Çinare Melikzade - İhtiyacı Var

İhtiyacı var, ihtiyacı var
Ruhumun sevgine ihtiyacı var
Şu gençlik ömrümün, biçare gönlümün
Sana her günümün ihtiyacı var

Korkmuyorum ölmekten, korkum sensiz yaşamak
Zor geliyor her güne hasretinle başlamak
Kavuşmak istiyorum her an sana kavuşmak
Zor geliyor bir tanem yokluğuna alışmak

☂

MAYIS

Delidolu insanları çok severim. Onlarla sohbet etmek, benim için terapi gibidir. Ben de gülümsemeye, kıkırdamaya, dünyadaki iyilikleri görmeye, odaklanmış bir kişiliğe sahibim. İster istemez çevremde de benim gibi insanlar oluyordu. Bu insanlardan biri de artık Burçak'tı.

"Yağız bir delikanlı arıyorum derken ergenlerinde bir delikanlı ile karşılaşmak benim için yıpratıcı bir süreçti tabii." Konuşurken başını da usulca aşağı yukarı sallıyordu.

Onu bu sabah aramış, buluşmak istediğimi söylemiştim. Arayanın ben olduğumu öğrendiğinde çok sevinmişti. Beni niye bu kadar seviyordu bilmiyordum ama Burçak çok cana yakın biriydi. Böyle bir kişilik tarafından sevilmek hoşuma gidiyordu.

Öğleden sonrası için sözleşmiş, Nişantaşı'ndaki güzel bir kafede buluşmuştuk. Benim için sipariş vermişti çünkü çok seveceğimi iddia ettiği bir tatlısı varmış burada. Ben de itiraz etmedim, her türlü tatlıyı çok severdim zaten.

"Delikanlı sıfatını biraz ölçeklendirmek lazım tabii." diyerek ona hak verdim. Tinder'da birileri ile etkileşime girmiş, bazılarıyla da buluşma girişimlerinde bulunmuş. Bu da başarısız bir buluşmanın anlatıldığı konuşmanın kalıntılarıydı. Çocuk kaslı olmasına kaslıymış ama lise son sınıf öğrencisiymiş. Bunu öğrenen Burçak, "Tinder, Tinder olalı böyle bir dolandırıcılık görmemiştir." diyerek çocuğun yanından ayrılmış. Yani suç tamamen çocukta çünkü yaşını büyük göstermiş, sonra da Burçak'a "Ben olgun kadınlardan hoşlanıyorum. Olgun kadınlar bana yazsın diye yaşımı büyültüyorum." diye bir açıklama yapmış. Burçak bana bunları şok içerisinde anlatıyor, bense sürekli kıkırdayarak tepki veriyordum.

"Hayırlısı olsun Burçak." deyip meyve suyumdan bir yudum aldım. Hamile olduğum için uzun zamandır kahve içmiyordum. Her gün düzinelerce kahve yapıp birini bile içememek hoş değildi tabii. Rüzgâr'ı kucağıma alıp artık o çok özlediğim kahvelerden içmek istiyordum.

"E, hadi biraz da seni dinleyelim." Bir elini çenesine koyup bana merakla bakmaya başladı. "İkizimle nasıl tanıştınız?"

Burçak esmerdi. Dalgalı saçları vardı ve kahve gözleri de boncuk boncuk bakıyordu. Yüzünden, duruşundan, kıyafetlerinden samimiyet yayılıyordu ama bu tehlikeli bakışları, masumiyeti bir süreliğine rafa kaldırdığını gösteriyordu. Hele sırıtışı... Sanki her şeyi kendi kafasında kurmuş, bizim için bir tanışma hikayesi bulmuş ve hayalindeki bu sahneyi ona aktarmamı bekler gibi istekliydi.

"Benden kahve almaya geldi." dedim. Şu an gülümsesem bile yanlış anlardı.

"Nasıl geldi peki? Yani hep aynı yerden kahve alan birisidir o. Kolay kolay kurtulmaz alışkanlıklarından."

Omuz silktim. "Tam olarak bilmiyorum ama bir tahmin yürütebilirim. Kahveyaz'a geldiği gün, CoffeeShop bir günlük kapatmıştı o şubesini. O da kahve almak için mecburen benim dükkanıma geldi sanırım." Açıkçası bunu hiç konuşmamıştık. Bu yüzden kesin konuşmak istemiyordum.

"Bak sen şu Allah'ın işine." Kıkırdadı. "Siz tanışın diye CoffeeShop ne kadar zahmete girmiş, görüyor musun?" Söyledikleri benim de kıkırdamama sebep oldu.

"Tabii, her şey CoffeeShop'un oyunu." Göz kırptım.

"İkizimle o kadar zıt kutuplardasınız ki birbirinizi çekmemeniz gerçekten imkânsız." Söylediklerinden sonra şaşkın bakışlarımı yüzünde gezdirdim. "O hiç gülmeyen biridir, adamın içinden gelmiyor yani. Almışlar gülme sinirlerini. Ben komik bir şeyler anlatırken sürekli yüzüme ne yapıyor bu der gibi bakıyor." Gülümsemeden edemedim. Şafak'ın o yüz ifadesi gözlerimin önüne gelmişti. "İş de iş! Ne zaman eve gelse işleriyle ilgileniyor. Bizle oturup sohbet ettiğini göremezsin. İlgisini çekmiyoruz. Çok sağ olsun, canım ikizim." Saçlarını savurdu. "Sizi bastığımız gece," Gözlerim irice açıldığında kıkırdadı. "Ay nasıl rengin attı? Tamam, şaka yaptım." Uzanıp yanağımı sıkınca afalladım. "İşte sizi evde yakalayınca," Göz kırptı. "İkizimi televizyon karşısında film izleme hazırlığını yaptığını görünce nasıl keyiflendim sana anlatamam."

"Şafak ailesine düşkün biri, değil mi?" diye sordum merakla. Burçak'ın anlattıklarına göre Şafak ailesiyle vakit geçirmeyi tercih etmiyor gibi görünüyordu ama Şafak, Yaz ve benimle vakit geçirmekte her zaman istekli oluyordu.

"Düşkündür canım, şimdi hakkını yemeyeyim." Yerinde kıpırdandı Burçak. "Ama bize değer verdiğini bizimle sohbetler ederek, bizimle vakit geçirerek göstermez. O bizim gölgesine sığındığımız bir çınar ağacı gibi." Son cümlesini daha durgun söylemişti. Ne demek istediğini çok iyi anlamıştım. "Çınar ağacıyla konuşmazsın, değil mi? Ona yaslanırsın, gölgesinde dinlenirsin. Şafak da bizim için böyle işte. Onunla sohbetimiz olmasa da, onunla aile gezileri yapamasak da onun gölgesinde dinleniriz, sırtımızı ona yaslarız."

Söyledikleri yüzümde küçük bir tebessüm oluşturdu. "Aynı yaştayız ama o babam gibidir benim. Beni çok sever. Kim sevmesin?" Arada kendisini övmeyi de ihmal etmiyordu. Kıkırdadım. "Ama o yakınımdaysa ben hiçbir şeyden korkmam. Benimle bir kere bile kavga etmemiştir çünkü ondan uzak kalacağım tek bir âna bile tahammülü olmaz. Ben de onu kaybetmekten çok korkarım. Ne yaşarsak yaşayalım biz hiç küs ayrılmayız. Şafak benim için çok değerli, anlıyor musun?" Son cümlesinde sesi durgunlaşmıştı.

Masadaki elini tuttum. "Anlıyorum, Burçak. Aranızdaki ilişkiye hayran olmamak elde değil." İçimden keşke bir abim olsaydı diye geçirmeden edemedim. Beni koruyup kollayan, başım sıkıştığında arayabileceğim bir abim olsaydı ne güzel olurdu.

"Sevgisini içinde yaşayan biri o. Sana sevdiğini söylemez ama çok sever gibi bakar. Aramızda kalsın, ailede en çok beni sever." Söyledikleri ikimizin de kıkırdamasına sebep oldu. "Sana da nasıl baktığını gördüm." Gözlerime imalı imalı bakmaya başladı. Ben yutkunurken o sözlerine devam etti. "Senin de ona nasıl baktığını gördüm." Bu sefer masadaki elimden tutan o oldu. "Siz birbirinize baktığınızda gördüklerim beni çok mutlu etti çünkü artık seni de gölgesinin altına aldığını anladım."

"Burçak." Araya girmeme izin vermedi.

"Sen de artık onun gölgesinin altındasın Mayıs." Sesi de yüz ifadesi de ciddileşmişti. "Artık sen de güvendesin." Gülümsedim. "Ben onun yıprandığının farkındayım ama." Yüzünden hüzünlü bir ifade gelip geçti. "Bizimle ilgilenmek zorunda hissediyor kendisini. Yaprak dökmekten korkuyor çünkü gölgesini yitireceğini düşünüyor. Bu yüzden hiç bakmıyor kendisine, işi de gücü de biziz." Gözleri kısıldı. "Çok yorgun Mayıs. Biliyorum, çok yorgun. Yaprak dökmesi lazım, yeni bir bahar için yaprak dökmesi lazım."

Gözlerini benden kaçırıp etrafa göz attı. İnsanlara baktı bir süre. O gülen yüzündeki düşünceli ifade benim de kalbime işlemişti. İkizi için endişelendiğini hissedebiliyordum ve bu duygularını benimle paylaşması da beni mutlu etmişti. Bana istediği her şeyi anlatabilirdi Burçak. Onu hiç sıkılmadan dinler, dert ortağı da olurdum.

Kahve gözlerini gözlerime çevirdi. "Gözlerin gökyüzü gibi." diye mırıldandı gülümseyerek. Mavi gözlerimi babamdan almıştım. Onun gibi güçlü bakar mıyım bir gün diye merak ederim hep. "Çınar ağaçlarının çatısı da yalnızca gökyüzüdür." Bakışları daha derin, daha içtendi artık. "Sen hem onun gölgesinde dinleniyorsun hem de onun güvende hissetmesi için ona çatı oluyorsun." Söylediklerinden sonra biraz afalladım. Utandım, kendimi daha farklı hissettim. "İkizim seni seviyor mu, sevecek mi bilmiyorum. Aranızda nasıl bir ilişki var, onu da bilmiyorum ama birbirinize değer veriyorsunuz. Birbirinizi güvende hissettiriyorsunuz ve ben ikizime böyle hissettirdiğin için çok teşekkür ederim Mayıs." Elimi tekrar tuttu ve baş parmağı ile elimin üzerini okşadı. "Her ne yaşıyorsanız ikinizin de yanındayım ben."

"Burçak." Elimi tutuşuna karşılık verdim. "Bu söylediklerin benim için çok değerli." Başımı hafifçe sola eğdim. "Şafak benim için çok şey yaptı, hâlâ da yapıyor. Onun gölgesinde dinleniyorum, bunu biliyorum. O yanımda olunca ne yaşarsam yaşayayım bir şeyler daha kolay geliyor çünkü. Problemler daha çözülebilir bir hâl alıyor. Söylediklerin doğru mu? Yani ben o çınar ağacının çatısı mıyım, bilmiyorum. Umarım öyleyimdir, umarım Şafak benim sayemde dinlenme şansı elde eder. Bunu sahiden çok isterim."

Ben hamileydim ama ya. Beni uçan kuş bile ağlatırdı. Benim suratıma suratıma güzel sözler söylenince sesim titremeden, gözlerim dolmadan edemedim.

"Dinleniyor Mayıs." dedi gülümseyerek. "Annemle senin hakkında konuştukları gün, ben onun gözlerindeki dinginliği gördüm. Seni düşündüğünde rahatladığını gördüm. Bu konuşmayı da bu yüzden yapıyorum. İkizime neler yaptığını bil diye." Göz kırptı ve kıkırdadı.

"Ben hamileyim, ayağa kalkmam uzun sürüyor. Sen bir zahmet kalkıp sarılsana bana." dedim. Burçak keyifli bir kahkaha attıktan sonra sandalyesinden kalkıp yanıma geldi ve bana sıkıca sarıldı. Sarılması bile Şafak'a çok benziyordu.

Bundan sonra Şafak ile ilişkim çizgiyi aşar mı yoksa çemberin içerisinde kendi kendine daireler mi çizerdi, bilmiyorum ama Burçak'ın söylediklerinden sonra Şafak'a karşı hissettiğim mahcubiyet duygusu az da olsa azalmıştı.

Şafak'a iyi geldiğimi bilmek bana da iyi gelmişti.

☁️

Şafak yaklaşık üç gündür dükkâna gelmiyordu. Kahve almak için Hakan yanımıza uğruyor, Şafak için de kahve alıp gidiyordu. Ona ikinci gün Şafak'ın nerede olduğunu sorduğumda, "İşleri çok yoğunlaştı. Ofiste yatıp ofiste kalkıyor." demişti. "Böyle dönemlerden geçer. Mümkün olduğunca ondan uzak durmayı tercih ediyorum. Sen de öyle yapsan iyi olur." demişti.

Onu görmesem de mesajlarıma cevap veriyordu. Onu arama girişiminde bulunmamıştım ama ne zaman mesaj atsam beş dakika geçmeden bana cevap veriyordu. Onun iyi olduğunu bilmek benim için yeterliydi. İşi sandığımdan daha zordu, bunun farkındaydım. O yüzden üzerine gitmedim.

Bugün Şafak'ı görmediğim üçüncü gündü ve Hakan yine her zamanki gibi kahve almak için gelmişti. Bugün üzerimde papatya desenli bir elbise, sarı bir bandana vardı. Saçlarım kahvenin daha koyu, siyaha yakın bir ton olunca elbisem ve saçlarım gözüme çok uyumlu gelmişti. Kendimi bugün farklı bir güzellikte hissediyordum ve bu da enerjimi yükseltmişti.

Hamilelikten şişen yanaklarımı konuya dahil etmiyordum.

"Hoş geldin Hakan." deyip onu karşıladım. Bana gülümsedi.

"Hoş bulduk, Mayıs." Bana kısa bir bakış attı. "Her kadın her gün çok güzeldir. Aksini iddia etmiyorum." Elini kalbine götürerek konuştu. Daha çok gülümsedim. "Ama bugün bir farklı güzelsin." deyip göz kırptı.

"Teşekkür ederim, Hakan." dedim. Hakan, onu ilk gördüğüm andan beridir bana samimiyetini hiç esirgememişti. Eğlenceli bir kişiliğe sahipti ve Şafak ile nasıl arkadaş olduklarını anlayamıyordum. Hakan dünyadan keyif alan bir karakterdi. Ruhuna boyalar sıçramış biriydi ve onunla arkadaş olmak beni de mutlu ediyordu.

"Her zamanki gibi hazırlıyorum." dedim tek kaşımı kaldırarak. Hakan beni başıyla onayladı. Ben kahveleri hazırlamak için kahve makinesinin önüne geçmiştim ki Hakan'ın meraklı bakışlarının dükkânda dolandığını fark ettim. Yağmur'u arıyordu gözleri.

Bıyık altından gülümsedim. Her gün dükkâna gelmesindeki bir başka sebep de elbette ki Yağmur'du. Yağmur ile her ne kadar alay eder gibi konuşsa da bakışlarındaki samimiyeti görmemek elde değildi. Yağmur inatla onunla göz göze gelmeyi reddetse de Hakan onun üzerinden alamıyordu gözlerini.

Onu göremeyince elini sakallarında gezdirdi ve sonra ensesini ovdu. Kahveleri yaptıktan sonra kapağını ve tutamacını geçiriyordum ki dükkânın kapısı hızla açıldı.

Ben yerimde sıçrarken Yağmur ve Yavuz dükkâna koşturarak girdiler. Hakan da onları görünce hızla onlara doğru döndü.

"Yavuzcuğum, canım benim, bak uzlaşabiliriz. Elimizi kana bulamaya ne gerek var, değil mi?" Yağmur hızla bir masanın arkasına geçti. "Yani bilirsin, en çok seni severim. Bu caddenin en iyi berberi sensin." Yavuz da onu kovalamaya devam ediyordu. Yavuz, alnına düşen saçlarını geriye doğru atıp o elinin işaret parmağını da Yağmur'a doğru salladı.

"Kızım senin bana çektiğin bu yağları sallasam kilo kilo tereyağımız olurdu." İster istemez kıkırdadım. "Yok ama olmaz. Seni bugün benim elimden kimse alamaz!" Yağmur'a doğru hamle yaptığında Yağmur kısık sesli bir çığlık atarak ondan kaçtı.

"Ne olmuş yani? Ne olmuş müşterin dükkânı terk ettiyse? Benden değerli mi ha Yavuz'um?" Konuştuktan sonra kıkırdayıp tekrar kaçtı Yavuz'dan. Yavuz da sinirden güldü.

"Şu masadaki çiçekler bile senden değerli!" diye yanıt verdi Yavuz. Sinirliydi sahiden. Ne yapmıştı Canımın Ciğeri, Allah bilir.

Yağmur, Yavuz'un söylediklerinden sonra aniden durdu "Hi!" deyip elini kalbine götürdü. "Sahiden öyle mi? Çok kırıldım." Hamlesini nasıl yapacağını çok iyi bilirdi. Sahiden çok iyi duygu sömürüsü yapıyordu Yavuz'a.

Yavuz bir an duraksadı. "Tamam çiçeklerden daha değerlisin. Sinirden dedim onu." Yağmur ile sürekli kavga etseler de Yavuz için Yağmur çok değerliydi. Bunu başımızda uçan kuşlar bile bilirdi.

"O zaman affetsene beni?" Başını sağa doğru eğip şirinlik yapmıştı ama Yavuz, Yağmur'un etki alanından çabucak sıyrılıp ona doğru tekrar koşmaya başlamıştı. Yağmur tekrar çığlık atıp masaların arasına girmeye başlamıştı. Dükkânda oturan birkaç müşteri vardı ve gözlerimi onlara çevirince ikiliyi gülerek izlediklerini gördüm. Rahatsız olmadıkları için rahatladım.

"Seni bugün benim elimden kimse alamaz Tarla Faresi!" Yavuz tekrar Yağmur'a atak yapmıştı ki Yağmur bize doğru koşmaya başladı. Hakan'ı görür görmez ona doğru yönelip arkasına saklandı. Yavuz da Hakan'ın üzerine doğru koşuyordu ki Hakan'ın karşısına dikilmesiyle aniden durdu.

Hakan, bir koluyla Yağmur'u arkasında tutarken başını dik bir konuma getirip göğsünü de hafiften kabartmıştı. Yüzündeki ifade çok sertti. Onu ilk kez bu kadar sinirli ve korumacı görüyordum. Yağmur da Hakan'ın yüz ifadesinden habersizde ayak uçlarında yükselmiş, çenesini Hakan'ın omzuna yaslayıp adamın omzunun ardından Yavuz'a bakıyordu.

Hakan, Yavuz'a doğru sert bir adım atınca yutkunma ihtiyacı hissettim. Hakan bir anda nasıl bu kadar değişmişti, aklım almamıştı. Yağmur da işleri kızıştırdığının farkında olmadan Hakan'ın kolunu sımsıkı tutmuştu. Hakan'ın iri bir cüssesi vardı ama vücudunu sergileyen biri değildi. Onu daha çok neşesiyle hatırlardım. Şimdi bu sinirli haliyle sahiden bir dağ gibi duruyordu.

Yutkundum.

"Ben aldım elinden." deyip Yavuz'a gergin bakışlar atmaya devam etti. "Almayı denesene elimden." Tek kaşını kaldırarak söyledikleri Yavuz'un kaşlarını çatmasına ve ciddileşmesine sebep oldu.

"Hayırdır birader?" deyip ona doğru bir adım attı. Hakan geri adım atmadı. Aksine Yavuz'un kendine doğru gelip onu kışkırtması konusunda çok istekliydi. Yavuz ise Hakan'ın bu tavrını anlamlandıramadığı için bir anda öfkelenmişti ve ortamı çok ciddi bir gerginlik sarmıştı.

"Ne yapıyorsunuz anacım siz?" Yağmur'un araya girmesine sevindim. Hakan'ın arkasından çıkacaktı ki Hakan onu tekrar arkasına aldı. Yağmur sola adım atınca o da sola doğru bir adım attı. Sanki Yavuz'un ona ulaşmasını hiç istemiyor gibi. "Çekilsene aslanım!" diyerek Hakan'ın omzuna hafif bir yumruk atmıştı ama Hakan omzunun ardından ona bakıp "Yerinde dur." demişti. Ses tonu Yağmur'a da öfkeli çıkmıştı.

Hakan çok kıskanç bir adammış. Bunu az önce çok net görmüş oldum.

"Yavuzcuğum, sen dükkâna geç hadi." Ben araya girmesem birazdan burada yangın çıkacaktı, artık emindim. "Ben Yağmur'un boy ölçüsünü alacağım." Yavuz, öfkeli gözlerini bana çevirdi. Dişlerini gıcırdattı. Sinirlendiğinde bunu çok yapardı. Yavuz yerinden kıpırdamadıkça Hakan'ın omuzları daha çok geriliyordu. Bu yüzden tezgâhın diğer tarafına geçtim ve Yavuz'un koluna girdim. "Gelsene sen benimle." deyip onu dükkândan çıkarttım.

"Kim bu lavuk?" diye sordu çıkar çıkmaz. Kaşları çatılıydı.

"Bir arkadaşımız." deyip geçiştirdim. Ne Şafak'ı ne de Hakan'ı biliyordu Yavuz ve bu mesele ayak üstü anlatılacak bir şey değildi.

"Bunları konuşacağız Mayıs." Uyarı dolu bakışları yüzümde dolandı. Onun kontrolü dışında bir işlere bulaştığımızı fark etmişti. Korumacı bir kişiliği olduğu için de bizim için endişelenmeye başlamıştı. Onu anlıyordum.

"Konuşacağız Yavuz ama şimdi değil, tamam mı?" Kolunu tuttum ve güven verircesine sıktım. Yavuz isteksizce başını salladı ve dükkanına girdi. Ben de kapıyı açıp içeri girdiğimde Hakan ve Yağmur'un tartıştığını gördüm.

"Hödük! Dağ ayısı!" Yağmur, Hakan'ın göğsüne yumruklar atmaya başlamıştı. Hakan da hiç etkilenmeden onun karşısında Canımın Ciğerinin delirişini izliyordu.

"Yok mu başka?" deyip sinirden güldü. "Söyle söyle, her şeye açığım."

Yağmur bir anda gözlerini bana çevirdi. "Ay bu adam ne kadar arsız!" Elini kalbine götürdü. "Şimdi düşüp bayılacağım." Sinirden köpürüyordu o da. "Az önce sergilediği dağ ayısı performansını izledin mi? Beni konuşturmamalar, arkasına almalar falan. Hayırdır oğlum sen?" Tekrar Hakan'a dönüp saydırmaya devam etti. "Tasma mı bağladığını sanıyorsun? Evcil hayvanın mıyım ben senin de dur dediğinde durup konuş dediğinde konuşacağım?"

Yağmur özgürlüğüne çok düşkün bir kadındı. Kimseden emir almayı sevmezdi. Biri emir verir tonda konuştuğunda karşısında kim olursa olsun ona üslubunu düzeltmesi konusunda uyarırdı. Bir müşteri de olsa, annesi de olsa bunu yapardı. Emir verilmesine tahammülü yoktu ve onun en sevdiğim özelliklerinden biri de buydu.

Hakan, Yağmur'a doğru bir adım attığında Yağmur afalladı. Gözlerini kırpıştırdı. "Bana sığınmayı tercih ettiysen seni kendi bildiğim şekilde korurum Yağmur." Adıyla hitap ettiğine göre Hakan da çok sinirliydi.

"Medeniyet yoksunu dağ ayısı!" diye sitem etti Yağmur.

"Yavuz denen herife sahiplik eklerini sırala ama sıra bana gelince 'medeniyet yoksunu' diye hitap et." Hakan sahiden çok kıskanmıştı Yağmur'u ve ben her defasında daha da şok oluyordum.

"Gıcık kapıyorum senden!" Bu sefer Yağmur Hakan'a doğru bir adım attı. "Bir gram sevmiyorum seni!" Tamam, biraz ileri gidiyordu. Hakan'ın boğazından boğuk bir ses çıktı. "Bugün gözümden çok düştün Hakan!" Yağmur da adıyla hitap ettiğine göre olay çok daha ileri gitmişti.

Hakan'ın çenesi kasıldı. "Senin gözünde hiç değerim oldu mu ki zaten?" diye sordu. Yağmur'un da kaşları çatıldı. "Ne kadar özgürlüğüne düşkün olursan ol, kendini benim gözlerimden görseydin, sana verdiğim değeri bir bilseydin, kendini kendinden bile korumak isterdin." Yağmur gözlerini kırpıştırdı. "Sen bana istersen dağ ayısı de, istersen medeniyetsiz. Sevme de beni, eyvallah." Başını bir sağa bir sola eğdi. Yağmur yutkundu. "Ama başın her sıkıştığında bana sığınmanı isterim. Ne konuda olursa olsun, ilk çalacağın kapı benim kapım olsun. Beni sevme ama bana güven. Bana sırtını dönme. Bu da yeter bana."

Hakan yutkundu ve sonra bakışlarını kaçırdı. Yağmur'un dedikleri ona sahiden çok dokunmuştu ve onu böyle görmek beni çok üzmüştü. Ağlayasım gelmişti.

Yağmur, Hakan'a doğru bir adım attığında Hakan buruk bir tebessüm etti ve Yağmur'un şakağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra hiçbir şey demeden dükkândan ayrıldı. Yağmur'un kaşları çatıldı, başını eğdi. Alnını dalgın dalgın kaşıdıktan sonra saçlarını geriye doğru attı. Bana da bakmaya yüzü yok gibi hissettim. Ona sarılmak için adımlamıştım ki bir anda arkasını döndü ve lavaboya girip kapısını kapattı.

Ben de dükkânın ortasında öylece kalakaldım.

Aşk sahiden çok zor bir his. Söz geçiremiyorsun asla. Aksini iddia edemiyorsun. Sevmiyorum desen de, beni sevme desen de kırgınlığını saklayamıyorsun. Sevdiğini biliyorsun, sevilmek istediğini biliyorsun. Kırgınsın, yaralarının sarılmasını istiyorsun ama kalbini tam anlamıyla açabilecek kadar cesaretli de değilsin çünkü aşk için cesareti de ancak sevilirsen elde edebiliyorsun.

Aşk, çok karmaşık. Aşk, benim boyumu aşıyor artık. Olur da aşka tekrar inanırsam, inandığım ilk çift Hakan ve Yağmur olacak çünkü onlar sevmeyi de sevilmeyi de çok hak ediyor. Onlar kırgın kalmasın, onlar yaralarını beraber sarsın. Aşk, işte o gün benim için bir anlam ifade edecek.

☂

ŞAFAK

Kapım çalınmadan açılınca bilgisayar ekranından gözlerimi ayırıp gelen kişiye baktım. Gelen Hakan'dı ama her zamankinin aksine, oldukça sinirliydi. Onu böyle görünce kaşlarımı çattım. Hakan da bir şey demeden koltuklardan birine oturup başını arkasına yasladı.

"Hayırdır?" diye sordum.

Hakan sıkıntılı bir nefes verdi. "Ben nasıl onun için hiçbir şey ifade etmediğim bir kadını böyle kıskanabiliyorum?" Başını bana doğru çevirdi. Dişlerini sıkıyordu, her sinirlendiğinde yapardı.

"İlişki uzmanı gibi mi duruyorum oradan bakınca?" diye sordum. Masadan kalktım ve onun karşısındaki deri koltuğa oturdum. Çenemle onu işaret ettim. "Ne oldu, anlat bakayım." Arkama yaslandım.

"Yavuz denen herif, Yağmur'a yakın davrandı bugün. Benim davranamadığım bir yakınlıktı bu." Kaşlarım çatıldı çünkü Yavuz kim, bilmiyordum.

"Yavuz kim?" diye sordum.

"Yan dükkanlarında çalışıyormuş. Belli ki ikisiyle de bir samimiyetleri var." Hakan öne doğru eğildi. Dirseklerini diz kapaklarına koydu. "Yağmur için hiçbir şey ifade etmiyormuşum, Şafak. Beni bir gram bile sevmiyormuş." Sinirle güldü. Sesli bir nefes aldı. "Ben hayatımda ilk kez bir kadından böylesine hoşlanıyorum ama onun için en ufak bir değerim bile yokmuş." Gülüşüne acı bir ifade karıştı.

Sakallarımı kaşıdım. "Aşık insanlar aptallaşır derlerdi de inanmazdım." Bana kaşlarını çatarak baktı. "Yağmur'un mizacı Mayıs gibi değil, Hakan. Seviyorum diyebilecek bir kadın değil o. Kavga eder, didişir, inat eder. O severse ilgisini bu şekilde gösterir. Bunu bence sen de gayet iyi biliyorsun." Güldüm. "Yağmur'dan bahsediyoruz. Bana ne zaman güzel bir şey söyledi bu kadın?" Hakan'ın şaşkın ifadesi az kalsın kahkaha atmamı sağlayacaktı. "Benimle doğru düzgün sohbet etmez ama hep inatlaşır. Ayrıca sevgi sözleri dille mi dışa vurulurmuş? Ben inanmam böyle şeylere. Seven insan hissettirir."

"Defol deyince aşkından ölüyorum olarak mı anlayacağım yani?" diye sordu.

"Kardeşim sence ben direkt bunu mu söyledim? Defol diyorsa defolman gerekebilir. Ben bu sözün altına imzamı atmam ama ne her seni seviyorum diyene ne de seni sevmiyorum diyene inanacaksın. Ben işte bunun altına atarım imzamı."

"Ben var ya," Hakan hızla doğruldu. "Ben bu Delikanlı'yı kendime öyle bir aşık edeceğim ki," Gözlerini kıstı. "Onun inadını öyle bir kıracağım ki, o teneke kalbini çiçekten bir cennete çevireceğim."

Bacak bacak üstüne attım. "Eğer Yağmur'u Yağmur yapan o teneke kalbiyse en büyük hatanı da yaparsın." Sakallarımı kaşıdım. "Bir kadını değiştirmek için sevme. Bir kadını, tek bir parçasını bile değiştirmek istemeyecek kadar sev. İşte o zaman hak ettiği aşkı yaşatırsın."

"Kafamın orta yerine sıçtın kardeşim, çok sağ ol." diye söylendi Hakan.

"Dertleşmek için gelen sendin. Ben seni avutmam, bilmem öyle şeyler. Ne bildiysem o. Ne gördüysem o. Yersen." Göz kırptım. Sıkıntılı bir nefes verdi.

"Neyse, ne demek istediğini anladım." dediğinde daha rahatlamış gözüküyordu. Ben de aşk uzmanı falan değildim ama babamın annemi nasıl sevdiğini biliyordum. Onlar gerçekten aşıklardı ve hiç aşkı tatmamış olsam da aşkı görebilmiştim. Benim için aşk buydu.

Aşkın binlerce tanımından yalnızca biriydi.

Hakan, değer verdiğim sayılı insanlardan biriydi ve onun sevmesini de sevilmesini de çok isterdim. Aşktan hiçbir şey anlamayan adam da olsam, bana aşk hakkında dertleşmek için her geldiğinde onun için söyleyecek sözlerim olacaktı.

O sakinleşmiş, başını koltuğa yaslamışken ayağımla bacağına hafif bir tekme attım. Hızla başını kaldırıp bana baktı.

"Şimdi git, kapımı çal da öyle gir odama. Ahır mı lan burası?"

☂

MAYIS

Şafak'ın dükkâna gelmediği beşinci gündü. İki gündür de aramalarıma cevap vermiyordu. Kendimi kötü hissetmeye başlamıştım çünkü en son Açelya Hanım'ın yanına gitmiştik. O günden sonra yüzünü görememiştim. Hele Açelya Hanım'ın ofisinde söylediklerinin üzerine hiçbir şey konuşamamış olmamız beni çok geriyordu. Yanlış bir şey yaptığımı düşünüyordum ama hiçbir şey de yapmamıştım ki. Bilmeden incitmiş miydim? Bilmeden bir şey mi yapmıştım? Ne yapmıştım da dükkâna gelmiyordu, bilmiyordum.

Yaz da onu soruyordu. Bir iş seyahatine çıktığını söyleyip onu oyalıyordum ama onun da Şafak'ı özlediği gözlerinden belliydi. Yağmur ile satranç oynuyor ama Şafak ile oynadığı gibi keyif almıyordu. Onu özlüyordu, onu ben de özlüyordum.

Hakan'a kahvelerini verecektim ki kahvelere uzandığı anda kahveleri daha sıkı tuttum. Meraklı bakışları beni buldu.

"Ben bir şey mi yaptım?" diye sordum. Kaşlarını çattı, ifadesi ciddileşti.

"Ne konuda, Mayıs?" diye sordu. Yükünü bir ayağından diğer ayağına verdi. Gözlerimi Hakan'dan kaçırdım. Yutkundum.

"O gelmiyor. Hep sen geliyorsun. Ben gelmemesini gerektirecek bir şey mi yaptım?" Sesimdeki üzüntüyü hissetmişti Hakan. Bu yüzden kahveleri tuttuğum elimi tuttu ve sıktı.

"Sen bu adama neler yaptırdığını bilseydin dükkânın ortasında sevinçle koşturup dururdun." dedi eğlenir bir tonda. Şaşkınca baktım yüzüne çünkü ne demek istediğini anlamamıştım. "Sen o güzel kalbinle ona hiçbir kötülük yapamazsın. Lügatinde yok yani. İstesen de olmaz." Söylediklerinden sonra alaycı bir gülüş yerleştirdi dudaklarına. Ufak da olsa tebessüm ettim.

"Peki neden gelmiyor?" diye sordum dudaklarımı öne büzerek. Hakan ise hâlâ sinirlerimi bozacak şekilde gülümsüyordu.

"Gelebilmek için çok uğraşıyor Mayıs." Ceketinin cebinden cüzdanını çıkardı. Kaçamak cevaplar vermelerinde üstlerine yoktu cidden. "İnan, sana gelebilmek için hayatında hiç uğraşmadığı kadar uğraşıyor. Sadece biraz daha bekle onu, olur mu?" Elindeki kredi kartını tezgâha vurup ritim tutturdu. "Kahveler senden mi yoksa? Hadi gir şu tutarı da, ben de işime gideyim."

Gülerek söylediklerinden sonra biraz olsun kendimi daha iyi hissettim ve pos cihazına tutarı girip ona uzattım. Hakan ödemeyi yaptıktan sonra gitti ve o da iki gün boyunca bir daha gelmedi.

☁️

Bugün dükkân normalden daha kalabalıktı ve sabahtan beridir hiç oturmadan Yağmur ile beraber çalışıyorduk. Hatta Yavuz'un müşterisi olmadığı için onu da çağırmıştık bir ara ve öğlene kadar bizimle kalmıştı. Yaz, yemeğini hızlıca yedikten sonra Yavuz ile okula gitmek için kafeden ayrılmıştı. Yavuz, geldiğinde müşteriler azalmıştı ve ona dükkâna gidebileceğini söylemiştim.

Yağmur da ben de bugün sahiden çok yorulmuştuk. Sabah bir hevesle yaptığım makyajım da akıp gitmek üzereydi. Babetler düz taban olduğu için ayaklarım da çok ağrımaya başlamıştı. Bu gece iyi bir uyku çekmem gerekiyordu anlaşılan.

"Çok müşteri olunca benim müşterisever kimliğim uzaklara gidiyor." dedi Yağmur. Kendisine bir kahve yapmıştı ve içiyordu. Canım sahiden kahve içmek istiyordu ama yapamazdım. "Az da olmasın çok da olmasın, değil mi ama? Müşteri dediğin üç beş tane olur. Elli kişinin sıra olmasına ne gerek var? Bunlar hep şov." Arkasına yaslandı ve kahvesinden bir yudum aldı.

"Tam da patronla edilecek bir sohbet bu." dedim dudaklarımı ciddiyetle öne büzerek. Yağmur hemen doğruldu.

"Yani canım patronum, sen para kazan tabii." diye kıvırdı. "Zengin olacaksan sen zengin ol anacım ama kazandığım para ayakta durmaktan kızaran ayaklarımın ne kadar umrunda, sorarım sana."

Kıkırdadım. "Dinlen Canımın Ciğeri. Hak ettin, uzat ayaklarını. Şöyle bir keyif kahvesi de iç. Oh!" Uzanıp yanaklarını sıktığımda kısık sesli bir kahkaha attı.

"Beni anacığım şöyle sevmiyor be!" diye söylendi ama başını da omzuma koymayı ihmal etmedi.

İkimiz de dükkânın sakinliğinden fırsat bilip biraz dinlenmeyi planlıyorduk ki kapı bir anda açıldı ve kapının üzerindeki çan çaldı. Meraklı bakışlarım kapıya yöneldiğinde Şafak'ı, Hakan'ı ve onların arkasındaki dört kişiyi görünce şaşkınlıkla ayağa kalktım. Yağmur da ben gibi ayaklandı ve meraklı bakışları onların üzerinde gezindi.

Şafak'ı görür görmez onun da gözleri bana çevrildi. Onu görmediğim şu yedi gün boyunca hem değiştiğini hem de hiç değişmediğini fark ettim. Bana bakışları eskisi gibi sıcakkanlı ama eskisinden farklı olarak da daha cesaretli, daha huzurluydu.

Onu görünce ister istemez gülümsedim. Gülümsediğimi görünce derin bir iç çekti.

Arkasındaki adamların hepsinin elinde birer tablet vardı ve dükkâna girer girmez etrafı merakla incelemeye başlamışlardı. Bu durum biraz tuhafıma gittiği için Şafak'a kaşlarımı çatarak baktım. O da adımladı, tezgâhın diğer tarafında durdu.

"Merhaba, Mercan Mayıs Atahan. Milas Yatırım olarak sizinle bir toplantı gerçekleştirmek üzere geldik. Müsait miydiniz?" Sesinde hem bir iş ciddiyeti hem de yalnızca bana ulaşan bir sevinç vardı.

Bu adam ne planlıyordu?

Ben şaşkınlıktan konuşamayınca Yağmur araya girdi. "Tabii, sizi toplantı masasına alalım." diyerek dinlenme odasına yönlendirdi gelenleri. Hakan ve Yağmur da yanımızdan ayrıldığında ben Şafak'a sorgulayan bir ifade ile bakmaya devam ediyordum. Şafak da gözlerini hiç kırpmadan bana bakıyor, yüz ifadem onu eğlendiriyor olmalı ki gülümsüyordu.

"Günler sonra geliyorsun ve bana söylediğin ilk şey bu mu oluyor?" diye sordum şaşırarak. Ona kızgındım, istesem de istemesem de ona biraz kızgındım.

Şafak sesli bir nefes aldı. Kendinden emin adımlarla tezgâhın diğer tarafına geçti. Evrak çantasını açıp tezgâhın üzerine koydu ve birkaç dosyayı çıkartıp ters çevirerek tezgâha bıraktı.

"Beni ilk başta anlamanı beklemiyorum. Bana kızacaksın belki, yaptığımı doğru bulmayacaksın." Ellerini kaldırıp yüzüme yerleştirdi ve gözlerime gözünü hiç kırpmadan, nereden geldiğini anlayamadığım bir cesaretle baktı. "Ama bunu bizim için yaptım. Sen de bunu anlayacaksın."

Ellerini yüzümden çekti ve kağıtların görünür yüzlerini çevirip bana doğru sürükledi tezgâhın üzerinde. Bir tapu duruyordu önümde. Kâğıdı elime alıp dikkatlice okuduğumda dudaklarım şaşkınlıkla aralandı çünkü bu kâğıtta yazılanlara göre dükkanım, Şafak tarafından satın alınmıştı.

"Ne yaptın sen?" diye sordum şaşkınlıkla. "Dükkânı mı satın aldın Şafak?"

Bana doğru bir adım attı. "Ben almadım. Milas Yatırım tarafından satın alındı." Bir adım daha attığında parfümünün kokusunu almaya başladım. "Kahveyaz, artık bizim en öncelikli yatırımımız."

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları