Melike Şahin - Pençe

Ah, açılınca perde solumdan

Hatırladım kendimi

Her tarafımda zehirli oklar

Atarken üşenmedin

☂

MAYIS

"Orta boy filtre kahve ve iki poğaça alabilir miyim? Paket olsun lütfen."

Gülümsedim. Başımla onay verip pos cihazına tutarı girdim. Onay işlemi sürerken vitrindeki sıcak poğaçalardan iki tane paketleyip tezgâha bıraktım. Arkamdaki kahve makinesine döndüm ve sıcak bir kahve doldurdum. Kapağını kapattıktan sonra bardağı da tezgâha koydum.

"Afiyet olsun." dediğimde gülümsedi.

"Sizi tekrar burada görmek çok güzel. Oğlunuzu sağlıcakla kucağınıza almışsınız. Çok sevindim. Allah analı babalı büyütsün." Adamın söyledikleri daha çok gülümsememe sebep oldu.

"Çok teşekkür ederim. Ben de tekrar çalışmaya başladığım için çok mutluyum. İyi günler dilerim. Yine bekleriz." Adam gülümsedi ve paketlerini alıp dükkândan çıktı. Şimdi dükkân sakindi. Ben de Rüzgâr'ı emzirmek için vakit bulabildiğime sevinerek tezgâhın dibindeki beşiğinde uyuyan oğlumu gülümseyerek kucağıma aldım.

"Birileri acıkmış mı?" dedim güzel yüzüne bakarken. "Birileri annesinin işini bitirmesini mi bekliyormuş?" Fındık burnuna burnumu sürttüm. Bana, bu dünyada tanıdığı ve bildiği tek kişiymiş gibi bakıyordu yine. Kendimi dünyanın en şanslı, en özel insanı hissettiren bir bakıştı bu. "Anne de oğluna kavuşmak için bekliyordu. Gerçekten öyleydi." deyip yüzümde mümkün olduğunda mimik yaptım. Mimiklerimi iri gözleriyle takip ederken hep gülümsüyordu. Şimdi olduğu gibi.

Dinlenme odasına geçmeden önce en arkadaki masada oturup gazete okuyan Baran'a seslendim. "Baran, ben içerideyim. Yağmur gelene kadar burası sende." dediğimde başını bana çevirdi.

"Tabii efendim." dedi ve gazetesine döndü.

Baran'a beni adımla hitap edebileceğini söylesem de iş ciddiyetini hiçbir şekilde kaybetmiyordu. Benimle bazen sohbet ediyor, ona kahveler yaptığımda bana samimi bir teşekkür ediyordu ama bunlar çok kısa süren şeylerdi. Donuk bir karakteri vardı ve çizgisini aşmayı hiç sevmiyordu. Onu şimdilik bu kişiliğiyle kabul etmiştim.

Dükkâna gelmeye başlayalı dört gün olmuştu. Doğumun üzerinden üç hafta geçmişti ve kendimi daha iyi hissediyordum. Dikişlerim hayatımı elbette kısıtlıyordu ama bunlara takılmıyordum. Hayattan keyif aldığım dönemlerdeydim. Gün boyu insanların tebriklerini kabul ediyor, kahveler yapıyor, poğaçalarımı paketliyor ve o meşhur yumurtalı sandviçlerimden hazırlıyordum. Her şey çok güzel gidiyordu, her şey rayında gibi hissettiriyordu.

İki gün önce Hakan ve Yağmur'u evimizde misafir etmiştik. Güzel bir akşam yemeği eşliğinde kahkahaların hiç susmadığı bir vakit geçirmiştik. Hakan ve Yağmur, artık tam anlamıyla sevgililerdi. Hakan, Canımın Ciğeri'ne gerçekten çok değer veriyor, üzerine titriyordu. Yağmur da bu ilgiden oldukça memnundu. Yine de arada tatlı atışmalar yapıyorlardı ve bizi de güldürüyorlardı.

Aysun Hanım, o akşam yemeğinde yaşadığımız tatsız mevzudan dolayı özürlerini iletmişti. Telafi etmek için elinden geleni yapacağını söylemişti. Nergis Hanım'ın patavatsızlığı bizim ilişkimizi etkilememişti elbette. Bir daha ne Ayhan'ı ne de annesini görmek istiyordum ve Şafak da bunun için elinden geleni yapacağını söylemişti.

Şafak... Kabullendiğimi birçok şey olurdu günler geçtikçe ve en önemli kabullenişim de Şafak'ı seviyor olmamdı. Kalbimde derin bir vicdan azabı da çeksem onu kalbimden söküp atamıyordum. Belki sahiden Nergis Hanım'ın dediği gibi kocamın ölmesinin üzerinden bir sene geçmeden yeni bir ilişki içerisine girmeyi planlıyordum ama bu durum on sene sonra olsaydı da bana böyle bir vicdan azabı çektirecekti. Kocamın ölmesinde önemli olan geçen zaman değildi, onu kaybetmiş olmamdı. Bir sene sonra da, on sene sonra da onu kaybetmiş olacaktım.

Bunun farkındalığıyla Şafak'ın yanında artık daha rahattım. Aysun Hanım'ın evinde içimi döktüğüm günden sonra bana bakışları, bana dokunuşları, beni sevişi başka bir boyuta ulaşmıştı. Beni bulutların üzerinde hissettiriyordu ve ben bu sefer yüksekten korkmuyordum.

Rüzgâr'ı düşünceler içerisinde emzirdikten sonra gazını çıkarmak için odada tur atmaya başladım. Yaz'ın kursları, Rüzgâr'ın ihtiyaçları, lohusalığım, karnımdaki geniş dikiş izi, Yağmur'un maaşı, Kahveyaz'ın artan talepleri karşılaması için gerçekleştirmemiz gereken büyüme planını düşüneyim derken odada en az yirmi kez tur atmıştım. Rüzgâr da gazını çıkarmaktan memnun olmuştu.

Onun bezini değiştirdikten sonra odadan çıktım. Kasanın hemen yanına koyduğumuz yüksek beşiğe onu yatırdıktan sonra tülünü örttüm. Hava alan bir tül olduğu için rahatsız değildim. Dükkânın sıcaklığı da oğlum için idealdi. Rüzgâr'ın dükkânda rahat edebilmesi için Şafak ile fazlasıyla uğraşmıştık. Dükkâna uygun beşik bulmak bizi zorlamıştı. Oğlumun güvenliği için de onun yakınındaki tezgâhta değişiklikler yapmıştık. Güvende olduğuna tamamen inanana kadar kaç bardağın yerini değiştirdiğimizi bilmiyordum.

Öğlene doğru dükkân kalabalıklaştı. Yağmur ile işleri idare etmek bizi zorlasa da bu işte en iyisi olduğumuza inanıyorduk. Koordinasyonumuz, iletişimimiz gerçekten bizi çok motive ediyor, çalışma azmimizi de artırıyordu. Bu nedenle yoğunluk bizi yorsa da sevdiğimiz işi yaptığımız için mutluyduk.

Her yaştan insanı dükkanımda görmenin verdiği o eşsiz hissi her gün tadıyordum. Her gün her yaştan insanla sohbet ediyordum ve enerjimi öyle yükseltiyordu ki. Geçirdiğimiz o korkunç günlerin üzerine çok güzel günler eklenmişti ve şükretmediğim bir boş vakit yoktu.

Öğle arasında muhasebeci ile gelirlerimizi kontrol ettik. Öğleden sonra Milas Yatırım'da çalışan üç kişinin eşliğinde bundan sonraki planımız hakkında toplantılar yaptık. Sosyal medya hesabımızı çok kısa sürede büyütmüştük ve onun meyvelerini yemek istiyorduk. Bu nedenle influencerlar ile anlaşmalar imzalamak için sözleştik. İkindi vaktine kadar kafamı zar zor işten kaldırabilmiştim ve halimden çok memnumdum.

Şafak ile hiç konuşamamıştık. Onun da işleri şu an oldukça yoğundu ve beni akşama kadar arayıp sormuyordu. Birbirimizi yalnızca evde görebiliyorduk. Umarım uzun süreli bir iş yoğunluğu olmazdı bizim için çünkü onu her geçen gün aynı derecede görsem de daha çok özlüyordum.

Artık ona bağlıydım.

Saat beşi gösterdiğinde dükkân bir anda kalabalıklaşmıştı. Bu tür kalabalıklara alışıktık ama bugün gerçekten çok yoğun bir gün olduğu için ayak tabanlarım ağrıyordu. Yine de yüzümdeki tebessümü silmeden siparişleri almaya devam ettim.

"Ben bir karamel latte istiyorum. Laktozsuz olsun. Orta boy olacak. Ödemeyi de kartla yapacağım. Temassız var." Kadın müşteriyi başımla onayladım ve ücreti pos cihazına girdim. O sırada kahvesini hazırlamak için makinenin önüne geçtim. Sütü ısıtırken radyoda çalan şarkıya hafif bir tempoyla da eşlik ediyordum. Hızlıca karamel şurup ekleyip kahveyi de hazırladıktan sonra kapağını kapattım ve tezgâha bıraktım.

"Kahveniz, buyurun." dedim gülümseyerek.

"Ama ben sizden laktozsuz süt istemiştim." dediğinde kaşlarımı çattım.

"Laktozsuz süt ile yaptım zaten." dedim gülümsemeye çalışarak.

"Hayır ben gördüm. Normal süt paketlerinden kullandınız." Konuşurken sesini yükselttiği için hem sırada bekleyenlerin hem de oturanların ilgisini çekmiştik. Yağmur da tatlı servislerini yaparken gözlerinizi bize çevirmişti.

"Hayır hanımefendi. Siparişinizi hatırlıyorum ve ben de buna dikkat ederek laktozsuz süt kullandım." dediğimde suratını ekşitti.

"Müşteriyi yalancı durumuna mı düşürüyorsunuz? Gördüm diyorum! Laktoza hassasiyetim var benim! Böyle önemli bir konuda nasıl bu kadar dikkatsiz olabilirsiniz? Fark etmeyeceğimi mi sandınız? Siz resmen insanları dolandırıyorsunuz!" Sesini yükseltmişti ve dükkânda ondan başka kimseden ses çıkmamaya başlamıştı.

"Hanımefendi. Ben elbette laktozsuz süt istemenizde bir sağlık problemi olduğunu anlayabiliyorum. Bu yüzden hassas davrandım ve size laktozsuz sütten kahve hazırladım. Ama elbette itiraz etme hakkınız var. Ben en iyisi size yeniden yapayım kahvenizi." dedim. Suratında sinsi bir ifade belirdi. Kollarını göğsünde bağladı.

"Evet. Yeniden yapmanızı istiyorum." dedi. Gözlerini kısıp bana baktı.

Kadında normal olmayan davranışlar ve bakışlar seziyordum ama her insan ile iyi anlaşamayacağımın bilinciyle göz ardı ettim.

Yağmur'a seslendim. "Sen bir sonraki siparişleri alır mısın? Müşterilerimizi bekletmeyelim." deyip kuyruktaki birkaç insana bakıp gülümsedim. Yağmur benim yerime geçtiğinde ben de kahveyi tekrar laktozsuz süt ile yapmaya başladım. Hatta kadına da gösterdim emin olması için.

Karamel lattesini hazırladıktan sonra sipariş tezgahına bıraktım kahvesini. "Buyurun. Laktozsuz karamel latteniz." Gülümsedim. Gerçekçi bir gülümseme olmadığını ikimiz de farkındaydık.

"Siz şaka mısınız?" Bağırır gibi konuşmasını beklemediğim için kaşlarımı çatarak baktım yüzüne. "Ben sizden latte istedim. Bana karamel latte yaptığınızı söylüyorsunuz. Siz beni cidden kulaklarınızla mı dinliyorsunuz?"

Sabır da bir yere kadardı. Haddini aşan bu tavrına karşı sessiz kalmayacaktım.

"Hanımefendi." dedim gözlerinin için sabrımın tükendiğini belli ederek bakarken. "Benden laktozsuz karamel latte istediniz. Size laktozsuz karamel latte yaptım. Burası ciddi bir müessese ve ben sizin emrinizin altında da değilim. Benimle ya da çalışanlarımla konuşurken üslubunuza dikkat etmenizi öneriyorum. Çünkü biz sizi sakin bir şekilde anlattığınızda da anlayabiliriz." dedim. Sakindim ama sözlerim keskindi.

"Hem işinizi yapmayı bilmiyor hem de bana konuşma dersi mi veriyorsunuz?" Bu sefer gerçekten bağırarak konuşmaya başladı. Elini tezgâha vurdu. "Siz benim kim olduğumu biliyor musunuz? Size kahvemi yapmanızı emrettim ve siz de kahvemi yapmak zorundasınız! Doğru siparişimi yapana kadar bana hizmet etmek zorundasınız. Ben bu hakka sahibim!"

"Size para iadenizi yapalım. Siz de doğru siparişleri alabileceğiniz bir kahve dükkânı tercih edin lütfen." Gözlerinin içine ciddiyetle baktım. "Çünkü bu sözlerinizden sonra ne ben ne de çalışanım size 'hizmet' etmeyecek."

Müşterilerin rahatsız olduğunun farkındaydım ve en kısa sürede bu kadını göndermeyi istiyordum. Bu yüzden net ve kararlı oldum.

"Yağmur, karamel latte ücretini kasadan getirebilir misin lütfen?" deyip Yağmur'a baktım. Kadını yiyecekmiş gibi baktığı gözlerini bana çevirdi ve başıyla onayladı. Kasadan parayı getirdi ve kadının önüne bıraktı.

"Laktozsuz karamel latte ücretiniz." deyip kadının önüne doğru sürükledi parayı. Siparişi bilerek üzerine basa basa söylemişti. Bu dükkandaki herkes de biliyordu ki bu kadın tam olarak laktozsuz karamel latte sipariş etmişti ve söylemekten sıkılmayacağım, ona tam olarak laktozsuz karamel latte yapmıştım.

"Sizin paranıza mı kaldım!" deyip üzerimize tükürükler saçarak konuşmaya başladı.

"Hanımefendi biz de sizin paranız için yanıp tutuşmuyoruz. Gereksiz bir gerginlik yarattınız ve müşterilerimizi rahatsız ediyorsunuz. Sizden, kapıda unuttuğunuz sakinliğinizi de alıp dükkanımızı terk etmenizi rica ediyoruz." Yağmur, yarı alaycı yarı öfkeyle konuştu kadınla.

"Muhatabım senin gibi bir garson olamaz zaten." diyen kadın, Yağmur'a bakıp yüzünü buruşturdu. Baran'ın masadan kalktığını sezince ona durmasını işaret ettim. Bunu şiddetle ya da öfkeyle çözmeyecektik. İmajımızı zedeleyecek bir hamle yapmak istemiyordum. Bu yüzden kadının üzerine atlamak üzere olan Yağmur'u kasaya geri gönderdim. Sonra kadına döndüm.

Ellerimi tezgâha koydum. Kadına tezgâhın izin verdiği kadar yaklaştım. Yüzüne belki de daha önce çok az ihtiyaç duyduğum sahici bir ciddiyetle baktım. "Eğer burayı terk etmezseniz polisi aramak zorunda kalacağım çünkü şu an benim dükkanımda, çalışanıma hakaret ediyorsunuz. Haddiniz olmayarak aşağılıyorsunuz. Sizden şikayetçi olmamızı istemiyorsanız hemen şimdi dükkanımdan çıkıp gideceksiniz." dedim.

Dükkândan uğultular yükselmeye başlamıştı ve ben de sabrımın sınırlarında geziyordum. Kadının iğrendirici bakışları resmen midemi bulandırmıştı.

"İstediğim yerde durur," dedi her kelimenin üzerine bastıra bastıra. "İstediğimi söyler," Tezgahtaki kahve bardağını eline aldı. "İstediğimi yaparım!" Bardağın kapağını kaldırdığı anda her şey çok hızlı gerçekleşti.

Bardaktaki kahveyi yüzüme doğru boşaltırken tezgâhın üzerinden hızla atlayan Baran, beni belimden tuttuğu gibi geriye çevirmişti ve kahvenin yüzümü yakmasına engel olmuştu. Kadın resmen yüzümü kahve ile yakmaya çalışmıştı!

Belimi tezgâha çarpmıştım ve Baran koluyla başımı tamamen koruyacak şekilde kapatmıştı. Üzerime duvar gibi çökmüştü resmen. Beni güvenceye alır almaz yükünü üzerimden aldı ve bana baktı.

"İyi misiniz?" diye sordu yüzümü inceleyerek.

"İyiyim." der demez saniyeler içerisinde dükkânda bir haraketlilik oldu. Sorun çıkaran kadın, tezgâhın üzerindeki bütün malzemeleri yere savurmaya başladı. Baran, iyi olduğumdan emin olur olmaz kadını durdurmak için tekrar tezgâhın üzerinden yükünü koluna vererek diğer tarafa geçti ve çıldırmış gibi her şeyi deviren kadını belinden tuttuğu gibi dışarıya sürüklemeye başladı.

Ben hızla beşiğe doğru ilerledim ve Rüzgâr'ı kucakladım. Yağmur donakalmıştı. Ona ne olduğu anlamak için başımı dükkâna çevirdiğimde ben de donakaldım.

Çünkü yalnızca o kadın değil, dükkandaki birçok müşteri raftaki ve masadaki eşyaları devirmeye başlamıştı. Bağırışlar yalnızca kadına ait değildi. Herkes, dükkandaki herkes bağırıyordu. Bir şeyleri kırıp dökmeyenler de hızla kapıya doğru ilerliyorlardı. Tam anlamıyla bir kıyamet başlamıştı.

"Yağmur!" dedim yanımda duran Yağmur'a bakıp. Bana gözlerini kırpıştırarak baktı. "Rüzgâr'ı al ve tezgâhın arkasına saklanın." Rüzgâr'ı ona vermeye çalıştım ama almadı. Kolumdan tuttuğu gibi tezgâhın arkasına sürükledi bizi. Aniden bunu yapmasını ilk başta anlamamıştım ama arkamızdaki duvara doğru fırlatılan bir vazoyu görünce her şey yerine oturdu.

Yalnızca dükkâna değil, bize de saldırıyorlardı.

Yağmur ile hemen tezgâhın arkasına yaslandık. Rüzgâr'ı göğsüme iyice bastırdım ama hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Dükkân çok gürültülüydü. Korkmuştu ve huzursuzdu. Göğsüme çekip sakinleştirmeye çalışıyordum ama nafileydi.

"Ne oluyor böyle?" diye bağırdı Yağmur. Kaşları çatılı, omuzları gergindi. Kalbim çok hızlı atıyordu ve beynim resmen zonkluyordu. Hiçbir şeye yetişemiyordum. Kavrayamayacak kadar hızlı gerçekleşiyordu her şey.

Tekrar bir vazo duvara çarptı ve kırık parçaları ayaklarımızın dibine döküldü. Burnumun direği sızlıyordu, kalbim sıkışıyordu. Bütün emeklerimin yerle bir oluşunu dinliyordum, görüyordum.

Yağmur bizim üzerimize doğru kapandı çünkü ben her ne kadar göğsüme çeksem de Rüzgâr hâlâ açıktaydı ve dinlenme odasına çok uzaktık.

"O kadını gözüm hiç tutmamıştı!" diye bağırdı Yağmur öfkeyle. Ben titriyordum. Suskundum. Oğlumu göğsüme sıkıca bastırmaktan başka bir şey yapamıyordum. Sesler susmuyordu, sesler her yerdeydi. Ayaklarımızın altında kırık vazo parçaları vardı. Camlarım kırılıyordu, masalarım devriliyordu. Görmüyordum ama duyuyordum. Dükkandaki her şeyi yerle bir ediyorlardı.

Baran'ın sesini duyuyordum. Bağırıyordu, "Tezgâhın arkasından çıkmayın!" diye bize bağırdığını duyuyordum. Saldırganların tezgâhın bu tarafına geçmesine engel olmaya çalıştığını duyuyordum.

Duyuyordum. Her şeyi çok açık duyuyordum.

"Mayıs!" Yağmur'un sesini duydum. Kırpıştırdığım gözlerimi ona çevirdim. "Yaralandın mı?" diye sordu. Yüzümü dikkatle inceliyordu. "Bembeyazsın." Ellerini yanaklarıma çıkardı. Sesler susmuyordu. Sesler her yerdeydi. "Bitecek." dedi yanaklarımı okşarken. Sesler kulaklarımdan beynimin her bir zerresine sinmişti. "Çok az kaldı. Bitecek. Bize bir şey olmayacak. Oğlun burada bak. Koruyacağız onu. Bir şey olmayacak bize."

Ona nasıl baktığımı bilmiyordum ama yüzündeki endişe daha çok arttı. Bana daha çok yaklaştı. İki kolumu oğluma sıkıca sarmıştım ve uyutur gibi sallıyordum ama uyumuyordu. Sakinleşmiyordu. Bitmiyordu. Hiçbir şey bitmiyordu. Sesler susmuyordu.

"Bize bir şey olmayacak." diye sayıklıyordu Yağmur. O da titriyordu. Bunu biliyordu. Bütün bedeni korkudan titriyordu. Ona sokuldum. Ben yaklaşınca biraz rahatladı. "Bize bir şey olmayacak." demeye devam etti.

Her bir eşyanın yerde parçalanışını duydukça yüreğimden bir parçanın çıplak bir elle koparıldığını hissediyordum. Neler olduğunu görmüyordum ama ben her saniye bir hiçe dönüyordum.

Yağmur sayıklamaya devam ederken bize çok yakın bir noktaya büyük bir kaldırım taşı atıldı. Yağmur duvara dönüktü ve taşı görememişti ama ben gördüm. Taş duvara çarpar çarpmaz sırtımı tezgâha yaslamayı bıraktım. Yağmur'u tezgâha doğru çektim ve "Kapan!" diye bağırdım. Yağmur başını koruyarak tezgâha iyice yaklaştı. Rüzgâr'ı kucağıma çekip üzerime iyice kapandım. Oğlumun açıkta hiçbir noktasını bırakmayana kadar kapandım.

Cam vitrin, taşın duvarı delmesiyle sabitlendiği yerden ayrıldı ve üzerimize doğru devrildi. Bir hayat üçgeni içerisindeydik. Vitrin üzerimize yıkılmamıştı ama vitrinin içerisindeki her cam ve seramik fincan üzerimize düşmüştü.

Oğluma sıkıca sarıldım. Doğarken bile bu kadar ağlamadığına emindim ve onun ağlayışını duydukça ben daha çok titremeye başladım. Vitrinin rafı sırtıma düşmüştü ve anlık olarak nefesim kesilmişti.

Sırtımın acısıyla inledim. Yağmur hızla kendini toparladı ve üzerimize düşen rafları yana doğru itti. Ben tezgâha dönük bir şekilde pozisyonumu korumaya devam ediyordum. Rüzgâr durmadan ağlıyordu. Rüzgâr hiç susmuyordu. İleri geri sallanmaya başladım. Mırıldanarak onu sakinleştirmeye çalıştım ama susmuyordu. Çok korkuyordu, biliyordum çünkü ben de çok korkuyordum.

Birkaç saniye sonra sokağı polis sirenleri inletmeye başladı. Ambulans sirenlerini de duyarken Yağmur'un yanımda inlediğini işittim. Ona baktım. Ona bakar bakmaz ağlama isteğiyle dolup taştım ama ağlayamayacak kadar hissizleşmiştim. Hissizleşecek kadar çok korkmuştum.

"Ben iyiyim. Siz de iyisiniz değil mi?" diye sordu. Dağılmış saçlarımı geriye doğru attı. "İyisiniz. Rüzgâr da iyi." Bana sarıldı. İkimiz de sırtı acıdığı için inledik. "İyiyiz." dedi. Ona sokuldum. "İyiyiz." dedi. "Saçlarımın üzerinden öptü. "Bize hiçbir şey olmaz." dedi. "Biz hep iyiyiz."

Dükkâna giren polislerin sesini işittiğimizde de yerimizden kıpırdamadık. Yağmur'a sarıldım, Yağmur bana sarıldı. Rüzgâr'ı ortamıza alıp öylece oturduk. Her şeyin bitmesini bekledik. Dükkânın içinde rüzgâr bile esmeyi bırakana kadar çıkmayacaktık.

"Yat yere!" bağırışlarını duyuyorduk. "Yat yere!" diyordu polisler. Kelepçe sesleri yankılanıyordu. "Kes!" diyordu memur. "Alın arabaya götürün şunları!"

Tezgâhın arkasına zıplayarak geçti Baran. Bize baktı. Ona baktığımda gördüklerim şaşkın bir nida koparmama sebep oldu. Yüzünden kanlar akıyordu, üzerindeki gömleği yırtılmıştı ve kaşı ile dudağı patlamıştı. Resmen savaştan çıkmış gibiydi.

"Buraya sedye!" diye bağırdı ayaklandıktan sonra. Eliyle dışarıdakilere seslendi. Sağlık görevlileri hızla tezgâhın iç tarafına geçti. Yanımıza sedyeyi bıraktılar. Yağmur'u muayene etmeye başladı sarışın bir kadın. Kapalı bir kadın da beni kendisine doğru çevirmişti. Bana bir şeyler soruyordu ama ben yalnızca duyuyordum. Cevap veremiyordum. Baran'ın hararetli bir şekilde telefonda görüştüğünü duydum. Polis memurlarının emirlerini duyuyordum ama asla kendi sesimi duyamıyordum.

"Şoktasınız." dedi karşımdaki kadın. "Yaşadıklarınız göz önünde bulundurulunca bu çok normal." Oğlumu almaya çalıştığını fark edince Rüzgâr'ı kendime çektim. Onu kimseye vermeyecektim. Beni oturduğum yerden kaldırmaya çalıştılar. Yağmur'u ambulansa aldılar ama ben kalkmadım. Oturdum kaldım. Oğlumu göğsüme çektim. Acıktığını hissettim çünkü göğsümden süt akmıştı. Göğsümü açtım ve oğlumu emzirmeye başladım. Ağlamıyordum. Ah keşke ağlayabilseydim. Başım dönüyordu, kalbim küt küt atıyordu ama ben hiç ağlamıyordum. Her şey olup bitmişti ama ben olduğum yerde kalmıştım.

Emzirmeye başladığımda Baran yanımızdan ayrıldı. Uzak bir noktaya geçti ve kapıya bakmaya başladı. Sağlık görevlisi kadın benimle konuşuyordu ama ben yalnızca oğlumu emzirmeye odaklıydım. Rüzgâr dakikalardır ağlıyordu ama şimdi susmuştu. Emiyordu, annesinin yanında güvende olduğunu artık hissediyordu. Ağlamak istedim, yine ağlayamadım.

Dükkânın içerisinde yürüyen insanlar kırık vazo ve masaların üzerinden basıp geçiyorlardı ve bu o kadar korkutucu bir ses gibi geldi ki yüreğim ağzımda atmaya başladı. Bitmemişti. Yıkım bitmişti ama enkaz kalkmamıştı. Ben hâlâ enkazın içerisindeydim, bağırıyordum, dolabı yumrukluyordum beni duysunlar diye ama kimse gelmiyordu. Sanki sol tarafımda bir yangın vardı. Yüreğim cayır cayır yanıyordu ve uğraşlar faydasızdı. Ruhumun bir parçası yanmıştı ve bir mezarı bile olmayacaktı.

"Mayıs."

İşte geldi.

Burnumun direği sızladı. Karşıma geçti. Endişeli bakışları ben ve oğlumun üzerinde dolandı. Karşısında nasıl bir manzara olarak oturuyordum bilmiyorum ama gözlerime endişeyle baktı. Saçlarıma dokundu, yanaklarıma dokundu, boynuma dokundu, kollarıma dokundu. Dokundu, yara ararken elleriyle şifa yaydığını bilmeden bana dokundu.

"Bana iyi olduğunuzu söyle." dedi. Bana daha çok yaklaştı. Takım elbisesi kırışıyordu ama umurunda değildi. Üzerindeki ceketi çıkardı ve benim üzerime örttü. Vücudumda bir yara bulmaya çalıştı ama bulamazdı. Yara da enkaz da içimdeydi.

"Ben geldim, Manolya." dediğinde burnumun direği sızladı. "Sizi buradan çıkarmaya geldim." Rüzgâr'ı almaya çalıştı ama onu emzirmeye devam ediyordum. Almasına izin vermedim. Ellerini geri çekti. "Evimize gidelim." dedi. "Yaz bizi evde bekliyor." Burnumun direği sızladı. Sesler susmuyordu. Kırık masalarımın üzerinde yürüyordu insanlar. Kırık cam parçalarının üzerinden geçip gidiyorlardı. Polisler kızgındı, sesleri gürdü. "Bitti Manolya." dedi. Ağlamak istiyordum, içimdekiler akıp gitsin istiyordum. "Artık güvendesiniz. Ben geldim. Onlar gitti. Yalnızca biz varız. Yalnızca üçümüz varız." Rüzgâr'ı kucakladığım ellerimden tuttu. "Oğlumuzu bana ver ki bizi buradan götüreyim." Gözlerime beklentiyle baktı ama ben dakikalar önce gördüğü gibiydim. Bu, yüzündeki endişeyi daha çok artırdı.

Bize yaklaştı. İyice yaklaştı. Sadece onu görmemi sağlayacak kadar yaklaştı. Nefeslerime onun kokusu karışacak kadar yaklaştı. Boynumu kapatan saçlarımı omzumun ardından geri attı. Üzerimdeki ceketini de çıkarttı ve dudaklarını omzuma yerleştirdi. Rüzgâr'a dikkat ederek bana sokuldu. Başım istemsizce onun omzuna düştü. Dudakları usulca askılı elbisemin açıkta bıraktığı omzuma öpücükler kondurdu. Sıcak nefesi tenime çarptıkça sesler daha dinginleşti. Rüzgâr daha az esti, uğultu kaybolup gitti.

Rüzgâr'ı göğsümden ayırdıktan sonra göğsümü kapattım ve oğlumu ona doğru uzattım. Dikkatlice tuttu ve göğsüne yatırdı. Pamuk saçlarından öptü ve kokusunu içine çekti. Rüzgâr sakinleşti. Ha uyudu ha uyuyacak hale geldi.

Ayağa kalktım. Bacaklarım titriyordu. Titreyen ellerimi karın hizama getirip birleştirdim. Parmaklarımla oynarken yürümeye başladım. Şafak'ın bana destek olmasını reddettim. Kahve dükkanımın enkazının üzerinde kendi ayaklarımla yürüyecektim.

Hazırlıklı olurum sandım. Dayanırım, kaldırırım sandım. Canımı o kadar da yakmaz sandım.

Kırık cam parçalarını, etrafa saçılmış ahşap masalarımın parçalarını, ezilmiş çiçeklerimi, yere saçılmış ve yırtılmış kitaplarımı görünce dayanamadım. Kaldıramadım. Canım çok yandı.

Tezgâhın diğer tarafına geçtiğimde polisler dükkânda yürümeyi bıraktı ve geri çekildiler. Sağlık görevlileri de ambulansa doğru ilerlediler. Dükkânın içerisinde ben ve Şafak kaldık.

Adım attım. Ayağıma cam parçaları battı. Nefesim kesildi. Vitrinlerimin camları yerle bir olmuştu ve üzerine baskıyla yazdırdığımız "Kahveyaz" yazısı artık yoktu. Kapımın çanı yerdeydi ve parçalanmıştı. Zemine kahveler dökülmüştü. Tatlılarımı ezmişlerdi. Adım attım. Ahşap masaya bastım. Tezgâhın hemen dibinde bir poğaça gördüm. Uzandım, kaldırdım yerden. Avcumun içinde tuttuğum anda bir damla gözyaşı akıp gitti.

Sabah bu poğaçaları ne umutla ne sevinçle yapmıştım ben. Ayak tabanıma yapışan bu tatlıları ne istekle ne keyifle yapmıştık. Ne kaldı geriye? Kendi etrafımda dönmeye başladım. Ne kaldı geriye? Sağlam bir şey aradım. Hiçbir şey bulamadım.

Ne kaldı geriye?

Aylar önce her masayı, masadaki her çiçeği, raftaki her kitabı, vitrindeki her tatlıyı umutla yerleştirmiştim. Ben başaracağım demiştim kendime. Onlardan kurtuldum ve kendi ayaklarımın üzerinde duracağım demiştim. İnanmıştım kendime. Artık beni yargılayamayacaklar demiştim.

Sen busun kızım, sen manipüle edilemeyecek kadar özgür bir kadınsın. Başaramayacağını herkes söyler. Sen, içindeki sesi duyacaksın sadece. Başaracaksın. Göreceksin, buraya gelen her bir müşterin güler yüzle ayrılacak çünkü sen busun. Sen güler yüzlü bir insansın. Gülmekten küstürdüler seni ama sen gülmeyi unutmadın. Gül Mayıs. Bahçelerinde çiçekler yetişsin ve sen her masaya bir çiçek koy Mayıs. Oku Mayıs. O kadar oku ki raflarına koyacağın kitapların olsun. Bu dükkânı kızına sevdir. Sevdir ki kendi ayaklarıyla yazı getirsin. Kahve kokan bu dükkân, Yaz'ın kahkahalarıyla inlesin. Kızına özgürlüğü öğret, kızına yazı yaşat Mayıs. Burasının adı Kahveyaz olsun, çatını bu yuvanın üstüne kondur Mayıs.

Kendime aylar önce böyle söylemiştim. Böyle olacağına nasıl da inanmıştım?

Ne kaldı geriye?

Birisi çıkıp söylesin, ne kaldı geriye? Şafak'a baktım. Bana acı çektiğini belli eden gözlerle bakarken gözlerimle ona sordum. Ne kaldı geriye?

Bir enkaz. Bir yangın.

Şafak yanıma geldi. Göreceğimi görmüştüm. Ona itiraz etmedim. Beni ambulansa götürdü. Rüzgâr'ı kucağında tutuyordu. Hakan'ın sesini duydum. Ambulansın içerisinde oturan Yağmur ile konuşuyordu. Endişeliydi onun için ve onu sakinleştirmeye çalışıyordu. Yağmur beni gördü. Ölüden farksız gözlerimiz birbirleriyle buluşur buluşmaz ayağa kalktı ve yanıma geldi. Ambulansın önünde kollarımı ona açtım ve sıkıca sarıldım. Sıkıca, sıkıca sarıldım. Birbirimizin omzunda ağlamaya başladık. Dakikalardır içimde biriken her şey hıçkırıklar eşliğinde akıp gitmeye başladı.

"Bizi yıkabileceklerini sanıyorlar." dedi ağlarken. "Bizi yolumuzdan edeceklerine inanıyorlar ama yapamayacaklar." Daha sıkı sarıldı bana. Kemiklerime kadar sarıldı. "Ama biz yeniden ayağa kalkacağız. Sen burayı bir yuva yapana kadar etinle kemiğinle çalıştın. Bu sefer beraber yapacağız. Üzülme. Canının Ciğeri ağlıyor ama bakma sen bana. İyileşeceğiz."

Gözlerim dükkânın üzerindeydi ama onu dinliyordum.

"Yeni masalar alacağız, camları taktıracağız, çiçekleri kendi ellerimizle ekeceğiz, raftaki her kitabı yine kendimiz yerleştireceğiz. Yerler tertemiz olacak çünkü ben sileceğim. Vitrinler rengarenk olacak çünkü ben pastalar yapacağım. Yine her bir köşe kahve kokacak çünkü kahveleri sen yapacaksın. İçerisi cıvıl cıvıl olacak çünkü sen, bana ve her müşteriye neşe saçacaksın. Çünkü biz buyuz. Anlıyor musun? Biz yenilmeziz. Biz kadınız. Biz pes etmeyiz."

Hem konuşuyor hem ağlıyordu. Onun ilk kez bu kadar gardını indirdiğini görüyordum. O yanımda hiç ağlamamıştı çünkü. O hep alaya alırdı, gülecek bir şey bulurdu ama şimdi gerçeklerle yüzleşiyorduk.

Ayrıldık. Dükkânın önünde durduk ve içeriyi izledik. Ellerimiz birbirine kenetliydi. Bir enkaza dönen dükkanımıza baktık. Soldan sağa doğru tek tek incelerken burada aylarca geçirdiğimiz her güzel an gözlerimin önünden geçip gitti ve canım çok yandı. İnsan, yaşadıklarını bir daha yaşayamayacağını anladığında böyle hissediyor işte. İçi boş bir kutu gibi. O boşluk keskin, o boşluk soğuk. Uzanıp tutmak istiyorsun geçip giden anıları. Geri getirmek istiyorsun. Kırıp dökülen her bir eşyaya uzanmak ve eskisi gibi hissetmek istiyorsun. Eskiden dokunduğun gibi dokunmak, eski halini görmek istiyorsun ama elinde yalnızca kırık cam parçaları kalıyor. Uzanamıyorsun. Artık bitti. Artık geçti. Artık gitti. Geri gelmeyecek çünkü bir enkaza döndü. Dışındasın enkazın ama en az içindeymişsin gibi canın yanıyor. Geçmiyor, geçmeyecek. Uzanmak isteyeceksin ama asla tutamayacaksın. Bitti. Son kez bak çünkü bu halini bile artık göremeyeceksin.

Baran, tedavi edilmeyi reddetmişti. Ambulansın dışında Şafak'ın hemen arkasında bekliyordu. Olanı gören yalnızca oydu bu yüzden onun karşısına geçtim. "Kim yaptı?" diye sordum.

Bakışları keskindi. Gözlerimin içine baktı. Dudakları sımsıkı kapalıydı. Duruşu dimdikti. Bir asker hissizliği ile karşımda dururken, "Onlar yaptı." dedi. "Bu plansız yapılamayacak kadar planlanmış bir saldırıydı."

Daha başka bir şey duymayacaktım. Onlar yapmıştı, biliyordum. Şeref Bey yapmıştı. Pes edeyim diye yapmıştı çünkü para kazanıyordum. Ciddi anlamda para kazanmaya başlamıştım. Ekonomik özgürlüğümü sahiden kazanmıştım. Velayet davasına günler kalmışken davada öne sürecekleri bir şart bırakmamıştık ellerine çünkü ben çocuklarımı artık hem maddi hem de manevi anlamda büyütebilecektim. Buna engel olmak istediler.

Bundan sonra ne yapacağımı bilmiyordum ama nereye gideceğimi biliyordum. Şafak'ın kucağındaki oğlumu aldım. "Nereye gidiyorsun?" diye sordu Şafak.

Gözlerinin içine baktım. "Helalleşmeye." dedim sadece.

Kaşlarını çattı. Beni durdurmak istedi ama izin vermedim. Arabaya bindirmek istedi ama yürüme mesafesi kadar yakın bir yere gideceğimi söyledim. Anlamadı. Pes etti çünkü bunu yapmam gerektiğini anlamıştı.

Bana alan tanıdı. Yolu tek başıma yürümeme müsaade etti ama arkamda geldi.

Dükkândan birkaç sokak ötede büyük bir park vardı. İçinde küçük bir gölet de vardı. Bu parkı, dükkânı kiraladığım gün fark etmiştim ve saatlerce içinde dolanmıştım. Sonra onun için çok güzel bir yer bulmuştum. Biraz yukarıdaydı, kimsenin geçmediği bir yerdeydi. Oraya kadar yürüdüm. Şafak arkamdan geldi.

Uzun zamandır buraya gelmediğimi fark ettim geldiğimde. Baş ucuna ektiğim çiçekleri hemen tanıdım. Hâlâ solmamışlardı, mutlu oldum. Ama oraya gitmeden önce bir şey daha fark ettim. O, bir çınar ağacının gölgesindeydi.

Yusuf'un mezarı, bir çınar ağacının gölgesindeydi.

Mezar diyorum ama aslında o burada değil. Sadece İstanbul'a geldiğimde ondan uzak kalmak istemediğim için ona bir mezar yapmıştım. Sanki burada yatıyormuş gibi davranırdım ve iş çıkışlarında bazen gelir, onunla konuşurdum.

Ve işte aylar sonra yine gelmiştim. Yusuf'un mezarının başındaydım.

Rüzgâr'ın yüzünü mezara doğru çevirdim. "Bak oğlum," dedim. "Baban burada işte." Sol gözümden bir damla yaş akıp gitti. Yere oturdum. Beyaz ayakkabım tozlandı, yeşil elbisem kirlendi. O saldırıda değil de Yusuf'un mezarı başında kirlendi.

"Merhaba Yusuf." dedim. Üzerindeki toprağı düzelttim. "Dönüp dolaşıp yine sana geldim." Sesim titriyordu. Hissizlik kanımdaydı ama sesimde yalnızca hüzün vardı. "Kendimi bildim bileli sen hayatımdaydın. Beraber büyüdük, beraber anladık yanlışı ve doğruyu. Hatalar yaptık. Kimi büyük kimi küçük çok hata yaptık. Beraber öğrendik. Her şeyimizi paylaştık. Kimseye anlatmadığımız birçok şeyi birbirimize anlattık." Toprağını okşadım. "Beni sevdin. Sen beni gerçekten her şeyden çok sevdin. Senin kıymetlindim ben. Beni el üzerinde tutmayı başardın. Evin içine hapsettin ama o evde mutlu olmam için elinden geleni yaptın. Beni sevdin, beni değerli hissettirdin." Baş ucundaki çiçekleri okşadım.

"Seni sevdiğimden şüphe ettim. Çünkü bir insan, eğer birini seviyorsa onun üzgün olduğunu anlardı. Bir şeyler ters gittiğini anlardı. Sen anladın ama ne olduğunu öğrenmek istemedin. İlginle, paranla, sevginle hissettiklerimi unutturmaya çalıştın. Ben çok kararlıydım. Vazgeçmedim. Bizim sonumuzu bu yüzden ben getirdim. Boyun eğseydim, sen de gitmezdin. Çok düşündüm. Acaba seni mi seviyordum yoksa senin bana olan sevgini mi seviyordum diye. Çok ince bir çizgi var Yusuf. Aklımı karıştırdı bu çizgi. Ama artık biliyorum. Ne kadar inkâr etmeye çalışsam da biliyorum. Seni sevdim. Seni kendimden çok sevdim. Yalnızca ve yalnızca seni sevdim. Bu yeter sandım. Sen, ikimiz için de yaşarsın ve ikimiz de mutlu oluruz sandım ama aşk bu değilmiş."

"Senden nefret etmiyorum ama nefret etmeyi çok istiyorum. Saçlarımın arasındaki bu yara izini taşıdığım her saniye senden nefret etmek istiyorum ama olmuyor. O kadar güçlü değilim ben. Kızgınım ama nefret etmiyorum senden. Bu da senin kabiliyetin işte."

"Ama seni hiç affetmedim. O yara izine her dokunduğumda sana kızdım ve seni hiç affetmedim. Ailene de bu yüzden hep ufacık da olsa bir saygı duydum. Yusuf'un ailesi dedim hep. Ne yaparsan yap bunu unutma dedim. Ama geldiğimiz noktaya bak." Gözlerimden birkaç damla yaş akıp gitti. Ben şimdi ne yapacağım?" Oğlumu daha sıkı tuttum. "Sen söyle, ben şimdi nasıl dayanacağım?"

"Canımın bu kadar çok yanmasının sebebi sensin. Onlar umurumda değil ama onların senin ailen olduğunu bilmek canımı çok yakıyor. Ben seni sevdiğimde böyle olacağını bilmiyordum. Ben yalnızca seninle yaşarım sanıyordum ama bizim aşkımız çok kalabalık. Herkesin söz hakkı var ve biz sesimizi birbirimize duyuramıyoruz."

"Affet beni diye bağırıyorsun ama önünde annen var. Üstümü başımı düzeltmem için bana bağırıyor. Seni seviyorum diye bağırıyorsun ama baban kolundan çekiyor seni. Kadınlara bu kadar yüz verilmez diyor kulağına fısıldayarak. Ama o fısıltı, senin bağırışından daha gür."

"Beni kandırdın." dedim sitemle. "Okuyacaksın dedin. Arkadaşlarınla gezeceksin dedin. Kızımızla da okursun dedin. Bir işte çalışacaksın dedin. Yalancısın sen. Beni çok seviyorsun ve bu yüzden çok büyük bir yalancısın sen. Ben de aptalım. İnandım sana her seferinde, her erteleyişinde. Bu sefer ciddi dedim. Bu sefer sahiden izin verecek dedim."

Ağlamam şiddetlendi. Bunu daha önce kimseye itiraf etmemiştim ama zaten bunu yapmak için buradaydım. İçimdeki zehri akıtmak için buradaydım.

"İki çocuğumuzu da beni kandırarak yaptık." Sesim titremişti konuşurken. "Yaz'a hamile kaldığım gece yara izim hâlâ sızlıyordu Yusuf. Beni şefkatinle kandırdın. Biz bu tartışmayı sana bir çocuk veremediğim için yaşamıştık ve ben yaralı halimle sana kandım. Beni büyüledin. Sadece bir geceliğine o yara izini unutturdun ve istediğini yaptın."

Bedenim titriyordu. "Rüzgâr'a hamile kaldığım gece... Her şey planlıydı. Vakit geçtikçe daha iyi anlıyorum işte. Her şeyi planlamıştın. Biz böyle gecelere çıkmazdık. Otellerde kalmazdık, şaraplar içmezdik. Sen sadece bir geceliğine gönlümü hoş tuttun ve yine istediğini yaptın."

Ağlamam şiddetlendi. "Ben kendimi çok aptal hissediyorum. Senin bana yaptıklarını düşündükçe kendimi çok aptal hissediyorum. Beni sevdin çünkü. Sen beni sahiden sevdin ama beni kandırdın. Sen gittikten sonra gözümdeki perde kalktı ve her şeyi bir anda böylesine net bir şekilde fark etmek canımı çok yakıyor. Sana çok kızgınım."

"Sana kızgın olduğum için aylarca senden kopamadım. Başıma onca şey geldi, bir şekilde hayatıma devam edebildim ama bugün," Sesim titredi. "Bugün dükkanıma yaptıkları bardağı taşıran son damlaydı."

"Seni affediyorum." dedim. Başımı dik tuttum. "Seni, yaptığın her şeyden azat ediyorum. Hakkım sana helaldir Yusuf. Eğer bu, senin orada daha rahat uyumanı sağlayacaksa hakkım sana helaldir. Eğer bu, burada artık gerçekten yaşamamı sağlayacaksa hakkım sana helaldir."

"Onları senin ailen olarak görmüyorum artık. Onlar benim yalnızca düşmanım şimdi." Toprağını okşadım. "Artık onlarla tam anlamıyla savaşacağım ve bu sefer seni düşünmeyeceğim. Gittin Yusuf. Bu sefer yalnızca bedeninle değil, ruhunla da gittin benden. Bunu yapmak zorundayım. Seni geride bırakmak zorundayım. Canım yansa da, vicdanım sızlasa da yapmak zorundayım."

"Seni sevdim. Bu her şeyi halleder sandım ama yeterli gelmedi. Beni sevdin. İstediğin her şeyi sevginle yapabileceğini sandın ama senden önce mezara girdiğimi fark edemedin. Buraya kadar Yusuf." Gözyaşlarım hızlandı.

"Çocuklarım için seni yaşatacağım ama içimde seni öldürdüm Yusuf."

Ayağa kalktım. Mezara baktım. Sanki tam karşımdaymış gibi onu gördüm. Gözlerinin içine baktım. Güldü bana. Çenem titredi. Huzurluydu karşımda. Üzerinden bir yük kalkmıştı sanki. Lise zamanlarımızda olduğu gibi gülümsedi bana. Islak gözlerimle baktım ona.

"Hoşça kal." dedim dudaklarımı kıpırdatarak. Sesim çıkmadı.

Başını hafifçe sağa doğru eğdi. Konuşmadı ama gözlerini açıp kapattı.

Belime bir kol dolanıp beni sıkıca sarana kadar Yusuf'un huzurlu ifadesini izledim. Bana sarılan kollar, onun silüetini yok etti.

Şafak, arkadan bana sarılmıştı ve sırtımı yaslayabileceğimi hissetmek kendimi saatlerdir hiç hissetmediğim kadar iyi hissettirmişti. Başımı geriye atıp onun omzuna yattım. Sol elini kaldırıp Rüzgâr'ı ben gibi tuttu. Sağ eliyle belimi sıkıca kavradı.

"Helalleştin mi?" diye sordu.

Burnumun direği sızladı. "Helalleştim." dedim.

İç çekti. "Yorgunsun. Seni eve götüreyim." dedi ve omzumdan öptü.

Çenem titredi. "Peki şimdi ne olacak?" diye sordum. "Ben her şeyimi kaybettim." Gözyaşlarım akmaya başladı. "Nasıl eskisi gibi olacağız?"

Bana daha sıkı sarıldı. "Hiçbir şey hiçbir zaman eskisi gibi olmaz. Bunca şeyden sonra eskisi gibi olmayı isteme çünkü az önce eskiyi kendi ellerinle geride bıraktın." Başımı ona doğru çevirdim. Gözlerimin içine baktı. "Yeniden başlayacağız. Her anlamda. Bu sefer her şey senin istediğin gibi olacak."

"Nasıl yapacağımı bilmiyorum." diye fısıldadım. "Her şeyimi çok ani kaybettim. Şimdi nasıl ayağa kalkmam gerektiğini bilmiyorum."

"Bu da senin vermen gereken bir sınav olacak." dedi. "Kendin mi ayağa kalkmak istiyorsun yoksa birileri tutup kaldırsın mı seni?" Gülümsedi usulca. "Elini uzatırsan tutup kaldırırım seni. Git dersen uzaktan izlerim mücadeleni. Enkazını ellerinle toplamak istersen yanında seninle toplarım her şeyini. Ben buradayım, sevdiğin herkes yanında." Omzumdan öptü.

"Artık özgürsün. Kim olmak istediğine şimdi şu an karar ver ve bu mezarlıktan benimle el ele o kadın olarak çık."

Zorlu ve sancılı bir karardı ama dediğini yaptım. Canım yanıyordu, eksiklik hissi kalbimi bomboş hissettiriyordu, güneş içimi ısıtmıyor, çiçekler kalbimi serinletmiyordu ama kararımı verdim. Olmak istediğim kadını hayal ettim ve onun ellerinden tuttum.

Mezarlıktan çıkarken burada sadece Yusuf'un yatmadığını anladım. Mercan'ın mezarı da buradaydı aslında. Yusuf ile gömmüştüm onu. Kimsesizler mezarlığında değildi çocukluğum. Onun yanındaydı, gençliğimi yaşadığım adam sıkıca sarmıştı onu ve ikisini beraber gömmüştüm aslında.

Veda ettim tepeden aşağıya inerken. Geçmişime, geçmişimdeki her yaraya. Affettim her şeyi. Gerçekten affettim. Ruhumdaki yangını ve yüreğimdeki yükü mezarın başında bıraktım. Böyle olması gerekiyor çünkü.

İnsan affetmeyi bilmeli. İnsan geride bırakabilmeyi bilmeli. Eğer bir kayıp verdiyse o kaybı verdiği yere gömmeli. Yüreğinde taşırsa kaybını, götürür her yere acısını. Dinmesini istiyorsa bu sızının, çıkarıp atmalı üzerindeki yamayı.

Bu mezarlığa girerken Mercan Mayıs Atahan'dım ama çıkarken yalnızca Mayıs'tım.

Bir tırtıl kadar yorgun, bir koza kadar hayat dolu ve bir kelebek kadar hafiftim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları