı kızım benim. Sen söz verdiysen tutarsın. Sen benim sözüme de sadık kalırsın. Aferin sana. Şafak Abin yolda düşmeseydi şakamız işe yarayacaktı ama talihsizlik işte." dedim gülümseyerek. Şafak, Yaz'ı anlatırken söylemişti böyle bir yalan uydurduğunu. Ben de şimdi o yalana eşlik ediyordum.

Hafta sonu olduğu için okula gitmemişti ve dokuzda uyanmıştı. Ben de dün gece Şafak'a itirafta bulunduktan sonra Rüzgâr'ı emzirip uyumuştum. Gece iki kez kalkmıştım ve Şafak'ı koltukta uyurken görmüştüm. Biraz önce uyandığımda ise yanımda yoktu. Nereye gittiğini merak ediyordum.

"Cimcime! Kardeşini görmedin herhalde!" dedi Yağmur gülerek. Yaz, Yağmur'un söylediklerinden sonra gözlerini irice açtı. Şaşkın ifadesi beni güldürdü.

"Rüzgâr çıktı mı karnından? Nerede?" deyip hızla doğruldu ve odayı taradı. O anda tekerlekli pusette yatan minik Rüzgâr'ı gördü. Sevinçle çığlık atıp yatakta onun yanına doğru ilerledi. Yağmur, Rüzgâr'ın yanına geldi ve beşik kaymasın diye destekledi. Yaz minik ellerini kardeşinin daha minik ellerine uzattı. Rüzgâr, onun parmağını hemen kabul etti ve sıkıca tuttu. Yaz heyecanla bana döndü. "Anne, ne yaptığını gördün mü?" diye sordu heyecanla. "Beni az önce ablası olarak kabul etti!" dediğinde Yağmur ile birbirimize bakıp kahkaha attık.

Çocuklar en basit şeyleri bile o güzel ve geniş hayal dünyasıyla öyle anlamlı hâle getiriyordu ki bir yetişkin olarak her defasında daha da şaşırıyordum.

Belki de sahiden öyleydi. Bebekler parmaklarımızı tuttuğunda aslında bizi hayatındaki bir role kabul ediyordu. En anlamsız, en önemsiz rol de olsa o bebeğin hayatında bir izimiz oluyordu. Çok güzel bir bakış açısı kazandırmıştı Yaz bana.

Yaz, Rüzgâr'ı kibarca severken ben Yağmur'a bakıp "Şafak ve Hakan nerede?" diye sordum.

Yağmur sırıttı. "Anlatsam inanmazsın!" dedi. Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. Beni daha da meraklandırdı.

"Altı gibi Şafak bizim odaya geldi. Hakan'ı uyandırdı ve 'Kalk, Kahveyaz'ı açmaya gidiyoruz.' dedi."

Duyduklarımdan sonra ağzım şaşkınlıkla açıldı. "Ne!" diye tepki verdim hafifçe doğrulup.

Gözleri büyüdü Yağmur'un da. "Ben de çok şaşırdım. Hakan ilk başta itiraz etti ama sonra Şafak, 'Rüzgâr'ın bugün bize değil Mayıs ve Yağmur'a ihtiyacı olacak. Biz de yerimizde duracak değiliz. Birinin Kahveyaz'ı her zamanki gibi açması gerekiyor.' deyip Hakan'ı kaldırdı."

Yağmur'un söylediklerini sindirmek için yutkundum. Benim hâlâ savaşacak güçte olduğumu hatırlattığı için Kahveyaz'ı her gün açmak istediğimi söylediğim o sabahı hatırladım. Yağmur da benim düşündüklerimi anlamış gibi, "Bu adam söylediğin hiçbir sözü unutmuyor." dedi.

Gülümsedim. Sahiden öyleydi.

Endişelendim de bir yandan. Şafak her ne kadar ayakta olsa da dün saldırıya uğramıştı ve çok az uyumuştu. Onun bu haldeyken çalışmasına izin veremezdim. "Yağmur, bugün dükkâna sen bakabilir misin? Söyle Şafak'a da buraya gelsin. Benden daha yorgun ve bunu saklamasını istemiyorum. Gelsin buraya, dinlensin bizimle." dedim ciddiyetle.

Yağmur da hemen onayladı beni. "Gideceğim gideceğim, hiç merak etme. Biraz burunları sürtsün diye sabahtan gitmedim yoksa o iki deliye gül gibi dükkanımızı tüm gün emanet edecek değilim." dedi gülümseyerek. "Hem süslememiz lazım dükkânı. Rüzgâr'ın doğduğunu her müşterinin bilmesi lazım." deyip göz kırptı.

İtiraz etmem mümkün değildi elbette. Aylardır Yağmur ile bugünün hayalini kuruyorduk ve Yağmur, nereye hangi süsü asacağına kadar her şeyi aylardır düşünüyordu. İstediği gibi süslesin istiyordum çünkü Rüzgâr yalnızca benim hayatıma girmemişti. Rüzgâr, artık benim hikayemdeki her karakterin bağıydı. Herkes, onun hayata gelişini kendi hikayesinde kutlamalıydı.

☁️

Yağmur, öğlene doğru yanımızdan ayrılacaktı. Bu süre zarfında kendime çekidüzen vermemde yardımcı oldu. Temiz kıyafetler giydim, saçlarımı toparladım ve temiz hava almak için koridorda biraz yürüyecek enerjiyi de kazandım.

Yağmur koluma girip bana destek olurken odadan çıkar çıkmaz kapıda bekleyen birini görmüştüm. Onun gözleri beni buldu. Başını saygıyla öne eğip selam verdi.

Şaşkınlıkla "Siz kimsiniz?" diye sorduğumda omuzlarını dikleştirip, "Yeni korumanızım efendim." dedi. "Adım Baran."

"Ama koruma istememiştim ki ben." dediğimde duruşu daha da dikleşti. Çenesini hafifçe kaldırdı.

"Bugün Şafak Bey tarafından görevlendirildim ve bir sonraki emre kadar sizi korumakla görevliyim." dedi ve başıyla tekrar bir selam verdi.

Baran, benden büyüktü, sanırım otuzlarının sonlarındaydı, ama iri yarı biriydi. Saçları çok kısaydı ve yalnızca siyah giyinmişti. Hava sıcak olmasına rağmen postal tarzı bir bot giyiyordu. Çok uzun boyluydu ve konuşurken Yağmur ve ben yukarı bakmak zorunda kalmıştık.

"Ben de Yağmur." dedi Yağmur. Baran'a göz kırptı. "Hani adımı merak ettiysen falan, söyleyeyim yani. Bu kaslı vücudun meraktan çatlayıp ziyan olmasına müsaade edemem." deyip gülümsedi.

Baran ciddiyetini korumaya devam ediyordu ama dudakları çok hafif sağa doğru kıvrılmıştı. "Yağmur Özşahin." deyip Yağmur'a başıyla selam verdi. Yağmur'un soyadını bildiğine göre bizim hakkımızda, belki de yalnızca Yağmur hakkında araştırma yapmıştı. Yağmur'un üç gün ballandıra ballandıra hava atacağı bir konu çıkmıştı. Bunu bildiğimden gülümsedim. Baran devam etti: "İşim gereği, araştırma yaptım ve sizin Mayıs Hanım'ın yakın arkadaşı olduğunuzu biliyorum. Yine de tanıştığıma memnun oldum." dedi ve gözlerini bizden çekti.

Sanırım bu artık "Ben işime döneyim, siz de ne yapacaksanız yapın." demek oluyordu. Detayları Şafak'tan öğreneceğim için onun üzerine gitmedim.

Yağmur, Rüzgâr'ı emzirmeme yardım ettikten sonra dükkâna gitmek için yanımızdan ayrıldı. Yaz yatakta yanıma uzandı ve Şafak gelene kadar çizgi film izledik. Kızım sürekli oğlumla nasıl oyunlar oynayacağını anlatıyordu bana ve ben daha Rüzgâr'ın oyun oynamak için çok küçük olduğunu söyleyip hevesini kırmak istemedim. Hem onun dakikalarca benimle anlamlı anlamsız birçok şeyden konuşmasını çok seviyordum.

Öğlene doğru kapı tıklatıldı ve Şafak elinde yemek paketleriyle odaya geldi. Yaz onu görünce sevinçle yataktan inip onun yanına gitti. Şafak eğilirken zorlansa da Yaz'a istediği ilgiyi verdi. Yemekleri masaya bıraktıktan sonra lavaboya girip ellerini yıkadı. Rüzgâr'ın olduğu taraftan ilerleyip yanıma geldi.

"Nasılsın?" diye sordu perçemlerimi hafifçe yana kaydırarak.

"İyiyim." deyip ona gülümsedim. Sanki gün şu an anlam bulmuştu. Saatler önce uyanmıştım ama günün başladığını şimdi hissediyordum.

Ben gülümseyince o da güldü ve kalbim tekledi. "Güzel." deyip alnımdan öptü ve "Hep iyi ol." diye fısıldadı dudaklarını ayırmadan önce. Daha çok gülümsemekten başka ne yapabilirdim ki?

"Şafak Abi, sen Rüzgâr'ı gördün mü?" diye araya girdi Yaz. Şafak, başını kızıma çevirdi ve "Görmez olur muyum Prenses?" deyip beşiğin yanına yaklaştı. Rüzgâr'a baktığında derin bir nefes aldı. Bakışları durgunlaştı. Başını hafifçe sağa eğip onu huzurla süzdü. Beni hâlâ terk etmeyen hormonlarım yüzünden ağlayasım gelmişti yine ama çabuk toparladım.

Şafak, iri parmaklarını minik bebeğimin yanağının üzerinde hafifçe gezdirdi. "Sana gün aymadı sanırım Minik Kasırga?" diye mırıldandı gülümseyerek. Rüzgâr uyandı ve huzursuz sesler çıkarmaya başladı. Yatakta biraz doğruldum oğluma bakmak için. "Vereyim mi kucağına?" diye sorduğunda Şafak, ona baktım ve "Senin kucağında kalsın." dedim.

Şafak söylediklerimden sonra yutkundu. Üzerindeki ince ceketi çıkardı ve beyaz tişörtlüyle kaldı. İri cüssesi tişört giydiğinde çok daha belirgin oluyordu ama onun iri olduğunu en iyi kavradığım zaman, şimdi Rüzgâr'ı kucağına aldığı ândı. Oğlum minikti ama Şafak'ın yanında o kadar küçük gelmişti gözüme, gülümsemeden edemedim.

Şafak, huysuzlanan Rüzgâr'ı göğsüne doğru yatırıp iri kolunu ona sardı. "Diğer elinle sırtını ov ki rahatlasın." dediğimde de "Böyle mi?" deyip oğlumun sırtında dairesel hareketler çizmeye başladı.

"Aferin." dedim ben de. "Çabuk öğreniyorsun."

Şafak söylediklerime gülümsedi. Rüzgâr'ın başını iyice sabitleyip hafifçe yerinde hareket etmeye başladı. Rüzgâr'ın huysuzluğu çok kısa sürdü ama Şafak onu bırakmadı. Başını ona doğru eğip yerinde hafifçe kıpırdanarak oğlumla ilgilendi.

Onu ilk kez aylar önce dükkanıma girdiğinde görmüştüm. Soğuk, sıradan bir plaza çalışanı olduğunu düşünmüştüm. O an, onun için birçok kalıp bulabilirdim, onu birçok şekilde hayal edebilirdim ama hastane odasındaki şu halini asla düşleyemezdim. Asla mümkün gelmezdi ama işte buradayız. Oğlum kucağında, bütün ilgisi oğlumda. Dokunuşları şefkatli, sarışı güven dolu. Güçlü ve sağlam bir çınar ağacı gibi işte karşımda.

Göz göze geldiğimizde ikimiz de ciddiyetle baktık birbirimize. Konuşmak için uygun cümleler bulamazdım şu an ama ona bakışlarımla çok şey anlatabilirdim. Anlattım da.

"Rüzgâr seni sevdi Şafak Abi." dediğinde Yaz, ikimiz de birbirimize bakarken girdiğimiz transtan çıktık. "Baksana hemen mışıl mışıl uyudu." dediğinde Şafak Yaz'a baktı. "Az önce annemin üzerine kustu ama senin kucağında masum ve yaramaz olmayan bir bebek gibi. Değil mi anne?" deyip bana baktı Yaz.

"Kustu mu?" diye sordu Şafak endişeyle.

Endişesine gülümsedim. "Süt fazla gelince kusar bebekler. Normal bir durum. Endişelenme." dedim. Şafak biraz rahatladı. Rüzgâr'ı pusete dikkatlice yatırdıktan sonra bize dönüp, "Kim hastane yemeklerini boş verip güzel bir hamburger yemek ister?" diye sordu.

Yaz durur mu, sevinçle yerinde zıplayıp Şafak'ın yanına geldi. Yaz'a yatağa çıkmasını söyledim. Yaz, Rüzgâr'ın olmadığı taraftan yatağa çıktı ve yanıma oturdu. Ben de yatağı biraz doğrulttum. Şafak, tekerlekli masayı bize yaklaştırdıktan sonra yemekleri paketten çıkardı.

Yaz'ın Şafak'a anlatacağı bir şeyler her zaman olurdu. Yemeklerimizi yerken de onun ilginç fikirlerini, sınırsız hayallerini dinledik. Dördümüz ilk kez gerçek anlamda yalnız kalabilmiştik ve kaç yaşıma gelirsem geleyim, bu hastane odasında dördümüzün geçirdiği şu vakti hiçbir zaman unutmayacaktım.

☁️

Bu gece hastanede kalmam gerekiyordu. Burçak ve doktorum bir gece daha gözetim altında kalmamın daha güvenli olduğunu söylemişti. Biz de itiraz etmedik. Sadece Yaz daha fazla hastanede yorulmasın diye Yağmur'un evine Ömer Abi ile göndermiştik. Biraz mızmızlansa da annesinin sözünün önüne geçemedi.

Şafak ile yalnız kalır kalmaz Baran'ı sordum. "Bundan sonra ufacık bir hataya bile tahammülüm yok. Baran çok güvendiğim biridir ve artık bizimle." demişti.

Baran, Şafak'ın babasının burs verdiği bir öğrenciymiş aslında. Bütün eğitim hayatını Şafak'ın babası karşılamış ve Baran liseyi bitirdiğinde üniversite okumak istemediğini, asker olmak istediğini dile getirmiş. Fakat asker olmasını engelleyen yaraları varmış. Şafak'ın babası da bu sefer onu istediği eğitimi alması için destek vermiş. Yani dövüş kursları almaya başlamış. Kendini geliştirdiğinde özel koruma olarak çalışmaya başlamış. Birçok devlet adamının korumalığını yaptığını da öğrenmiştim ve Baran'a saygım artmıştı.

Baran konusunu hızlı kapattık. Birbirimize vakit ayırmakta daha istekliydik çünkü.

Vaktimin çoğu Rüzgâr'ı uyutmak, emzirmek, gazını çıkarmak ve bezini değiştirmekle geçiyordu. Oğlumu kucağıma alıp odada tur atmak hem bana hem de oğluma iyi geliyordu. Dikiş izim, uzun zamandır hissetmediğim bir acı veriyordu ve aklımı toparlamak biraz zordu. Sanki o zamanlara geri dönmüştüm. Karnımdaki yara her sızladığında saçlarımın arasındaki iz de aynı acıyı hissettiriyordu. Zihnimin bir oyunu olduğunu biliyordum ve anneliğin ilk günlerinde böyle huzursuz şeyler hissedeceğimi de biliyordum ama yine de yaşamak, bilmenin çok daha ötesinde bir deneyimdi.

Belli etmemeye çalışıyordum ama Şafak'a kendimi perdeleyemiyordum. Her şeyi görüyordu. Her huzursuzluğumu, her endişemi. Sanki tek işi beni okumaktı.

Yaz'ı Yağmurlara gönderdiğimizden beridir odada yalnızdık ve yanımdan hiç ayrılmamış, odadan hiç çıkmamıştı. Hatta terlediğim için ve Rüzgâr saçlarımdan rahatsız olduğu için ben Rüzgâr'ı emzirirken arkama geçmiş ve saçlarımı toplamıştı. Komik bir at kuyruğu yapmıştı ama yine de midemde kelebekler açtıran bir ândı benim için.

Ben emzirdikten sonra Rüzgâr'ı heyecanla kucağımdan aldı ve göğsüne yaslayıp odada tur atmaya başladı. Başı eğikti, kaburgalarının izin verdiği kadar eğilebiliyordu ve oğlumun bebek kokusunu büyük bir huzurla içine çektiğinde gözlerim doldu. Rüzgâr gaz çıkardığında da kıkırdıyordu. Ne bileyim, içten içe hoşuna gitmez sanmıştım ama şu zamana kadar bebek bakmanın deneyimlemiş olduğu zorluklarını hiç tereddütsüz kabullenmişti.

Rüzgâr da onun göğsünde öyle huzurlu uyuyordu ki ikisinin tablosunu yaptırma isteğiyle dolup taşıyordum onlara her baktığımda. Saatlerce onları izlemek istiyordum. Bir süre sonra bu isteğime yenildim. Telefonumu elime aldım. Şafak, yapacağım şeyi fark ettiğinde gülümsedi ve Rüzgâr'ı bana doğru çevirdi. Başını ona doğru eğdi. Rüzgâr uyurken, Şafak kameraya bakıp gülümserken ikisinin bu ânını ölümsüzleştirdim.

Çok güzellerdi.

"Hem anne hem de senin için uyku vakti, Minik Kasırga." diye fısıldayıp oğlumu pusete dikkatlice yatırdı. Saat daha yediydi ama Rüzgâr uyuyorken ben de biraz gözlerimi dinlendirsem hiç fena olmazdı. Bu yüzden Şafak'ın uzanmama yardım etmesine itiraz etmedim. Perçemlerimi kenara doğru itip gülümsedi.

Odada ikimiz olduğumuz için bandanamı takmıyordum ve ruhumu çırılçıplak hissediyordum. Gerçek huzur sanırım buydu. Bir insana kendini tam anlamıyla açabilmek ve rahatlamaktı. Onun yanında kendin olabilmekti. Huzur buydu. Şu an hissettiğim tam olarak buydu.

"Bir şey istiyor musun?" diye sordu gülümseyerek ve ilgiyle.

Gülümsedim. "İstediğim her şeye sahibim." dedim ve yüzümde gezinen elinin bileğini tuttum. "Lütfen artık sen de dinlen." Alnımdan öpüp saçlarımın arasından bir nefes aldığında gözlerimi huzurla kapattım.

Biz neydik, bizim tanımımız neydi bilmiyordum ve düşünmek de istemiyordum. Onun dokunuşlarını hissetmek, sesini duymak benim için her şeydi ve şu an yalnızca her şeye sahip olmak istiyordum. Bir kez de ben her şeye sahip olmak isteyen bir bencil olmak istiyordum. Bu hayat, bana bu isteğimi borçluydu.

Şafak ışıkları kapattı ve yatağımın üstündeki loş ışık eşliğinde koltuğa uzandı. Kaburgası kırıktı ve hareketleri yavaştı. Bana göstermese de acı çektiğinin farkındaydım. Bu odada dinlenmesi gereken ilk kişi oydu belki de.

Bana döndürdü başını. "İyi geceler, Mayıs." diye mırıldandı ve uykuya dalmasını izledim. Yüzünde huzurlu bir ifade belirdi. Nihayet uykuya daldığını hissettiğimde rahat bir nefes aldım. O dinlendiğinde ben de dinleniyordum sanki.

Odada huzurlu bir sessizlik varken ben de uykuya yenildim. Üçümüz, dört duvar arasında huzurlu bir uykuya daldık.

☁️

Sesler işittim. Ayılmam birkaç saniye sürdü ve sesleri daha net işitmeye başladım.

"Kapıdaki köpeğini al." diyordu tanıdık bir ses. Şeref Bey.

Hızla ayıldım ve doğrulmaya çalıştım. Rüzgâr'a baktım, uyumaya devam ettiğini gördüm. Şafak'ı aradı gözlerim. Koltukta değildi. Kapının önündeydi.

"Sizdeki bu cesaret gerçekten beni her geçen gün şaşırtıyor." dedi Şafak. Sesindeki öfkeyi ve alaycılığı anlamamak zor değildi. "Gerçekten bu odaya girebileceğini sanmanız, hele de bunca şeyden sonra baya gülünç."

Şeref Bey, "Torunumu görmeme sen mi engel olacaksın?" diye sordu. O da öfkeliydi.

"Siz bundan sonra onların gölgesini bile göremeyeceksiniz." Kapı biraz daha kapandı. Şafak kapı kolunu tutuyor olmalıydı. "Buna kesinlikle ben engel olacağım."

"Yediğin dayak az geldi herhalde." dedi Şeref Bey alayla. "Biraz daha istiyor gibisin."

Sessiz kalıp konuşulanları dinlemeyi seçmiştim ama işler hiç iyi gitmiyordu. Şafak kapıyı kapatmıştı. Hızla doğruldum. Dikişlerime dikkat ederek yataktan indim. Bir anda yere basınca acı hissettim ama önemsizdi. Kapıya doğru ilerledim. Şafak kapı kolunu tutuyordu ve seslerini duyuyordum.

Baran, Şeref Bey'e, "Siz de kapıdaki köpeğin sizi ısırmasını istiyor gibisiniz." dediğinde Şeref Bey hırıltılı bir nefes alıp küfürler etmeye başladı.

Kapının kolunu çevirdim. Herkesin bakışları beni buldu. Koridor aydınlıktı, odanın karanlığından sonra alışmam birkaç saniye sürdü. Kendimi dışarı atıp kapıyı da kapattım. Kapı aralığından bile oğlumu görmelerine müsaade etmeyecektim.

"Mayıs, içeri gir." dedi Şafak ve önüme geçti ama onu dinlemedim. Kolundan tutup yana ittirdim bedenini. İtiraz etmedi, sıkıntılı bir nefes verdi sadece.

Gözlerim yalnızca Şeref Bey'e kilitliydi. Ne Şafak'ı ne Baran'ı ne de Makbule Hanım'ı gördüm o an.

"Torununu mu görmeye geldin?" diye sordum düz bir tonda. Şeref Bey başını kaldırdı ve gözlerini kıstı.

"Seni görmeye gelecek halimiz yoktu ya." dediğinde güldüm.

"Ben olmasam görecek bir torunun da olmazdı." dedim. "Torununu leylekler getirmedi sonuçta." Ona doğru bir adım attım. Şafak da beni takip etti. "Ama ben hangi yüzle geldiğinizi çok merak ediyorum. Nasıl bir yüzsüzlük sizdeki, bunu çok merak ediyorum mesela."

"Ağzını topla, edepsiz!" Şeref Bey üzerime yürüdü. Şafak hemen önüme geçti.

"Ben, ağzını toplaması gereken tek bir kişi görüyorum." dedi ve Şeref Bey'e doğru bir adım attı. Şafak'ın kolundan tutup kendime doğru çektim. Hemşireler gelmeden bu tatsız ziyareti sonlandırmamız gerekiyordu. Şafak'ı kendime çekmeme rağmen bana karşı koydu ve yerinden bile kıpırdamadı. Baran'a baktım yardım eder diye ama o da gözlerini Şeref Bey'e bir atmaca gibi dikmişti.

"Burada konuşması gereken biri varsa o da benim." diyerek araya girdim. Şafak bu sefer onu geriye çekmeme izin verdi. Öne çıktım. Şeref Bey'in karşısına dikildim. "Sizin yüzünüzden oğlumu neredeyse kaybediyordum." Makbule Hanım'a baktım. "Senelerce bana istediğinizi yaptınız. Sövdünüz de dövdünüz de. Sesim çıkmadığında kendinizce bir cesaret buldunuz." Tiksintiyle baktım yüzlerine. "Ama size söyledim. Sizi uyardım. Ben artık o eski Mercan değilim. Adımlarınızı ona göre atın dedim ve siz beni dinlemediniz. Oğlumu sizin yüzünüzden kaybetseydim yemin ederim ayağa kalkar kalkmaz yapacağım ilk iş sizi öldürmek olurdu. Tek bir an bile düşünmezdim. Tek bir an bile tereddüt etmezdim." Üzerine yürüdüm. "Şimdi sizi öldürmek istemiyorum. Sizi süründürmek istiyorum. Tıpkı cenaze evinde herkesin içerisinde beni süründürdüğünüz gibi. Sadece tek bir farkla." Makbule Hanım'a baktım. "Bu sefer saçından tutup sürüklenme olmayacak." Ellerim öfkeyle yumruk oldu. "Sizi öyle yıpratacağım ki ayağa kalkacak gücünüz bile olmayacak." Şeref Bey'e baktım. "Siz bana evladımı kaybetme korkusu yaşattınız. Bundan sonra gözünüzün yaşına bile bakmayacağım. Bundan sonra kafesinizden kafanızı çıkarmaya ne yüzünüz ne de cesaretiniz olacak. Bu akşam buraya gelişiniz, gösterdiğiniz son cahil cesareti olsun."

Arkamı döndüm. Odaya girme niyetindeydim ama son bir söz daha söylemek istediğim için tekrar baktım onlara. "Siz tekme tokatla güç elde edebileceğinizi sanıyorsunuz ama bir annenin çocuklarını korumak için parmağını kıpırdatması bile sizin tekmelerinizden daha güçlüdür."

Şeref Bey yüzüme tiksintiyle baktı. Ben de alayla gülümsedim. Bu sözlerimde oldukça ciddiydim. Bendeki o ufak merhamet kırıntısını da dün gece kaybetmişlerdi. Şafak'ı acımasızca dövüp, evimi basıp beni ve çocuklarımı ölümle yüzleştirdikten sonra onlara merhamet göstereceğimi düşünüyorlarsa zaten hayatları boyunca duyabilecekleri en komik fıkrayı kendi elleriyle yazmış olmalılardı. Artık onların başına gelecek hiçbir şey umurumda değildi.

Yanmalarını istiyordum, cayır cayır yanmalarını istiyordum.

Şafak'a döndüm. Belimden tutup beni odaya yönlendirecekti ki son kez omzumun ardından onlara baktım ve, "Benim kapımdaki köpeğim, salyasını akıtmayana hırlamaz. Mama kabınızda hâlâ yiyebileceğiniz kemik kalmasını istiyorsanız ne benim bahçemden geçin ne de elinizdeki kemikleri sallayarak köpeğimi kışkırtmaya cesaret edin." dedim.

Baran ile çok kısa göz göze geldim. Ondan bir köpekmiş gibi bahsetmek elbette doğru bir üslup değildi ama karşımdaki insanların anlayacağı dilden konuşmam gerekiyordu. Baran da hiç alınmamıştı zaten. Aksine, göz göze geldiğimizde bana saygıyla baş selamı vermişti ve bu içimi rahatlatmıştı.

Odaya girdiğimizde Baran'ın sesini duydum. "Sahibimi duydunuz. Ben çok aç bir köpeğimdir. Sizin kemikleriniz gözüme daha fazla iştah açıcı gelmeden bahçemizden uzaklaşsanız sizin için çok iyi olur."

Şafak beni yatağa götürürken gülümsüyordu. Yatağa oturduğumda, "Baran alınmamıştır, değil mi?" diye sordum yine de. Şafak göz kırptı.

"Ne yaptığını gayet iyi anladı. O yüzden hiç canını sıkma sen." dedi.

"Polislere ifade vermedik mi biz? Nasıl hâlâ karşımıza çıkabiliyorlar? Hastane odasına kadar gelebiliyorlar?" diye sordum. Şafak sıkıntılı bir nefes aldı ve gözlerini kaçırdı. Bana söylemediği bir şeyler olduğu belliydi. "Neyi bilmiyorum?" diye sordum ciddiyetle. Şafak'ın bana bakması için çenesinden tutup kendime çevirdim ve daha ciddi bir şekilde "Neyi bilmiyorum?" diye sordum.

"Ali'ye yıkmışlar tüm suçu." dedi Şafak. Donup kaldım. Çenesindeki elim kucağıma düştü. "Şeref denen herif, senin yaralanmanla alakası olmadığını, Ali'nin Yusuf'un intikamını almak için sana saldırdığını söylemiş. Makbule ve Zehra da aynı ifadeyi vermiş."

"Ama sen?" diye hiddetle cevap verdim. Ellerinden tuttum. "Şeref Bey, sana saldıranlardan biri değil mi? Hadi bana yaptıklarından kurtuldular. Ama sen? Senin için yargılanmaları lazımdı!" Konuşurken sesim titremişti ve gözlerim dolmuştu.

Şafak'ın çenesi kasıldı. Öfkelendiğini, bir şeyleri hazmedemediğini görüyordum. "Bana saldıran dört kişi tutuklandı. Hepsi Şeref'in kavgayı ayırmaya geldiğini söylemişler. Ben de saldırıya uğradığım için kimin kurtarmaya geldiğini kimin beni dövdüğünü kavrayamazmışım." Konuşurken sesinde alay vardı. Ben ise donup kalmıştım. Şafak'ı öfkelendiren şey, şimdi beni de öfkelendirmişti.

Şeref Bey'in olayı buydu ama. Şaşırmamalıydım. O her zaman yakasını kurtarmayı başarırdı. Bunu en iyi ben bilirdim.

"Ali?" diye sordum titrek bir sesle. Şafak, gözlerimdeki korkuyu görmüştü. Bu onu daha da öfkelendirmişti. Sıkkın bir nefes alıp ellerini yanaklarıma çıkardı ve gözlerimin içine cesaretle baktı.

"Ali'yi yakalayamadılar. Hâlâ aranıyor." dediğinde titrek bir nefes, dudaklarımın arasından kaçtı. Nefeslerim sıklaşmıştı ve boğazıma bir yumru oturmuştu. Polis beni yine bu aileden koruyamayacaktı. Biliyordum. Yaşadım ben bunları. Ben bu adımların hepsini yaşadım. Ben tüm kalbimle polise güvendim ama onlar yine kendilerince yakalarını kurtardılar.

Polis beni koruyamayacak.

Ali, canımı almak için yine gelecek.

"Mayıs, sana bir şey olmayacak." Şafak gözlerime korkularımı gözlerimden silmek ister gibi, ruhuma ulaşıp karanlık çökmüş her yığını söküp çıkarmak ister gibi baktı. "Seni hayatımdaki tek iş yaparım. Sabahtan akşama kadar seninle olurum. Yine de onun sana yaklaşmasına, sana zarar vermesine müsaade etmem."

Gözlerimi kapattım. Titrek bir nefes aldım.

"Baran bu yüzden burada." dediğimde başıyla onayladı beni. Artık her şey daha netti.

Benim hâlâ bir cinayete kurban gitme şansım vardı.

Çocuklarım annesiz kalabilir, Atahan ailesi de çocuklarımı benden alabilirdi.

Belki de artık dava ile uğraşmak istemiyorlardır. Beni direkt öldürerek çocuklarımın velayetlerini almayı planlıyorlardır belki de. Artık bu ihtimal, onlara daha uygun geliyor olmalıydı.

Ali'nin gözlerini hatırlıyorum. O kin dolu gözlerini hatırlıyorum. Planını anlıyorum. Onun çözümü, benim ölümüm. Bunu hissediyorum.

"Mayıs." Şafak'ın sesini duyunca düşüncelere dalıp gittiğimi fark ettim. Yutkundum. Ona baktığımda, "Hiç umudun kalmamış gibi bakarsan gözlerime, kendimi hiç affetmem." dedi. Sesi ciddiydi. "Eğer benim yanımdayken hiçbir umudun kalmadığını düşünüyorsan yaşamak için bütün nedenlerimi de almışsındır benden."

"Hayır." diye itiraz ettim hemen. "Ben," dedim. Gözlerimi kaçırdım. Çok yorgundum, kafam allak bullaktı. "Ben yorgunum." diyebildim. "Ben sadece çok yorgunum." dediğimde sesim titremişti. "Anlıyor musun?" Çenem titredi. "Ben çok yorgunum." Dudaklarımı birbirine bastırdım.

Şafak elmacık kemiklerimi okşadı. Sıkıntılı bir nefes verdi. Dudaklarını dişledi. "Anlıyorum Mayıs." dedi gözlerimin en içine bakarken. Başımı salladım. Anladığını biliyordum. Gözlerimden firar eden birkaç damla yaşı baş parmağıyla sildi. "Hadi uyumaya geri dön." deyip uzanmam için belimden destek oldu. Uzandığımda perçemlerimi geriye doğru attı ve bir süre yüzümü inceledi. "Rüzgâr ve Yaz çok şanslılar." deyip elinin tersiyle yüzümde turladı yavaşça. "Eğer çocuklarım olsaydı ve onların annesi sen olsaydın, onlar için hiç endişelenmezdim." Gözlerim dolmuştu. Hele dudakları alnımda yer bulurken ve eli, saçımdaki dikiş izini usulca okşarken gözlerimin için yanmıştı.

Ama gülümsedim.

Her insan hayaller kurar ve bazen, bazı uçuk hayallere gerçekleşmeyeceğini düşünerek öyle derin dalar ki aslında o hayale sahip olduğunu fark edemez. Şafak da kendi okyanusunda boğuluyordu. Okyanus karanlıktı. Nelere sahip olduğunu göremeyecek kadar derine dalmıştı.

☁️

Uyandığımda ter içindeydim. Nerede olduğumu kestiremedim ve irkilerek uyandığım için karnımdaki dikiş izi canımı acıtmıştı. Gözlerim odada gezinirken kapının önünde duran birini görünce, aslında kabusumun ana karakteri olan Ali'yi gördüğüm için korkuyla irkildim.

"Benim!" Şafak'ın sesini duyunca tuttuğum nefesi titrekçe geri verdim. Yatağıma yaklaştıkça yüzünü seçebildim. Ali değildi karşımdaki, Şafak'tı. "Dışarı çıkmıştım. Geri döndüm." dediğinde hâlâ nefeslerimi düzenlemeye çalışıyordum.

Artık bundan emindim. Ali benim travmam olmuştu.

"Ali yok." diye sayıkladım. "Kâbus gördüm sadece. Ali burada değil." Gözlerimi kapattım. Şafak yanıma oturdu ve beni göğsüne çekti. Onun koluna tutunarak göğsüne sığındım. Bana dikiş izime dikkat ederek sıkıca sarıldı.

"Geçti." deyip saçlarımı okşamaya başladı. Ali yanımda değildi, bana hiçbir şey yapamazdı. Güvendeydim. Geçmişti. Bitmişti. Artık oğlumu kucağıma almıştım ve bitmişti. İkimiz de sağlıklıydık. Beni hayallerindeki gibi gebertememişti. Ben de, oğlum da, kızım da onun ellerinden kurtulmuştuk.

"Geçmedi." diye fısıldadım titrek bir tonda. Kimi kandırıyordum ki? "Ali dışarıda geziyor. Şeref Bey ve Makbule Hanım torunlarını almak için gün sayıyor." Şafak'a daha sıkı tutundum. "Aslında her şey yeni başlıyor."

Şafak benden ayrıldı. Yanaklarımı avuçları arasına aldı. "Senin bunları düşünmeni istemiyorum." dedi başını iki yana sallayarak. "Bunları düşünerek uykundan olmayacaksın. Endişelendiğinin farkındayım ve bilinçaltın da bu yüzden seninle oyun oynuyor. Onlar senin kabuslarına bile girmeyi hak etmiyorlar. Onlara bu hakkı verme."

"Bir gün Ali'nin bana düşman olacağını hiç düşünmezdim." dedim. Gözlerim dolmuştu. "Ben hiçbir şeyin böyle olmasını istemedim." Şafak'ın beline kollarımı sardım ve sıkıca sarıldım. Bedeni gerildi. "Ben her şeyin güzel olacağına inanmak istiyorum." diye mırıldandım. "Buna ihtiyacım var."

Şafak saçlarımı okşamaya başladı ve derin bir nefes aldı. "Senin için dünyadaki her kötü şeyi güzelleştireceğim." dedi kararlılıkla.

"Burası huzurlu." dedim. Kollarımı biraz daha sıkı sardım beline. İç çektim. Başımı omzuna yasladım. "Buradan bakınca her şey çok güzel görünecek gibi hissediyorum."

Şafak iç çekti. "O zaman burada kal." Bir kolunu belime sarıp beni dikkatlice kendisine doğru çekti. "Yakınımda kal." Başını bana doğru eğince başımı omzundan kaldırdım. Yüzü çok yakınımdaydı ve kirpiklerimiz birer burun mesafesi kadar uzaktaydı birbirine. "Bir nefes kadar yakınımda." Elmacık kemiğime dokundu. "Bir ten kadar yakınımda." Parmakları kirpiklerime ulaştı ve kirpiklerimin ucundan usulca geçti. "Bir kirpik mesafesi kadar yakınımda." Eli boynuma ulaştı. "Ve bir ömür sürecek kadar."

Sözleri açıktı. Ne demek istediğini anlamıştım. Ne hissettiğini biliyordum çünkü aynısını ben de hissediyordum. İşler çok karmaşıktı artık. Artık ikimiz yalnızca birer insan değildik. Artık ikimiz için farklı anlamlar taşıyorduk ve ben ne yapmam gerektiğine bu hastanede odasında karar veremezdim.

"Umarım bir kelebek değilsindir." dedim usulca tebessüm edip. Tekrar omzuna koydum başımı. "Çünkü bu sürenin hemen bitmesini istemiyorum."

"Bir kelebek dahi olsam," Saçlarımla oynamaya başladı. "Sen kollarımın arasındayken zamanın sıfırı göstermesini sağlarım. Zaman bizim için hiç akmazken kelebekler bile ölümsüz olacaktır."

Yüzümde tatlı bir tebessümle, anneliğin getirdiği yorgunluğa ve onun kollarının sıcaklığındaki huzura yenildim ve onun omzunda uykuya daldım. Başımı yastığa geri yatırdığında uykum hafiflemişti. Onu yakınımda hissetmiştim, çok yakınımda.

Bir ten kadar yakınımda ve bir ten kadar uzağımda.

☁️

Ertesi sabah taburcu işlemlerimiz yapıldı. Şafak evdeki tadilatın bittiğinden emin olmak ve bize temiz kıyafetler getirmek için eve uğramıştı. Rüzgâr'ın puseti ve asıl battaniyesini de getirmişti. Sabah Yaz, Yağmurlarda durmayınca Ömer Abi de kızımı almaya gitmişti. Şafak'ın evden dönmesini beklerken Ömer Abi de Rüzgâr ile tanıştı ve Yaz ile vakit geçirdiler.

Dikişlerim olduğu için duş alamamıştım ama yeni kıyafetler giymek yine de iyi hissettirmişti. Kırmızı, üzerinde beyaz çiçekler olan bir elbise giymiştim. Rüzgâr'a da kırmızı uğur böcekli bir takım giydirmiştik. Çok tatlı olmuştu.

Şafak ve Ömer Abi taburcu işlemlerini halletmişti. Baran kapıda bizi bekliyordu. Yaz, biraz önce onunla konuşmayı denemişti ama Baran o kadar donuk davranmıştı ki Yaz yanında çok durmadı. Yanıma gelip "Bu abi sıkıcı." dedi. "Bununla arkadaş olma." Kendime engel olamayıp kıkırdadım.

Rüzgâr'ı pusete yerleştirdikten sonra Şafak'ın yardımıyla doğruldum. Puseti o almıştı ve bir kolunu da belime sarmıştı. Ömer Abi ve Yaz önümüzden giderken Baran da tam arkamızdaydı. Rüzgâr uyuyordu ve Şafak'ın gözü sürekli ona kayıyordu. Üşüyüp üşümediğini, rahat yatıp yatmadığını, kıyafetlerin sıkıp sıkmadığını sorup durdu hastaneden çıkana kadar. Her şeyin yolunda olduğunu söylesem de onu nasıl ikna edemediğimi biliyordum.

Hastaneden çıktığımızda havanın güzelliği yüzümü gülümsetti. Yüzümü göğe kaldırıp biraz güneş aldım tenime ve derin bir nefes çektim ciğerlerime. Şafak'ın da bana baktığını hissettim. Ona bakıp gülümsedim. Araba hastane kapısının biraz ilerisindeydi ve yürümeye başlamıştık ki içimde beliren bir his sola bakmamı istedi. Sola baktım.

İlerideki arabaların arasında Ali'yi gördüm.

Aniden geriye doğru adımlayınca Şafak afalladı. Baktığım noktaya baktı. "Ali." diye fısıldadım. Baran, elini beline atmış ve bizim önümüze geçmişti ama onu gördüm. Ali'yi gördüm. Şafak, puseti elime vermeye çalıştı. Ali'nin yanına gideceğini bildiğim için koluna sımsıkı tutundum. Ömer Abi, Yaz'ı çocuk koltuğuna oturturken ben Şafak'ın koluna sımsıkı tutundum.

"Gitme." dedim korkuyla.

"Baran, puseti al." deyip puseti Baran'a uzattı ama Şafak'ın kolunu daha sıkı tuttum.

"Hayır gitme." Bedenim titremeye başlamıştı. "Şafak yalvarırım gitme." Şafak sıkıntılı bir nefes verdi. Korkudan bedenimin titremeye başladığını fark etti ve beni kendisine doğru çekti. Ali karşımızda hiç kıpırdaman duruyordu. Sanki korkmamdan keyif alır gibiydi. Polis onu ararken onun büyük bir cesaretle buraya gelmesi tam bir aptallıktı. Ama sırf o tutuklansın diye Şafak'ı bir kere daha riske atmayacaktım. Şafak artık benim yüzümden zarar görmeyecekti.

Yanında silah varsa Şafak'ın ne şansı olabilirdi ki zaten?

"Arabaya binin." dedi Baran ciddiyetle. Bakışları Ali'nin üzerindeydi ama Ali bana bakıyordu. Yalnızca bana. Yanımda kim olduğu önemli değildi. Bana bakıyordu. Beni istiyordu.

"Gel Mayıs." Adımlarım yere mıhlanmış gibiydi. Bir an Şafak belimden itse bile hareket etmedim. Bedenim kaskatı kesilmişti. "Mayıs." diye uyardı Şafak. Belimi daha sıkı kavrayıp daha büyük bir güç uyguladı. O an kendime gelebildim. Ömer Abi Yaz ile konuştuğu için Yaz olanlardan habersizdi ama benim rengim solmuştu. Bunu fark ettiğini biliyordum.

Arabanın kapısının önüne geldiğimde Şafak kapımı açıyordu ki bu sefer gözlerim başka bir noktaya takıldı. Şeref Bey'i ve Makbule Hanım'ı gördüm. Şafak ve Baran onları fark etmemişti ama ben onları da gördüm. Ali'nin olduğu noktadan uzaktaydılar ama oradaydılar işte. Rüzgâr'ı arabaya yerleştirdiğimizi görmüşlerdi.

Gözleri üzerimdeydi.

Atahan ailesinin gözü üzerimdeydi.

Daha fazla sorun çıkmasını istemediğim için onların varlığını kimseye belli etmedim. Arabaya bindim. Koltuğuma yerleştiğimde de gözlerim Şeref Bey'in üzerindeydi.

Dün gece gördüğüm kabuslar bir durumun sonucu değildi. Bir haberciydi.

Asıl her şey şimdi başlıyordu ve bunu iliklerime kadar hissediyordum.

☁️

Eve geldiğimizde Yaz, Rüzgâr'ın pusetini içeriye taşımak istedi ama Şafak, cüssesine göre çok ağır olduğuna ikna etmeyi başardığı için elimi tutmakla yetindi. Eve doğru adımlarken o gecenin hatıralarını da peşimde getiriyordum ama kendimi toparlamaya çalıştım.

Şafak, endişelerimin farkındaydı. Bu yüzden temasını hiç kesmiyordu. Eve girerken iyiydim ama salonu ve salondaki kitaplığı görünce adımlarım duraksadı. Bunu fark edince bedenimi bedenine doğru çekti. Koluna tutundum. Tek dayanağım oymuş gibi bedenine tutundum.

Rüzgâr'ı odama taşıdık. Yaz, Deva'yı görmek için odasına çekilmişti. Şafak, Rüzgâr'ı sakince beşiğine yatırırken ben de bebek çantasındaki eşyalarını çıkartmaya başladım. Kendimi bir şeylerle meşgul etmek bana iyi gelecekti. İyileşecektim, biliyordum ama zaman gerekliydi. Bu evi güzel anılarla donatana kadar ben geçmişin anılarıyla yaşamaya devam edecektim ama geçecekti.

"İyi misin?" Şafak, koluma dokundu. Omzumun arkasından ona baktım. Gülümsedim. O varsa iyiydim. O buradaydı ve iyiydim.

"İyiyim." dedim ve ona doğru döndüm.

"Artık sana tam anlamıyla sarılmama engel olan bir şey yok." dedi gülümseyerek. Hamile olduğumda Rüzgâr yüzünden sarılamadığımız anlara bir gönderme yapmıştı.

Kıkırdadım. "Engelin yoksa neden duruyorsun?" diye sordum. Gülüşü büyüdü. Beni kolları arasına aldı. Sarılır sarılmaz ikimizin de bir nefes verdik. Kollarımı beline tam anlamıyla sarmıştım. Başım göğsündeydi. Alnım omzunun üzerindeydi. Boynuna bir ten kadar uzaktım. Kolları belimdeydi. Bedeninin her bir zerresi bedenime tutunmuştu.

Gözlerimi kapattığımda kendimi okyanusumda yüzerken düşledim. Karanlıktı yine, ıssızdı ve soğuktu. Uzun zamandır suya hapsolmuştum ama sıcaklığına hiç alışamamıştım. Ne zaman ısınmak istesem sanki bilerek kendisini soğutuyordu. Ama şimdi, bu adamın kolları arasındayken bir noktadayım. Yüzmüyorum, durdum ve bekliyorum. Tenim ısınıyor, hissediyorum. Korkmuyorum karanlıktan çünkü olmam gereken yerde olduğumu biliyorum. Nerede olduğumu göremeyecek kadar karanlıktayım ama durduğum yer doğru hissettiriyor. Biliyorum, ısınıyorsam yuvamdayım çünkü insan, ruhunun ateşini yalnızca yuvasında bulur.

Ne kadardır sarıldığımızı bilmiyorum ama bir süre sonra gözlerimi açtım. Gözlerim odada dolandı. Sessizliği hissetmek için, kendimi evimde hissetmek için odama göz gezdirmeye başladım. O an, yatağımda bir şey gözüme çarptı. Yastığımın altında bir zarf gördüm. Şafak'tan ayrıldım ve zarfı elime aldım. Şafak yanıma geldi. Zarfı açmamı söyledi. Açtığımda bir kâğıt buldum ve kâğıdı da açtım.

Yazılanları okudum.

Atahan ailesinin bana açmış olduğu velayet davasının duruşma kâğıdı, ellerimin arasındaydı.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları