Berk Baysal -Bilmezsin

Sarı saçlarında bir hüzün

Aklımda hâlâ o gülen yüzün

Kendimden bıktım usandım

Söyle bana ben nasıl dayandım

☂

MAYIS

Bebek sahilindeki çocuk parkına gelmiştik. Uzun zamandır buraya gelmediğim için ne kadar özlediğimi fark etmiştim. Haziran ayında olduğumuz için hava çok güzeldi. Dalgalar sakin, güneş tepemizdeydi. Sahilin o sevdiğim kokusu burnuma doldukça içten içe huzur buldum. Hafif esen rüzgâr saçlarımın arasına karıştıkça daha çok gülümsemek istedim.

Yaz, Şafak ve benim elimden tuttu ve parka resmen bizi peşinde sürükleyerek girdi. Park alanına girdiğimizde Yaz'ın iki elinden de tuttum ve tam karşıma geçirdim. Her parka geldiğimizde bunu yapardım çünkü Yaz çok hareketli bir çocuktu. Önlemimi önceden almam gerekiyordu.

Yaz bacaklarını hafifçe açtı. Bir sol bir sağ ayağına yük vererek sallanmaya başladı. Ben de ellerini bir sağa bir sola yavaş yavaş sallayıp onun oyununa eşlik ettim. Şafak bizi gülümseyerek izlerken ben konuşmaya başladım.

"Dilediğin gibi koşabilirsin ama bağcıkların çözüldüyse ilk önce onları bağlaman lazım." Yaz başıyla onayladı. "Diğer çocukların da parkı sen kadar sevdiğini ve onların da bu oyuncaklara binmek istediğini unutmuyorsun." Yaz başıyla onayladı. "Çok terlediysen benim yanıma geliyorsun." Yaz başıyla onayladı. "Tehlikeli oyuncaklara benden izin almadan binmiyorsun."

"Tamam anneciğim. Ben bunları biliyorum artık. Kardeşim de dinlesin diye söylettiriyorum sana." Söylediklerine gülümsedim. "Onun da öğrenmesi lazım çünkü senin karnında yaramazlıklar yapmaya başladı bile."

"Bak sen şu bilmişe!" deyip burnunu işaret ve orta parmağım arasında sıkıştırdım. Omuzlarını kendine çekerek kıkırdadı.

"Hadi ben gidiyorum!" Koşarak parka doğru ilerleyince Şafak elleri ceplerinde bense ellerim karnımda bir süre onu ayakta izledik.

"Gel biz de şu banka oturalım." Şafak'ın işaret ettiği banka doğru ilerleyecekken "İstersen benden destek alabilirsin." deyince ona döndüm. Kolunu kırıp bana doğru uzatmıştı. "Artık yürümek daha zordur senin için. Ben yanındayken sana destek olmak isterim."

"Hiç hayır demem açıkçası." Uzattığı koluna elimi koydum ve ondan destek alarak banka yürüdüm. Artık karnım daha belirgindi. Yedinci aya çoktan girmiştik. Yürürken, herhangi bir iş yaparken daha çok zorlanıyordum. Eskiden Yusuf çalıştığı için ben evde otururdum ve tüm günüm yatarak geçerdi. Şimdi hem çalışıyor hem de Yaz'a bakıyordum. Bu yüzden bu hamileliğim daha zorlu geçiyordu.

Yaz, kaydırağın tepesindeyken bize el salladı. İkimiz de ona geri el salladık. Şafak, takım elbisesiyle bu parka biraz aykırı duruyordu. Genelde kadınlarla ve gençlerle dolu olan parkta bir iş adamı kimliğiyle gözleri üzerine çekiyordu. Bu halimize gülmeden edemedim. Güldüğümü duyunca gözlerini bana çevirdi ve yüzümü izledi. "Hayırdır, neye gülüyorsun?" diye sordu göz kırparak.

"Komiksin." dedim, omuz silktim. Kaşlarını alayla kaldırdı.

"Neyim komikmiş? Gayet ciddi duruyorum ben." Daha çok güldüm söylediklerine.

"Bu ciddiyetin komik ya zaten. Birazdan çocuklarla toplantıya girecekmiş gibi duruyorsun."

Üzerine bir göz attı. Sol eli ile ceketinin sol yakasını tutup düzeltti. "İşten çıkıp gelince öyle oldu tabii."

"Sen kaç yaşındasın?" Bir anda konuyu değiştirince gözleri beni buldu. Kaşlarını hafifçe çattı, gülümseyerek "Otuz." dedi. "Sen kaç yaşındasın?" diye sordu. Banka ben gibi yaslandı ve kolunu banka yaslayıp yan dönerek baktı bana. Ben de başımı ona doğru çevirdim ve "Yirmi yedi yaşındayım." dedim. Yüzündeki soru işaretlerini sezdim. "Yaz yedi yaşında." Gözleri yüzümde dolandı. Kirpiklerimde, mavi gözlerimde, kızarmış yanaklarımda, suskun dudaklarımda dolandı. Gencecik bir yaşta hamile kalışımın, daha kendim bir çocukken bir çocuğa neden sahip oluşumun hesabını yapar gibi baktı yüzüme. Bunları bana soracak haddi olmadığını düşündüğü için suskundu ama ben konuştum. "Yirmi yaşında doğurdum onu, evet. Ben daha büyüyememişken. Anneliği anlayamayacak yaştayken doğurdum kızımı."

"Seni yargılamıyorum, Mayıs." Söylediklerinde ciddiydi. Yüz ifadesinden, bakışlarından anlıyordum bunu. O yüzden rahatsız olmadan anlatıyordum ya zaten.

"Yargılamadığını biliyorum. Sadece, benim de bazı şeyler için erken davrandığımı bildiğimi bilmeni istiyorum." Buruk bir tebessüm ettim. "Pişman da değilim asla. İyi ki doğurmuşum güzeller güzeli kızımı." Yaz'dan bahsettiğimde yüzündeki ciddi ifadenin anbean yumuşadığını görmek yüreğimi sarstı. Şu an çok samimi geliyordu Şafak bana. Duruşuyla, bakışıyla, sözleriyle bana samimiyetini sunuyordu.

"İyi ki doğurmuşsun." dedi ve gözlerini Yaz'a çevirdi. Yaz kendisine hemen arkadaş edinmişti. Birkaç kız ile parkın tepesindeki abaküsleri çeviriyorlardı. Gülüşüyorlar, yarışıyorlardı. Sonra kaydıraktan kaymaya karar verdiler ve mor kaydıraktan çığlıklar atarak kaydılar. Koşarak merdivenlere gittiler ve merdivenleri koşar adım çıkıp diğer kaydıraktan da kaydılar.

"Otuz yaşında holding sahibi olmuşsun. Adına sevindim." Şafak, dikkatini tekrar bana verdi.

"Sıfırdan kurduğum bir iş değil." dedi. "Bilgisayar mühendisliği okuduktan sonra annemin ısrarlarıyla yöneldim yatırımcılığa." İlgiyle dinlediğimi fark ettiğinde devam etti. "Mezun olduktan sonra kendi çapımda projeler yaptım. Yapay zekaya çok ilgi duyuyordum ve yurtdışına çıkıp birkaç üniversite ile ortak bir proje geliştirmek istiyordum." Sesli bir nefes aldı. "Babam vefat edince annem işin başına geçmemi söyledi. Benden başka devam ettirecek kimse yoktu çünkü."

"İstemiyor musun bu işi yapmayı?"

"Artık istiyorum." Dudaklarını diliyle nemlendirdi. "Soyadımı bu sektörde ileriye taşımam gerekiyordu. Üzerime düşen görevi yapıyorum. Aklım hâlâ o projede mi? Evet, öyle. Ama üzerinde çok sular aktı. Artık tüm motivasyonum, yatırımları yönetmek ve yeni yatırımlar bulmak."

"İnsan planlar yapar. Her şeyini planlar. Ne istediğini bildiğini sanır. Sonra kader çıkar karşısına. Hatırlatır kendini. Sen dur, senin planın benim planımı örter mi hiç der ve altüst eder her şeyi. Düştüm sanırsın, hayallerim yıkıldı sanırsın ama aslında gitmen gereken yola dönmüşsündür."

"Tam olarak öyle." deyip güldü. "İşe başladığımda çok aksi bir patrondum çünkü hiç istemiyordum. Şirketi batırmayı bile düşünmüştüm ama ne zaman ilk toplantıma hazırlandım, sunumum iyi geçti, o zaman fark ettim aslında hayattan tam olarak istediğim buymuş."

"Adına sevindim, Şafak."

Yaz'ın çığlığını duyunca ikimiz de gözlerimizi hemen ona çevirdik. Düşmüştü ve yerde yatmaya devam ediyordu. Pantolonu diz kapaklarından yırtılmıştı. Onun ağladığını görünce kalkmak istedim ama Şafak beni durdurdu. "Sen bekle." Koşarak Yaz'ın yanına gitti ve bir dizini kırıp hemen önüne diz çöktü. Yaz, Şafak'ı görünce kollarını ona doğru uzattı. Şafak, küçük bedenini hemen kucakladı. Ben de telaşlandığım için banka getirdi Yaz'ı.

"Anneciğim ne oldu?" diye sordum sakince. Ben telaşa kapılırsam daha çok ağlayacağını biliyordum.

"Anne dizlerim çok acıyor." Başını Şafak'ın omuzlarına koydu ve daha çok ağlamaya başladı.

"Tamam anneciğim, hemen saralım da acısı geçsin. Olur mu?" Sakince konuştum. Uzanıp yanaklarındaki yaşları temizledim. Yanımdaki çantadan peçeteyi çıkardım.

"Hastaneye gidelim." Şafak'ın endişeli sesini duyunca gözlerimi ona çevirdim. Yaz'a sımsıkı sarılıyor, gözlerini de yaradan ayırmıyordu.

"Yok canım, olur mu? Ufak bir sıyrık." Yaz'a baktım gülümseyerek. "Değil mi annem? Biz hep düşeriz, anne de hep yaraya üfler. Sonra geçer, değil mi?"

Yaz, elinin tersiyle gözyaşlarını sildi. Başını usul usul salladı. Ben dizlerini temizlerken Şafak da sol avcundaki yarayı fark etti. Ellerinin üzerine düşünce birkaç ufak taş batmıştı ve derisi hafifçe yüzülmüştü. Kızımın minik ellerini avucunun içinde tutup biçimli parmaklarıyla toprak ve taş parçalarını temizledi. Ben diz kapaklarına birer yara bandı yapıştırırken Şafak, kızımın avuç içindeki ufak yarayı öpünce elim yara bandının üzerinde kalakaldı.

Ondan böylesine bir şefkat görmeyi beklemiyordum. Yüzünden okunan bir endişeyle kızımın saçlarını okşayıp onu yatıştırmasını beklemiyordum. Sanki aylardır, bebekliğinden beridir onun yanındaymış gibi sarıp sarmalamasını beklemiyordum.

Yaz'ın ona neden düşkün olduğunu anlamak zor değildi artık. Yaz anlardı. Kendisini seven insanı anlardı. Şafak'ı ilk gördüğü andan beridir onu seviyordu çünkü Şafak en başından beridir tüm şefkatiyle, tüm ilgisiyle kızımı kucaklamıştı.

Gözlerimin dolduğunu hissedince burnumu sesli bir şekilde çektim ve gülümsedim. "Bak bu kadar işte. Korkulacak bir şey yokmuş değil mi?" Yaz, Şafak'ın omzundan başını kaldırmadan beni onayladı. "Artık oynamazsın sanırım." dediğimde yine başını salladı. Dizleri hâlâ acıyordur çünkü. Koşturacak hali kalmamıştı.

"Seni salıncakta sallayayım mı peki? İster misin?" diye sordu Şafak. Yaz'ın moralini düzeltmek için yaptığını anlayınca gülümsedim. Yaz da başını kaldırdı. Elinin tersiyle gözlerindeki yaşları yine silecekti ki bu sefer Şafak uzandı ve yanaklarındaki yaşları temizledi.

"Çok isterim." diye mırıldanınca, "Hadi o zaman." diyerek ayağa kalktı Şafak. Yaz, kollarını onun boynuna doladı ve salıncağa doğru ilerlediler. Boş salıncağa Yaz'ı dikkatle oturtup önündeki korumalığı indirdi. Yaz şimdiden gülümsemeye başlamıştı bile. İlk önce yavaşça salladı ama Yaz, daha hızlı sallamasını söyleyince hızını artırdı. Az önceki hıçkırıklarının aksine şimdi kahkaha atıyor, kıkırdıyor ve saçları yüzüne gelince daha çok gülüyordu. Ellerimi karnıma koyup onları gülümseyerek izlemeye başladım. Şafak ile göz göze gelince yüzündeki tebessümü silmeden bana göz kırptı. Ben de başımı usulca iki yana sallayıp onları izlemeye devam ettim.

Yaz, midesinin bulandığını söyleyince Şafak onu indirdi ve yine kucağına alıp banka getirdi. "Hava soğudu artık. Eve gidelim anneciğim." dediğimde itiraz etmeden beni onayladı. Şafak, Ömer Abi'ye bir mesaj attı, birkaç dakika sonra araba parkın kapısında belirdi. Şafak yine Yaz'ı koltuğuna oturttu ve benim kapımı açtı. Kendisi ön koltuğa oturdu.

Yolculuk Şafak ve Yaz'ın konuşmalarını dinlemekle geçti. Yaz, nefeslene nefeslene gün içerisinde yaptıklarını anlattı. Şafak da bazen arkasını dönerek tepki verdi, bazen de boğazından boğuk sesler çıkararak onu dinlediğini belli etti. Ömer Abi, bizi beklerken Yaz'a şeker almıştı ve yol boyunca o şekeri elinde tuttu kızım.

Dükkânın önünde durunca Şafak'ı yemeğe davet ettim. Birazdan Yağmur ile bir şeyler hazırlar yerdik ama Şafak kabul etmedi. Çalışması gerektiği için bizi bıraktıktan sonra eve geçti. Yaz, Şafak gittikten sonra tezgâha oturup benim çalışmamı izledi. Elindeki şekeri hiç bırakmadı. Yemek yedikten sonra yemek için sabırsızlanıyordu ve onun bu halleri beni güldürdü.

Yağmur onun önünden her geçtiğinde aniden onu gıdıklıyordu ve bütün dükkânı kahkahaları ile dolduruyordu benim melek kızım. Kasada bekleyen müşteriler de ona bakıyor, onun gülüşüne ortak oluyordu. Her zamanki gibi "Sizin kızınız mı? Maşallah." gibi cümleler duyuyordum.

Saat dokuz olduğunda kepenkleri indirmek için hazırlanırken Yaz da çantasını sırtına takmıştı. Bugün sonunda evimizde uyuyacaktık ve o da oyuncaklarını özlediği için heyecanlıydı. Yağmur eve gideli bir saat olmuştu. Evimde kalacağım için onun erken gitmesine izin vermiştim. Hasta annesi hâlâ aklımdaydı.

Kepenkleri indirdikten sonra anahtarı Yaz'a verdim ve benim için kilitledi. Genelde Yavuz'a seslenir, kilidi açıp kapatmasını isterdim çünkü artık eğilemeyecek kadar karnım büyümüştü. "Aferin benim kızıma." deyip saçlarını okşadığımda kıkırdadı. Anahtarı bana vermedi ve binadan içeri girip asansöre bindiğimizde elinde şıngırdatmaya devam etti.

Kapıya geldiğimizde anahtarı ondan istedim ve anahtarı kilide takıp bir tur çevirince kapı açıldı. Oysa kapıyı üç kez kilitlediğime emindim. Kötü bir şeyler olduğunu sezdim. Yaz'a döndüm. "Anneciğim ben sana seslenene kadar eve girme, tamam mı? Ben sana bir sürpriz yapmıştım. Senin şimdi onu görmemen lazım."

Söylediklerime inandı ve başını heyecanla salladı. Elimde anahtarı sıkıca tutup içeri girdim ve kapıyı hafif aralık bırakarak çektim. Eve girdiğimde dudaklarım şaşkınlıkla açıldı çünkü karşımdaki salon tamamen yerle bir olmuştu. Koltuktaki yastıklar yerlerde, kitaplığım devrilmiş, sehpam parçalanmış ve penceremin camı da kırılmış, cam kırıkları yere saçılmıştı. Her şey yerle bir olmuştu. Mutfağa koştum. Tezgahımdaki her şey devrilmiş, çekmecelerim sökülmüş, içerisindeki eşyalarım yerlere saçılmıştı. Koşarak yatak odasına gittim. Yatağım dağılmıştı valizim yatağın üzerinde açık bırakılmıştı. Kıyafetlerim valize gelişigüzel atılmıştı ve gördüğüm o şeyden sonra korku dolu bir nida ettim.

Kıyafetlerin üzerine bir silah bırakılmıştı.

Silahı görünce odadan hızla çıktım. Evde kimse yoktu ama kayınbabamın, onun ailesinin izleri evimin her bir köşesindeydi. Çantamı açıp telefonu hemen elime aldım. Ben Yağmur'u arayacakken Yağmur'un beni aradığını görmek beni şaşırttı. Hemen cevap verdim.

"Mayıs, evime hırsız girmiş!" Ağlayan sesini duyduğumda bacaklarımdaki bütün derman kesildi sanki. Yanımdaki duvardan destek alarak derin bir nefes aldım.

"Annen?" diye soracaktım ki nefesim boğazımda kaldı. Konuşamadım.

"Annem iyi, ona bir şey olmamış çok şükür ama çok korkmuş Mayıs. Ben de çok korktum." Sesindeki korku beni yerle bir etti.

"Hırsız değildi." diye fısıldadım. "İkimizin evine de hırsız girmedi Yağmur." Benim evimi başıma yıkmakla kalmamış, kardeşimin evine de musallat olmuşlardı. Yüreğimdeki öfkenin, sitemin, endişenin ne haddi ne hesabı vardı şimdi.

"Ne diyorsun Mayıs? Siz iyi misiniz?"

"İyiyiz." diye fısıldadım. "Ben seni birazdan geri arayacağım. O zamana kadar evde kal, olur mu?" dedikten sonra telefonumu hemen kapattım. Ellerim titrerken, gözlerimde yaşlar birikmişken numaraları doğru düzgün okuyamıyordum. Ezberimdeki numarayı tuşladım. Her ihtimale karşı onun numarasını ezberlemiştim. Telefonu kulağıma götürdüm ve bir çalıştan sonra açıldı.

"Efendim?" Şafak'ın sesini duydum.

"Şafak." Sesim titremişti, fısıltıdan öteye gidemedi sesim.

"Mayıs?" Sesimi tanıdı. "Ne oldu? Sesin niye böyle geliyor?"

"Evim." Yutkundum. Konuşamıyordum. Titremekten, nefes almaya çalışıp alamamaktan konuşamıyordum.

"Ne oldu?" Ayaklandığını hissettim, sesindeki endişeyi hissettim. "Mayıs, konuş benimle. Ne oldu?"

"Evime girmişler. Silah..." Yutkundum. "Yatağıma silah bırakmışlar." Ellerim, dudaklarım titredi. Kesik kesik nefesler alıp vermeye başladım. "Gel Şafak. Lütfen gel."

"Geliyorum. Hemen geliyorum." Koştuğunu, kapılardan çıktığını hissettim.

"Yağmur'un evine de girmişler. Onlar," Sözümü kesti. "Hakan'a söylerim, onları almaya gider. Sen merak etme. Ben hemen geliyorum, tamam mı? Korkma. Yaz için, Rüzgâr için ben gelene kadar ayakta kal." Söyledikleri bana güç verdi ve derin, titrek bir nefes alıp onu onayladım. Telefonu kapattıktan sonra kapıya ilerledim. Dağılmış halimi biraz olsun toparlamaya çalıştım. Gözlerimdeki yaşları sildim, yüzüme sahte bir tebessüm yerleştirdim.

Kapıyı açtım. "Anneciğim." Yaz bana heyecanla bakarken, "Evimize kedi girmiş. Her yeri dağıtmış yaramaz." diye yalan söyledim. Yüzümdeki yalancı tebessümü silmedim.

Yaz heyecanlandı. "Artık bir kedimiz mi var? Anne ona kızma. Ben etrafı toplarım ama o bizim kedimiz olsun. Lütfen, lütfen!" Yerinde zıplamaya başlayınca ellerinden tuttum.

"Kedi kaçmış meleğim ama çok istiyorsan bir kedi sahipleniriz tabii. Ama evi dağıtırsa sen toplayacaksın, değil mi? Söz verdin az önce." Gülerek söylediklerime karşı yerinde sevinçle zıpladı.

"Tamam anneciğim. Söz ben toplayacağım! Yarın bir kedimiz olsun!"

Heyecanının dinmesini bekledim. "Şimdi eve gireceğiz. Biraz bekleyeceğiz. Şafak Abin bizi almaya gelecek çünkü annen çok yorgun. Bu gece evi toparlayacak enerjisi yok maalesef." dediğimde bir süre düşündü, sonra duruldu ve elimi tuttu. Onu içeriye aldığımda etrafa göz atmaya başladı. "Sahiden ne kadar da yaramaz bir kediymiş böyle?" diye mırıldandı ürkek bir tonda.

Eve girince korkum tekrar yerine geldi ama ona belli etmedim. Koltuğun yastığını düzelttim ve dikkat ederek koltuğa oturdum. Yaz, koltuğa tırmanarak yanıma geldi ve başını göğsüme, elini kardeşinin üzerine bıraktı. "Üzülme anneciğim. Ben senin için evimizi temizlerim. Seni izliyorum ya ben hep, öğrendim artık. Kocaman kız oldum, değil mi?"

Saçlarından öptüm. Gözlerimde yaşlar birikti. Başımı yukarı kaldırıp yaşların gitmesini bekledim. "Kocaman kız oldun tabii." dedim. Sesim titremediği için şükrettim. "Annesinin meleği, kocaman kız oldu."

"Kardeşim de kocaman oldu anne, değil mi? Baksana karnın ne kadar büyük!" O benimle konuşurken ben salonuma, kırık penceremin cam parçalarına, halımın üzerindeki ayak izlerine baktım. Baktıkça delirecek gibi oldum.

"Yerinde duramıyor, yaramaz." diye yanıt verdim kızıma. "Az kaldı, senden de fena olacak. Sen kadar kocaman olunca seni çok yoracak Rüzgâr."

Yaz, kıkırdadı. Pencereden soğuk hava girince üşümesinden korkup daha sıkı sarıldım ona. Yatağımın üzerindeki silah aklıma gelince daha da sıkı sarıldım.

"Üşüdün mü anneciğim?" Minik kollarını belime sarmaya çalıştı. "Ben ısıtayım seni. Sen de kardeşim de üşüme." Gözlerimi sımsıkı kapattım. Ağlamanın eşiğindeydim. Şoktaydım. Güzel kızımın beni koruyan o minik kollarını hissettikçe ciğerlerime çekecek nefes bulamadım. Yaz olmasa ne yapardım? O olmasa yapayalnız nasıl mücadele ederdim?

"Sen üşümüyorsun, değil mi?" diye sordum. Sesim tahmin ettiğimden daha güçlü çıktı. Bana güç veren, acımı çocuğuma yansıtmayan Allah'a binlerce şükürler ettim.

"Yok anneciğim. Sen sıcacıksın, üşümüyorum ben." Dudaklarımı birbirine bastırdım. Altın sarısı saçlarını öptüm de öptüm. Minik elleri karnımın üzerinde daireler çizerek kendince bir oyun yarattı. Sessizleştiğinde kendimi toparlayabilmek için nefesler alıp vermeye başladım. Şafaklar gelene kadar oyalanacak bir şeyler bulması gerekiyordu ve Rüzgâr ile kendince bir oyun oynaması vakit geçirmesini sağlayacaktı. Şafak'ın evi neredeydi bilmiyordum, yollar gece vakti boş olsa da gelmesi zaman alabilirdi.

Kaç dakika geçtiğini bilmiyorum ama bir süre sonra kapı açıldı ve Şafak ile Ömer Abi içeri girdi. Tam karşılarında koltukta oturan bizi görünce ikisi de hızlı adımlarla yanımıza geldiler. Şafak'ı gördüğüm anda başımı hızla iki yana salladım ve Yaz'a bir şeyler belli etmemesini işaret ettim. Beni anladı ve yüzüne yalancı bir gülümseme yerleştirdi.

Yaz, Şafak'ı görünce koşarak onun kucağına atladı. Şafak, ona sıkıca sarıldı. "Yaramaz kedinin evimize neler yaptığını görüyor musun Şafak Abi?" diye sorunca Şafak bana baktı. Konuşacak durumda değildim ama o beni anladı.

"Sen gibi yaramazmış desene." dedi gülümseyerek. Yaz kıkırdadı. Ömer Abi, Yaz'a seslendi ve "Gel seninle aşağıya inelim. Annen de eşyalarını toparlayıp yanımıza gelsin. Olur mu?" dediğinde Yaz hemen onayladı onu.

"Anne, sana benzeyen bez bebeğimi de getirmeyi unutma, olur mu? Onu çok özledim."

"Tamam bebeğim. Ben onu bulup geliyorum." dedim yüzümde yalancı bir tebessüm varken. Yaz ve Ömer Abi evden çıkar çıkmaz tuttuğum hıçkırıkları bıraktım. Ellerimi dudaklarıma kapattım ve hıçkırıklarımı gizlemek istedim ama boğuk da olsa sesim duyuldu.

Şafak ağlamaya başladığım anda koltuğun yanına geldi ve beni kolları arasına aldı. "Buradayım, Mayıs." diye fısıldadı saçlarımın üzerinden. Göğsüne sığınmışken ellerimi dudaklarımdan çekmedim. Kimse ağladığımı duymasın istedim. Bunu bana yapanların ağladığımı duymamasını istedim. "Ağla, tutma içinde." Saçlarımı okşadığını hissedince daha çok ağlayasım geldi. İçimde tuttuğum, korkumla beslenen ne kadar acım varsa hepsi akıp gitsin istedim.

"Silah." diye fısıldadığımda beni susturdu. "Düşünme." dedi keskin bir dille. "Şu an bunların hiçbirini düşünme." Dudaklarını saçlarımın üzerinde hissettim. "Benim kollarımın arasındayken seni korkutan hiçbir şeyi düşünme."

Bedenime sardığı koluna tutundum. Hıçkırıklarıma bir süre daha izin verdim çünkü günlerdir öyle çok şeyi içime atmıştım ki artık boğazıma dizilmişti her şey.

"Geçecek, söz veriyorum hepsi geçecek." Yatıştırıcı ses tonuna inandım. Her şeyin geçeceğine inandım. Nasıl ki yedi ay önce her şeyin geçeceğine inanarak memleketimi terk etmiştim şimdi de buna inanıp savaşmaya devam edecektim. "Sen yatışana kadar bırakmayacağım seni." Belimdeki elini biraz daha aşağı indirip karnımı da korur gibi sardı kolunu bana. "Bırakmayacağım sizi." diye fısıldadığında daha çok ağladım.

Ona inandım. İnanmak için değil, tek mecburiyetimin bu olduğunu düşündüğüm için değil; ona sahiden güvendiğim için, onun kollarında kendimi güvende hissettiğim için inandım.

Bir süre daha onun kollarında kaldım ve az da olsa sakinleştim. "Bez bebek." diye fısıldadım. Burnunu çekti. "Odası nerede, ben alıp geleyim." dedi. "Sen bulamazsın." dedim ama karşı çıktı. "Sana benziyormuş. Bulmamam mümkün değil." deyip ayağa kalktı. Yaz'ın odasını gösterdim ve çok sürmeden Yaz'ın istediği bebeği getirdi. Bebeği kucağıma bıraktıktan sonra yüzüme düşen saçlarımı elleriyle geriye doğru itti. Sonra perçemlerime dokunup onları da geriye doğru attı. "Ben şimdi odana gireceğim. Silahı görmem lazım. Durumu anlamam lazım. Tamam mı?"

Yüzümdeki ellerini sımsıkı tuttum. "Dikkat et." diye fısıldadığımda yanağımdaki baş parmağıyla tenimi okşadı. Ayağa kalkıp odama girdi. Çiçekli elbiselerimin, renkli bluzlarımın üzerindeki silahı görmeye gitti. Çok geçmeden yanıma tekrar geldi. Gittiğinin aksine daha öfkeli, daha gergindi. "Bundan sonrasıyla avukatım ilgilenecek." Elimden tuttu, diğer eliyle belime destek olup ayağa kalkmama yardım etti. Bakışları karnıma indi. "İyi olduğunuzdan emin misin?" diye sordu endişeyle.

Boştaki elinin yumruk olduğunu gördüm. Bir şeylerden kaçıyor gibi hissettim. Bir his, bir düşünce onu durduruyormuş gibi hissettim. Durduğu yerde huzurlu olmadığını fark ettim. "Dokunabilirsin." dedim. "Belki korkumu hissetti ama sen dokunursan kendisini güvende hisseder." dediğimde nefes almayı kesti. Titreyen eli havalandı ve elini usulca karnıma koydu. Yüzüne baktım. Kaşlarını çatışını, dudaklarını birbirine bastırmasını, yutkunuşunu, gözlerinin hafiften dolmasını izledim.

Kahve gözleri gözlerime baktı. Suskunluğunun birçok şey anlattığını fark etmek benim de yutkunmama sebep oldu. Nutku tutulmuştu. Rüzgâr onu sandığımdan daha çok etkilemişti ve ne yapacağımı bilemedim. Bildiğim tek şey, üçümüzün de bu dokunuşa ihtiyacı oluşuydu.

Burnunu sesli bir şekilde çekti ve kendisini toparladı. "Hadi inelim." deyip kolunu omzuma attı, yürürken bana destek oldu. İtiraz etmeden yükümü ona verdim ve asansöre bindim. Binadan çıkmadan önce, "Çok mu dağılmış görünüyorum?" diye sordum ona. Yaz'ın beni böyle görmesini istemiyordum.

Yüzüme baktı ve boştaki elinin tersiyle yanaklarımdaki ıslaklığı sildi. Baş parmakları kirpiklerimin üzerinde dolandı. Sonra yapabildiği kadar perçemlerimi düzeltti. "Tam bir anne gibi görünüyorsun." dedi.

Sesindeki gururu hissedince yüreğim yandı sanki. Buruk da olsa tebessüm ettiğimi görmek onu da gülümsetti. Kapıyı açtı ve bana destek olmaya devam ederek çıkmamı sağladı. Araba hemen kapının önündeydi ve Yaz da arabanın kaputuna oturmuş, Ömer Abi'nin anlattıklarını kıkırdayarak dinliyordu. Yüzüme yalancı bir gülümseme yerleştirdim. "Hadi anneciğim, arabaya geç." dedim. Ömer Abi koltuk altlarından tutup onu "Hoppala!" diyerek indirdi ve elinden tutarak arka kapıya getirdi. Onu koltuğuna bağlarken ben de Şafak'ın desteğiyle arabaya bindim.

"Nereye gidiyoruz anneciğim?" diye sordu Yaz. O ana kadar nereye gideceğimizi ben de bilmiyordum. O şokun etkisiyle yapabildiğim tek şey Şafak'tan yardım istemekti ve o geldikten sonra, bundan sonra ne yapacağımı düşünmemiştim.

"Benim evime gidiyoruz Prenses." Konuşan Şafak'tı. "Hatta Yağmur ablan da bu gece bende kalacak." dediğinde Yaz, "Oley!" diyerek neşeyle bağırdı. Araba hareket ederken Şafak gözlerini bana çevirdi. İtiraz edecek durumda değildim, bunun farkındaydı. Ayrıca Yağmur'u da düşünmesi çok ince bir davranıştı ve bu yüzden gözlerimle teşekkür ettim ona.

Yolculuk sessizlik içerisinde geçti. Ömer Abi radyoyu açtı beni sakinleştirebileceğini düşünerek. Hafif bir yağmur başlamıştı ve camdaki su damlalarını izlemiştim. Eve geldiğimizde verandanın ışıklarının izin verdiği kadarıyla büyük bir bahçenin içerisinde durduğumuzu gördüm. Önce Şafak indi. Çoktan koltuğunda uykuya dalmış Yaz'ı onu uyandırmamaya dikkat ederek kucağına aldı. Yaz, uykulu bir tonda mırıldandı ama uyanmadı. Başını Şafak'ın omzuna koydu ve iki elini de gevşekçe onun boynuna doladı. Şafak, üzerindeki ceketi onun üzerine örttü yağmurdan ıslanmasın diye.

Ömer Abi kapımı açmıştı. Ben tam inecekken Şafak benim tarafıma geldi ve kolunu bana uzattı. Kucağında Yaz varken ona yük olmak istemiyordum ama itiraz istemez bakışlar atınca uzattığı kolundan destek alarak yürümeye başladım. Patika yolu benim yüzümden yavaş adımlarla geçtik. Ömer Abi bahçe kapısını bizim için açtı, içeri girmedi.

Salona girdiğimizi abajurların aydınlattığı kadarıyla anladım. Şafak bana döndü. "Sen otur, ben Yaz'ı yatırıp geleyim." dedi. Ben onaylayınca merdivenlerden çıktı. Başımı koltuğun arkasına yaslayıp onun gelmesini bekledim. Çok yorgundum ama bunca şeyden sonra nasıl uyuyacaktım bilmiyordum.

Şafak geri döndüğünde elinde bir bardak su tutuyordu. Suyu bana uzattı ve koltukta yanımda oturdu. Ben suyu içerken beni izledi. "Daha iyi misiniz?" diye sordu. Her defasında çoğul konuşması hoşuma gidiyordu.

Elimi karnımı koyup, "İyiyiz." dedim.

"Yağmurlar gelmek üzereymiş."

Sıkıntılı bir nefes verdim. "Benim yüzümden onlar da çok korktu." diye mırıldandım. Başımı koltuğun arkasına yasladım. Şafak, arkasındaki yastığı çekip çıkardı ve belime destek olması için arkama koydu. Bu destek çok iyi geldiği için rahatlayarak verdiğim nefes, onu da rahatlattı.

"Bu gece kendini suçladığını duymayacağım, Mayıs. Mümkünse hiçbir zaman duymayacağım, anlaştık mı?" Sesinde hafif bir kızgınlık vardı.

Ben cevap verecekken bahçe kapısı açıldı. Yağmur, Yağmur'un annesi ve Hakan içeri girdi. Hakan, Yağmur'un annesine destek oluyordu çünkü kadın yürüyemeyecek kadar korkmuş ve hastaydı. Şafak hemen ayaklandı. "Hoş geldiniz."

Yağmur önce bana sonra Şafak'a baktı. "Hoş bulduk." Sesi beklediğim gibi donuk ve yorgundu. Bir kere daha pişmanlık hissiyle dolup taştım. Annesinin ayakta zar zor durduğunu görmek kendimi çok kötü hissettirdi.

"Annenin odasını hazırlattım. Direkt odaya geçelim istersen." Şafak'ı onayladı Yağmur ve Hakan'ın desteğiyle Yağmur'un annesini odasına yatırdılar. Üçü odadan çıktıktan sonra Yağmur koşarak benim yanıma geldi ve kollarını bana sardı hemen.

"Çok özür dilerim Yağmur." diye fısıldayıp ona sıkıca sarıldım. "Size bir şey yapacağını düşünemedim. Çok özür dilerim."

"Ben onların evlerimize uzanan ellerini bizim fırında pişirmez miyim?" Öfkeyle söylediklerini dinledim. Bana daha sıkı sarıldı. "Bak var ya o güzel yatağıma, kitaplarıma dokunan parmaklarını bulunca her bir parmağın üstünde zıplayacağım! Yapmazsam da adım Dolu olsun!" İşaret parmağını havada salladı.

"Harbi delikanlı kadın." Konuşan Hakan'dı. "Yolda gelirken hissettim." deyip Yağmur'a göz kırpınca Yağmur sabır diler gibi başını havaya kaldırdı.

"Sayıyla veriyorlar he! Bunlar bana toptancıdan hep sayıyla geliyor, biliyorum ben." diye söylendi.

"Kalbimi kırdın Delikanlı." Hakan, alayla konuştu. İkisinin diyalogları az da olsa güldürdü beni.

"Hadi uyuyalım da şu lanet gece bitsin artık." Yağmur ayağa kalktı. Beni de kaldırmak için elini uzatmıştı ki, "Benim Şafak ile konuşacaklarım var. Sen uyu." deyince elini çekti.

"Uyumazlık etme Mayıs. Çok yoruldun bugün." deyip Şafak'ın ona hazırlattığı odasına gitti. Hakan da "Ben de odama geçiyorum." deyip yanımızdan ayrıldı. Hakan da burada kalacaktı demek ki. Bu gece için ne kadar kalabalık o kadar iyiydi benim için çünkü yalnız kaldığımda korkmama engel olamıyordum.

Herkes gidince Şafak yanıma oturdu. "Rahat mısın böyle?" diye sorunca başımla onayladım onu. "Aç mısın? Bir şeyler hazırlayabilirim hemen." dediğinde de başımı iki yana salladım. Koltukta artık daha rahat oturmaya başladı.

Gözlerimin içine baktı. Kahve gözleri, yorgun bakan mavi gözlerimde dolandı. Kirpiklerime kadar ezberlemek ister gibi baktı. Bakışları durgundu. Yüzünde bana baktıkça beliren dingin ifade geçip gidiyordu. Aramızda süren sessizlik, saatlerdir yaşadığım karmaşanın izlerini silmek ister gibi huzur verdi bana.

Yine de Şafak da ben kadar gergindi. Yaşananlar, yaşanacakların bir fragmanı gibiydi ve bana karşı yaptıkları her hamle beni daha da yıpratıyordu. Şafak ise hiçbir şey bilmeden bana yardım ediyordu. O insanlar sahiden kimdi, geçmişimde nasıl bir yerleri vardı, bilmiyordu. Buna rağmen elinden gelen her şeyi yapıyor, ona elimi uzattığımda hiç tereddüt etmeden elimi tutuyordu.

Ona aklındaki soruların cevabını vermeliydim. Bunu hak ediyordu.

"Bana aklındaki o soruyu sor." dediğimde dişlerini sıktığını hissettim. "Bu gece yalnızca bu soruya verecek cevabım var."

Gözlerini kırpmadan bakmaya devam etti. Kirli sakallarına kaydı gözlerim. Dağınık saçlarına baktım, yorgunlukla belirginleşen göz altlarına baktım. Onu bir yabancı gibi görmeyi en başından beridir istedim. Dükkanıma ilk girdiğinde onun aykırı bir imajı olduğunu düşündüm, bir kere gelecek dedim. İki kez geldi. Sonra bir daha gelmez dedim. Onu son görüşüm olmadı. Bana yardım edecektir, insanlık için yapacaktır bunu ama hayatıma dahil olmayacaktır dedim. Oysa şimdi onun evinde, onun koltuğunda gecenin bir yarısı onunla konuşuyordum.

Onu bir yabancı gibi görmek istedim ama o hiçbir zaman bir yabancı gibi hissettirmedi. Sanki hep benden kahve alır, Yaz ile ilgilenir, başım sıkışınca arayacağım ilk insan hep o olur gibi hissettirdi. Ondan neden korkmadığımı, çekinmediğimi anlayamıyorum. Ben geri adım attıkça bana daha büyük adımlar atmasını anlamlandıramıyorum.

Tek bildiğim onun bir yabancı olmadığı. Tek istediğim, onun bir yabancıya dönüşmemesi.

Onu incelememi sabırla bekledi. Yüzünde dolanan gözlerim, zihnimin onunla meşgul olduğunu belli ediyordu sanırım. Kıpırdamadan, gözlerini gözlerimden ayırmadan onu aklıma kazımamı bekledi.

Mavi gözlerimi kahve gözlerine çevirdiğimde yutkundu. "Kocan nerede, Mayıs?" diye sordu.

Gözlerimi kırpmadan cevap verdim. "Kocam, sekiz ay önce öldü Şafak."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları